Chez Roger & Françoise, weekcafé 30 juli

Helemaal vers.
Ik schijn wat beter weer vanuit Frankrijk te hebben geïmporteerd. De toestand van de tuin doet vermoeden dat er heul veul water is gevallen…
Eerst maar eens orde op zaken stellen, tassen uitpakken, de nieuwe CD’tjes beluisteren, stiekem hopen op een lange regenbui vanwege de nieuwe DVD’s….

tomtom en domdom

Een halve pagina maar liefst in de `Nice Matin` van afgelopen donderdag. Consternatie in Grasse! Hele verkeer in de war, althans nog meer ellende dan gewoonlijk.
Heel Grasse is bijna `verticaal` gebouwd, moet u weten, tegen een steile helling. Aleen maar redelijk smalle, klimmende en sterk klimmende doorgaande wegen als u van zuid naar noord wilt.
Wat was er aan de hand? Een hollandse caravan (of is dat een pleonasme?) van maar liefst 4,5 meter was afgebroken van de trekhaak en langzaam, sneller en sneller naar beneden gereden. Gelukkig alleen maar materiële schade (aan de caravan, de Grassois die er achter reed voelde al nattigheid en had flink afstand gehouden).
Vervelend voor die familie natuurlijk, maar de verklaring stemt toch wel tot nadenken. De eigenaar vertelde aan de politie dat zijn navigatiesysteem hem deze weg `opdwong` (het stijgingspercentage is er, schat ik, 18%) dus, ja, dat is heilig…..
`T is een beetje schokkend hoor, dat de moderne mens zo`n blind vertrouwen heeft in die malle apparatuur en te weinig in juist het tegenovergestelde, zijn eigen ogen.

naschrift: toen ik het verhaal aan een Franse kennis vertelde hoorde ik nog dat de gendarmerie regelmatig totaal in paniek verkerende toeristen kalmeert die, zonder goede oude kaart, met een kapotte GPS totaal niet meer weten waar ze zijn. Matter over mind………

Amsterdammertjes

Het is een onderwerp dat al een keer eerder voorbij is gekomen, ik weet het echter niet meer te traceren. Destijds ging het om de inwoners van Poil, die inwoners heten Pictiens
Nou hebben we allemaal wel van die gekke voorbeelden paraat, Hamburgers, Moskouwers etc. Wil je je echter in Frankrijk geen buil vallen en iemand terecht aanspreken, dan kun je je vervoegen bij Habitants.fr
Nooit geweten dat de mensen uit de Allier Élaverins worden genoemd. Klik je op een departement dan vind je de diverse plaatsen. Een echte eye-opener.

Het kan ook de mijne wezen

Dit keer graag jullie aandacht voor een beetje een rommelige site, maar met veel informatie over geologie, cartografie en geschiedenis van de onderkant van Parijs. Met een schat aan plaatjes, foto’s en teksten over de mijnen en de daarin gevestigde catacomben, pakhuizen vol schedels en botten van ex-Parijzenaars. Daarnaast is er ook een speciale atlas over hetzelfde thema. Waarbij de makers van de site meteen alle verantwoordelijkheid afwijzen voor mogelijke gevolgen als eigenwijze sukkels hun kaarten gebruiken voor (verboden) tochten door de krochten. Ook hebben ze een speciale site gemaakt over de door mijnwerkers gebruikte carbiet-lampen. Tja, ook daarin kun je je kennelijk specialiseren. En dan tot slot, speciaal voor alle liefhebbers van Flash-animaties en biepjes, Zaal K, met vrolijk geanimeerde beelden van ondergrondse bouwwerken.
Et voilà. Ik weet niet of ik met al deze ondergrondse onzin – die mij zelf maar matig kan boeien – iemand een plezier doe. Maar zelfs is er maar één troglophiele HeF-bezoeker, die gaat soppen van grotten, dan is mijn werk toch niet helemaal voor niets geweest.

