Wedden dat het klikt?

“15.917 vrijgezellen online!” staat er op de voorpagina van Meetic. Vrijdagochtend kwart voor negen. En let op: online, niet ‘ingeschreven’, want dat zijn er miljoenen! Online dating neemt een hoge vlucht in Frankrijk. Waar eerst alleen boeren en andere sociaal gehandicapten zich inschreven met de hoop op toch tenminste een héél klein kansje op een gelukkige relatie, daar tref je nu een gezonde doorsnee van de Franse bevolking. Zo zijn er alleen al in de Bourgogne 51 mannen en 28 vrouwen van precies 47 jaar ingeschreven. Daar kun je al een heel aardig feestzaaltje mee vullen, dunkt me. (overigens, grappig hoeveel jonger/ouder sommige van die leeftijdsgenoten er uit zien)
Meetic, onlangs door de Nouvel Observateur in een vergelijkende test getipt als beste ontmoetingensite, biedt gratis inschrijving voor vrouwen. Mannen betalen na de eerste paar keer gratis inloggen 29,45 per maand. Geen geld, voor kans op de ontmoeting van je dromen. Bij het Europees georiënteerde Meetic hebben zich dan ook zo’n 17 miljoen mensen (waaronder ca. 8 miljoen Fransen) ingeschreven.
Naast Meetic zijn er nog tientallen andere sites. Voor wie op zoek is naar oppervlakkig contact is er de flirt-site Easyrencontre. Wil je dieper gaan (intellectueel gezien dan), kies je voor de intellectuelenversiersite Points Communs.com. Terwijl het dure zusje van Meetic, Ulteem.com mikt op de hoger opgeleiden met geld, die 240 euro per jaar willen betalen en tevens bereid zijn vooraf een lange psychologische test in te vullen. (met dank aan de NouvelObs).
Zie je wat een kansen dit biedt voor de vrijgezel die het roer om wil gooien en naar Frankrijk wil verhuizen? Schrijf je in, zoek een compatibele Franse partner en zoek hem of haar op. Als er iets moois uit groeit, heb je meteen een stevige pied à terre in Frankrijk. Vive l’Europe et leve het Internet!

Tweede huis thuis

Een van de multigetalenteerde vaste gasten van Hollandais en France, Elz, kan niet alleen heel aardig schrijven op haar geheel zelfgebouwde en fraaie weblog, ze kan ook mooi tekenen en schilderen. Elz heeft een tweede huis in de Creuze en bedacht dat het leuk zou zijn om thuis in Nederland een tastbaar aandenken aan het Franse onderkomen te hebben. Een schilderijtje bijvoorbeeld, voor boven de bank. Om af en toe te kunnen wegdromen, innerlijk starend over de velden rond het Franse huis. Vervolgens bedacht ze: “Als ik het zelf leuk vind, waarom zouden anderen dat dan niet op prijs stellen?” Dus besloot ze precies dat aan te gaan bieden: Schilderijen van het tweede huis. Ofwel: het tweede huis thuis. Wonder boven wonder bleek het webadres Residencesecondaire.nl nog vrij, zodat we daar nu een aantal voorbeelden van haar werk kunnen bewonderen. Pour faire de la lêche-vitrine, zal ik maar zeggen. En mocht dat naar meer smaken, dan weet je Elz nu te vinden.

zorgverzekeringswet

ZORGVERZEKERINGSWET (zvw)

Nederlanders die in Frankrijk van een pensioen of uitkering leven worden in hun belangen onevenredig getroffen door de zvw.
De Internationale Club van Nederlandse Gepensioneerden (ICNG) doet hier iets aan door het voeren van rechtszaken tegen de Staat der Nederlanden. De eerste resultaten hiervan zijn merkbaar. Vanaf juli is de inhouding voor de ZVW op de AOW verminderd. Maar er moet meer gebeuren. Help ons hierbij.

Met vriendelijke groet,
Jan Vreeswijk

N.B.
ge-editeerd door de redactie.
Jan, kom es wat vaker langs en maak je dan bekend?
Is misschien wel zo zinvol wanneer je een oproep doet.

