nog een beetje soupe aux choux en weinig sex

Le Glaude en le Bombé (en de wijnboeren, gourmets, gourmands en ikzelf), hoofdpersonen van `la soupe aux choux`, kunnen tevreden zijn: de maatregel om de alcohollimiet achter het stuur te verlagen van 0,5 tot 0,2 is alweer van de Sarkozy tafel. Officieel meegedeeld, oui messieursdames!
In mijn plaatselijke `canard` stond ook nog iets dat ik u niet wilde onthouden. `Les Français en panne de désir`. Niks olala dus, in la douce France. De inmiddels beroemde Durex enquete in maar liefst 26 landen wijst het uit: qua frequentie weet Frankrijk nog een elfde plaats te bemachtigen maar ook hier blijkt weer eens dat kwantiteit en kwaliteit niet vaak samengaan. Want maar 25% van de Fransen is tevreden over z`n/haar sexleven. Ze zijn daarmee éénnalaatste. Alleen de Japanners scoren nog bedroevender (15%).
Wat betreft de duur van `de daad` gaat het ook met de Franse slag: 15 minuten. En daarmee een plaats in de kop van het peloton. Of aan de staart, zo u wilt. Het gemiddelde is 18 minuten, overigens. Het walhalla blijkt Nigeria te zijn: 67% is tevreden en de gemiddelde duur bedraagt 24 minuten.
Voor mijn `canard` zijn wij Nederlanders niet interessant. Helaas kan ik u dus geen cijfers geven.
Kortom: al die lingeriewinkels die ik al ruim 30 jaar in de meest grijze provinciestadjes ontwaar helpen blijkbaar ook niet…..

Frans leren met

Mevrouw Tin Van Arkel bedacht een methode om Frans te leren met behulp van filmfragmenten. Ook een manier. Ze doet haar methode hier uit de doeken. Via de site kun je deze methode, die vooral voor leraren bedoeld lijkt, bestellen. Wie de methode heeft aangeschaft en waar je als taalstudent op deze cinematografische manier Frans kunt leren, staat er helaas niet bij.

la soupe aux choux

Vanochtend las ik dat de Franse regering serieus overweegt om de toegestane hoeveelheid alcohol achter het stuur wederom te verlagen, van 0,5 naar 0,2.
Niet dat ik voorstander ben van een verhoging van die limiet, zeker niet, maar ik zie de boze wijnboeren, restaurateurs, gourmets en gourmands al demonstreren. En mezelf wellicht want dat betekent nog-niet-eens-één-glaasje bij het eten. Où va la douce France…….
En ik moest meteen denken aan het meest Franse boek aller tijden. Waarbij Frans hier staat voor het Franse platteland. Frankrijk, dus.
Het beschrijft een Franse maatschappij die bijna niet meer bestaat. Helaas, mag ik wel zeggen. Twee oude boeren filosoferen er lustig (en rustig) op los. En dat gaat gepaard met menig glaasje. Het is hilarisch, plat en diep en het raakt. Eigenlijk verplichte lectuur voor iedereen hier!
Het boek is niet vertaald (een schone taak?) maar wel verfilmd, met onder anderen Louis de Funès.
De titel: La Soupe aux Choux. Auteur: René Fallet. In de serie Folio, nummer 1479.
Lezen dus! En daarna wordt je mening bijzonder op prijs gesteld……

Na Bolkestein straks ook het huisje van Neelie?

Dat de Franse autoriteiten in Europese kwesties vooral een Frànse (lees: nationále) koers varen, mag je Parijs in veel gevallen niet kwalijk nemen. Dat doen de Duitsers, Italianen, Nederlanders etc immers ook wel eens. Maar zonder dat velen het in de gaten hebben, heeft president Sarkozy afgelopen weekeinde op de EU-top in Brussel een nieuwe doorbraak bereikt in de Franse strijd tegen de EU-overheersing.