Het vocabulaire van het vulgus

Straattaal, steegspreek, schoolpleinpraat, boulevardbabbel… het populaire vocabulaire is van alle tijden. Ook niet van gisteren is de gewoonte van de gegoede burgerij om zich beklagen over het bedroevende taalniveau van de jeugd van tegenwoordig. Zelf vind ik dat je de inventieve vondsten van de jeugd moet omarmen. Verandering houdt een taal lenig. De site [url=http://www.linguapop.com/]linguapop breekt een lans voor het nieuwe Frans. Zonder daarbij overigens wat meer archaïsche uitdrukkingen te schuwen. Het gaat gewoon over taal, en dat op een aangenaam rielekste manier. Alles mag, niks schijnt verboden. De auteur roept de lezers op de Franse taal te verrijken met nieuwe woorden en heeft in ieder geval mij verrijkt met het briljante alternatief voor (misschien) ‘te veel hooi op zijn vork nemen’: Comme on dit en Côte d’Ivoire, qui avale une noix de coco fait confiance à son anus.
Génial, ce blog de ce pauv’ professeur de Jacques Michaud, qui un jour va peut-être se trouver – bien étonné – ici parmi les Hollandais et se gratter le cu (car plus chevelu que a tête) et qui ne comprendrai rien. Con aime bien can maime et con salue!

Speller

De meeste mensen hebben windows of open office, met ingebouwde spellingscontrole. Wie het zonder moet doen, of wie bijvoorbeeld in een internetcafé zit te mailen, kan zijn spelling online laten controleren bij Bon Patron. Goede baas… beetje rare naam, maar er zal wel een finesse achter zitten die mij ontgaat. “En, Krek.?” zul je vragen. “En? Hoe werkt de spelling checker?” Ik kan het je niet vertellen. Ik kon gewoon nergens een stukje Franse tekst vinden met fouten er in.
Nee, geintje. Controle van de pagina ‘Astuces pour vendeurs’ (tips voor verkopers) leverde toch nog flink wat domme dingetjes op. Waaronder een stuk of twee verkeerde geslachten (le mention, une voyage) en een paar verkeerde voorzetsels bij werkwoorden (hésiter de franchir ipv hésiter à franchir). Dus kennelijk was ik voor deze tekst de spelling checker van Word vergeten.
Trouwens handig dat ze de foute woorden in de tekst markeren en dan uitleg geven met een mouse-over. Bovendien krijg je een lijstje met alle missers. Ja, nee, ik ben niet ontevreden over Bon Patron.

Sci Fi

Tsja.
Je vindt het leuk of niet.
Ik heb tijdens mijn puberteit veel SF gelezen. En dan niet dat ruimte-genre, maar meer Ballard en zo…
Heb wel 2 fervente Trekkies thuis en ik geniet er zelf ook wel van, van het genre SF waar echt over is nagedacht.
En SF is een ontzettend ruim begrip. Dat zie je weer eens te meer wanneer je gaat kijken bij Nous sommes comme vous

Prachtige site

Teller

Roman Opalka is een Poolse kunstenaar wiens levenswerk bestaat uit tellen. Hij maakt schilderijen waarop hij heel precies getallen schildert. In 1965 is hij begonnen. 1, 2, 3, 4, 5, … en zo maar door. Elk getal wordt daarbij ook nog eens hardop uitgesproken, in het Pools. In 1977 was hij bij ’1.000.000′ en hij hoopt voor zijn dood het getal 7.777.777 te halen. Bedoeling van het kunstwerk is het verstrijken van de tijd vast te leggen. Bizar. Maar toch ook ontroerend, op een of andere vreemde manier.
Hoe kom ik hierop? Doordat de blogger Procrastin een homage aan Opalka online heeft gezet. Hij vroeg zich af hoe lang het zou duren om hardop in het Frans tellend het miljard te halen. Zijn berekening: 107 jaar. Maar dan moet je wel 24 uur per dag doortellen. Overigens gaat het in franstalig België iets sneller. Die zeggen immers nonnanteneuf in plaats van quatre-vingt-dix-neuf.
Hoe dan ook, Procrastin ontwikkelde een teller die op spreektempo cijfers laat zien. Het ding doet het nog maar een paar maanden en is toch al over de drie miljoen. Maar ja, het gaat steeds langzamer natuurlijk. En één miljard is veel.