D.

Dromen waarmaken

Bestaat dat ook in Nederland? Een vereniging zonder winstoogmerk die zich alleen maar bezig houdt met het realiseren van dromen van ernstig zieke kinderen? De Association ‘Rêves’ doet niet anders en maakte tot nu toe als 1800 dromen waar. Van een ontmoeting met Fabien Barthez (dat was volgens mij meer de categorie ‘nachtmerries’), via tientallen zo niet honderden reisjes naar Disney (kinderen dromen weinig origineel) tot een keer parachute springen, een helikoptervlucht of een vakantie aan zee. Volgens mij gebeurt zoiets in Nederland alleen als Wendy van Dijk er bij is, samen met een stuk of vijf camera’s, zodat de dromen gesponsord worden door de reclameblokken. Of ben ik nou te cynisch? Hoe dan ook, je kunt bij Rêves een droom ‘adopteren’ of een gift storten. En wat Nederland betreft… dromen.nl lijkt nog beschikbaar, dus wat let je?

Chez Roger & Françoise weekend 22 en 23 juli

Het rommelt in de Bresse. Dreigende onweerswolken beloven verlossing van de drukkend-vochtige hitte. Maar…. gaat het hier dan áltijd over het weer? Nou, niet altijd maar wel vaak. Ik mag wel uitkijken, straks krijg ik de politie óók nog op mijn dak voor het ongeoorloofd en zonder de juiste papieren beconcurreren van de Franse Nationale Meteorologische Dienst. Overigens nog geen nieuws van de juridische problemen rond Immogo. Ik heb de mij verhorende rechercheur gisteren een mailtje gestuurd met de vraag of er nog iets gebeurt. Het gaat toch niet aan om mensen van wandaden te beschuldigen en vervolgens een maand lang niks van je te laten horen. Intussen ben ik er nog steeds druk mee. Net de nieuwste huizen online gezet en de button hier links naast aangepast.

Advocaat in Frankrijk

Doordat ik googlede op ‘Petite Anglaise’, je weet wel, van de stuffed shirts, kwam ik terecht op dit lezenswaardige blog van een Franse advocaat. Iemand die in normale mensentaal verhaalt over zijn werk en de discussie aangaat met de bezoekers van zijn blog. Hij geeft deze week een mooie verhandeling over de ontslagbrief van Petite Anglaise, die hij uitpluist en becommentarieerd. Conclusie: juridisch-technisch goed opgezet, inhoudelijk te zwak om overeind te blijven in de rechtszaal.
Daarnaast behandelt hij nog diverse heikele zaken, en geeft hij antwoord op de vraag of je ook schuldigen moet verdedigen (want dat gebeurt, beste mensen, dat gebeurt!). Het laatste artikel gaat over de SACEM, de Franse BUMA/STEMRA, die overal opduikt om de rechten over ten gehore gebrachte muziek te innen. De kinderen van een lagere school op het Franse platteland hadden “Adieu monsieur le professeur” gezongen op het afscheid van drie leraren. Dat mocht in de krant. “Hebbes!” dacht de SACEM, het nieuwsbericht lezend, en daags daarop kreeg de mairie van het dorp de rekening van 75 euro (inclusief boete voor het niet vooraf melden) voor de openbare uitvoering van een werk van Hugues Aufray. Naar verluid heeft de zanger uiteindelijk de boete uit eigen zak terugbetaald.
Volgens de bloggende advocaat had de SACEM de rechten weliswaar terecht (volgens de wet) geheven, maar maakt zij zichzelf hiermee toch behoorlijk belachelijk.

Chez Roger & Françoise 21 juli

Het is zover. Na een maand hitte is de warmte nu ook door de isolatie heen gedrongen. Het huis is verzadigd en we worden wakker in een kamer van 26 graden. Toch maar airco aanschaffen? We klagen in ieder geval niet, want zo’n kwakkelzomer is nog veel erger. Een ijskoffie graag, Roger!