De actie, enkele jaren geleden, van Franse electriciens (of waren het loodgieters?) bij het zomerhuisje van oud-EU-commissaris Frits Bolkestein was synoniem voor het Franse verzet tegen (sommige !) onderdelen van het vrije markt-liberalisme in de EU-landen.
Vrij verkeer van goederen, personen en diensten wordt door de Franse autoriteiten weliswaar met de mond beleden, maar in de praktijk worden daar vooral belemmeringen tegen opgeworpen.
Allemaal kennen we wel voorbeelden, zoals de EDF die weigert een woning op het electriciteitsnet aan te sluiten als dat huis niet door Franse bouwvakkers is gebouwd, of op z’n minst de bedrading door Fransen is aangelegd. En over de Franse regels voor zwembroekjes in openbare zwembaden (met een beroep op Europése regels) zullen we het maar niet hebben.

Op de EU-top heeft Sarkozy voor elkaar gekregen (zegt hijzelf) dat de al jarenlang bestaande EU-formuleringen inzake overheidssteun en concurrentievervalsing zodanig worden aangepast , dat uitzonderingen kunnen worden gemaakt als het om de ‘nationale werkgelegenheid’ gaat. En reken er maar op dat de Fransen zich op hùn werkgelegenheid zullen blijven beroepen. Daar zullen we de komende jaren mog héél wat van horen !
Heeft Neelie Kroes een huisje in Frankrijk en binnenkort een loodgieter nodig?

Wég met Frankrijk!

Paul Kasteel heeft een huis in de Zuidelijke helft van Frankrijk. Ook heeft hij heel lang in Frankrijk en met de Fransen gewerkt. Dat heeft nou niet direct geleid tot een grote francofilie. Tenminste, als je af mag gaan op zijn site, waarop hij op scherpe toon Frankrijk en de Fransen, de Franse politiek, het Franse bedrijfsleven en de Franse maatschappelijke verhoudingen verkettert. Zijn webstek heet dan ook Frankrijkkritisch.nl.
Wat je er mee op schiet om te kankeren op Frankrijk, begrijp ik niet precies. Behalve misschien dat het oplucht. Het mag in ieder geval duidelijk zijn dat Kasteel het leuker vindt om verbaal kabaal te schoppen dan om tedere complimentjes uit te delen. Alles en iedereen krijgt er van langs. Dat hij daarbij soms molshoopjes tot Mont Blanc-proporties opblaast zij hem vergeven. Het gaat ten slotte om het effect. Zijn site is net zoiets als het oude TWIST•PUNT bij HeF. Het hoekje waar de klappen vallen. Overigens verdeelt hij zijn woede eerlijk, want ook de Nederlanders krijgen regelmatig een veeg uit de pan. Het klootjesvolk dat met oogkleppen op Zuidwaarts trekt. Maar ook de Nederlanders die zo dom zijn om in Nederland tussen de buitenlanders te blijven zitten. En wel hier.
Je begrijpt, ik ben het maar zeer zelden met Paul Kasteel eens. Maar goed, elk geluid mag gehoord worden. Dus ook dat van een zure, rechtse, verongelijkte en ongenuanceerde meneer die wou dat hij Paul Cliteur was.

Waarvan akte.

In Vino Veritas

Hoe ging dat spreekwoord ook alweer?
O ja: oude wijn in nieuwe zakken. Door drukte kwam het er even niet van, want dit is ook al lang geen fris nieuwtje meer, maar toch interessant genoeg om het jullie niet te onthouden.
Ilja Gort, je weet wel die geluidsman met zijn loftrompet die door een bekende ooit een publiciteitsgeile van enig relativeringsvermogen gespeende egotripper is genoemd.
Enfin, na zijn Tulipe heeft hij een nieuw wijn. En niet zo maar 1!! Nee, eentje die de naam wijn niet eens mag dragen, want slechts 8%. Een zg. light wijn. Dat is vloeken in de kerk. Maar: ieder zijn meug. In ieder geval heeft ie d’r weer een sijt bij. Cool!
En altijd goed voor de promotie is een lekkere rel. En die kwam uit gerenommeerde hoek, nl. van wijnschrijver Hubrecht Duijker (klik links op ‘Actueel Maandbericht’ en scrol naar benee)

