Iers oog op de Bourgogne

Er zijn heel veel sites over de Bourgogne, maar dat zijn vooral statische verzamelingen informatie, opgezet vanuit de regionale overheden, wijncoöperaties en toeristische instellingen. Vandaar ook dat ik aangenaam verrast was toen mijn oog viel op een -nota bene Engelstalige! – site met verstrooiende en – heel belangrijk – telkens vernieuwde informatie, genaamd Burgundy Eye. Het is een echt magazine, dat meeverandert met de seizoenen en dat uitgebreide actuele informatie geeft over wat te doen in de Bourgogne. Met helder geschreven recenties van restaurants en overzichten van goede hotels. De maker, David Cogan, is een Ierse wijnspecialist en -schrijver die in de Bourgogne is komen wonen. Samen met zijn vrouw Laurence maken ze Burgundy Eye. Ik sprak David aan de telefoon omdat ik op zijn site wilde adverteren. Hij vertelde pas nog bij mij in de buurt te zijn geweest, want hij had gegeten in ‘Aux Terrasses’ in Tournus. Toen begreep ik nóg beter waarom die site met zoveel plezier gemaakt lijkt. David en Laurence kunnen lekker voor hun werk en dus aftrekbaar uit eten in sterrenrestaurants en op bezoek bij tophotels, babbelen met de meest gastvrije Bourguignons die er rond lopen!
Je begrijpt… Burgundy Eye staat in mijn favorieten. Nou nog een Franse versie.

Merk

Als ik kan kiezen, kies ik altijd een bekend A-merk in de supermarkt. Gewoon omdat meestal de kwaliteit beter is en dan met name het mondgevoel en de nasmaak. Je staat echter niet stil bij het feit dat de meeste merken een verleden hebben. Prodimarques (kortweg een vereniging van A-merken) doet dat wel, en behoorlijk uitgebreid. In hun Sagas des Marques hebben ze het verleden van 45 merken bijeengebracht. Een tocht door de hypermarché zal nooit meer hetzelfde zijn…

Investeren in een leven in Frankrijk

Investeren in aandelen? Obligaties? Meestal is het doel van investeringen om in de toekomst meer armslag te hebben in het leven dat de investeerder nu al leidt. Maar er is een alternatief: investeren in een nieuw leven. In Frankrijk bijvoorbeeld. Maar ook het investeren in een nieuw leven heeft een financiële bijsluiter nodig en de voor de hand liggende investeringen bieden niet altijd de beste kansen.

Wout van Moors heeft een eigen webdesignbureau en het gaat hem voor de wind. Financieel dan. Hij heeft meer werk dan hij aankan en verdient meer dan zijn gezin nu nodig heeft. Hij heeft overwogen om de overtollige cash dan maar te investeren in aandelen. Maar Van Moors heeft geen toekomstig doel voor ogen, zoals een boot, of eerder stoppen met werken. Integendeel, met dat geld zou hij nu al het leven willen kopen dat hem voor ogen staat: een andere omgeving met een beter klimaat en meer joie de vivre. Het gezin Van Moors wil naar Zuid-Frankrijk.

Volgens het CBS vertrokken in 2004 zeventigduizend Nederlanders naar het buitenland, onder wie terugkerende allochtonen en Nederlanders die hun pensioen elders willen genieten. Maar steeds meer Nederlanders die nog niet pensioengerechtigd zijn investeren alles wat ze hebben, tijd, geld, energie en inspiratie, in een nieuw leven in het buitenland. In 2004 gingen er zo’n vierduizend naar Frankrijk, om daar te gaan wonen en werken.

Nederlanders hebben geen vestigings- of werkvergunning meer nodig in Frankrijk. Bovendien spreken de Fransen steeds beter Engels. Dus niets staat een nieuwe prettige werkomgeving in de weg. Toch? Nou… niet helemaal. Een baan vinden in Frankrijk is niet eenvoudig met zijn werkloosheid van tien procent. Natuurlijk is er vrijheid van werken binnen de Europese Unie en moeten Nederlandse diploma’s door Franse werkgevers worden erkend, maar om te concurreren met Franse werkzoekenden is het nog altijd noodzakelijk om vloeiend te Frans te spreken en schrijven, zelfs bij een internationaal bedrijf waar de voertaal Engels is.
Veel Frankrijkgangers kiezen dan ook voor een eigen bedrijf.

Iedereen met een beetje doorzettingsvermogen kan een bedrijf starten in Frankrijk, ondanks de beruchte Franse bureaucratie op dat gebied. Nederlandse ondernemers zijn welkom, vanwege hun innovatieve mentaliteit, hun marketingvaardigheden en hun talenkennis. Sommigen nemen hun bedrijf mee en zetten het in Frankrijk voort, zoals Van Moors van plan is te doen. Indien het werk zich grotendeels afspeelt langs of op de elektronische snelweg dan is dat geen probleem. Alle Franse steden en nagenoeg alle dorpen van enige omvang bieden ADSL (in Frankrijk DSL genoemd). Overigens zitten er enkele nare belastingconsequenties aan het letterlijk meenemen van een Nederlandse BV, dus is het vaak beter om het Nederlandse bedrijf te liquideren nadat een Frans bedrijf is opgezet en het klantenbestand daarheen is overgeheveld.

Maar ook voor Nederlanders die hun bedrijf niet mee kunnen nemen, of die in Nederland in loondienst zijn, zijn er mogelijkheden om in Frankrijk te beginnen als ondernemer. De toeristische sector is verreweg het populairst: een camping, een restaurant, een hotelletje of chambres d’hôtes. Toch past hier een waarschuwing: het toerisme stagneert in Frankrijk. Na het topjaar 2001 is in de meeste regio’s de bezettingsgraad elk jaar verslechterd.

