Les Bonnes Résolutions!

(Bonne) résolution, définition :
Décision que l’on prend après réflexion. Projet que l’on arrête.
Résolution signifie par extension, fermeté, courage.
Une résolution peut être : bonne, ferme, désespérée, belle, héroïque, folle, funeste, fatale…
(* gekopieerd van sauramps.com)

Ik weet niet hoe het jullie vergaat, maar ik doe er niet meer aan mee, goede voornemens.
Ze blijven meestal wat ze al waren: voornemens.
Toch zijn er die blijven volhouden

Voornemen nr. 1? naast stoppen met roken, minder drinken, meer bewegen?

En zou hier iets van terecht zijn gekomen?

Een gesproken wikipedia

De meesten onder ons kunnen – gelukkig – gewoon iets opzoeken in de Wikipedia-encyclopedie. Jammer genoeg is dat niet iedereen gegeven. Als je slecht kunt lezen of zien, is daar nu een oplossing voor: de Pediaphon laat je zoeken in de Franstalige Wiki en leest je vervolgens het gevonden artikel voor. Het klinkt allemaal nog wat houterig, om niet te zeggen robot-achtig, maar het is zeker met enige oefening redelijk te volgen.
Het kan natuurlijk veel beter. Van veel pagina’s op de site van gemeente Parijs, zoals deze kun je ook een gesproken versie beluisteren. Prima om je luistervaardigheid te oefenen.
Het verschil is dat de Parijse pagina’s vooraf ingesproken zijn door echte mensen. Dat is mooi, maar duur. De Pediaphon laat de spraakpagina’s door de computer genereren. Dat is nog lang niet perfect, maar biedt wel meer mogelijkheden. Op termijn moet het daarmee volgens mij mogelijk zijn om alle teksten op Internet te beluisteren.

Remka, pourquoi pas?

Remka is een Franse illustrator en site-ontwerper die een jaar of wat geleden naar Japan verhuisde. Hij maakt amusante beelden, esthetisch aangenaam om te zien, en lardeert die met observaties op zijn blog. Geen Kunst, maar toch kunstig en amusant. Zeker voor wie Japan een beetje kent een feest van herkenning. Hier is zijn blog. En kijk ook even naar zijn portfolio. Do-itashimashite!

Fransefilms over Franse films

Ik begin deze bijdrage met een citaat:
“Fransefilms.nl is een weblog over Franse films, die wordt bijgehouden door Martijn Joosse. Ik ben deze site begonnen omdat ik een nog immer groeiend aantal Franse films gezien heb, en mijn ervaringen daarmee graag wil delen. Ik studeer Franse taal en cultuur, en ben erg geïnteresseerd in alles wat met Frankrijk te maken heeft.”
Een kerel naar ons hart, die Joosse. Vooral ook omdat ik met eigen ogen heb vast kunnen stellen dat hij behoorlijk productief is, zodat je elke keer als je weerkeert op zijn site nieuwe recensies aantreft. Martijn is een goedmoedig recensent, die misschien iets venijniger zou kunnen zijn. Maar wellicht is hij begonnen met zijn favoriete films en komt hij later toe aan films die hem teleur stelden. Tussen twee haakjes, mijn eigen laatste franse films waren Buffet Froid (door vrienden opgehemelde tegenvaller die mij zodanig ergerde door zijn stijf volgehouden absurde humor (na tien minuten niet meer absurd en dus niet grappig) dat ik hem niet uit kon zien), Les Apprentis (lollig niemandalletje met aan het eind een keilief optreden van Marie Trintignant, die in een paar minuten alle voorgaande acteerprestaties doet verbleken (of zou dat zo voelen omdat je weet hoe het met haar afliep?)) en AngelA (leuk voor als je kunt lachen om Jamel, wat ik kan). En jullie?

Rondklikken

Altijd leuk, een site waar je letterlijk rond kunt kijken. Gilles Dival noemt zichzelf ‘infographiste’, wat dan betekent dat hij digitaal vormgever is of zo. Zijn site is toegang tot een cornucopia aan 360 klein nulletje beelden van heel uiteenlopende onderwerpen. En nu eens niet alleen Venetië bij nacht of een uitzicht in de Haute Garonne, maar ook een demonstratie op straat en de fotograaf met een stel vrienden in een Parijse Kneipe. Sommige foto’s, zoals die in dat café, zijn ook voorzien van geluidsfragmenten. Persoonlijk ben ik altijd onder de indruk van hoe iemand er in slaagt de grond onder zijn eigen voeten te fotograferen en ik kan op zo’n site dan ook heel lang rondneuzen.