Ik kwam hier terecht omdat ik af en toe kijk bij de Wijnkronieken
Ooit eerder gespot door René
Ik laat ieder er maar het zijn van denken.

links:

Blog van Ilja Gort
Foodlog
drinkblog

Stem op de Eiffeltoren

Vroeger moest je ze kennen, de 7 Wereldwonderen. De Hangende tuinen van Babylon spraken altijd tot mijn verbeelding. Misschien vanwege die spraakverwarring, ik weet het niet
De meeste van deze wonderen zijn de wereld al uit, inmiddels. Dus! Werd het tijd voor een nieuw lijstje! Maar inmiddels is er zoveel wonderlijks te aanschouwen dat het natuurlijk geen doen meer is om zomaar even wat op een lijstje te knallen
Je kunt helpen geschiedenis te maken door ook je stem uit te brengen, in deze 1e mondiale verkiezing ooit. Het schijnt dat Europa wat achterblijft, dus mensen: grijpt uw kans!

Hullie van Le Monde hebben d’r een mooi kaartje van gemaakt.

Chez Roger et Françoise, weekcafé 23 juni

Met het beeld van de mannetjes van Jeanne op het netvlies open ik dit nieuwe weekcafé.
Het duurde even voor we met zijn allen in het ritme kwamen, maar ik denk dat het heel goed werkt, op deze manier. De druk van het elke dag weer een nieuw (en liefst origineel!) logje tussen de café’s verzinnen is er niet meer. Of er nu 1 of meerdere tussen zitten: ‘t is allemaal ok.

Aan de overkant spuit men onder grote druk de machines schoon. Ik durf het bijna niet te denken: zou dat betekenen dat het ergste sloopgebeuren voorbij is?

Ik begin voorzichtigjes aan Frankrijk te denken.
Ik heb een dochter nog een tripje beloofd, maar eerlijk gezegd geen idee waarheen? Het zal wel iets laatste-minuuterigs worden.

Nog even de tanden op elkaar tot de vakantie, mensen!!!

Secours!!

Vandaag weer een diploma erbij: de SST oftewel sauveteur-secouriste du travail. Als je niet werkt (in ieder geval in loondienst) kan opgaan voor de AFPS (attestation de formation aux premiers secours) waarbij opgemerkt moet worden dat de SST iets meer in gaat op bedrijfsspecifieke sitauaties en alarmeringen.
Hoewel de relatieve grote kans op een gebeurtenis op het werk (en de daarbij behorende morele verplichting) voor deze kelner de eerste motivatie was, kan het natuurlijk ook van pas komen op straat of bij je thuis. Ongelooflijk veel informatie vind je op secourisme.info,secourisme-pratique.com en secourisme.net. Zelf een cursus volgen? Kijk dan hier of hier.

Honderd chalets op omheind terrein

Dat advertentieteksten van makelaars niet altijd de lading dekken, wisten we natuurlijk allang. We waren immers gewaarschuwd, en dus telden we – met z’n tweetjes – voor vier. En desondanks stonken we er met open ogen in ! Het staat er toch ècht, op de site van een bekende makelaar/OG-handelaar : ‘Het park is gelegen in het departement Creuse..’ en ‘het bewaakte park La Vergne-35 is geheel omheind en…’het bevat ongeveer 100 chalets…’ en meer van dat soort beschrijvingen van een feitelijke situatie.

Kijk, dat er ook stond ‘een unieke kans voor degene die wil leven als een god in Frankrijk, maar daar niet een fors kapitaal aan wil spenderen’, dat hadden we al met een korreltje zout genomen. Je moet door teksten héén lezen; het gaat om de féitelijke situatie, hadden we van te voren tegen elkaar gezegd.

Ook hadden we keurig van te voren een informatiepakket opgevraagd, maar helaas nog niet ontvangen. Ook dat had – achteraf bezien – alarmbelletjes moeten doen rinkelen, maar tsja, wat wil je, als de mentale knop eenmaal is omgezet ‘dat we zoiets maar eens moeten gaan bekijken?’

