Geld stinkt niet, vis wel

Geld stinkt niet, vis wel. Dus heeft de Franse minister van visserij een magistraal plan bedacht om de overbevissing tegen te gaan. Le Figaro meldt dat hij belasting op vis wil gaan heffen, vermoedelijk één tot twee procent op de prijs. De minister denkt dat er dan niet alleen minder vis gevangen zal worden. Hij verwacht dat vissers bovendien minder dieselolie zullen verstoken als er toch minder vraag naar vis is.

Voel je clochard!

Hoe vervelend is het om onder een kartonnen doos te moeten slapen? Valt wel mee. Mits de kartonnen doos de opdruk is van een luxe dekbedovertrek (en mits daar een lekker dekbed in zit natuurlijk). De dekbedovertrekken en kussenslopen van Le Clochard zijn het initiatief van een stel jonge reclamemakers die in het kader van Heel Holland Helpt dit initiatief ontwikkelden om zwerfjongeren onder hun kartonnen dozen vandaan te krijgen. De winst van het bedlinnen gaat naar zwerfjongerenprojecten. Heeft behalve de naam geen reet met Frankrijk te maken, maar ik vond het leuk genoeg om hier toch te vermelden. Als je nog een origineel en nuttig én liefdadig kerstcadeautje zoekt… je kunt de kartonnen hoezen online bestellen.

Plagiaat

Ik weet, het ligt aan mij. Ik kan er niet tegen als mensen hun website willens en wetens bij elkaar jatten. Daarom spreek ik ze er op aan. Is dat slim? Ik denk het niet. Maar ik kan het niet laten. En als ze dan ook nog eens verongelijkt reageren… Hier heb je er weer eentje:

Toontje met de knip- en plakhandjes
Twee weken geleden kreeg ik een mailtje van ene Toon H. van internetbedrijf F., of ik een link wilde plaatsen naar de site van een toeristisch bedrijf in Frankrijk. Ik ging kijken naar de desbetreffende site. Helaas was die spuuglelijk en volgeplempt met van het net geplukte animaties. Duidelijk bij elkaar gesprokkeld. Niet interessant genoeg om te linken. Nieuwsgierig geworden ging ik naar de site van de afzender van het mailtje, een ‘professionele leverancier van internetdiensten’ van Nederlandse afkomst. Zo mogelijk nog lelijker. De Nederlandse teksten waren rommelig geschreven, maar de man bood zijn diensten tevens aan via een paar Franse pagina’s. En dáár kon ik weer geen enkele taalfout in ontdekken. Te goed om waar te zijn. Dus ik googlen. En ja hoor, de Franse versie van Fourtags was van voor tot achter bij elkaar gejat. Gewoon, van een vijftal Franse concurrent-sitebouwers en providers. Ik mailde dus de eigenaar met een verontwaardigd:

Hallo,

Jullie denken toch niet dat ik een link ga plaatsen naar een site gebouwd door iemand die grotendeels gestolen teksten gebruikt om reclame te maken? Sorry, maar je moest je schamen.

Krijg ik snel daarna een mailtje terug:

Sorry Gregor,

Ben maar een maandje in NL en was vergeten hoe het er hier aan toe gaat.

Be gentle to the people on your way up.
You’ll pass them on your way down.

Groeten en veel plezier verder,

Toon H.

Kortom, ík ben de ongelikte Hollander en ík moet me schamen dat ik hém op de vingers tik. Vervolgens ben ik verder gaan googlen, om te ontdekken dat ook de oogtergende sites die die vent voor anderen bouwt (volgens zijn prijslijst kan dat tot wel 2.790,- euro kosten) dikwijls vol staan met gestolen teksten. Soms zelfs inclusief de vormgeving van de oorspronkelijke site! En altijd met onderin de vermelding: Copyright © 2007 F. Toon H.
Sterker, ik ontdek dat hij een speciale pagina over plagiaat heeft, met een verontwaardigde en bevlogen tekst in het Frans over hoe sites geplagieerd kunnen worden en wat je daartegen kunt doen. F. biedt natuurlijk een oplossing tegen dit soort schandelijk plagiaat. Alleen is ook deze tekst… letterlijk gestolen!

UPDATE: Intussen heeft de heer H. eieren voor zijn geld gekozen en besloten een nieuwe site te bouwen, met alleen Nederlandse teksten. Zelfgeschreven en dat lees je. Omdat het doel – een einde aan de plagiaat – bereikt is, heb ik de verwijzingen naar zijn naam en die van zijn site verwijderd. Ik word nog mild op mijn oude dag!