Chez Roger et Françoise, weekcafé 20 juli

Hartje zomer, en in de Bresse regent het pijpestelen met onweer. In Nederland laat Wodan zich trouwens ook niet onbetuigd, zo heb ik me laten vertellen door Gerrit Hiemstra. Daar was zelfs sprake van mogelijke hagel! Maakt niet uit, ik heb toch geen vakantie en zit dus hele dagen te tikken. Daarnaast draai ik het huishouden voor mezelf en mijn gasten, want het gezin is de Franse regen ontvlucht en ‘geniet’ van die van Tokyo.

Eén troost voor iedereen die op vakantie is of gaat: het wordt nog mooi weer, dit jaar.

Allez! File!

De bêta-versie van V-trafic, waarmee je en temps réel kunt kijken hoe het staat met de drukte op de weg, lijkt al prima te werken.
Fijne extra’s zijn de mogelijkheid om per plek op de kaart een weerbericht én weersvoorspelling te krijgen, te kijken waar de files staan en waar zich ongelukken hebben voorgedaan. Ook is er een link naar webcams op het gekozen traject, zodat je eventueel kunt controleren of de informatie op de site ook echt klopt. Nuttig ]tooltje, dunkt me, voor iedereen die de komende weken nog in of door Frankrijk wil of moet rijden.

Gedachten boven een toetsenbord

`s Ochtends vroeg en `s avonds laat heb ik mijn eigen, nederlandse toetsenbord. Als die van u, zal ik maar zeggen.
Maar daar tussen in (nee, vandaag niet, ik heb een ochtend vrij) heb ik een Franse baas en dus het beruchte `AZERTY` klavier. Genoeg om lichtelijk schizofreen van te worden, zou je zeggen….
Nu is er iets geks aan de hand met de indeling. Of het symbolisch is weet ik niet. Gaarne uw mening want ik kom er niet uit. Maar de constatering is we iedere dag goed voor een binnenpretje, dus het is helemaal niet erg.
Bij het NL klavier, naar goed mercantiele gewoonte, heb je maar liefst twee manieren om cijfers in te toetsen. Bovenaan en rechts. Er moet wel gehandeld en verdiend worden, nietwaar? Het Gallische bord, daarentegen, heeft maar één directe mogelijkheid, nl rechts op het aparte deel. Fransen, ik generaliseer maar even, zijn gek op woorden niet op cijfers. Vandaar. Kan toch geen toeval zijn?
Maar het gaat verder: het NL bord kent twee directe mogelijkheden voor de punt. Het franse maar één. Dat wijst toch ook weer in die richting. De ( haakjes), nog zoiets. Direct bereikbaar bij de franse variant, wij moeten echter `shiften`. Doe maar gewoon dan doe je al gek genoeg, nietwaar? Geen uitwijdingen. Punt.

Sable tandzijgers

Er was eens een mannetje, dat was niet wijs, dat bouwde zijn kunstwerk van zand aan het strand. Een vluchtig medium, dat met het minste geringste buitje al veel van zijn vormen verliest. Voor het verdwijnt, kun je er gelukkig wel foto’s van maken, om die vervolgens wereldwijd op het web te tonen, zodat Nederlandse bloggers in Frankrijk er goede sier mee kunnen maken. Bij dezen. En dezen. En dezen (onderaan de pagina ook de foto’s van andere jaargangen).

