Vive le patron!

Ik heb een gelukige jeugd gehad. Dat wil zeggen, wij kwamen thuis niks te kort. Een of twee keer in de week vlees (woensdag gehaktdag) en bijna elk jaar op vakantie. Eerst naar een huisje in Sint Maartenszee en later naar een naturistencamping aan de Atlantische kust. Op één jaar na. Toen kwam er een nieuw bankstel.

Mijn vader werkte in een drukkerij, in ploegendienst. Tussendoor sliep hij of zat hij op de bank te lezen en te roken. Mijn moeder werkte ook, als naaister bij een bedrijf dat zonneschermen verkocht. Alleen heetten die toen nog ‘markiezen’. Mijn moeder kon niet goed stilzitten. Die was dan ook altijd in de weer met lapjes stof (couponnetjes), voor een prikkie opgeduikeld op de markt. Ze naaide voor het gezin, voor de hele familie en soms zelfs voor onze schoolvriendjes.

Zo weet ik nog goed dat ik op mijn 12e naar school gestuurd werd in een nauwsluitend blauw jump suit van stretch stof met voorop een grote rits met een ring er aan en een witte lakriem er om heen. Dat was dan ook in de tijd van Tee-Set (She likes Weeds), The Sweet (Co-Co) en Middle of the Road (Chirpy Chirpy Cheep Cheep!). Dus hartstikke hip. Al liep ik wel glad voor gek natuurlijk, want ik was maar een gewoon jongetje. Ik werd dan ook erg geplaagd. Totdat mijn klasgenootje Tonny Does nét zo’n hip pak kreeg. Met witte lakriem. Toen was het plagen ineens afgelopen. Niet zo vreemd, want Tonny had al een snor.

Hoe dan ook lag ons huis altijd vol met lapjes en naaibladen, zoals de Burda en de Ariadne. Mijn moeder ging zelfs helemaal naar Amsterdam om daar in het hoofdkantoor van de uitgeverij patronen te kopen. Die werden dan op tafel gespreid en met een ingenieus raderwieltje doorprikt om het patroon op de stof te krijgen. Ook had ze een fantastisch apparaat met talkpoeder en een blaasbalgje. De passend klant moest dan op een keukenstoel een langzaam rondje draaien om de talkstreeppufjes te ontvangen. Zo onstond een volmaakt rechte streep die de zoom markeerde. Daar zullen ze tegenwoordig wel een laser voor hebben of zo.

Dit soort gedachten gingen door mij heen toen ik de site Patron de Couture onder ogen kreeg. Een jonge site, want nog niet overal geheel gevuld. Maar voor liefhebbers van zelfmaakmode toch reuze interessant. En… heel verrassend: initiatief van een Nederlandse couturieuse, die na haar verhuizing naar Frankrijk haar patroondroom verwezenlijkt.

Vanavond toch maar weer eens mijn moeder bellen.

Le héros du village??

Ik woon in een piepklein dorp, verscholen in de piedmont van de Alpen. Er gebeurt zelden wat. Maarrrrr, we hebben – met slechts een luttele 250 inwoners – een bijzonder aangename “bistrot de pays”. Met gezellige bar voor de sociale contacten en zelfs een “Proxi” voor de allereerste levensbehoeften. Heel goed, vers en streekgebonden eten. Alleen een menu van de dag. Heb daar al heel wat stadse bewoners uit Aix en Marseille, en ook uit mijn geboorteplaats Amsterdam, mee naar toe gesleept. En de monden vielen niet alleen open om te eten…..

Enfin, we hebben hier elke ochtend op de regionale radio van France Bleue Provence een culinair programma. Recepten, adressen… Johannes van Dam zou het leuk (en leerzaam) vinden. De luisteraars kunnen bellen en dat heb ik maar eens gedaan, want de keuken van mijn dorpsrestaurant verdient alle aandacht. Ik ben – schijnt het – een minuut of vijf op de radio geweest om de mérites van onze bistrot te beschrijven. Of ik ook even mijn lof in het Nederlands wilde uitten. Gevolgd door een vertaling uiteraard.

En vandaag de hele dag op straat: “t’étais à la radio, super, ils ont eu beaucoup d’appels grâce à ton intervention”. Wist ik veel dat er zoveel mensen luisterden….

Het zijn natuurlijk wel de avantages d’un petit village!

Kunst

Het is ook wat… vergeet ik helemaal reclame te maken voor de expositie van Hiromi en haar kunstvriendinnen dit weekend. Het gaat dus om een expositie en het is dit weekend. Een postertje vind je hier. Voor wie geen gelegenheid heeft om helemaal naar Uchizy te rijden, kan het werk van mijn eigen exposantje hier bewonderen.
Overigens is het dit weekend ‘Les Journées du Patrimoine’. Open museumdag. Veel musea zijn gratis en er zijn extra rondleidingen en zo. Dus het ideale moment om er uit te trekken en kunst te gaan snuiven.

Lucky Luke nog aan toe!

Luukie Luuk, zeiden wij vroeger. En we wilden alleen de originele albums van Dupuis. Hele middagen zaten we op de bank, meegezogen in de hilarische avonturen van de enige revolverheld ter wereld die sneller schiet dan zijn schaduw. Wie kent niet de gebroeders Dalton (driftige Joe en hongerige Averell stukken bekender dan de twee ertussen: William en Jack), Rataplan en natuurlijk het trouwe maar eigenzinnige ros Jolly Jumper?