Geletterd

Iedereen kent de Larousse toch? Al is het alleen van naam. Daarnaast heb je dan ook nog de Robert Grand ét Petit…

Er is er nog een het vermelden waard en dat is de
Nouveau Littré

Émile Littré (van 1801 wastie) is in de 40-er jaren van de 19e eeuw begonnen met zijn levenswerk. Dat was het ontstaan van de Grand Littré. De moeder van alle woordenboeken en het point de départ van zowel Pierre Larousse als Paul Robert, jawel.

Ik vind de Nouveau Littré er wel uitzien als een echt Sinterklaaskadootje.

La vie privée des insectes

Minuscule is half documentaire half animatie over het dagelijkse leven van ‘het’ insect. Vaak in absurde situaties. Volgens de makers is het een fusie tussen National Geographic en Tex Avery. Er zitten geen dialogen in (dus geen Franse lessen deze keer).
Maar het is zo ongelooflijk mooi gemaakt, met oog voor detail. En af en toe een knipoog naar bekende films of TV- series.

Het is geproduceerd door Futurikon, dat zijn sporen allang heeft verdiend. (laatste film voor het grote doek:Le vilain petit canard et moi)

Enfin: struin maar eens bij Minuscule
Prachtig gemaakt, zet vooral je geluid hard aan!
Ik heb genoten van die pestkop van een lieveheersbeest

Comme cela exaspère, la ponctuation?

Hoog tijd voor weer es een handig logje
Een tijd geleden linkte ik Orthonet
Nu een vergelijkbare site, die ook graag de puntjes op de i zet:
La ponctuation.com
Ging het bij de eerste site vooral over de schrijfwijze, deze site houdt zich exclusief bezig met leestekens en het gebruik van hoofdletters.
“Ah ! La ponctuation ! Comme cela exaspère !”
…….wordt er verzucht in de 1e regel. Mag wel zo zijn en zonder leestekens is een tekst misschien best te lezen, maar met is het in ieder geval een stuk duidelijker. Probeer maar eens een tekst waar geen leestekens in staan hardop te lezen de 1e keer dat je hem ziet je zal zien dat zal niet meevallen want je mist waar je een accentje moet leggen waar je een rustpauze kunt nemen op fora hebben sommigen mensen er een handje van zo te schrijven worden ze boos wanneer iemand er wat van zegt want ze vinden dat dat moet kunnen dus

Een andere handige site is Ecrire sans faute.com

Versailles numérique

Ben al weer bezig de werkweek naar Parijs voor te bereiden. Vorig jaar hebben we Versailles overgeslagen. Ik herinnerde me van vroeger eindeloze wandelingen door oninteressante kamers. Maar ja, dat was vroeger. Een ander argument om er niet heen te gaan, was dat er in Parijs zelf al zoveel te doen was dat we al tijd te kort kwamen. Laat staan enz enz.
Ik heb nu een site ontdekt die maakt dat ik weer heel veel zin krijg om Versailles te herontdekken.
Gaat dat zien: Chateauversailles.fr, Versailles numérique. Niet nieuw, want al 2 jaar gaande, dit project. Het moet van Versailles opnieuw een innoverende plek maken, net als in de tijd van Louis XIV.

Grand frère ou super éducateur?

Ook Frankrijk blijft uiteraard niet verschoond van reality-tv…..
Op TF1 kun je tegenwoordig Pascal aan het werk zien.
Hij begeleidt als een soort grote broer ontspoorde jongeren. Echt hopeloze gevallen, die hun moeder slaan, niet naar school gaan etc.
Hij heeft 10 dagen om ze weer op het juiste spoor te krijgen. Families die een zenuwinzinking nabij zijn, waar de gezinsleden elkaar naar het leven staan, dat moet wel boeiende TV opleveren. Daarbij vergeleken is Supernanny een soort van Ti-Ta-Tovenaar.
Ze krijgen veel aanmeldingen, vertelt de rédacteur en chef Lionel Delfini. Van zowel wanhopige ouders als van jongeren zelf. Jongeren onder de 16 vallen sowieso af, dat is te jong. De selectie hangt uiteindelijk af van zowel de motivatie van een familie als van de persoonlijkheden. Men waagt zich niet aan delinquenten en/of gedrogeerden, die worden doorverwezen naar de reguliere hulpverlening. Uiteindelijk blijven er 3 families over, die men gedurende 10 dagen van dichtbij volgt. En uiteindelijk blijft het meest urgente geval over.
Maar onze Pascal pretendeert niet onfeilbaar te zijn: er zijn ook 2 gevallen mislukt, jongeren die weer in oude fouten vervielen.
Overigens hebben ze wel een grens, deze reality-tv-makers: fysiek geweld wordt niet uitgezonden.
Voorproefje?