NU in de reclame!

Van de week keek ik weer ‘s naar de statistieken van mijn slapende site Reclameschatjes (nou ja, ‘slapend’… het woord ‘coma’ is dichter bij de waarheid) en zag daar dat iemand de site gevonden had met als zoekterm “www.reclamespotjes.nl”. Waarschijnlijk iemand die een site wil beginnen met die naam en die aan het kijken was of hij nog vrij was (dat was hij op dat moment nog wel en ik had hem bijna snel gepikt, om te pesten), maar nu niet meer, dus die zoektocht was kennelijk niet voor niks. Binnenkort in dit theater. En wat zou er dan op zo’n site moeten komen? Ik denk zoiets als dit. Culturepub is een site vol reclamespotjes uit de hele wereld. Natuurlijk vooral leuke spotjes, want niemand zit te wachten op een stapel stapelgekke huisvrouwen met stapels was die vrolijk zingen dat hun wasmachines langer leven met Calgon. Een vrolijke site, met een echte, levende ‘host’. Een beetje vergelijkbaar met het Nederlandse televisieprogramma ReclameReclame, maar dan op internet. Wat wel jammer is, is dat de navigatie op de site bijzonder onhandig is. Als je een bepaalde categorie kiest (Nederlandse spotjes) en je bekijkt een spotje, ben je meteen je categorie kwijt. Onoverzichtelijk. Maar inhoudelijk wel weer erg in mijn roos, want er zitten echte juweeltjes tussen. Persoonlijk kan ik zo’n site dus tamelijk waarderen. En al ben ik gezien mijn beroep misschien niet helemaal objectief, ik vermoed dat meer mensen zullen smullen van Culture Pub.fr. Dus… Vraag niet hoe het kan, maar profiteer er van!

Untergunther waren helend rond

Bizar verhaal, waarop Elz mijn aandacht vestigt (bedankt, Elz). Er schijnt een groep oudere jongeren onder en achter de coulissen van Parijs rond te waren. Mensen die in hun studententijd illegale eesten organiseerden in de gatenkaas onder de stad, en die dat eigenlijk tegenwoordig nog steeds doen. De feesten zijn alleen minder wild geworden en hebben vaak een cultureel karakter. Zo vond de politie eens (toevallig!) een complete bioscoop onder het Trocadero. Nu heef een groep binnen deze groep een jaar lang stiekem in het Pantheon gebivakkeerd. Ze hadden een bepaalde ruimte waar nooit iemand kwam beblokkeerd met kratten (keurig hun logo er op gesjabloond, LOL) die na het uitklappen werden getransformeerd tot meubels en brachten zo hele avonden gezellig discussiërend door in dit gebouw, dat je gezien de geschiedenis van dit machtscentrum en de vele beroemde dooien die er liggen wel zo’n beetje de navel van Parijs mag noemen. Ze zaten er overigens niet alleen te niksen. Omdat ze daar nou toch waren, besloten ze zich meteen nuttig te maken door de oude monumentale klok in de gevel, al jaren in onbruik en vastgeroest, te restaureren. Een professionele restaurator besteedde er vele avonden aan tot het ding weer in perfecte staat was. Tja, en toen moest hij natuurlijk lopen ook. Ze besloten de autoriteiten te verklappen wat ze gedaan hadden. De directeur van het Pantheon ging bijna letterlijk door zijn hoeven toen hij hoorde dat hij al jaren nolens volens gastheer was van een groepje benevolent ongeregeld. Na ampel beraad werd besloten de groep als dank voor het verrichte werk aan te geven bij de politie. De zaak is onlangs voorgekomen, maar het Panteon verloor en de ‘schuldigen’ mochten vertrekken. Het was anders de eerste keer geweest dat iemand een straf zou hebben gekregen voor het restaureren van een klok. Alle verhalen over dit sterke staaltje burgerlijke ongehoorzaamheid (ze restaureren ook stiekem door de regering verontachtzaamde oude graftomben van beroemde Fransen) lees je op de site van de groep, die zich de fantasienaam Untergunther heeft aangemeten.