Paris-Plages

“….voor Parijzenaars die niet op vakantie gaan…”
en voor al die luitjes die zich graag laten bekijken natuurlijk. Vanaf vandaag tot en met 20 augustus kun je, alweer voor de 5e keer, midden in Parijs met je blote voeten in het zand.
Men voorziet in een behoefte:
Quelque 2 500 tonnes de sable, 300 transats, 250 bains de soleil, 240 parasols, 47 cabines de plage, 13 radeaux pique-nique, 68 palmiers, mais seulement 24 hamacs… ont été disposés pour accueillir les 3,8 millions de visiteurs attendus.

En: gratis, hè? Jawel! Er lopen volledig bevoegde animateurs rond, er worden -gratis- concerten gegeven.Je kunt er ‘s morgens joggen. En je kunt fietsen huren, voor 4 euro per uur. Peanuts.

Ook kun je zwemmen, op de Seine wel te verstaan.

Update: topless en string verboden!!!

Le Grand Répertoire

Applausmachine

Zijn er nog mensen die naar Parijs gaan deze zomer? Dan mag je deze gekke tentoonstelling in het Grand Palais niet missen!

Het betreft machines die de afgelopen 20 jaar gemaakt zijn door la compagnie de théâtre de rues Royal de Luxe

Bovenstaande applausmachine kun je er bewonderen, maar ook een machine die je rok kan laten zwieren :

Erg handig, vooral dat dieselmotortje op je rug…

Maar het pièce de résistance is toch wel de piano-katapult:

Elke week wordt er 1 gekatapulteerd.

Je zult je niet vervelen op deze tentoonstelling ! Zoek de Solex!

Nooit meer naar de winkel!

Een kledingkast in een koffer! Nooit meer snurken! Sterker dan lijmen, makkelijker dan lassen. Kwaliteit en elegantie! Makkelijk te verplaatsen dankzij de slimme handgreep! Esthetisch en duurzaam. Uw stoelen optimaal beschermd! Afgelopen met dat vervelende geblaf. Tot 25 meter uitrekbaar. De draadloze vrijheid! Verjaagt alle knaagdieren met ULTRAGELUID. Maak van uw ventilator een airconditioner! Zuigt zelfs een bowlingbal op! Verwijdert lelijke haartjes op lastig bereikbare plekken.
En ga zo maar door! Eens in de zoveel tijd valt een brochure in de brievenbus, vol handige dingen die je niet kunt missen voor een comfortabel en duurzaam veilig leven zonder problemen in uw woning. Je kunt dan een weekje voorpretten, om vervolgens met een bestelformuliertje naar de camion te gaan, die dan en dan daar en daar geparkeerd staat. Wij hebben in zo’n camion eens een compleet zwembad gekocht. Helaas met de verkeerde filters. Ruim een jaar later was de camion van diezelfde leveranciers terug. Tot de tanden gewapend met bonnetjes en de verkeerde filters togen wij er heen. Goed voorbereid, thuis vocabulaire geoefend, klaar voor een heftige discussie. Tevergeefs. Ze hadden de juiste filters niet, dus we kregen zonder morren ons geld terug.
Vive le camion!

Maham, wat gaan we doehoen?

“Poepen in een oude schoen!” was steevast het resolute antwoord van mijn ouders op ons dreinerig gezeur om een passende activiteit. Weinig verheffend, inderdaad, maar dat kwam natuurlijk omdat we toen nog geen internet hadden en dus ook nog geen centraal Frans Toeristenbureau dat zo’n beetje álle activiteiten in heel Frankrijk online heeft gezet.
Toegegeven, geen indrukwekkend originele linktip, en misschien hebben we hem in de voorgaande jaren al eens naar voren geschoven, maar voor wie in Frankrijk is en geconstipeerd, of voor wie geen oude schoenen van voldoende formaat voorhanden heeft, kan een bezoekje aan Tourisme.fr toch mooi soelaas bieden.