Uitzending vanavond

Eiffel koopt stukkie Eiffel


(bron: AFP)

Het Nederlandse detacheringsbedrijf, sponsor van de basketbalclub Eiffel Towers, is er na een wilde biedingsrit in geslaagd een stuk wenteltrap uit de echte Eiffeltoren te bemachtigen voor 180.000 euro. “Een hoop geld voor een stuk schroot”, was het commentaar van de veilingmeester. Maar Kurvers, de baas van Eiffel, was er blij mee, al gaf hij toe dat hij met deze prijs wel aan het eind van zijn touwtje was. Nou ja, niet getreurd. Goede investering. Volgens mij verdienen ze het aan free publicity ruimschoots terug. Kun je nagaan, ze scoren nu alweer gratis reclame op het geronnommeerde weblog Hollandais en France!

Kleurloze kindersite

“Ik heb niks te doen!” De eeuwige kinderklacht is nu met een paar klikken uit de lucht, want op de site Mes Coloriages vind je honderden kleurplaten met vele vele onderwerpen. Van Disney-figuren tot actiehelden, van Babar tot mandala’s. Dus vanaf nu is het antwoord aan kinderen die zeuren: “Kop houden en kleuren!”

Het andere Frankrijk

Zonder voor anderen te willen spreken, heb ik de indruk dat wij HeF’ers Frankrijk allemaal een prachtig land vinden. Een enkeling is zelfs Trots op Frankrijk.
Welnu, tijd om wakker te worden. We hebben oogkleppen op. We kijken zorgvuldig naar de mooie kant van Frankrijk, maar we vergeten de lelijke kant. Ga voor de grap eens even buurten bij Cités de France. De maker maakte maar liefst 265 filmpjes over de naoorlogjes betonflatdorpen, maar al na een paar filmpjes vergaat de lust tot kijken je. Het klinkt wat cru, maar je begint je af te vragen waarom de jeugd uit de banlieue zich twee jaar geleden beperkte tot het in brand steken van auto’s.
Hier wil je nooit van je leven naar toe, in tegendeel. Desnoods vlucht je naar Slotervaart…
Geen zin om 265 filmpjes te kijken? Er is een bondige samenvatting, compleet met nostalgische terugblik.

Doe eens intellectueel

Spreek je behoorlijk Frans en heb je wat wetenschappelijke interesse? Dan is Parijs in het weekeinde van 24 en 25 november de place to be. Zo’n 30 universiteiten en hogescholen houden dan open huis om den volke kond te doen van hun schatten. Lezingen, debatten, exposities, het gaat maar door.
Aan variatie geen gebrek. Zo verdiept de Sorbonne zich onder meer in de vraag of de middeleeuwse islamitische wereld ook tovenaars kende. De beroepsopleiding voor journalisten gaat in op de persoonsverheerlijking in de Franse politiek, die nog nooit zo erg geweest zou zijn als nu. Het Katholiek Instituut gaat op zoek naar de weerklank van het Ave Maria in het moderne lied. Op de Gewone Superieure School (beetje tegenstrijdige, maar nietszeggende naam) worden de portretten van oudere mensen sinds de renaissance onder de loep genomen. De prijs voor de meest wezenlijke vraag gaat waarschijnlijk naar de hogeschool voor moderne techniek: is het universum wel stabiel?

Attention, Bertrand!

Op zoek naar wat materiaal voor mijn schoolblogjes kwam ik onderstaande site tegen, die best vermakelijk is.
Het is een simulatiespel, een politiek simulatiespel wel te verstaan. Je wordt er vertrouwd met alle facetten van het politieke spel.
Je neemt eraan deel door een personnage aan te nemen en kunt vervolgens aan de slag. Je doel? Het burgemeestersambt! En alles is toegestaan! (Doe vooral even de “Visite guidée”…)
Beginners beginnen ‘klein’, in een dorpje van 300 inwoners, het uiteindelijke doel is…Parijs!
Lijkt me leuk voor de mensen die reeds (of half) in Frankrijk wonen, je leert er veel jargon.
Meedoen, dus!