L’autosuffisance

Op het –uiteraard Franse- platteland wonen en van niks of niemand meer afhankelijk zijn.
Of bijna niet.
Nou ja, niet alleen lijkt me dat op den duur een eenzaam bestaan, je bent ook niet meer bij de tijd. Ik zou persoonlijk niet zonder informatie kunnen, internet, radio en vooruit, ook tv.
Maar buiten die dingen is het best wel zinvol om na te denken over verspilling en hoe dingen anders zouden kunnen.
Vivre en autarcie… dat zal wel niet geheel lukken, moet ook niet, vinden de mensen achter autarcies.com.
Maar zou het niet geweldig zijn, wanneer je je kunt redden when the whole shithouse goes up in flames? (*vrij naar Jim Morrison).

Dus: terug naar het land, proberen te leven zonder fossiele brandstoffen, op een quasi-autarkische wijze? Volgens de makers van de site moet/kun je in 5 jaar zover zijn.

Het schijnt automatisch in te houden dat je vegetariër wordt. Mmm.

N’importe qui

Heel apart dit. Kwam er bij toeval.
Remi Gaillard is een grappenmaker. En hij doet niks half: hij neemt zich een uitdaging voor en gaat net zolang door tot het gelukt is.
Zijn doel: prouver que n’importe qui peut faire n’importe quoi, n’importe quand, n’importe où.
Kijk naar de hilarische filmpjes die op zijn site nimportequi.com staan. Soms van een simpelheid…
Niet nieuw dit, want hij is al heel wat jaartjes bezig…

Ingrid

Binnenkort 5 jaar dat ze door FARC wordt vastgehouden: Ingrid Bétancourt.
Op onderstaande site kun je de brief lezen die Ingrid aan haar dochter Melanie schreef.
Aan de vooravond van de oproep van Sarkozy, spraken de kinderen van Ingrid een emotionele boodschap in op de wereldradio. Ik hoorde ze vanmorgen…
Ik kan me er niets bij voorstellen: 5 jaar worden vastgehouden in de jungle, zonder te weten wat er in de wereld om je heen gebeurt.
Ingrid Bétancourt

Creatief met kartoens

De creatie van oorsponkelijke werken kan niet genoeg gestimuleerd worden, in mijn ogen. Zelfs als het gaat om geautoriseerd klip- en knapwerk voor kinderen. Het houdt ze van de straat. Zoals je een schilderij maakt door lijntjes met elkaar te verbinden en genummerde vakjes de juiste kleur te geven, zo kun je ook je eigen tekenfilmpje bij elkaar ministekken op deze site. De cartoonerie is in ieder geval bij die wurm van mij behoorlijk populair – zij het met name passief – en sommige producten zijn nog best lollig ook. Al geeft het taalgebruik wel te denken over het onderwijsniveau in Frankrijk. Of ligt dat aan het medium en kunnen deze kinderen in het echt wél gewoon schrijven? Hoop het. Misschien leuk voor de leerlingen van Dineke? Sukh de vauten!

Migrant met migraine

Om met een deur in huis te vallen. Stuitte op deze site en moest meteen denken aan les hollandais. Het is natuurlijk heel gezellig om over van alles wat te kletsen en ervaringen uit te wisselen. Geweldig dat Krek en anderen zoveel tijd besteden aan het onderhoud van alle discussies.
Dat goede gevoel hangt voor mij in ieder geval samen met een virtuele terugkeer naar de basis: wij met ons. Helemaal niet erg natuurlijk en bovendien leerzaam en vol humor. Kortom: gezellig.
Het zou daarnaast ook interessant kunnen zijn om te kijken of eenzelfde gevoel ook is te ontwikkelen ten aanzien van Europa. Kijk bijvoorbeeld naar het, volgens mij, zeer aardige boek over Europa van Geert Mak, en de wat moeilijker te verteren tv-versie, maandagavond op de buis. Er wordt niet alleen een poging gedaan begrip te kweken voor de cultuur en gewoontes van de lidstaten, maar er is ook een neiging merkbaar om samenhang te genereren ten bate van alle europese burgers.
Terug naar de basis sluit openheid en vernieuwing niet uit. In het prachtige nieuwe boek van Paul Scheffer, Land van aankomst, beargumenteerd de schrijver, dat het de grote uitdaging van onze tijd is, met zijn grote migratiestromen, om een nieuwe cultuur te ontwikkelen waar plaats is voor een ieder. Dt is niet simpel. De zogenaamde multiculturele samenleving lijkt te falen, doordat elke bevolkingsgroep blijft navelstaren en zich niet interesseerd in constructief beleid met anderen.
Deze site en de erachterliggende stroming viel mij op. Tot nog toe zie ik er geen vreemde dingen in en lijkt het me ook interessant te horen wat Les Hollandais als migranten van deze europese stroming vinden. Eén oog op je navel gericht en het andere verziend? Zou je daar hoofdpijn van krijgen?