Neem nou een camping. Er is geen volk dat zo graag kampeert als Nederlanders. Veel landgenoten dromen dan ook van een leven in Frankrijk als campingeigenaar. Maar er worden nauwelijks meer vergunningen afgegeven voor nieuwe campings en de vraagprijs voor campings die te koop staan is hoog. Het seizoen is kort, in Zuid-Frankrijk niet veel langer dan vijftien weken, verder naar het noorden nog korter. In die korte tijd moet het inkomen worden verdiend voor het hele jaar. Bovendien vragen milieumaatregelen steeds meer investeringen. In 2005 zijn bijvoorbeeld de eisen die aan de afvoer van afvalwater worden gesteld weer flink aangescherpt. Kansen liggen vooral bij campings municipales, die gemeenten van de hand willen doen. Echte ondernemers weten van zo’n vaak verouderde camping iets speciaals te maken, bijvoorbeeld een naturistencamping of een camping voor motor- of hondenliefhebbers. Als de gemeente daar toestemming voor geeft, natuurlijk.

Of een echt Frans restaurantje in zo’n slaperig dorpje, waar dan de lokale bevolking komt voor een pastis en een eerlijke maaltijd met producten van het land. Da’s toch een mooie droom? Inderdaad, en meestal niet meer dan dat. Jaarlijks gaan duizenden restaurants in Frankrijk failliet. Vaak door slecht management. Vaker door arbeidsconflicten want de arbeidsregels zijn streng en het valt niet mee om van onwillig personeel af te komen. Maar het vaakst door gebrek aan marge. Fransen zijn gewend relatief weinig te betalen voor het eten buiten de deur, terwijl goede ingrediënten duur zijn en de arbeidskosten hoog. Maar er zijn kansen als een restaurant kan worden gekocht voor weinig geld, bijvoorbeeld uit een faillissement. Het helpt ook als de nieuwe eigenaar bereid is grote risico’s te nemen, bijvoorbeeld door een Noors visrestaurant te beginnen midden in de Auvergne. Eigenlijk alleen in dit soort uitzonderingsgevallen kan een gastronomische Nederlander een succesvolle start maken als Franse restaurateur. En dat is dan alleen nog maar de start. Alles daarna hangt af van de kwaliteit van de keuken. In de Franse cuisine geldt maar één regel: kwaliteit. Liever goed eten aan wankele formica tafeltjes, dan matig eten in een design interieur.

Een hotelletje dan? Alles tot en met vijf kamers heet chambres d’hôtes, waarvoor weinig regels gelden. Boven de zes kamers heet het een hotel, waarvoor aan de spreekwoordelijke 101 regels voor het hotelwezen moet worden voldaan. Fransen zijn immers dol op zeer gedetailleerde regels. En precies zes kamers? Dat is zo’n anomalie in de regels, waar voortdurend over gebakkeleid wordt. Heerlijk zo’n chambres d’hôtes: wonen in een mooi huis op het Franse platteland en leven van het ontvangen en verzorgen van gasten. Nou, niet helemaal. Vijf kamers bieden onvoldoende inkomen om van te leven en er zal dus een bijverdienste moeten worden verzonnen. Maar bij een hotel krijgt de ondernemer onder andere te maken met de ERP, de regels voor Établissements Recevant du Public, allerlei gedetailleerde voorschriften voor brandbeveiliging, gehandicaptentoegang en gescheiden toiletten. Beter is het om een bestaand hotelletje over te nemen, dat al “au normes” is v.w.b. de ERP. En een drankvergunning natuurlijk, want die zijn ook steeds lastiger te krijgen.

Buiten het toerisme zijn er mogelijkheden voor de innovatieve ondernemer, die Nederlanders vaak over het hoofd zien. Er zijn verschillende sectoren, waar de Franse markt nog volop ruimte biedt. Bijvoorbeeld het internet-ondernemerschap. Het gebruik van het internet loopt in Frankrijk nog steeds wat achter en biedt daardoor allerlei kansen voor nieuwe activiteiten. Bovendien kan een internet-ondernemer vaak Franse klanten combineren met Nederlandse, zodat hij steeds meer kan overschakelen naar de Franse markt, naarmate zijn kennis van de Franse taal en cultuur toeneemt.

Dan zijn er nog de beroepsgroepen, waar in Nederland voortreffelijke opleidingen voor bestaan en waar in Frankrijk een tekort aan is: schoonheidsspecialistes, fysiotherapeuten, bloemisten en zo zijn er nog meer. Bijvoorbeeld Nederlanders met ervaring in de bloemen worden met open armen ontvangen: werken in een bloemisterij of bij een groothandel, het starten of overnemen van een bloemenzaak, mogelijkheden genoeg. En een goede loodgieter, een ervaren metselaar of een gedreven meubelmaker kan overal zijn brood verdienen. Begrijpelijk dat steeds meer ervaren vaklui ervoor kiezen om dat te doen in een vriendelijker klimaat.