Sfeermuziek

Blij dat deze site ook in het Frans beschikbaar is, zodat ik hem met jullie kan delen. Het is een soort jukebox, waarin je geen nummers kies, maar sferen. Dus heb je zin in een energiek, vrolijk liedje uit de jaren zestig, schuif de tijdsbalk naar de juiste periode, klik op het actieveld ergens tussen Energique en Positive en het apparaat schotelt je een keurige selectie voor. En dan kun je ook nog eens een keuze maken tussen ambiance en dance, plus verschillende genres. Leuk speelgoed, waardoor je nieuwe artiesten ontdekt, zodat k nu naar Claude Nougaro’s Le jazz et la Java zit te luisteren. Youpy!

Meer sjans met Jeanne

We hebben het al eerder over boeken gehad die de Franse taal zo behandelen, dat je spelenderwijs leert.
Dit is er weer 1, een tip van Jeanne:
Meer sjans met Frans van Marion Everink. Bol heeft hem.
Mme Everink beschrijft hier de uitglijers die ze maakte toen ze de Franse taal onder de knie probeerde te krijgen. Voor de hand liggende zaken komen voorbij, maar wel op een leuke manier verteld. Ook de valse vrienden maken hun opwachting (Weten jullie nog? Faux Amis I en Faux Amis II

La Terre vue du Ciel

Yann Arthus Betrand.

Bij mij op school staat er in de lerarenkamer een soort van kastje met daarin een heel groot boek. Dat boek ligt geopend op steeds verschillende pagina’s. Wanneer je erin gaat bladeren vergeet je de tijd: de foto’s zijn van een ongeëvenaarde, adembenemende schoonheid.
Het boek heet iets latijnerigs met Terra en Coeli, het gaat om foto’s van de aarde vanuit de lucht.
De fotograaf heet Yann Arthus Bertrand en zijn foto’s vind je hier
Raak niet verslaafd, ik kon er zelf maar geen genoeg van krijgen!

Bovenstaande is onderdeel vandeze site

Beste Sarkozy, je onderdanen blowen zich suf!

Mooi stukkie in Le Monde on line van gisteravond. Over het cannabis gebruik in LDF.
Maar liefst 4 miljoen Fransen houden wel van een stickie. Waarvan 1,2 miljoen regelmatig en 550.000 dagelijks. Hiermee scoort Frankrijk, naast UK, Spanje en Tsechië het hoogst in Europa. De jeugd blowt inmiddels even regelmatig als dat ze drinkt. En net zo als bij `démon alcohol` zitten de probleemgebruikers bij de werkloze jongeren en de uitvallers op school.
Verrassing (voor de Fransen althans): de hoger opgeleiden gebruiken regelmatiger dan lager opgeleiden.
Maar het meest interessante staat iets verder: de maatschappellijke kosten van cannabisgebruik blijkt in Frankrijk 15 euro per inwoner per jaar te kosten (waarvan bijna 14 euro opgaat aan pure repressie, merci Sarko!) terwijl diezelfde kosten voor alcoholgebruik uitkomen op 599 euro en voor tabaksgebruik zelfs op 772 euro.
Van de jaarlijkse 6000 verkeersdoden zijn er 230 te wijten aan stoned achter het stuur zitten.Mijn plaatselijke krant (zeer Sarkozyste) besteedt er vanochtend ook aandacht aan maar laat wijselijk alle hier boven genoemde informatie achterwege.
Het volledige rapport staat op www.ofdt.fr

Update Dineke
foto eerder gebruikt in weblog (maar foto is inmiddels wg…)

Dat zeg ik, Frankrijk!


foto: Cees Kuiper

De mooie natuur, de vriendelijke mensen, de rijke cultuur, er zijn legio redenen te bedenken om een huis in Frankrijk te kopen. Acteur John Buijsman, vooral bekend van zijn hoofdrol in de tv-reclame van een bouwmarkt (‘Dat zeg ik, Gamma!’) heeft er maar één: rust. Dus koos hij bewust voor het Delfzijl van Frankrijk: de Borinage. Dat is de vervelendste streek van Frankrijk, vertelt hij aan het AD. Maar de voordelen van deze vroegere mijnstreek zijn ongekend: geen toerisme en vooral: ,,Een maand lang geen Gamma-gelul.”