Niet so maar zo

Internet zoals internet 2.0 bedoeld is! Amusant, leerzaam, gevuld door de gebruikers en… gratis. Je begrijpt, ik ben zeer enthousiast over de site Netprof. Wat is het idee? Op Netprof.fr kunnen specialisten in een bepaald gebied, en dat kan heel breed zijn, een zelfgemaakt instructiefilmpje uploaden. Vervolgens kan iedereen die dat wil deze filmpjes gratis bekijken. Zo leer je een mooie Dubbele Windsor leggen, chocolademousse en vissoep maken, Sudoku’s oplossen, een feestdis dekken, een douchevloer tegelen, een mathematisch probleem oplossen, rozenstruiken snoeien, wijn bestellen en proeven, hoe Lutetia er uit zag… en ga zo maar door. Ook ideaal voor wie niet per se een mastworp of taekwondo-trap wil leren maar gewoon zijn Frans wil oefenen door korte, duidelijke videootjes te kijken. Zeer vermakelijk.

Joyeux anniversaire!

….want op 10 november 18zoveel overleden: Arthur Rimbaud.
De meest-recent overledenen (bekende overledenen dan) staan er ook op en dat is dan wel weer handig, dat je je niet vergaloppeert tijdens het happy hour. (Nee, Pavarotti is echt dood en inmiddels gereïncarneerd in een Britse mobiele telefoonverkopert)
Het lijkt wel komkommertijd!

Oscilleerzaam

Bij het woord ‘slinger’ moet ik altijd aan Toon Hermans denken. Ik heb namelijk een singletje met aan de ene kant een sketch van Wim Kan (Weet u wat nóg gevoeliger is dan een viool? Twee violen.) en aan de andere kant Hermans, die zingt: “Waar is de slinger van die oude grammofoon, waar is die slinger, waar zal die zijhijhijhijn? Zonder die slinger geeft dat ding geen toon. Waar is de slinger van die ouwe grammofoon?” Ah, nostalgie. Maar eigenlijk moeten we bij slingers natuurlijk denken aan Anthonie van Leeuwenhoek, die naast zijn belangrijke werk voor de microscopie en passant ook nog eens het slingeruurwerk uitvond. Een klok gebaseerd op het principe dat een slinger altijd een vaste tijd onderweg is, ongeacht de zwaai. Het zijn de lengte en het gewicht die de tijd bepalen. Zo kun je er goed van op aan dat een uitgekienze slinger er altijd één seconde over doet om de klok een seconde verder te helpen. Eureka. Al ben ik geen bêta, toch vind ik dit soort dingen leuk. Van die natuurwetten waar niet aan te tornen valt. Houvast. Daarom ook kan ik genieten van deze site, die allerlei ‘oscillerende’ bewegingen geanimeerd in kaart brengt. Speelgoed. Ook voor Alpha’s.

Food for feetishists

Als je zo over het internet wandelt, komt er wel eens iets voor je voeten waarvan je denkt: nou breekt mijn klomp! Maar waarom ook niet. Er zijn sites over zeekoeien, wolkenkrabbers, munten met gaten, geesten, speleologie, uitgestorven dieren, roos, penisvergroting, rolmaten, de Boeroeboedoer, slingers (binnenkort in dit theater), plagiatoren, houtverduurzaming en nog veel meer oninteressante onderwerpen. Dus waarom niet over onze trouwe onderdanen, de voeten? Op deze site kun je je voeten onsterfelijk maken door ze in te sturen voor de eregallerij der voeten. Waarom? Omdat het kan.

Qui prend le prix après le perdix?

Wie de beroemdste Franse literaire prijs gaat winnen, de prix Goncourt, wordt traditiegetrouw bekend gemaakt na de lunch om 13:00 op de eerste maandag van november in restaurant Drouant in Parijs. Dat gebeurt al sinds 1896. De jury komt elke eerste maandag van de maand bijeen en in november, vandaag dus, is het zover.
De nieuwsgierigen, de journalisten, literatuurcritici en wie het maar verder interesseert, hangen in de buurt rond om het als eerste te weten. In 1926 besloot zo’n kluitje van 10 man – waarschijnlijk het wachten beu – een alternatieve prijs in het leven te roepen en sinds die tijd bestaat de prix Renaudot.
Vorig jaar won Bienveillantes van de Amerikaanse schrijver Jonathan Littell de Goncourt (oplage: 730.000!). De Renaudot ging naar Alain Mabanckou met Mémoires de porc-épic.