Trappen in Parijs

Het zou een Nederlands initiatief kunnen zijn, maar dat is het niet: fietstochtjes door Parijs. Telkens een ander parcours, georganiseerd door de Vereniging Paris Rando Velo. Elke vrijdagavond om 21.30 en elke derde zondag van de maand vanaf 10.30. Vertrekplaats is het Hotel de Ville, dus het is handig als je daar meteen je overnachting boekt. Er hebben in de afgelopen vier jaar al bijna 50.000 mensen aan meegedaan. Hoeveel Hollanders daar tussen zaten, vermeldt de site niet. Maar ik denk flink wat, want het is gratis.

Een kunstenaarsdorp in Verleiding

HEF signaleert – in samenwerking met ‘de Franse verleiding’ – met regelmaat een verhaal over de geschiedenis van het reizen naar Frankrijk. Op De Franse Verleiding staat sinds kort “de mimosa bloeit”, een stuk over de Nederlandse kunstenaarskolonie in Cagnes-sur-Mer, geschreven door Paul Arnoldussen. Hier een voorproefje:De eerste bekende kunstenaar die in Cagnes sur Mer vlakbij Nice neerstreek, was niemand minder dan Renoir. Ook veel artistieke types uit Amsterdam zochten hun heil in het landelijke Zuid-Franse dorp, met zijn citroenbomen en artisjokken, zijn kroegjes en poortjes.
 
Schrijver Ab Visser ging in 1951 voor de vierde keer naar Cagnes sur Mer en deed in het tijdschrift Mandril verslag: ‘Soms vraag ik mij af hoe Cagnes er over enkele jaren zal uitzien. Zal dan het artistendorp totaal van karakter zijn veranderd en een chic toeristendorp zijn geworden? (…) Zullen, als het zo ver is, er dure hotels en onbetaalbare restaurants in en om Cagnes verrijzen? Zal Cagnes mondain worden? Wie zal het zeggen. Maar het zou heel jammer zijn.’
 
Het is gegaan zoals Ab Visser vreesde. Het dorp, een kilometer of tien van Nice, is een kostbare toeristenkermis. En het is uitgedijd met snelwegen en flats, gegroeid van vierduizend inwoners voor de oorlog tot 44.000 nu. Nog in 1958 schreef Sem Presser in Wandelingen langs de Riviera dat kunstenaarsdorpen in Zuid-Frankrijk in de zomer niet op hun voordeligst zijn, ‘met de honderden nieuwsgierigen die de schilderkolonies komen bezichtigen’. Maar er was nog iets van authenticiteit. De kroegjes bijvoorbeeld. ‘In de winter worden zij gevuld door de schilderskolonie, die er lange zittingen houdt, de problemen van het leven wegpraat en geen frank verteert. In de zomer komen er de relatief rijke Engelsen en Amerikanen (en Zweden!), die de krakende motor van het schildersleven olien met pecunaire injecties. Dan laten de kunstenaars zich met borreltjes omkopen om hun boheme-leven te projecteren en verzamelen zij moed voor de barre geldloze winter.’ Lees nóg verder…

Leve de boemeltjes

Frankrijk mag dan prat gaan op zijn tgv, dat ding heeft één nadeel: hij gaat zo hard dat de schoonheid van het land je grotendeels ontgaat. Wie Frankrijk wil zien, neme een boemeltje.
Om te beginnen zijn er natuurlijk de gewone regionale treinen. Zelf heb ik goede herinneringen aan de Grenoble naar Veynes. Die doet er bijna twee uur over, maar een kniesoor die daar op let als je door de mooiste plekjes van het nationale park van de Vercors komt. Als er plek is, mag de fiets nog gratis mee ook.
Het kan natuurlijk nostalgischer. Her en der Frankrijk rijden enthousiastelingen met oude treinen op afgedankte trajecten. Zo kun je in de Vercors ook 30 kilometer afleggen met de vroegere mijntrein van La Mure. Uiteraard is er een overzicht van al die oude treinen van op het web.