Toen we dus onlangs een weekje vrij hadden, werd een ritje naar Midden-Frankrijk uitgestippeld. Dan zouden we eens wat pandjes gaan bekijken. En dus ook maar eens Les Hautes de la Vergne in de reisroute opgenomen. Gelukkig zijn de routeplanners en het grote dikke rode ANWB-boek ‘Het Beste van de Weg’ welkome hulpmiddelen, en de reis verliep voorspoedig.

Maar eenmaal in het desbetreffende dorpje aangekomen, sloeg de eerste twijfel toe: dit zag er toch heel anders uit dat de omgevingsfoto’s.
En dan dat smalle weggetje dat de ingang naar het bungalowpark zou moeten zijn: een smal grindpad van amper één auto breed waar het onkruid minstens een meter hoog stond. Niet in de berm, maar op het pad zelf ! Alsof er drie jaar lang geen tractor overheen was gereden.
Het leek alsof we uitgestorven gebied inreden.

Maar die rioleringsbuizen, haspels elektrakabel e.d. langs het weggetje duidden er toch op dat er hier werd gewerkt? Eigenlijk stonden we al op het punt de auto maar te keren (maar dat kon op dat smalle paadje niet), toen we in de verte drie oude vervallen boerenschuren zagen staan, met daarachter een witte caravan. Bij aankomst schoten de ratten weg !
De boerenhoeve was verlaten, dichtgetimmerd en duidelijk al vele jaren niet meer in gebruik (zoals je veel vervallen panden in Frankrijk ziet).
Zouden we dan toch verkeerd zijn gereden?

Dan maar terug, via datzelfde smalle grindweggetje.
En toen, plots, zágen we het: er stond één houten chaletje tegen een berghellinkje. Dus de auto maar weer achteruit gereden (ja, ik pas op !), en te voet tegen de heuvel op.

Aangekomen bij het chaletje valt meteen het gammele trappetje naar de veranda op, en de reclamefolder van de Nederlandse projectontwikkelaar achter het raam. Die naam stond níet in de makelaars-advertentie (natuurlijk niet; de makelaar wil niet dat je zelf van te voren contact opneemt met de ontwikkelaar want dan loopt ‘ie z’n provisie mis).

In het afgesloten chalet, zo valt door de ramen te zien, staan drie plastic tuinstoeltjes en hangen twee grote wandkaarten met de indeling van het toekòmstige bungalowpark. Kortom: kennelijk een model-chalet, in een verder uitgestorvenomgeving.
Niks geen ‘honderd chalets op een afgesloten terrein achter een slagboom’, zoals de makelaar schrijft.

Eenmaal weer thuis in NL, toch maar eens de site van de ontwikkelaar-zelf bekeken. Kijk, die formuleert het tenminste duidelijker: dat het een ontwíkkelingsplan is, dat er zus-en-zo kan kómen. Teksten die duidelijk maken dat het nog niet bestaat.
Alhoewel: sprekend over centrale voorzieningen, en er dan een foto bijzetten van een ànder zwembad en een tafeltennistafel, wekt toch een onvolledig (en vertekend !) beeld.

En wat wil het geval bij thuiskomst? Er is alsnog een mailtje van een Nederlandse makelaar (bij een Franse firma) die we onlangs om een infopakket hadden gevraagd !
En wat heeft hij te melden?: ‘dat het project niet doorgaat, en dat hijzelf voortaan bij die-en-die makelaar werkt’. Of het één met het ander te maken heeft, weet ik niet.

Uiteindelijk is het nog een uiterst plezierig reisje geworden. Alleen al het rijden over Franse (auto-)wegen is een lust voor het oog: na elke bocht een nieuw, adembenemend uitzicht. En zo reisden we van plek A naar B en C en verder, en vlóóg een weekje-LDF voorbij.
Inmiddels zijn we begonnen aan de samenstelling van een nieuw lijstje van daar-moeten-we-eens-langs. En over de terugkeer in Puy-en-Velay en de Franse DDE en het belabberde uiterlijk van Franse industrieterreinen hebben we het een andere keer nog wel eens.

ps – is er geen wettelijke bepaling dat projectontwikkelaars en makelaars niet-langer-bestaande aanbiedingen van hun site moeten halen?