Genomineerden voor de Goncourt:
Bestsellers Olivier Adam, met A l’abri de rien en Philippe Claudel, met Le rapport de Brodeck en verder Clara Dupont-Monod met La passion selon Juette, Gilles Leroy met Alabama song, en Michèle Lesbre met Le canapé rouge.

Voor de Renaudot:
Alabama song doet ook hier weer mee. Verder Un roi sans lendemain van Christophe Donner, Le privilège des rêveurs van Stéphanie Janicot, Sept pierres pour la femme adultère van Vénus Khoury-Ghata en Birmane van Christophe Ono-dit-Biot.

Tekst: Elz

Nicéphore Niepce… wie kent hem niet.

Nicéphore Niepce. Ooit van gehoord? Als je fotograaf bent misschien wel, want deze man is uitvinder van onder meer het fotografisch proces. Hij heeft het idee zelfstandig bedacht, en later verder uitgewerkt in samenwerking met camera obsura-specialist Louis Jacques Mandé Daguerre (van de ‘Daguerrotypen’). Hoewel er in Saint Loup de Varennes – zijn woonplaats in het begin van de 19e eeuw, waar ook zijn laboratorium was – een enorm protserig monument staat, is Niepce relatief onbekend. En dat is vreemd, want naast het fotografisch procédé bedacht en produceerde hij samen met zijn broer ook nog eens een werkende motor op basis van gasontploffingen, ofwel de ‘internal combustion engine’, waarvoor hij in 1807 een tienjarig patent bemachtigde van Napoleon!
De laatste tijd is Nicéphore Niepce overigens een beetje meer in het nieuws, ook al omdat er vorig jaar in zijn oude woning een nog geheel intact fotolaboratorium is gevonden, achter een dubbel wandje. Dat is dan ook meteen het oudste fotolab ter wereld, dus logisch dat dat enige ophef veroorzaakte. In Chalon-sur-Saône is een mooi fotomuseum naar Niepce genoemd en in zijn woonplaats is een museum aan hem en de uitvinding van de fotografie gewijd. Voor wie dat te ver vindt, is er al aardig wat te genieten op zijn site.

Lang leve wij!

Sinds 1957. Dat maakt dat het Institut Néerlandais in Parijs tot de oudste buitenlandse culturele vertegenwoordigingen in Frankrijk behoort. Nou hebben we natuurlijk nogal een band. Ga maar na: de eerste Nederlandse koning was een Fransoos, die ons ook nog eens behoorlijk in de watten heeft gelegd! Als ik de site van het IN bekijk, kan ik niet anders dan betreuren dat ik zo’n end van Parijs woon. Arnon Grundberg, Eddy Terstal, Oek de Jong en Margriet de Moor zijn interessante Hollanders, en ook de films en muziekuitvoeringen in het IN mogen er wezen. Maar om daar nou vier uur voor in de auto of de trein te gaan zitten…
Niet per se voor mijn persoonlijk genoegen, maar dan toch op zijn minst voor het algemeen goed is het toch fijn dat er zo’n Nederlandsch instituut is. Al was het maar om die etnocentrische Fransozen te laten zien dat er méér is dan hun eigen nombril. Je zou er bijna – bijna! – trots op Nederland van worden.

Plankendoos

Op het weblog van het onvolprezen Hurktoilet stond een stukje over het Kapla Centrum in Parijs. Kapla? Nooit van gehoord. Toch is het een Nederlandse uitvinding. Nou ja… uitvinding? Kun je een blokkendoos een uitvinding noemen? Toch wel, want het gaat hier niet om blokken, maar om kabouterplankjes: gelijkvormige plankjes van 117,4 mm lengte, drie keer zo breed als dik en vijf keer zo lang als breed. Plankjes zonder groeven of uitsteeksels, waar je de mooiste dingen mee kunt bouwen. Kapla is een uitvinding van de HeF Tom van der Bruggen, die de plankjes bedacht toen hij een model van zijn droomkasteel aan het maken was. Of Van der Bruggen zijn kasteel ook af kreeg, vermeldt het verhaal niet. Zijn uitvinding is in ieder geval wereldwijd succesvol en de massaproductie is verhuisd naar Marokko. De zoon van Van der Bruggen bestiert het bedrijf, terwijl Tom werkt aan nieuwe producten. Het gaat lekker! Nou nog een beetje een nette site.