Met innovatieve ideeën en genoeg geld is er veel mogelijk in Frankrijk. Indien er niet genoeg geld voorhanden is, dan moet een bank in de arm worden genomen. Nederlandse banken verstrekken geen krediet aan nieuwe ondernemers in Frankrijk, de Frankrijkganger is dus afhankelijk van een Franse bank. Een cultuurschok! De Franse banken waren ruim dertig jaar geleden nog allemaal in handen van de staat. Tot op de dag van vandaag wordt er ambtelijk gedacht. Boos het dossier op tafel gooien met een ‘….dan ga ik wel naar de concurrent’ als het ondernemingsplan is afgewezen maakt over het algemeen weinig indruk. Franse banken houden ook niet zo van startende bedrijven. De eerste vraag is altijd: ‘Mogen wij de balans inzien van de laatste drie jaar?’ Als een ondernemer daarop antwoordt: ‘Ja, maar, dit is een nieuwe onderneming,’ dan zal het gesprek niet zelden eindigen met ‘:…dan zien wij u graag terug over drie jaar.’ Alleen al om deze reden is het aan te raden een bedrijf over te nemen met een goed gedocumenteerde historie, in plaats van er zelf een te beginnen. Bij een overname kijkt de bank zorgvuldig naar de persoon. Hoe ondernemend is hij, wat is zijn ervaring? Daarnaast ziet de bank graag tenminste vijftig procent eigen geld. En natuurlijk een ondernemingsplan, in ‘t Frans en op z’n Frans. Dat wil zeggen: weinig woorden en veel cijfers, gerangschikt op een manier zoals Franse banken dat gewend zijn.

Succes is niet gegarandeerd, maar er zijn kansen genoeg voor een goed renderende investering in een nieuwe leven in Frankrijk. Die kansen liggen echter niet altijd op de gebieden waar Nederlanders over dromen en enkele waarschuwingen zijn op zijn plaats. Niet elke investering in een leven in Frankrijk brengt op wat er van verwacht werd. Toch hebben al duizenden Nederlanders er succes mee gehad. Zij genieten nu van de joie de vivre die in Nederland zo moeilijk haalbaar lijkt.

En Wout van Moors…? Die zit volgend jaar op zijn eigen terras in de schaduw van een plataan een website te bouwen. Met het laatste glas van een plaatselijke bon vin blanc, overgebleven van de copieuze lunch.

Wim van Teeffelen
Ondernemen-Frankrijk

I have a dream..

Het zoveelste ‘gezellige feestje’… De snelle jongens met de mooie dames komen binnen, nadat ze hun al even snelle bak opvallend geparkeerd hebben. Het liefst half op de stoep zodat voorbijgangers gedwongen worden om ook letterlijk even bij dit degelijk Duits fabrikaat stil te staan.
Na wat Hi’s over en weer en vluchtige zoenen zodat de glossy lippen in tact blijven, beginnen de echte gesprekken.

“Hey wat doen die sportvelgen van jou nou op ’t moment? Mooi karretje trouwens.”
“Ja gaat wel, maar denk er toch over om de opvolger van deze aan te schaffen, maar ja, het vrouwtje wil ook wel ‘s wat hè.” Zijn gesprekspartner begrijpt hem volledig. “Ja , dat gaat bij ons ook altijd zo. Maar ach, een nieuw outfitje kan wonderen doen, hè?”
Mijn allergie begint alweer te groeien. Maar onder sommige feestjes kun je nu eenmaal niet uit. Lichamelijk ben ik nog aanwezig, mijn gedachten dwalen alweer af…
Waarom moest ik nou juist in het hoge noorden geboren worden? Nou ja, het hoge noorden is nog tot daaraan toe. Maar waarom het noorden van het verkeerde land? Om het hier te hebben gemaakt, moet je wel eerst die glimmende bolide hebben, of die nieuwe inbouwkeuken. Dan wel ééntje die net iets duurder is dan die van je vrienden, uiteraard mét de ingebouwde ijsblokjesmachine in de koel/vriescombinatie. Anders stelt-ie nóg niets voor.

Met weemoed denk ik aan de oude Citroënbus in de tuin in Frankrijk… Aan de houtkachel in het veel te krappe keukentje. Waar óók van die glimmende bolides rijden, maar waar de aftandse oude wagentjes voor een grappig evenwicht zorgen.
Ik kan het ze maar beter niet vertellen, want ik ken de gevolgen zo langzamerhand. Al ben ik de hele avond niet in de picture geweest, ineens krijg ik alle aandacht. Niet om het mij over mijn interessante baan te hebben. Nee, want hoe hard ik daar ook voor gestudeerd heb, helaas verdien ik (nog) niet genoeg. Nee, de echt goede gesprekken gaan nu over mijn droom. “Joh, Evelyne, denk jij nou écht dat daar alles beter is?” Het antwoord wordt al voor me gegeven. Nee, dan heb ik het goed mis, integendeel. Ik baseer alles op vakantiegevoelens. Ik ben niet realistisch.

Klopt, ik ben niet altijd realistisch. Ik heb beelden in mijn hoofd van bouwvallige huizen en ‘doorleefde’ gezichten van oude kromme vrouwtjes. Die in de zon een intens mooie schoonheid krijgen.. Visioenen van mezelf terwijl ik bomen snoei en tussendoor de luiken voorzie van een nieuwe laag lavendelblauw..

Nog voor ik ook maar een stap richting mijn dromen heb gezet, proberen mensen ze al te ontkrachten. Allemaal adviezen, die allemaal zo goed bedoeld zijn… Ik luister maar met een half oor. Ik droom….

Het roer om

Iedereen kent dit programma wel. Met gemengde gevoelens wordt het bekeken. Gemengd, want soms een tikkie jaloers, maar ook sijpelt er vaak wel wat leedvermaak doorheen.
Wanneer mensen door een te roze bril kijken, zich niet goed hebben voorbereid en dat leuke romantische dorpje toch een achterlijk gat blijkt te zijn en de buurman zo 1-tje die de kat in het donker knijpt. Gnagnagna.
Al surfend kwam ik bij een site waar allerlei verhalen staan van mensen die de stap hebben genomen Best leuk om te bekijken enne….
daar zitten ook wel wat bekenden van ons bij. Kijk maar eens goed.
(Het gaat overigens om meer plekjes dan alleen Frankrijk, maar dat wisten jullie van het programma ook vast al wel)

Vasten

Zowel in Frankrijk als in Nederland gaat vanaf vandaag een groot deel van de gemeenschap vasten.Ik ben deze bijdrage met een titel begonnen die misschien wel heel dubbelzinnig is. Carême is de naam van de meest christelijke tijd: het vasten. Maar de christenen hebben niet het alleenrecht. Want de Ramadan is gister begonnen.
De meesten van jullie weten het inmiddels wel. Maar voor diegenen die het nog niet weten zet ik het nog even op een rijtje.

