Onze planeet

Ze noemen zich onafhankelijk, maar milieubewust zijn ze in elk geval: de makers van Notre Planete. Maar eerlijk is eerlijk: hun site is verschoond gebleven van rellerige toestanden.
In vijf jaar tijd hebben twee dames en een heer uit Frankrijk van Notre Planete een indrukwekkende vraagbaak op milieugebied gemaakt. Of je nu wat wil weten over aardbevingen, het bergmilieu, of op zoek bent naar het laatste nieuws dat iets met milieu te maken heeft, je vindt het er. De informatie heeft soms een bijna wetenschappelijk niveau.
Dat alles larderen ze met galerijen vol schitterende foto’s, die je desgewenst zelfs als e-card of logo voor je mobieltje kunt gebruiken.
Tekst: ©Peter Beeld: ©Nasa

De beer is los

Vandaag is alweer de tweede beer losgelaten in de Pyreneeën, opnieuw begeleid door veel persaandacht, tromgeroffel van voor- en vuurwerk van tegenstanders. De beren komen uit Slovenië, en moeten in de Pyreneeën uhh… ja, wàt eigenlijk? Op de officiële site zijn ze in ieder geval erg blij met de invrijheidstelling van Franska, eergisteren na enige door protesteerders afgedwongen omwegen voorafgegaan door Palouma. Er was overigens al eerder een beer losgelaten in de Arriège, en ze zijn nu druk bezig deze wat aanhankelijke Boutxy te ‘verwilderen’. Dat betekent geloof ik dat ze met scherp op hem schieten als hij te dicht bij dorpen komt. Zo van: “Hup, opgelazerd jij, beer! Je bent nu vrij, dus heb je bij ons niks meer te zoeken. … Wat zeg je? Honger? Ga muizen vangen of zo!”
In de regio gaan inmiddels stemmen op om het berenproject te combineren met het onder dwang verwilderen van de verantwoordelijke politici, liefst bij de beren op hetzelfde perceel. Ik snap dat niet. Wat hebben de mensen toch tegen die goedmoedige sullen die deze bruine beren in hun hart toch eigenlijk zijn? Ga maar na: er worden jaarlijks meer mensen gedood door paarden dan door beren! En paarden ga je toch ook niet verbieden? Nou dan!

Ina laat alles zien

Vanavond was op het nieuws een stukje over het Ina: Institut National de l’Audiovisuel. Een online museum en archief voor alles wat ooit op de Franse televisie en radio te zien en te horen was. Ruim 100.000 uitzendingen. Te bekijken en te downloaden, deels gratis en deels tegen betaling. Wil je alle afleveringen van ‘Bonne nuit les enfants’ (bij ons beter bekend als Barend de Beer en het Zandmannetje) opnieuw zien? Kan. Het nieuws op je geboortedag? Kan. Als je na 1964 geboren bent tenminste )-:
Geinig toch? Volgens mij werken ze in Hilversum ook aan zo’n soort museum, op de terreinen van de voormalige NOS-studios, nu Talpatown. Kunnen ze de kunst alvast een beetje afkijken bij de Fransen. Overigens kwam ik er vanavond niet doorheen op de site. Maar ja, het was op het nieuws.

Onbetrouwbare makelaar ontmaskerd.

UPDATE! Dit artikel is uit 2006 en dus zeer verouderd. Betrokkene is al lang niet meer werkzaam bij een grote makelaar in Noord-Frankrijk onroerend goed (hij is nu zelfstandig makelaar in Frankrijk) en de negatieve berichten in dit artikel zijn dus niet per se van toepassing op zijn voormalige werkgever

Update 2: Omdat de persoon zelf (S. H.) inmiddels ook een stuk ouder en wijzer geworden zal zijn, heb ik ook zijn naam verwijderd.

In de zomer van 2005 jaar had ik al een vermoeden, dat ik echter niet kon bewijzen. Maar nu is het zeker: S. H. is een onbetrouwbaar sujet. Waarom ik dat zo zeker weet? Dat zit zo.
Zoals veel bezoekers weten, ben ik webmaster van huizensite Immogo. Deze site is er om particuliere kopers en verkopers bij elkaar te brengen. Dit betekent dat er geen makelaars op mogen adverteren én dat ik de gegevens van de verkopers niet aan makelaars verstrek. Óók niet als die makelaars beweren dat ze een koper hebben. Als ze volhouden dat ik het aan de verkoper verplicht ben een geïnteresseerde koper door te spelen, verzoek ik ze vriendelijk hun klanten dan maar het adres www.immogo.nl door te geven. Maar zó ver gaat hun loyaliteit tegenover de huizenzoekers nu ook weer niet.