Oude zangeres blijkt nog kwieke dame

Ik ben nu niet direct een cultuurspecialist, maar de klassiekers op het gebied van het Franse chanson dacht ik toch wel te kennen. Een interview met Anneke Grönloh is nu niet direct mijn favoriete leesvoer, maar als het in een blad over Frankrijk staat, ben ik toch benieuwd wat zo iemand nu met Frankrijk te maken heeft.
Ze blijkt één van de vele Nederlanders te zijn met een huisje in de Morvan. Interessanter is het antwoord dat ze geeft op de vraag van welke Fransman ze het meest geleerd heeft. Dat blijkt een vrouw te zijn: Line Renaud. Line wie? Line Renaud natuurlijk! Deze inmiddels bijna 79-jarige dame behoorde zeker in de 40′er en 50′er jaren tot de groten van deze aarde. Ze maakte niet alleen furore als zangeres en actrice in Frankrijk, maar trad bijvoorbeeld ook op voor de Amerikaanse televisie. Op haar website hoort je het betrekkelijk zoete Loulou, een ode aan haar overleden echtgenoot en componist Louis Gasté. Zoek je een beetje op Internet, dan vind je ook recenter werk waarbij haar stem meer richting Greco gaat.
Ondanks haar leeftijd barst Renaud nog van de energie. Zo zet ze zich in voor de aidsbestrijding en is ze vast van plan in september weer in een toneelstuk in een Parijs te spelen. En op de geheel aan haar gewijde weblog van fan Jerem7501 schijnt ze zo af en toe ook nog langs te komen.

Gratis advies bespaart kleine 3000 euro!

Vandaag kreeg ik een mailtje van European Business Guide. Bovenaan stond:

Please print and fill the enclosed document and send it back to:
Euro Business Guide,
P.O. Box 2021,
3500GA UTRECHT,
The Netherlands,
updating is free of charge!

En verder een verhaal over hoe ze mijn bedrijf in Europa bekend willen maken via de online zakelijke adressengids en dat ze aan willen geven welke talen binnen mijn bedrijf gesproken worden. Dat lijkt aantrekkelijk, zo’n gratis upgrade. Ik hoeft alleen maar even het formulier uit te printen, te ondertekenen en terug te sturen. Maar wacht eens… kleine lettertjes. Geheel in kapitalen, slecht leesbaar. Daarin staat dat ik door het ondertekenen van dit formulier mijn bedrijf voor drie jaar inschrijf in de EBG, tegen betaling van 965 euro per jaar! Een inschrijving die geheel gratis is bij bijvoorbeeld hotfrog.com. Dan is 2895,- wel een beetje aan de prijs. Dus mocht je ooit een vergelijkbaar mailtje krijgen – niet noodzakelijkerwijs met dezelfde bedrijfsnaam want met wat googlen blijkt dat deze onderneming ook wel eens anders geheten heeft – dan is mijn advies: niet doen.

Tuingigant vlucht vooruit

Twee jaar geleden werd de tuinbranche collectief afgebrand in het blad Que Choisir, van de Franse consumentenbond. Ze hadden met name geen goed woord over voor de adviezen van het personeel in de tuincentra en brico’s, die bij elke vraag over onkruid of insectenbestrijding blind naar het gifschap wezen. Zo hun eigen klanten en hun omgeving medeverdelgend. Eén van de ketens is daarvan zo geschrokken dat ze het roer radikaal hebben omgegooid. In de schappen staan nu alleen nog maar biologische bestrijdingsmiddelen en het personeel is speciaal opgeleid om mensen te helpen wijs te beslissen en de juiste keuzes te maken. Dus het gras tussen je tegens begieten met kokend water en luizen gewoon met zeepwater besproeien. Ze verkopen overigens nog wel Roundup en andere giftroep, maar daar moet je dan speciaal om vragen, dan gaan ze het voor je halen uit het magazijn. De Union Fédérale des Consomateurs Que Choisir was zo blij met deze ommezwaai, dat ze de keten, Botanic, beloonden met een hele spread vol loftuitingen in hun magazine. Voor wat hoort wat.