Ik heb diverse bronnen gevonden en het gaat van westerse uitleg, kinderlijke uitleg tot the real thing

Enfin, ieder het zijne, moet je maar denken.

Mijn motto is en blijft: leven en laten leven. Laat jij mij in mijn waarde dan laat ik jou in de jouwe.
(Hoewel het me tijdens de ramadan af en toe wel moeilijk wordt gemaakt)

Y fo lire!

Het is alweer een hele tijd geleden dat ik jullie regelmatig verblijdde met de zg. ‘vocablocjes’. Ik weet niet precies waardoor, maar op een gegeven moment kwam de klad erin.
Enfin, ik wil het weer nieuw leven inblazen, op voorwaarde dat jullie de ideeën aanleveren. Want ik ben niet altijd even geïnspireerd. Gek, hè?

Ik had nog wel wat op de plank liggen om een klein aanzetje te geven.
Het is een site waar je veel kunt le(z)(r)en: Y fo lire!

Houten baden van Baden van Hout

Vroeger, toen ik klein was, hadden wij geen does thuis. Laat staan een bad. Mijn moeder zette een zinken teil op het granito aanrecht van onze eenvoudige arbeiderswoning en vulde deze (de teil) met water uit de Valliant geiser. Het was behelpen, badderen op het aanrecht, maar het had toch ook wel iets gezelligs. Tegenwoordig zie je hier in Frankrijk steeds meer mensen met van die moderne jacuzzi-baden. Dan borrelt en schuimt en stroomt er van alles, al dan niet met lichteffecten. Eerlijk gezegd word ik daar al zenuwachtig van als ik er naar kijk. Geef mij maar een tobbe! Vandaar dat ik zo gecharmeerd ben van het aanbod van ‘Baden van Hout’. Die verkopen hele fraaie en – zo verzekeren ze me – oerdegelijke houten baden, die je zomaar in de tuin kunt zetten. Je hebt er hele hele jaar door plezier van. In de zomer kun je er in afkoelen en in de winter – óók in Nederland dus! – stook je het bad met de erin geplaatste houtkachel tot een aangename 39 graden, zodat je er lekker in kunt gaan zitten gaarstomen. En áls er al wat borrelt, dan is dat puur natuur.

Op mijn verzoek heeft Baden van Hout een speciale herfstaanbieding bedacht, alléén voor bezoekers van Hollandais en France. Dus lijkt zo’n bad je wat, voor in Nederland of bij je huis in Frankrijk? Vraag niet hoe het kan, maar profiteer!

Van kleine mensen, en dingen die voorbij gaan..

Het laatste weekeinde van september staat voor de deur, en alhoewel veel LdF-minnende NL’ers het proberen te onderdrukken, betekent dat weekeinde voor hen niet alleen het begin van de herfst, maar in 2006 ook definitief het einde aan de regelmatige tochten langs campings in Frankrijk. Ze hebben er de afgelopen dagen – al dan niet mokkend, met tegenzin – tegenaan gekeken, maar vóór 1 oktober moeten de caravans weer in de winterstalling staan. Dwingende deadline…

Tot die tijd hadden tienduizenden Hollandse caravansleurders tenminste nog het gevóel dat ze in september nog een paar dagen via Luik-Luxemburg-Metz-Nancy-Dole naar het zuiden konden afzakken, maar als de herfst zich eenmaal aankondigt, als het om acht uur, half negen in de achtertuin al donker wordt, dan móeten ook de caravans en vouwwagens worden opgeborgen.
Wèg is het gevoel, wèg de mogelijkheid; de keiharde werkelijkheid van minstens vijf maanden níet-heen wordt met een brok in de keel geslikt.

Voorlopig niks meer ‘avez-vous une place pour une caravan-pliante‘? Voorlopig niet meer door dat fraaie landschap, met uitgestrekte vergezichten dat er na elke bocht weer anders uitziet, niet meer langs dorpjes die er bijna allemaal hetzelfde uitzien en niks-meer bezoekjes aan brocantes die altijd weer wat anders opleveren..

Een laatste zomer-bbq in de achtertuin van zoonlief in Îls-vers-Um (tien kilometer ten zuidoosten van La Rèn) doet beseffen dat de zomerse Frankrijk-uitjes dit jaar écht voorbij zijn. Een laatste blik op de randen van het Bois de Corvèr vergoedt een hoop..De eerste keer een fles geven aan de eerste kleindochter vergoedt nog meer….Memory Lane in het kwadraat…

Luis Couperus, Gerard Cox (‘t is weer voorbij, die mooie zomer‘) en Peter Koelewijn (‘je wordt óuder, papa‘) wisselen elkaar af. Vorige week zei een frequent bezoeker van R&F dat we na 9-11 verder kunnen. Ik was wat somberder. Maar met evenveel tromgeroffel wordt het nieuwe leven aangekondigd; ik had het op schoot….