S. H. weet dat Immogo alléén zaken doet met particulieren. Maar hij wil tóch de adresgegevens van de verkopers. Dus wat doet de gluiperd? Hij meet zich een particuliere identiteit aan en vraagt onder de naam M.J.M. Oude-Watering (moudewatering@yahoo.com) informatie over huizen op Immogo. Al de allereerste keer dat hij dit deed, rook ik lont. Er klopte iets niet met het mailtje. Maar omdat je niet iedereen kan wantrouwen, gaf ik hem toch de gegevens van de verkopers. Wel heb ik de naam Oude-Watering meteen even gegoogled (zo goed als onbestaand als familienaam). Verder vroeg ik de verkopers na een tijdje of mevrouw Oude-Watering nog contact had opgenomen. Daarbij formuleerde ik ook mijn twijfels omtrent haar identiteit. De verkopers zeiden toen meteen: “Oude-Watering heeft niet gebeld, maar er reageerde wél een makelaar met een vaag verhaal dat hij ‘van horen zeggen had’ dat ons huis te koop stond. Ene S. H..

Dit is natuurlijk geen bewijs. Het kon toeval zijn. Ik besloot het dan ook maar zo te laten, al schreef ik wel in een van mijn columns op Immogo dat ik ‘Mevrouw Oude-Watering’ door had.

Bijna een jaar gebeurde er niks. Tot een maand geleden. Bingo! Twee mailtjes, van Margriet-Oude Watering en Jan-Kees Oude-Watering (Let op die streepjes… wie schrijft er nou zijn eigen naam fout?) met beiden hetzelfde mailadres: moudewatering@yahoo.com. Ze vroegen informatie over respectievelijk een luxe domaine van ruim een half miljoen en een boerderijtje van 120.000 euro. Ik rook mijn kans. Ik deed of mijn neus bloedde en gaf opnieuw gewoon de adressen van de verkopers. Maar dit keer belde ik de verkopers vooraf om uit te leggen hoe de vork in de steel zat. Dat ze waarschijnlijk niks meer van Oude-Watering zouden horen, maar dat ik wel nieuwsgierig was of er nog een makelaar zou bellen. Inmiddels heb ik bericht terug van beide verkopers. Het ging zoals ik voorspelde. Niks van Oude-Watering. Wel zijn ze allebei benaderd door ene S. H.

Extra amusant is deze ontmaskering in het licht van een mailtje dat ik kreeg op 15 maart 2005. Het ging over een advertentie van Immogo:

Beste Greg,

Ik zag onderstaande tekst bij toeval op marktplaats staan.

“Relatief goedkoop, want de dure ‘professionele makelaars’ staan buiten spel. Dat zal ze leren!”

Van een professioneel tekstschrijver had ik eerlijk gezegd wel iets meer nuance verwacht. Dit lijkt meer op huilen met de wolven ter meerdere eer en glorie van de site Immogo. Vooral die bijzin ‘dat zal ze leren’ klinkt nogal gefrustreerd. Vanwaar die rancune? Zou het niet objectiever zijn om ten opzichte van de goede makelaars – die écht bestaan en voor een redelijke prijs een uitstekende service verlenen – wat meer nuance aan te brengen?

Met vriendelijke groeten,
William van V.

Jammer, William. Ik neem zonder meer aan dat 7V.nl tot de ‘goede makelaars’ behoort en heb inderdaad ook op de diverse fora alleen maar positieve verhalen over jullie gehoord. Maar ook bij jullie werken kennelijk mensen die het met de ethiek minder nauw nemen en die er niet voor terugdeinzen onder valse voorwendselen achter de adresgegevens van particuliere verkopers te komen. Als ik koper of verkoper was, zou ik in ieder geval uit de buurt blijven van S. H.. Want wat heb je nou aan een onbetrouwbare makelaar?