Kaartspel

Voor de educatievelingen onder ons, en anderen die graag met kaarten spelen – geografische kaarten wel te verstaan – heeft de Franse publieke omroep een informatief puzzeltje gemaakt. Leuk en informatief om kennis te maken met de administratieve indeling van Frankrijk. Wie daarna nog iets meer wil weten kan nog altijd bij Quid terecht. Maar voor degenen die graag speels blijven, is er nog genoeg af te struinen aangaande berg- en wijngebieden, departementen en dialecten, steden en oude stenen van Frankrijk dankzij het Institut de la Providence (what’s in a name…?). Veel verantwoord speelplezier toegewenst!

Sarko en Balkie: eat your hearts out!

In deze tijden van arbeidsethos, van aansporingen om meer en harder en `s nachts en zondag en altijd maar te werken bestaan er – Dieu merci! – ook nog Oblomovs. Het recht op luiheid, zo je wilt. Helaas kan ik de helft niet bekijken door mijn `bas-débit` – eigenlijk ook een symbool van onthaasting, maar dan gedwongen – maar wat ik wel kan zien en lezen smaakt naar meer. Meer kijkplezier, welteverstaan, want de site is een initiatief van AlloCiné.
En de subtitel van de site zegt al genoeg: ‘travailler moins pour regarder plus`. Dus aan alle gestressten, gehaasten en anderen in het bezit van ADSL: uw therapie is maar een klikje weg. Zelfs een persoonlijke coach is aanwezig om deze week op Sarkoblomov-achtige wijze te beginnen! Eeen beetje van de eerste en veel van de tweede, dat wens ik u van harte toe!

Keublo de Cavo, de Kedine

Al veel eerder is er een woordenboek uitgebracht over dat speciale taaltje van de ‘banlieues’, oplettende lezertjes weten dat nog.

Kennelijk was er nog ruimte voor nog een, want 10 jongeren uit de wijk Bois-Sauvage / Evry, jongens en meisjes tussen 18 en 25 jaar, hebben meegewerkt aan een lexicon van de banlieues, hierin ondersteund door de organisatie “Permis de Vivre la Ville”.

Van het klassieke Verlan (zie eerder log via argot, arabisch, le ‘rom’( de taal van de tziganes), hebben ze gedurende 3 jaar 241 termen bij elkaar gesprokkeld. Iedere term is voorzien van een illustratie (dat kan bijvoorbeeld een gewoon plaatje zijn, een ‘tag’ of een cartoon, een teken). Cédric Nagau verzorgde de illustraties.

Leuk voor de Kerst, want de Sint zal hem wel niet op tijd in huis krijgen.

Lees en beluister dit artikel uit L’Express
En luister en lees bij Le Monde

*Bedankt, NRC, voor de inspiratie

Geld stinkt niet, vis wel

Geld stinkt niet, vis wel. Dus heeft de Franse minister van visserij een magistraal plan bedacht om de overbevissing tegen te gaan. Le Figaro meldt dat hij belasting op vis wil gaan heffen, vermoedelijk één tot twee procent op de prijs. De minister denkt dat er dan niet alleen minder vis gevangen zal worden. Hij verwacht dat vissers bovendien minder dieselolie zullen verstoken als er toch minder vraag naar vis is.

Voel je clochard!

Hoe vervelend is het om onder een kartonnen doos te moeten slapen? Valt wel mee. Mits de kartonnen doos de opdruk is van een luxe dekbedovertrek (en mits daar een lekker dekbed in zit natuurlijk). De dekbedovertrekken en kussenslopen van Le Clochard zijn het initiatief van een stel jonge reclamemakers die in het kader van Heel Holland Helpt dit initiatief ontwikkelden om zwerfjongeren onder hun kartonnen dozen vandaan te krijgen. De winst van het bedlinnen gaat naar zwerfjongerenprojecten. Heeft behalve de naam geen reet met Frankrijk te maken, maar ik vond het leuk genoeg om hier toch te vermelden. Als je nog een origineel en nuttig én liefdadig kerstcadeautje zoekt… je kunt de kartonnen hoezen online bestellen.