Kan ze over een maand of vijf mee ? Misschien staan we dan ergens een paar dagen in de Dordogne, of zo. Verrek, zouden ze dan eigenlijk wel komen logeren? Of moeten we nou twee wandelwagens hebben; een voor hier, en een voor daar ?
Ach, het seizoen 2007 is nog minstens vijf maanden weg, mijmerde hij zich voor zich uit…

Ver kiezen

Je mag dan ooit gekozen hebben voor een verblijfplaats buiten Nederland, dat betekent nog niet dat je alle banden met ons warme kikkerlandje definitief hebt verbroken. Je volgt het nieuws, houdt de politiek bij en wilt hierop ook enige invloed blijven houden. Het is immers nog steeds jouw pensioen waarover ze daar in Den Haag beslissen. En misschien heb je ook nog vele dierbaren in het verre Nederland, die je graag de kans biedt op een gezonde toekomst onder de juiste politieke leiding.
Vroeger was het een heel gedoe als je wilde kiezen. Moest je iets met de ambassade, papiermolens, ambtenarij. Welnu, dat van die papieren moet nog steeds, maar je kunt het meeste nu zeer laagdrempelig via internet regelen. En, dat is nog het allerleukste, je kunt op het uur U ook via internet je stem uitbrengen op de partij en de kameraad van jouw keuze. Tijdens de verkiezingen van ver kiezen dus. Dat begint hier.

les hollandais

‘Les Hollandais’

Ik ben benieuwd wat er door het hoofd van de gemiddelde Fransman gaat bij het lezen of horen van bovenstaand woord.
Lange tijd heb ik gedacht dat hij het vooral zou associëren met tolerantie. En dat kwam goed uit: het is immers hetgeen de Nederlander zelf ook maar al te graag pretendeert te zijn, toch?

Steeds vaker vraag ik me echter af of Nederlanders de juiste betekenis van tolerant eigenlijk wel kennen. Het kan ook zijn dat mijn twijfels ongegrond zijn omdat ik zelf niet de juiste betekenis ken. Er is maar één manier om daarachter te komen, ik raadpleeg het woordenboek. Ja hoor, ik heb het goed begrepen: toleran’tie v [gmv] verdraagzaamheid.
Nou als wij werkelijk zo gezien worden, dan mogen we daar best trots op zijn, toch?

Als…. Want mijn vrees is dat de gemiddelde Fransman zo langzamerhand ook een heel andere associatie bij ‘Les Hollandais’ krijgt. En hiermee doel ik op het woord waarvan ik hoop dat Nederlanders het juist niet graag willen zijn, namelijk: asociaal.

Voor de goede orde heb ik ook hiervan nog maar even de betekenis opgezocht. Asociaal’bn & bw zonder sociaal besef. Ook deze betekenis heb ik goed begrepen.
Dacht ik.. Voor mij had dit namelijk een negatieve lading. Maar misschien moet ik het vanuit een heel ander perspectief zien. Het zou wel eens dè verklaring kunnen zijn voor het gedrag dat een aantal Nederlanders in het buitenland vertoont.

Misschien zijn ze daarom wel zo ontzettend ‘aanwezig’. Misschien schreeuwen ze daarom wel zo hard over het campingterrein dat ze nu eerst even moeten ‘zeike’. Misschien schelden ze elkaar daarom wel verrot zonder gene en ‘en plein public’.
Ze kunnen er eigenlijk niets aan doen! Ze hebben gewoon dat sociaal besef niet! En dat is best zielig…

Voor alle duidelijkheid: Ik wil geen moraalridder zijn. Wanneer je ’s avonds met vrienden nog iets zit te drinken, kan het voor je directe omgeving al snel te luidruchtig zijn. Ook ik heb me daar wel eens schuldig aan gemaakt.

Ik scheer ook absoluut niet alle Nederlanders over één kam. Ik hoop alleen dat de gemiddelde Fransman dit ook niet gaat doen. Want tot dusver vind ik deze nog verbazingwekkend tolerant..

Zorg dat je kinderen het voor het zeggen krijgen

Integreren gaat stukje bij beetje. Als je als Hollandais en France de Franse taal redelijk meester bent, kom je een heel eind. Pratende-weg gaat Frans spreken gelukkig steeds makkelijker. Bovendien hebben veel Fransen één plezierige eigenschap: ze vinden het prachtig als een buitenlander zijn best doet Frans te spreken. Terwijl jij nog staat te stuntelen, maken zij al een compliment over je goede taalgebruik.
Maar hoe goed je ook Frans spreekt, je zult het in Frankrijk waarschijnlijk nooit voor het zeggen hebben. Met een beetje mazzel komen je kinderen zo ver. Daar moet je ze dan wel bij helpen door ze naar Ecole Nationale d’Administration te sturen. Een diploma van deze elite-opleiding staat garant voor een top-carrière, is het niet omdat de school zo goed is dan wel omdat de oud-studenten elkaar de bal behendig toespelen.
Onder de alumni (voor zo’n school is het woord afgestudeerden veel te ordinair) bevinden zich president Chirac, zijn (verre) voorganger Valéry Giscard d’Estaing, presidentskandidate Ségolène Royal, haar man en partijsecretaris François Hollande, directeur Jean-Claude Trichet van de Europese Centrale Bank en de top-politici De Villepin, Juppé en Jospin. Voor wie denkt dat het een illusie dat een immigrantenkind zich in die kringen kan mengen: ook oud-leerling en oud-premier Edouard Balladur is een kind van buitenlandse ouders.

Laten wij ons cultureel erfgoed doen leven!

Gek, in het Nederlands klinkt het toch minder, die slogan van de “Journées du Patrimoine”. Enfin, het is komend weekend en het gaat er dus om, naar buiten te gaan en te genieten van cultuur in je eigen regio. Dat kan in vele vormen. Diverse instellingen openen deuren die anders gesloten blijven en er zijn uiteenlopende evenementen. Ook dat klinkt weer prima in het Frans: Dédié aux petits et grands, ce week-end est l’occasion de découvrir des lieux habituellement fermés au public, de profiter d’animations et de visites exceptionnelles, bref, de poser un regard neuf sur sa région, sur son patrimoine. Voor 80% marketinggelul zo te lezen, want het lijken me voor een groot deel bestaande exposities en voorstellingen, maar ik moet niet zeuren want het is voor een goed doel: de cultuur! Wat er in de grote steden allemaal gebeurt kun je hier zien. Voor de wat kleinere steden en dorpen verwijs ik je graag naar de locale pers.