UPDATE 18 Juni 2008: S. H. duikt weer op, en wel als eigenaar van een eigen makelaardij met een fraaie site waar hij onder meer schrijft: “Het is belangrijk te weten of de makelaar officieel erkend is en dus in het bezit is van een eigen carte professionnelle. Dit is de enige legale manier om als makelaar aan de slag te mogen in Frankrijk. Werken zonder carte professionnelle is strafbaar in Frankrijk en kan tot meerdere jaren gevangenisstraf leiden. Het volstaat daarbij niet om iemand te kennen met een carte professionnelle en deze te gebruiken.”
Kennelijk is S. er dus intussen in geslaagd een Carte Professionelle te bemachtigen. Hij heeft zijn oude baas dus niet meer nodig en kan gewoon zelfstandig werken.
De verhalen op de nieuwe site klinken allemaal reuze professioneel en betrouwbaar. Nog een citaat: “Daarnaast is [naam] continu bezig de kennis binnen de organisatie en die van haar medewerkers te vergroten.” Ik hoop voor de klanten van dit nieuwe bedrijf dat ook H. zelf inmiddels zijn morele waarden op een hoger plan heeft weten te tillen. In dat geval wens ik hem veel succes.

•••INFO•PUNT•••

Een oude traditie wordt in ere hersteld. Op aandringen van hen die zo’n forum toch maar een crime vinden, is hier weer het INFO•PUNT!
Stel om het even welke vraag aan de bezoekers van Hollandais en France (dat zijn er duizenden per maand) en kom af en toe kijken of het antwoord er al bij staat. Niet? Doe je beklag in onze gelagkamer Chez Roger et Françoise!

1: Wie feliciteer je bij een verjaardag?
2: Loopt de politie in Euralille met machinegeweren?
3: Zijn op 1 mei alle winkels dicht?
4. Wat zijn de ziekteverschijnselen bij honden na de beet van
een verkeerde teek?
5: Wat zeg en doe je tegenover de familie na het overlijden van een bekende?
6: Elisabeth zoekt een hakselaar met benzinemotor. Wie helpt haar?

De Franse verleiding

De geschiedenis van het Nederlandse reizen naar Frankrijk is een fascinerende: van eerste ‘wegh-wysers’ en de ‘groote tour’ van rijke patricierszonen, van postkoets, diligence, trein en automobiel, Parijs als wereldmetropool, de ontdekking van de Côte d’Azur, van de bikini, kamperen tot en met het eerste of tweede huis tegenwoordig. Ooit was er een eerste toerist, zo goed als ooit de eerste groepsreizen werden georganiseerd. Allemaal gingen ze met beelden en verwachtingen, en kwamen ze met hun indrukken terug. Dit zijn slechts enkele facetten van het verhaal: het internet en deze website behoren er inmiddels ook toe! Aan die rijke geschiedenis is nu een site gewijd: De Franse Verleiding. Veel reis- en leesplezier.

Noot redactie: ingezonden artikel, met plezier geplaatst.

Beeldige site

We hebben wel vaker aandacht gehad voor fotografie-sites. Vaste ‘inconnue’ Sandra stuurde me vandaag een tip (waarvoor dank) over de mij nog niet bekende Monsieur Photo waar we naast een aantal galerieën van bekende ‘meesters der fotografie’ ook een grote verzameling portfolio’s van de betere amateurs aantreffen. Een fijne, uitgebreide site met heel veel mooie en inspirerende plaatjes, zodat ook degenen die minder goed Frans lezen volledig aan hun trekken komen. Ben jij fanatiek fotograaf en wil je je foto’s er ook tonen? Dat kan, na presentatie van je kunnen aan de webmaster. Je komt dan (ik weet overigens niet onder welke condities) in de lange rij ‘invités’ te staan.

De meester is geen NSB’er

Kinderen van illegale buitenlanders gaan vaak gewoon naar school. Maar hola, dat kan natuurlijk zomaar niet! Beetje illegaal leren en profiteren van onze zuurverdiende belastingcenten. Of toch wel? Een van de belangrijkste waarden van de Franse heilstaat is de solidariteit. Leraren, ouderraden, leerlingen en schooldirecties staan pal achter (en zo nodig vóór) hun ‘élèves sans papiers’ en accepteren niet dat families uiteengereten worden door het terugstuurbeleid van de Franse regering. Ze protesteren, staken en nemen de leergierige illegaaltjes desnoods op in hun gezin. Ze hebben zelfs een heuse beweging opgericht. De nieuwe website van Education sans Frontières is (nog) een zooitje, maar de instelling bevalt me wel. Voor een rustiger beeld is gelukkig de oude site ook nog online.