Tot zover het artikel van Peter. -paul had er ook eentje, waarin hij wat dieper in gaat op La Mure. Puttend uit eigen ervaring, Paul?
Spectaculaire is dit 30 km lange spoortreintje ten zuiden van Grenoble tussen het Massif du Vercors en het Lac de Monteynard. Miljoenen tonnen antraciet heeft het vervoerd en sinds 1990 brengt het jaarlijks zo’n 90.000 toeristen in vervoering. Een prachtige reis van anderhalf uur langs twee wonderen van de Dauphiné: le Mont Aiguille en la Pierre Percée. Zonder hoogtevrees over viaducten en indrukwekkende bruggen. Kortom, ben je in de buurt, stap dan met jong en oud in deze eerste elektrische trein van de wereld!

-paul

Allons enfants…

Zoals jullie allemaal best wel weten, luitjes, is de 14e julij een heel speciale dag in Frankrijk.
Wanneer je per se wil weten hoe het allemaal zo is gekomen dan vervoeg je je gevoeglijk op deze site
Ga je simpelweg voor de lol….?
Even fijne vrienden.

Europese zorgverzekeringskaart

Als je in het buitenland ineens medische zorg nodig hebt, is het handig als je direct kunt aantonen dat je in je eigen land goed verzekerd bent. Met de European Health Insurance Card kan elke gezondheidszorginstelling in Europa de kosten van jouw diagnose/behandel-combinatie, zoals dat tegenwoordig zo mooi (?) heet, makkelijk verhalen op je verzekering. Niet dat je met die kaart meteen voorrang krijgt of dat een ziekenhuis in Griekenland zonder de kaart eerst een beëdigde vertaling van je ziekenfondspasje wil zien voor ze de defillibrator starten (CLEAR!), maar het kan toch een hoop rompelslomp schelen, zo’n EHIC. Je vraagt hem aan bij je verzekeraar, of via deze site.
Ronaldus bracht dit onderwerp overigens eerder deze week al in het café ter sprake, maar het leek me nuttig genoeg om een eigen logje te verdienen.
Efcharistò, Ronaldus!

Vraag…

Goedemorgen allemaal,

Ik ben even heel erg brutaal geweest. Ik woon nl. niet in Frankrijk, maar gewoon in Nederland. Ik heb echter een vraag die ik maar niet beantwoord krijg, waarvan ik dacht dat mensen die in Frankrijk zelf wonen die mij wellicht wel kunnen beantwoorden. Mocht ik hiermee ver over schreef gaan, dan laten jullie dat maar weten. Ik meld me dan netjes af en bied bij voorbaat mijn oprechte excuses aan.
Het gaat om het volgende :
Kleine voorgeschiedenis; In 2000 heb ik een man genaamd Lex H. leren kennen. Na een korte romance, toch besloten om gewoon als vrienden verder te gaan. Deze man woont in St. Livrade sur Lot te Frankrijk. In 2001 vroeg hij of ik wilde helpen om een bedrijf op te starten in de im- en export van wijnen. Dit aanbod heb ik afgeslagen (ik vind wijn heerlijk, maar verstand heb ik er niet van).
Enige maanden later benaderde hij mij voor het opzetten van een 2e bedrijf in kerstpakketten (gelinked aan het eerste bedrijf).
Na lang overwegen ben ik gezwicht en zijn we aan de slag gegaan. Ik heb mijn baan opgezegd en ben alles vanuit en voor Nederland gaan opzetten en regelen.

Na enige tijd had ik mijn contract nog niet (daar begon de eerste twijfel). Ik ben naar Frankrijk afgereisd en heb ter plekke voor mijn collega en mij contracten opgesteld, GAK-zaken geregeld, loonadm. geregeld etc. etc..
Vanaf dat moment begonnen vreemde zaken zich op te stapelen. Ik zal jullie niet met de details vermoeien.