Sarko, Sarkoooo.

Voor de verkiezingen had ik al eens een satirisch blog gelinkt.
Nu de man is verkozen is een pacifistisch ‘espace collectif’ opgestaan om een stem te geven aan een ieder die niet voor deze president heeft gekozen.
Een -bijna- dag tot dag verslag.

http://www.vivreavecsarkozy.com/

(Titel gepikt van Quintus)

Boek

Ik lees op dit moment From Here You Can’t See Paris van Michael Sanders, waar ik in de bibliotheek per ongeluk tegenaan liep. (Vertaald als Ode aan Les Arques)

Amerikaan in Frankrijk, in dit geval in de Lot, iets voor Robert dus. Leuk geschreven, leuk om te lezen. Over de vier seizoenen van een restaurant daar, met alles erom heen, van de truffelkweker tot de foie-grasleverancier.
Sanders verbleef met vrouw en dochtertje iets meer dan een jaar in Les Arques en schrijft liefdevol over de bewoners. Het dorp is vooral bekend door beeldhouwer Ossip Zadkine, die er tot de oorlog woonde en werkte.

http://fr.wikipedia.org/wiki/Les_Arques

Een stuk beter geschreven dan Peter Mayle, bovendien is hij gelukkig niet zo’n weerzinningwekkend opschepper.
Hij heeft een site:

http://www.michaelssanders.com/

Chez Roger et Françoise, weekcafé 16 juni

*whispermode*
Geen slapende honden wakker maken!! Het is nog steeds stil aan de overkant!! En het is al 8 uur geweest!!!Hoera!!!!*SSSsssssssttttt*

Dat zacht praten houd ik nooit lang vol *schraapt luidruchtig keel*
Zomaar een jubileumpje gemist gister: René zit al een jaar in Frankrijk
(je moet je CV eens aanpassen, René!) en volgens mij is er ook een stamgast jarig omstreeks deze tijd, ik herinner me vele taarten in een herberg….Waar zit ze overigens?
Joehoe! Jeanneeeeheet!

Gevaarlijke spelletjes

Vandaag kreeg mijn dochter een indrukwekkend epistel mee van school, waarin gewaarschuwd werd voor gevaarlijke spelletjes. En dan met name ‘Le jeu du foulard’. Het gaat om een spelletje waarbij de kinderen elkaar om de beurt wurgen, met een riem, een touw of een sjaal (foulard), totdat het slachtoffer flauw valt. Hierbij treden hallucinaties op. Zodra het kind ‘weg’ raakt, stopt de ander met het afknijpen van de hals en wordt de bewusteloze wakker geschud. Vervolgens moet hij of zij vertellen over ‘gene zijde’. Het rottige van dit spelletje is dat het roesje verslavend is. Op een gegeven moment gaan de kinderen thuis of bij een vriendje in hun eentje experimenteren. En dan is er niemand om hun touw of sjaaltje weer los te maken. Het schijnt dat dit spel elk jaar aan een tiental kinderen het leven kost. Voor zover we weten, want er zullen ook wel wat doden aan zelfmoord worden toegeschreven. Nou weet ik niet of dit ook in Nederland voorkomt. Maar als je een kind hebt tussen de pak ‘m beet 8 en 20, let dan op de mogelijke aanwijzingen. Regelmatig een rode nek, vaak hoofdpijn, lusteloos, concentratiegebrek, rode wangen, oorsuizen en een sjaaltje of stuk touw dat altijd ‘mee moet’.
De vraag is of je dit soort dingen moet verzwijgen of er juist met je kinderen over moet praten. Je zou ze eens op een idee brengen. Binnen de anti-gevaarlijke-spelletjes-beweging zijn twee stromingen. De ene wil zo min mogelijk in detail treden. De andere is meer open en bespreekt diverse rare en gewelddadige spellen, zoals happy slapping en georganiseerd pesten. Ik ben in ieder geval blij dat ik over het jeu du foulard gelezen heb. Vooral de getuigenis van dit meisje heeft grote indruk op me gemaakt. Het zal je gebeuren. Ik heb een gesprekje met de kinderen gehad, die zich zwaar onderschat voelden. Alsof zij zoiets doms zouden doen! Nou ja. Nu in ieder geval niet meer. Hoop ik.