Pissenlit

Wij zeggen heel prozaïsch ‘paardenbloem’ (lat. Taraxacum officinale) of leeuwentand (dent de lion, vandaar het Engelse Dandelion)
En dan hebben we het voornamelijk over de gele bloem.
De blaadjes van de paardenbloem daarentegen zijn een stuk interessanter. Die kun je namelijk als sla eten. En dan heet het wat smakelijker (?) ‘molsla’. De (pen-)wortels werden vroeger zelfs wel vermalen en als surrogaatkoffie gebruikt. Weer es wat anders dan eikeltjeskoffie, moet je maar denken

In ieder geval is het een veelzijdige plant.
Niet alleen vochtafdrijvend (vandaar de naam pissenlit), maar toepasbaar op onnoembaar veel manieren, bijvoorbeeld wijn… confiture…
En ook wel apart:mediteren (geluid aan….)

SuperToinette heeft heel wat recepten en meer vind je hier

Smakelijk!

Leugens en statistieken

Je hebt leugens, grote leugens en statistieken. Desondanks zijn ze toch vaak een bron van vermaak. Het IFOP doet in Frankrijk verschillende onderzoeken op een breed gebied en publiceert deze. Wist u bijvoorbeeld dat Soeur Emanuelle de meest door vrouwen gewaardeerde vrouw van Frankrijk is? En dat Rockcollection van Laurent Voulzy het beste liedje is om de dag mee te beginnen? Naast amusement onderzoeken ze ook op het politiek gebied en pikante zaken worden ook niet uit de weg gegaan. Kortom: Hoewel niet alles even recent is, biedt IFOP genoeg vermaak om de meivakantie door te komen.

Jongleren is oud doen!

Je kind wordt jarig, je zoekt iets anders dan anders en alles is al eens gedaan…
Dilemma’s…..
MAAR!!
Zoek niet verder!
Hulp is onderweg!

Je huurt es geen “lollige” clown, maar doet het lekker zelluf!
Met behulp van deze online cursus

Tip van Krek

Bruisend nieuws van kabouter Plop

Een of ander mannetje van een brancheorganisatie kan natuurlijk van alles over een product vertellen, maar het is veel gaver als een producent dat zelf doet. En waar kun je dat beter vinden dan op internet? Bovendien heeft het natuurlijk promotionele waarde, want als kleintje kun je nooit tegen het marketinggeweld van de groten op. Francis Boulard heeft dat goed begrepen met zijn journal d’un vigneron de Champagne. Ook bij Mélanie Tarlant spat het enthousiasme er van af. Al sinds 2004 alleen met woorden, maar vanaf deze maand ook met een heuze videoblog. Drie maal raden welke champagne ik kies als ik iets te vieren heb. (met dank aan D&W)

De Voskuiltjes in Frankrijk

“De patronne is oud, mager en precies. Ze heeft een rose doek over haar hoofd, waaronder zich krulspelden bevinden. Veel ach- en weegeroep over onze moed om dat allemaal te lopen in plaats van gewoon de auto te nemen.” Uit: Buiten Schot, voettochten 1974–1982, J.J. Voskuil.

J.J. ‘het Bureau’ Voskuil en zijn vrouw wandel(d)en een halve eeuw door Frankrijk van hotelletje naar hotelletje. Van de aantekeningen die hij tussen de bedrijven door maakte, zijn twee boeken verschenen.
Het landschap in Frankrijk verandert in die tijd dramatisch: zandpaden worden geasfalteerd en overal verrijzen drukke toeristencentra. De familie Voskuil heeft dan ook vaak last van koppijn en misselijkheid en moet regelmatig meelopende honden wegjagen. Hoe het eten in het volgende hotel zal zijn, probeert Voskuil te raden: “Als ik op het uiterlijk van de patron mag afgaan, zal er vanavond niet slecht gegeten worden.”
Ze betreuren de teloorgang van het oude Frankrijk: “We kopen kaarten in de winkel van een stinkend, oud mannetje, en kaas en door muizen aangevreten biskwies bij twee stinkende, oude vrouwtjes. Zo hoort het. Was het maar overal zo.”

Erg veel zin om te wandelen krijg je er niet van. Ook de communicatie tussen man en vrouw stemt niet vrolijk. Maar de misantropische beschrijving van de mensen die ze ontmoeten is meesterlijk, om dat Voskuiliaanse woord maar eens te gebruiken.