Sandra, bedankt voor de tip!

Dialogue avec les morts

Droom je ervan om met Julius C., Jim M., Karl M. of misschien wel met Pontius P. te schrijven? Dan is dit je kans!!!
Schrijf ze een email en krijg ook antwoord, via
Dialogus.
Echt waar?

Nee, een tijdmachine hebben ze niet uitgevonden.
De site werkt met vrijwilligers en onder hen bevinden zich vele historici, filosofen en andere deskundigen die zich echt hebben verdiept in de diverse personages. Eigenlijk werkt het enigszins als Wikipedia.
De initiator van dit alles is Sinclair Dumontais, een Canadese filosoof, die claimt van alle mensen die deelnemen aan zijn site maar 5 mensen echt te kennen.

Overigens is Karl M. even niet bereikbaar, net als Albert E. en William S.

Zoek niet verder

Ik weet zeker dat ik er veel mensen een plezier mee doe: een site waar je alle mogelijke woordenboeken kunt raadplegen.
Van kinderwoordenboeken, gastronomische termen tot
argot: alles kun je vinden op dictionnaires.com
Zoek je een heiligennaam, een bepaalde uitdrukking of een specifiek jargon: alles vind je er!!!

Schimmelbloemenboeketje?

Van de week spraken we al eens over paddestoelen, want ook dát jachtseizoen is geopend. Hier in de buurt zie je de hele dag mensen met plestik zakjes door de weilanden lopen op zoek naar onder andere de ‘roses des prés’, witte, smakelijke paddestoeltjes. Dat ze bij de zoektocht naar garnering van hun runderlapje vervaarlijk snuivende Charollais stieren moeten trotseren deert ze kennelijk niet. Een kennis van ons, met ook een huis in de campagne Bressane, zag een paar dagen achter elkaar elke ochtend om 7 uur een wit autootje (in Frankrijk verkopen ze alleen maar witte autootjes) stoppen en iemand door haar tuin lopen, over het hek de wei in klimmen en een zak vol paddestoelen vergaren. De volgende morgen is ze er zelf om 6 uur uit gegaan om de wei leeg te plukken. Om zeven uur kwam het autootje weer. Ze heeft nog even vrolijk gezwaaid naar de verbouwereerde bejaarde die met lege handen uit de wei terug haar tuin in klom en teleurgesteld afdroop. Maar goed, dit terzijde. Naar aanleiding van mijn vraag wat voor paddo’s mijn tuinman had gevonden (volgens hem hoogstwaarschijnlijk overheerlijke mousserons maar het konden ook dodelijke boleten zijn), ben ik eens een beetje gaan struinen op het web. Ook daar heb ik een aardige oogst weten te vergaren. Deze, deze, deze en deze. De meeste zijn al in het café van de week aan de orde geweest, maar ééntje wilde ik jullie toch niet onthouden. Het is het dagboek van een schoolmeester, die prachtige foto’s van zijn paddenstoelenoogst heeft gemaakt. Als je even tijd hebt, kun je ook de rest van zijn blog bekijken. Het is de moeite waard vanwege de luchtige toon – zeker niet schoolmeesterachtig – en de fraaie fotografie.

Trage hersenen

De komende week steken veel mensen een natte vinger in de lucht…
om te kijken hoe de wind waait.
Want het is het internationale festival van de
vlieger in Dieppe.

Voor de mensen die wat traag denken (dankje, Krek): een vlieger is een cerf volant

De Prins van Orange

Heel Frankrijk is bezet door fonctionnaires, ambtenaren van stand, bij voorkeur opgeleid bij de ENA (l’Ecole Nationale d’Administration). Ze kennen elkaar. Ze houden elkaar de hand boven het hoofd. Altijd. En zo verandert er nooit iets in Frankrijk. Heel Frankrijk? Nee, een kleine gemeente in de Provence blijft moedig weerstand bieden aan de ENAnimisering van het openbaar bestuur.
Zo zou Jacques Bompard, sinds 1995 burgemeester van de gemeente Orange voor het Front National (FN) zijn politieke strijd graag zien. Bompard mag graag een vergelijking trekken tussen zijn gevecht met de gevestigde orde en de rijke historie van de stad Orange. Prins Maurits van Oranje-Nassau liet in 1620 een enorm kasteel bouwen op de heuvel die over het aloude maar zwaar verarmde onafhankelijke Prinsdom van Orange uitkeek. Hij maakte er een protestantse vesting van in een omgeving die tot in de verre uithoeken katholiek was. Dat moest wel fout gaan…. De Franse koning Lodewijk XIV is de stad diverse malen binnengevallen, maar moest die weer teruggeven na een boze reactie van de toen machtige Oranje- Nassau familie. In 1660 nam Lodewijk de stad definitief in en vernietigde het kasteel. Sinds het Verdrag van Utrecht van 1713 hoort Orange ook officieel bij Frankrijk

In 2006 gaat het in Orange niet meer om een gevecht tussen katholieken en protestanten, maar om een gemeenschap die een FN-burgemeester heeft gekozen temidden van gemeentes met burgemeesters van gevestigde partijen als de PS (Parti Socialiste) of UMP (l’Union pour un Mouvement Populaire). Bompard werd met grote meerderheid van stemmen herkozen bij de verkiezingen van 2001. Langzamerhand worden de messen weer geslepen, voor de verkiezingen van 2007 en Bompard streeft naar een derde termijn. Tijd voor een bezoekje.