Volksgericht

Pierre Jourde is schrijver. Hij schreef een boek over wel en wee in het dorpje Lussaud in de Cantal.Het dorpje waar hij zelf is opgegroeid. Zijn familie is er 1 van de oudste uit het dorp
Weliswaar veranderde hij de namen, maar toch nam een groepje boze inwoners cq personnages wraak: ze voelden zich vernederd. Ze waren door Jourde opgetekend als een stelletje dronkelappen en simpeltons. Ze gooiden stenen naar zijn auto, toen hij een keer het dorpje binnenreed.
Hiervoor zijn ze nu veroordeeld.
Ze hebben geen spijt.

Nog een artikel

Kennis van edele delen

Zoals iedereen weet, ben ik niet te beroerd om mijn schier onbegrensde expertise met anderen te delen. Dus toen ik laatst kennis maakte met de site van de Comte Philippe Michaux de Villarepos, dacht ik meteen: delen! Het gebeurt immers maar zelden dat men kennis kan nemen van een Heer van Stand met een dergelijk rijke geschiedenis. Een man van postuur die een hoogstaand leven leidt en waardevolle bijdragen levert aan de maatschappij. Hiervan getuigt ook zijn site. Zonder een spoor van valse bescheidenheid wijdt de graaf uit over de geschiedenis van Zijn Familie (in twee hoofdstukken), de achtergronden van diverse importante onderscheidingen die door zijn voorvaderen in de wacht werden gesleept, ansichtkaarten van het familiedomein en een opsomming van de ‘Activiteiten van de Graaf’, waaronder diverse gewapende humanitaire missies en een bijdrage aan de bescherming van het kind tegen landmijnen. Indrukwekkend. Tevens zien wij een aantal familiewapens (de heraldiek is als vanzelfsprekend een van ‘s Graafs hobbies), vormgegeven door de heraldische tekenaar Didier Némerlin. Ook deze laatste heeft een site, waar hij er op alle foto’s uit ziet als een kruising tussen en kluizenaar, een geleerde en een kantoorklerk. Mijn advies: vergeet de graaf, en geniet van het werk van de klerk.

‘Brandweer schuldig aan dood twee jonge mensen’

Het drama is al amper met een pen te beschrijven: twee jonge mensen, tieners eigenlijk, bellen de brandweer van Chambery dat ze omringd worden door vuur. De centraliste meldt dat de brandweer al onderweg is en gaat – veronderstelt men – over tot de orde van de dag. Jammer alleen (eufemisme van het jaar) dat de centraliste de melding niet doorgeeft aan de brandweermensen ter plaatse. Die vinden de stoffelijke overschotten pas de volgende ochtend…
Le Figaro meldt dat het voor het eerst is dat een Frans brandweerkorps (vijf jaar na dato) vervolgd wordt wegens dood door schuld. Maar schokkender is het bericht op France 3 dat de moeder van één van de slachtoffers het strafproces vooral wil omdat ze domweg wil weten wat er nu eigenlijk gebeurd is: ,,La Vérité, c’est le minimum.” Voor de brandweer was het gebeurde kennelijk zo traumatisch, dat ze nooit openheid van zaken heeft willen geven.

Druk weekendje in Parijs

Parijs staat er om bekend dat er eigenlijk elke dag wel een demonstratie voor of tegen het één of het ander is. Maar zelfs voor Parijse begrippen was het een druk weekendje. TF1 meldt dat 15.000 padvinders, die je tegenwoordig overigens geen padvinders meer schijnt te mogen noemen, het Champ de Mars bevolkten. Ze vierden het honderdjarig bestaan van de padvindersbeweging.
En dan was er zaterdag ook nog de Gay pride, waaraan naar verluidt zo’n half miljoen homo’s en lesbo’s meededen. Slippertje trouwens van kwaliteitskrant Le Monde. Die beweert dat er tienduizenden deelnemers waren om dat vervolgens te specificeren: 400.000 tot 800.000.