Eerder verscheen Terloops, voettochten 1957 – 1973, beide bij van Oorschot verschenen. Dit jaar verschijnt deel drie: Gaandeweg.

Toch zin om te wandelen? De site die op deze plek al eerder werd genoemd ihkv Santiago de Compostella is hier, een portal met gidsjes en foto’s en nog een met de Grandes Randonnées.

Danseeeez! Maintenaaaaant…

Het werd ons door Dave al toegezongen. In Nederland is het door het programma op RTL (Dancing with the stars) een regelrechte ‘hype’ aan het worden. En wellicht heeft Ronaldus, als oude rot
nog wel wat tips voor ons….
In Frankrijk kun je per regio op zoek naar danslessen én smachtende danspartners
Als dat geen uitnodiging is….

Tip van Krek

BJR!!!

Sms-en jullie? De Franse jeugd net zoveel als de Nederlandse. En ook daar maakt men zich zorgen dat jongeren niet meer normaal kunnen schrijven.
Het zal wel niet zo’n vaart lopen. Het is na het Verlan ook goed gekomen.

In ieder geval, mocht je behoefte hebben, op deze site vind je heel wat sms-kreten. Hier ook

Je kunt ook een Franse tekst laten vertalen in sms-taal….

N.B.
bij gebrek aan tijd en inspiratie uit het log van vorig jaar………..

Métier

Vroeger wist ik nooit wat ik wilde worden. En nu eigenlijk nog steeds niet. Daarom is het maar goed dat er sites bestaan als lesmetiers.net. Veel informatie over de verschillende banen en leuke video’s waarin mensen over hun werk vertellen. En gelukkig, ik kan nog altijd directeur d’hotel worden…

Lotgevallen in de Aveyron

Sylvie schreef een lang en schrijnend verhaal via de ‘schrijf’-button van Hollandais en France. Het was een beetje erg veel tekst, en ik belde haar om te overleggen. Ik vond het namelijk wel interessant om op te nemen, omdat dit soort ervaringen nuttig kunnen zijn voor anderen die een dergelijk avontuur overwegen. Dat je een beetje weet waar je op moet letten voor je iets tekent. We hebben afgesproken dat ik het verslag zou redigeren. Ik plaats het wel onder haar naam.

Mei 2004: een Nederlandse familie – laten we ze ‘Mulder’ noemen – vindt op marktplaats.nl een advertentie voor een camping in de Aveyron. Ze dromen al langer van een leven als campinghouders in Frankrijk en besluiten te reageren. Na wat telefoontjes en een uitgebreide e-mail wisseling maken ze meteen voor het volgende weekend een afspraak. Ze reizen naar Frankrijk en bezoeken de camping. Daar krijgen ze een uitgebreide rondleiding van de (Nederlandse) eigenares. Alle documenten – vergunningen, taxatierapporten, kostenoverzicht en boekhouding van de camping – lijken in orde. Wel is er een deel van het terrein beschadigd. Bij een overstroming is een stuk rivieroever met een weggetje weggeslagen en is ook de brug onbruikbaar. De verkoper vertelt dat de verzekering al heeft toegezegd de schade te zullen dekken, zodat de infrastructuur (brug, toegangsweg, molenstroom) hersteld zullen worden vóór de definitieve transactie plaats zal vinden.

Juni 2005: de brug is gerepareerd en de overige schade lijkt overkomelijk. Op 24 juni tekenen de Mulders een compromis de vente. Daarbij merken ze niet op dat er in het document – dat ze op met moment van tekenen voor het eerst zien – wordt gesproken van een ‘habitation’ en niet van een camping. Anderzijds, het bestemmingsplan vermeldt wel degelijk een camping. Ze wisten ook dat de eigenaresse geen nieuwe campingvergunning had aangevraagd, naar haar zeggen omdat ze bang was voor haar uitkering. Hoe dan ook, het compromis wordt getekend, zodat de heer en mevrouw Mulder op zoek kunnen naar financiering.

Augustus 2005: de Mulders verhuizen met twee van hun kinderen naar Frankrijk, en brengen een deel van hun inboedel alvast naar het het huis dat op het terrein staat. Zelf verblijven ze gedurende zomermaanden op een nabijgelegen camping.

De Banque Populaire wil wel meewerken maar wenst eerst een rapport van een deskundige. Hiertoe wordt de architect S. ingeschakeld. Deze ontdekt helaas vele onvolkomenheden. Zo blijkt de gerepareerde brug alleen goedgekeurd voor voetgangers. Het terrein is dus niet voor auto’s toegankelijk. Een vergunning voor een camping zal niet worden afgegeven.