Het Rhônedal ontrolt zich in al zijn pracht voor de ogen van de reiziger die de Route Nationale 7 (N7) afzakt voorbij Lyon. Scherpe heuvels en rotspartijen worden afgewisseld door beboste hellingen en glooiende wijnvelden. Af en toe is de brede Rhône zichtbaar vanaf de weg, eerst geflankeerd door een kerncentrale en verderop door een Middeleeuws kasteel.

De N7 is bijna overal vierbaans en prachtig onderhouden. Bij Valence breekt de lucht open en de beroemde diepblauwe Provençaalse hemel verwelkomt de reiziger. Officieel begint de Provence pas bij het plaatsje Bollene, waar de weg de grens van het departement Vaucluse passeert. Na nog enkele dorpen waar de N7 zwierig omheen danst vernauwt de weg zich bij de brug over de Aigues, een zijrivier van de Rhône.

Dan doemt een stad op waar de Route Nationale niet met een mooie bocht omheen voert. Het is Orange, de enige stad langs de hele route van de N7 die voert van Lyon naar Nice, waar er geen rondweg is. Al het doorgaande verkeer perst zich door de straten van een buitenwijk en kruipt dan in een nauwe bocht rond de beroemde Arc de Triomphe van Orange. Na de Arc volgt er een nog nauwer straatje met afbraakwoningen. Het verkeer staat er bijna altijd vast voor een woud aan stoplichten. Met een vertraging van al snel een half uur komt de doorgaande reiziger dan eindelijk aan de zuidkant de gemeente Orange weer uit. De N7 gaat verder, weer prachtig vierbaans, in de richting van Avignon.

In Orange heeft Bompard in zijn eerste ambtsperiode de gemeentelijke belastingen met 10% verlaagd en tegelijkertijd de binnenstad een grote opknapbeurt gegeven. Er is meer politie op straat en de criminaliteit, met name onder de grote Algerijnse bevolkingsgroep, is gedaald. Het stadje ziet er vandaag zichtbaar veel schoner uit dan vijftien jaar geleden. Bompard heeft ook het aantal ambtenaren verminderd en enkele heilige subsidie-huisjes afgebroken die de vorige bestuurders hadden ingericht voor hun politieke vriendjes. Dit tot woede van de gevestigde politieke partijen, maar tot vreugde van de bevolking, die hem in 2001 dan ook met grote meerderheid van stemmen heeft herkozen.

Overigens ging Bompard de verkiezingen in onder eigen naam. Nergens in de pamfletten of in de verkiezingspraatjes kwam de term “Front National” voor. Later is hem dat nog ernstig kwalijk genomen door Jean-Marie le Pen, zijn politieke voorman.
Ook in de moslimwijk Fourchesvieilles bleek Bompard ruim de meerderheid van de stemmen gehaald te hebben. Een FN-politicus die door de moslimgemeenschap wordt ondersteund? Jazeker. Peter Schumacher, politicoloog, voormalig directeur van het CDA-partijbureau in Limburg en tegenwoordig inwoner van Orange legt uit:
“De overheid doet weinig voor de Noordafrikanen. Er is grote werkloosheid, de uitkeringen staan onder druk, ambtenaren op alle niveaus worden gezien als de vijand. Maar die zijn ook Bompards vijand. Ondanks de antibuitenlanders retoriek die ook Bompard af en toe niet kan onderdrukken, lijkt de moslimgemeenschap gekozen te hebben voor het adagium: “de vijand van mijn vijand is mijn vriend.”

Na 2001 is Bompard onverdroten voortgegaan met zijn hervormingsprogramma. Zolang de plannen binnen de gemeentebegroting konden worden gefinancierd bleek Bompard een goed ontwikkeld gevoel te hebben voor wat de inwoners van zijn gemeente belangrijk vinden. Toch lijken veel projecten stil te vallen, waar Bompard de hulp of deelname van departementale of nationale overheden nodig heeft.

Een goed voorbeeld is de herinrichting van het gebied rondom de Arc de Triomphe. De gemeente heeft een prachtig plan opgesteld en geld vrij gemaakt voor het opknappen van gebouwen, wegen en parken en UNESCO heeft een substantieel bedrag toegezegd voor restauratie van de Arc, onder voorwaarde dat het verkeer in de onmiddellijke nabijheid van de Arc wordt teruggedrongen. Een belangrijke voorwaarde voor het uitvoeren van dit plan is de aanleg van een rondweg, zodat al het doorgaande Noord-Zuid verkeer op de N7 om, in plaats van door de nauwe stad wordt geleid. Rondom de Arc komt dan alleen nog maar bestemmingsverkeer.

De nationale overheid is verantwoordelijk voor de Routes Nationales en de plannen voor de rondweg moeten dan ook door Parijs gemaakt en uitgevoerd worden. Al in het begin van de jaren negentig is vastgesteld dat de rondweg van de N7 om Orange een hoge prioriteit had. Anders dan in Nederland is de Franse staat behoorlijk voortvarend in het aanleggen van
nieuwe wegen. Het plannings- en onteigeningsmechanisme werkt in Frankrijk ook veel sneller dan in Nederland. Dus als de overheid wil, kan er binnen een paar jaar een weg liggen, indien de noodzaak is aangetoond.

Maar niet in Orange.
Schumacher: “Jacques Bompard heeft geen vrienden in Parijs. Hij kan geen partijgenoten bellen om vanuit Parijs een steuntje te geven voor de aanleg van de rondweg. Sterker nog, Bompards vrienden worden uitgespuugd door de Franse politieke en ambtelijke elite.” Openlijke tegenwerking vanuit Parijs kan natuurlijk nooit aangetoond worden, maar langzamerhand begint de bevolking van Orange zich af te vragen of die hoognodige rondweg er wel ooit komt zolang Bompard burgemeester is. Ondanks zijn goede werken voor Orange, kon dit bij de verkiezingen in 2007 wel eens het politieke einde betekenen voor deze hedendaagse Prins van Orange, eenzaam FN-politicus in een zee van UMP en PS.