Toen de salarisbetalingen maar uitbleven, ben ik samen met mijn toenmalige collega, na een bezoek aan een advocaat, weer afgereisd naar Frankrijk. De zgn. vriend was nl. op geen enkele andere manier meer te bereiken.
En nu waar het om gaat :
Die man heeft destijds, toen wij daar waren, 3 lettre de change uitgeschreven. Hij gaf aan dat het chegues waren die inwisselbaar waren in Nederland.

Eenmaal in Nederland bleek na veel uitzoekwerk, dit niet he tgeval te zijn. In de veronderstelling dat ik weer bedonderd was, heb ik die dingen aan de kant gegooid. Tot ik heel toevallig vorige week iemand sprak die aangaf dat ze in Frankrijk moesten worden ingewisseld. (mijn bank heeft me dat nooit verteld).
Ik heb die dingen altijd bewaard, want het gaat om aanzienlijke bedragen. Nu probeer ik dus uit te zoeken of ze nog inwisselbaar zijn. Ik heb banken in Frankrijk benaderd, maar daar komen we niet uit (mijn frans is erg slecht en de Fransen kunnen blijkbaar niet genoeg Engels om me te begrijpen).
Mijn vraag is nu of jullie weten of dit soort lettres inderdaad inwisslebaar zijn en misscien nog wel belangrijker, of de expantiedatum inmiddels is verstreken. Waar kan ik ze dan inwisselen? Moet dit bij de bank in de plaats waar ze zijn uitgeschreven, of mag dat bijvoorbeeld ook bij een ander filiaal (net over de franse grens bijv)? Ik hoorde nl. dat ze 5 jaar geldig zijn. Hieronder vinden jullie de gegevens.

datum creation :15-06-2001
écheánce : avu, 07-07-2001 en 15-07-2001
banque national de paris bnp
uitgeschreven in :st. livrade sur lot

Als ze 5 jaar gelding zijn dan heb ik er volgens nog 1 die ingewisseld kan worden. Dat is toch een bedrag van ca. € 4000,00 euro en daar rij ik dan wel even heen en weer voor naar Frankrijk ;-)

Ik hoop dat iemand van jullie, die bekend zijn met de wetten, regels en gewoontes van Frankrijk, mij meer informatie kunnen verstrekken.

Alvast heel erg bedankt en nogmaals excuus voor het feit dat ik zomaar binnen kom stormen op jullie forum!

Vriendelijke groet
Ellen

Noot redactie: iemand die zich zo netjes aan- en afmeldt kan bij mij op enige sympathie rekenen. Bovendien is dit weer eens een ander soort vraag. Vandaar dat ik haar artikel zonder noemenswaardige redactie (heb alleen de ‘verdachte’ geanonimiseerd) plaats en zelfs heb gepromoveerd tot Info•Punt.
Krek.

Ondertussen in Parijs

De toekomst van het bloggen is dat je geen stukkies schrijft, maar stukkies film op je site zet. Op de site Memoire Vive onstaat zo inderdaad een soort levend geheugen van hoe Parijs was, daar, op die plek, tijdens die bewuste periode dat de camera draaide. Wat het waard is? Waarschijnlijk geen reet. Misschien is het wel kunst. Andy Warhol heeft in ieder geval nooit kunnen bevroeden dat de door hem voorspelde ’10 seconds of fame’ wel een heel bijzondere, mondiale wending hebben gekregen.

Un rêve de bordel

Het doet er niet toe wat er staat, als het maar Frans is. Tenminste, voor zover het de Japanse middenstand betreft. Frans is hot, Frans is chic, Frans heeft een bepaald je ne sais quoi waar we maar moeilijk de vinger op kunnen leggen. In het Europagekke Japan maken kromme Franse zinnen, blind van het net gesnaaide stukken tekst of een kluitje bijeengeraapte woordjes goede sier op verpakkingen, als cosmetica-merk (clé de peau!) of zelfs als naam van hele winkelketens. Gelukkig zijn er dan weer mensen die dat allemaal documenteren en rijk geïllustreerd online zetten zodat wij er allemaal van kunnen meegenieten. Ik zou dus zeggen: “Sumimasen, tampopo sayonara kudasai!”