De familie Mulder verlaat teleurgesteld de nabijgelegen camping en gaat in een gîte wonen. De kinderen gaan intussen naar een Franse school.

Oktober 2005: de verkoopster komt met een aanbod: 15.000 euro korting. Maar dan wel nú tekenen en bij voorbaat afzien van eventuele toekomstige claims. De familie Mulder heeft echter inmiddels door dat een goede brug en reparatie van de weggeslagen delen van het eiland rond de 70.000 euro gaat kosten. Zij weigeren te tekenen, óók als de notaris van de verkoopster hen onder druk probeert te zetten. De Mulders besluiten een eigen notaris in de arm te nemen. De financieringsaanvraag bij de bank stagneert.

April 2006: De familie Mulder woont nog steeds in de gîte, met hun twee kinderen. De kinderen uit het eerdere huwelijk van haar man blijven voorlopig in Nederland, bij hun moeder. De financiering ligt stil, de familie teert in op het eigen vermogen. Ze kunnen makkelijk van hun compromis de vente af, vanwege ‘verborgen gebreken’. Als ze daar voor kiezen krijgen ze zelfs een vergoeding van de verkoopster (hoewel die dat waarschijnlijk niet kan betalen van haar uitkering). Maar ze willen niet! Ze willen de camping, voor de afgesproken prijs, mét een goede brug. Helaas valt dit niet af te dwingen, want ze bevinden zich in een soort niemandsland. Hadden ze het terrein eerst gekocht en pas daarna het verborgen gebrek ontdekt, hadden ze ook volgens het frans wet recht van verhaal. Maar omdat het ontdekt werd na de ondertekening van het voorlopig koopcontract en voor de ondertekening van het definitieve, kunnen ze geen beroep doen op een verborgen gebrek. De franse wet schijnt niet te voorzien in deze situatie. Nu zijn ze aangewezen op goed overleg en worden ze afhankelijk van een zeer onwillige verkoopster. Het begrip ‘over de brug komen’ krijgt zo wel een heel nieuwe lading. Wat rest is volhouden tot verkoopster buigt of het voorlopige contract laten ontbinden.

Tot zover het relaas van Sylvie. Eens te meer blijkt dat je – zelfs als je de Franse taal redelijk beheerst en met een Nederlandse verkoper te doen hebt – bij de wat meer complexe transacties, zoals de aanschaf van bedrijfsonroerend goed, er goed aan doet professionele hulp in te roepen. En dan liefst iemand die geen financiële banden met verkopende makelaars heeft, en die dus helemaal aan jouw kant staat. De familie Mulder had in dat geval waarschijnlijk al bij het eerste bezoek ontdekt dat er nog te veel onzekerheden waren. Ze waren allicht verder gaan zoeken naar een andere plek. Al moet ik zeggen dat Sylvie nog steeds enorm enthousiast klinkt over de plek en wat het zou kunnen worden. Als die verkopers maar wilden investeren in de brug (of navenant zakken in de prijs).

Inlichtingen!

Vroeger, als je in Frankrijk telefonische inlichtingen wilde, dan belde je de 12 en kreeg je France Telecom aan de lijn. Maar sinds de liberalisering van de markt hebben alle telecombedrijven hun eigen ‘Inlichtingen’. Waarbij je het woord inlichtingen heel breed mag opvatten. Want behalve het telefoonnummer van de dichtstbijzijnde pizzeria vertellen ze je ook welke symptomen horen bij chlamydiae, wat de latijnse naam van een sneeuwklokje is en in welk jaar Claude François precies het loodje legde. De laatste maanden is er ontzettend veel reclame gemaakt voor de verschillende nummers, die allemaal beginnen met 118. Al dat reclamegeld moet natuurlijk terugverdiend worden, met een betaling per telefoontje. Maar wat kost het precies? De prijzen zijn weinig doorzichtig en de franse consumentenbond ‘Que choisir’ heeft al gevraagd om een verplichte melding van de kosten per minuut aan het begin van elk telefoontje. Gelukkig heeft Frankrijk zijn eigen Ben Woldring, want op het officiële nieuws zag ik vanavond dat er een speciale site is waar alle informatienummers met elkaar vergeleken worden. Weet je precies waar je het goedkoopst uit bent voor het geheime nummer van Johnny.