Wim van Teeffelen

Noot redactie:
Hartelijk bedankt, Wim! Zo komen we het weekend wel door.

Frankrijk: een jachtig bestaan

Je zal maar evenzwijn wezen. Of patrijs, fazant of hert. Dan ben je in Frankrijk je leven niet zeker. Binnenkort kunnen de patronen weer uit het vet, want dan wordt het jachtseizoen geopend. Kun je als onschuldige burger niet meer zomaar door het bos wandelen, omdat je daar het risico loopt rücksichtslos abgeknallt te worden. Zegt die ene jager tegen de andere: “Waar schoot je op?” Zegt de andere: “Ik dacht dat ik iets zag bewegen.” Van die dingen. Het zijn natuurlijk allemaal ecologen, die jagers, die het beste met de natuur voor hebben. Het is natuurbeheer wat ze doen. Als zij niks doen, komen er te veel fasanten. Hoewel?
Bovendien beschermen ze de gewassen van de boeren tegen die lelijke kutreeën die de gore moed hebben om ónze maïskolven op te knabbelen. Weet je wel wat dat kost, op jaarbasis? Persoonlijk denk ik enkele tientallen mensenlevens, want jagers raken niet alleen dieren.
Waar beschaafde landen de jacht al lang hebben verboden, zélfs voor de koninklijke familie, blijft men hier de kolf aan de schouder leggen. Want de jagerslobby is sterk, in de hexagoon. Op een jagerssite leggen ze het zo uit:
1 465 000 chasseurs
70 000 associations
25 000 emplois
2 milliards d’euros de chiffre d’affaires.
Des milliers de bénévoles et 1 500 professionnels en exécution de missions de service public.

Met andere woorden: anderhalf miljoen mensen kunnen het niet allemaal mis hebben. Waar hebben we dat argument meer gehoord?
Overigens houd ik zelf ook wle van een reereetje met morilles hoor, maar dan liefst van een in gevangenschap opgegroeid, lekker vetgemest hert, dat op humane wijze om het leven gebracht is. We laten toch ook onze koeien niet in de vrije natuur los om ze vervolgens voor de sport door een halfzatte bouwvakker te laten afknallen? Nou dan.

Ideetje van Elz

Compromis de Vente

Je wilt een huis kopen in Frankrijk. Goed plan, ik ken mensen die het gedaan hebben en die er erg tevreden mee zijn. De vraag is: “Hoe?” Deze vraag wordt uitgebreid behandeld op mijn site Immogo en wel in de rubriek Kooptips. Een van de zaken die daar een beetje onderbelicht is gebleven is het toch erg belangrijke Compromis de Vente. Daarmee wordt de basis gelegd voor het uiteindelijke koopcontract. Waar je niet bij stil staat, is dat het CdV eigenlijk al voor een groot deel het koopcontract is. Er staan namelijk alle voorwaarden in waaronder jij belooft het huis te kopen. Als er een makelaar bij de koop betrokken is, dan maakt deze het CdV op. En daar zit een giftig addertje onder het gras. Want de makelaar is in dienst van de verkoper en heeft direct financieel belang bij de transactie. Het is voor hem verleidelijk om in het koopcontract clausules op te nemen die niet per se in het voordeel van de koper zijn. Om het maar eens eufemistisch uit te drukken. Dan moet je dus als Hollandais en France die juridische taal door gaan spitten om hem het gras voor de voeten weg te maaien en de addertjes te verwijderen. Geen sinecure. En wie behartigt jouw belangen? Niemand! Natuurlijk zal de makelaar zeggen dat hij het beste met je voor heeft. Maar het ligt niet in de lijn der verwachtingen dat hij zijn jasje uittrekt en met ontblote borst tot het bittere eind zal strijden voor jouw belangen. Hij werkt immers voor de andere partij!
Enfin, meestal gaat het goed, hoor, want er zijn heel veel integere makelaars. Maar er zitten ook rotte appels in de mand, dus voor alle zekerheid is het toch slim een derde partij naar het CdV te laten kijken. En dan liefst iemand die niet objectief is, maar die voor 100% aan jouw kant staat! Als je geen juridisch en Francofoon onderlegde kennissen hebt, moet je zo iemand inhuren en betalen, maar is dat erg? Niet als je er heel veel geld en ellende mee kunt besparen. De van diverse fora bekende adviseur Wim van Teeffelen biedt zo’n dienst aan. Bovendien geeft hij op zijn site CompromisdeVente.info uitgebreide informatie over het Compromis de Vente. A voir!

Leg die Kanone ab!

Post-synchro
In Frankrijk spreekt men over het algemeen over doublage maar de beoefenaars zelf hebben het zonder uitzondering over “post-synchro” (post-synchronisation). Films uit het buitenland worden voorzien van Franse stemmen .
Hoe gaat dat in zijn werk?
Ik heb hier eigenlijk best wel moeite mee. Niet alleen omdat ik vind dat het de kijker debiliseert (sorry, analfabeet), het heeft ook iets lachwekkends. Een cowboy, die opeens onvervalst Duits of Frans spreekt is puur ridikuul:
Heeeee Boyzzzz, wir fahr’n in die City! Du kannst mein Horse mitnehmen!
Bij synchrocity kun je in ieder geval veel stemmen terug vinden. Maar de site werkt langzaam of slecht…….
Een aantal van de ‘doubleurs’ voelt zich erg miskend…..….