Plagiaat

Ik weet, het ligt aan mij. Ik kan er niet tegen als mensen hun website willens en wetens bij elkaar jatten. Daarom spreek ik ze er op aan. Is dat slim? Ik denk het niet. Maar ik kan het niet laten. En als ze dan ook nog eens verongelijkt reageren… Hier heb je er weer eentje:

Toontje met de knip- en plakhandjes
Twee weken geleden kreeg ik een mailtje van ene Toon H. van internetbedrijf F., of ik een link wilde plaatsen naar de site van een toeristisch bedrijf in Frankrijk. Ik ging kijken naar de desbetreffende site. Helaas was die spuuglelijk en volgeplempt met van het net geplukte animaties. Duidelijk bij elkaar gesprokkeld. Niet interessant genoeg om te linken. Nieuwsgierig geworden ging ik naar de site van de afzender van het mailtje, een ‘professionele leverancier van internetdiensten’ van Nederlandse afkomst. Zo mogelijk nog lelijker. De Nederlandse teksten waren rommelig geschreven, maar de man bood zijn diensten tevens aan via een paar Franse pagina’s. En dáár kon ik weer geen enkele taalfout in ontdekken. Te goed om waar te zijn. Dus ik googlen. En ja hoor, de Franse versie van Fourtags was van voor tot achter bij elkaar gejat. Gewoon, van een vijftal Franse concurrent-sitebouwers en providers. Ik mailde dus de eigenaar met een verontwaardigd:

Hallo,

Jullie denken toch niet dat ik een link ga plaatsen naar een site gebouwd door iemand die grotendeels gestolen teksten gebruikt om reclame te maken? Sorry, maar je moest je schamen.

Krijg ik snel daarna een mailtje terug:

Sorry Gregor,

Ben maar een maandje in NL en was vergeten hoe het er hier aan toe gaat.

Be gentle to the people on your way up.
You’ll pass them on your way down.

Groeten en veel plezier verder,

Toon H.

Kortom, ík ben de ongelikte Hollander en ík moet me schamen dat ik hém op de vingers tik. Vervolgens ben ik verder gaan googlen, om te ontdekken dat ook de oogtergende sites die die vent voor anderen bouwt (volgens zijn prijslijst kan dat tot wel 2.790,- euro kosten) dikwijls vol staan met gestolen teksten. Soms zelfs inclusief de vormgeving van de oorspronkelijke site! En altijd met onderin de vermelding: Copyright © 2007 F. Toon H.
Sterker, ik ontdek dat hij een speciale pagina over plagiaat heeft, met een verontwaardigde en bevlogen tekst in het Frans over hoe sites geplagieerd kunnen worden en wat je daartegen kunt doen. F. biedt natuurlijk een oplossing tegen dit soort schandelijk plagiaat. Alleen is ook deze tekst… letterlijk gestolen!

UPDATE: Intussen heeft de heer H. eieren voor zijn geld gekozen en besloten een nieuwe site te bouwen, met alleen Nederlandse teksten. Zelfgeschreven en dat lees je. Omdat het doel – een einde aan de plagiaat – bereikt is, heb ik de verwijzingen naar zijn naam en die van zijn site verwijderd. Ik word nog mild op mijn oude dag!

Geletterd

Iedereen kent de Larousse toch? Al is het alleen van naam. Daarnaast heb je dan ook nog de Robert Grand ét Petit…

Er is er nog een het vermelden waard en dat is de
Nouveau Littré

Émile Littré (van 1801 wastie) is in de 40-er jaren van de 19e eeuw begonnen met zijn levenswerk. Dat was het ontstaan van de Grand Littré. De moeder van alle woordenboeken en het point de départ van zowel Pierre Larousse als Paul Robert, jawel.

Ik vind de Nouveau Littré er wel uitzien als een echt Sinterklaaskadootje.

La vie privée des insectes

Minuscule is half documentaire half animatie over het dagelijkse leven van ‘het’ insect. Vaak in absurde situaties. Volgens de makers is het een fusie tussen National Geographic en Tex Avery. Er zitten geen dialogen in (dus geen Franse lessen deze keer).
Maar het is zo ongelooflijk mooi gemaakt, met oog voor detail. En af en toe een knipoog naar bekende films of TV- series.

Het is geproduceerd door Futurikon, dat zijn sporen allang heeft verdiend. (laatste film voor het grote doek:Le vilain petit canard et moi)

Enfin: struin maar eens bij Minuscule
Prachtig gemaakt, zet vooral je geluid hard aan!
Ik heb genoten van die pestkop van een lieveheersbeest