Oh ja, dat plaatje bovenaan komt uit deze pdf.

Chez Roger et Françoise, weekcafé 9 juni

Kent iemand vreselijke Turkse of Poolse scheldwoorden? Het is weer zaaaaaaaaaaaaterdag! Klokslag 7 uur waren ze weer van de partij, mijn sloopvriendjes.
Ik ga ze maar eens koffie brengen.
*kakelend lachje*

Enfin, het weer is in zowel Frankrijk als Nederland volop onderwerp van gesprek. Is die donorshow pas een week geleden?

Bloggers kunnen opgelucht ademhalen

Wij bloggers kunnen opgelucht adem halen. Een gerechtshof in Parijs heeft Christophe Grébert vrijgesproken, meldt Le Figaro. Grébert is de man achter de webblog Mon Puteaux. Hij had het lef enkele wat kritische stukjes te plaatsen over het gemeentebestuur van Puteaux (in de banlieue van Parijs). Eén daarvan was overigens niet eens van hem zelf, maar een knipsel uit Le Parisien.
Het gemeentebestuur klaagde hem aan wegens smaad, kreeg ongelijk en ging in hoger beroep. Ook dat heeft nu een vrijspraak opgeleverd.
Met de aanklacht heeft Puteaux het verzet tegen het gemeentebestuur van Grébert alleen maar feller gemaakt. Hij is inmiddels een politieke partij begonnen.

Roëde

foto © Roger Arts

De kunstschilder Jan Roëde is woensdag op 92-jarige leeftijd overleden. Dat heeft zijn familie bekendgemaakt.
Roëde maakte niet alleen schilderijen, maar ook gedichten, verhalen, illustraties en glasobjecten. De Zen-filosofie was een van de grootste inspiratiebronnen voor Roëde, die in 1914 in Groningen als Roede ter wereld kwam, maar zijn naam in 1948 in Parijs verfranste.
Roëde is altijd min of meer zijn eigen weg gegaan en sloot zich niet gauw ergens bij aan. Ook niet bij de kunstenaarsgroep CoBrA, hoewel zijn experimentele en kleurrijke werk daar wel bij leek te passen. Naast in Frankrijk leefde en werkte Roëde ook enige tijd in Zweden. Het grootste deel van zijn leven woonde hij in Den Haag.

Is getekend: Iede

Théâtre du Centaure

Binnenkort is het weer zover: het Oerol-festival op Terschelling.
Het programma ziet er weer jaloersmakend uit. En ik kan er nooit naar toe! Ik denk dat vooral de datum van dit festival het publiek bepaalt ( veel vriendinnen ‘van een bepaalde leeftijd’) en niet de programmering.
Waarom zo’n oer-Hollands festival op HeF genoemd?
Wel, er doet een Frans theatergezelschap mee, le Theatre du Centaure, uit Marseille.
Kijk op de site naar de voorstellingen Cargo en Flux, dan heb je een klein beetje een idee wat ze brengen.

Vorig jaar baalde ik ook al

Geef

Ons vaderlandje was weer wereldwijd in het nieuws met haar donorshow. De uitkomst is inmiddels bekend en het uiteindelijke doel was natuurlijk een groter aanbod aan donoren. In Frankrijk houdt onder andere de Fondation Greffe de Vie (‘levenstransplantatie’) zich ermee bezig. Op hun site kan je ook Passeport de Vie aanvragen. Naast het paspoort voor je portemonnee krijg je dan drie kaartjes met daarop je keuze die je aan je naasten kan geven, zodat ze op de hoogte zijn van je keus om te geven. Er is overigens ook een registre national des refus als je om welke reden dan ook niet wilt doneren.