Een paar jeer geleden kwam er een bizarre Lucky Luke film uit, met veel special effects, heel kartoenesk. Maar het liefst zie ik Lucky Luke toch gewoon plat, op papier. Eendimensionaal goed en eigenlijk doodsaai vergeleken bij zijn vijanden.

Nou was ik op zoek naar de uitspraak van Averell Dalton in het topalbum Tortilla’s voor de Daltons. Hij wil steeds in het Spaans zeggen ‘Quando se come aqui”, maar het komt er uit als koeakoeakikikome. Maar ik wil weten hoe je dat schrijft in het originele Frans. Iemand?

Uit serendipiteit kwam ik natuurlijk wel van alles anders tegen, zoals deze zeer goed gedocumenteerde Lucky Luke site. Dus de namiddag is sowieso vruchtbaar.
Enfin. Tot zover deze bijdrage. Gelieve mij in gedachten de woestijn in te zien rijden, een stil en melancholisch lied zingend.

Je fais appèl à vous tous

Ik ben altijd hard op zoek naar extra materiaal, zodat mijn leerlingen geboeid blijven.
Niet alleen maken we een frisse start met de diverse weblogs, (de kaartjes zijn reeds geschud en ‘men’ denkt inmiddels hard na over namen), we hebben met een innovatief plan een aardige subsidie weten los te peuteren voor de MVT (moderne vreemde talen).
Van dat geld kopen we gebruikersvriendelijke cameraatjes en de nodige software, zodat de leerlingen korte filmpjes kunnen maken. Uiteraard in de vreemde taal.
Misschien dat we op die manier in dit huidige uitgeholde schoolsysteem aan voldoende spreek- en luistervaardigheid kunnen doen.

Behalve het naspelen van huis- tuin- en keukensituaties is het natuurlijk leuk om op een bestaand thema te variëren. Wanneer ze een bepaalde rap of chanson ‘doen’, zijn ze weliswaar aan het playbacken, maar moeten ze de tekst goed kennen om het geloofwaardig te houden. Een beetje zoals deze meisjes.
Zelf zingen kan ook.
Of je speelt een clip na zoals Patricia et Colette, wat ongetwijfeld problemen gaat geven met ouders dan wel directie (overigens ga es kijken bij die 2 meiden, ze maken geinige dingen!)
Of je maakt je geheel eigen compilatie, zoals ik er al meerdere heb gezien op “Les épices du souk de Caire” van Benabar: 1, 2, 3

Ik roep jullie bij deze op mij te melden wanneer je iets dergelijks (Frans, Engels Duits) tegenkomt.
Alle hulp is welkom!!!

N.B.: De Franse sectie heeft inmiddels een francofone stagiaire die –zogenaamd- geen Nederlands verstaat. Ongelooflijk hoe de leerlingen zich dan verstaanbaar weten te maken! Een compliment uit haar mond is ook veel vetter.

Chez Roger et Françoise, 13 september 2008

Hoe gaat het er mee, beste mensen? Hoe gaat het er mee? Alles goed? Met mij wel. Alles goed hoor. En met u? Fijn, goed. Mooi, nou, dan wens ik u een aangename dag hoor. Veel plezier en dat alles maar goed mag blijven gaan. Goed? Goed. Fijn hoor. Nou. Zeg, ik moet weer eens. Nou, daar ga je hoor! Dag hoor! Tot later. Tot genoegen hoor, het was me het dagje wel hè. Nou, zeg dat wel. Dag hoor! Dag!

Biobrandstof? Oh, liever verse.

Doodzonde. Een groot deel van het frituurvet dat er dagelijks in de horeca doorheen gaat, wordt gewoon weggemieterd of zelfs in het riool gespoeld. Dat is eigenlijk verboden, want het moet naar een speciale inzamelplaats gebracht worden. Maar ja, zo’n gedoe.
Maar er is een alternatief: rond enkele grote steden in Frankrijk (Marseille, Lyon, Royan) is Roule ma Frite actief. Zij bieden restaurateurs aan om uitgebakken plantaardige gratis te komen halen. Waarvoor? Om dieselauto’s op te laten rijden! Deze auto’s worden voor een paar honderd euro speciaal aangepast om te rijden op zowel gewone diesel als op olie. De gerecyclede olie van Roule ma Frite is een goedkoop alternatief.
Maar wat moet je nou als je met je aangepaste wagen een stuk verder weg moet? Waar kun je biologisch dynamisch tanken? Ook daar is een oplossing voor. De site Oliomap laat zien waar ter wereld de producenten en leveranciers van plantaardige brandstof uithangen. Handig!

Coup de Koons à Versailles

Jeff Koons, jeweetwel, die Amerikaanse beeldend kunstenaar die zoveel kitsch ( überkitsch) in zijn werk stopt, het Duracell-konijn van de hedendaagse kunst, gaat exposeren in Versailles!
Dat zijn nog eens uitersten. Dat vonden ook veel Fransen en er is nogal wat te doen geweest rondom deze, op 10 september te openen tentoonstelling. Het schoot de Fondation du Patrimoine nogal in het verkeerde keelgat; creaties, die getuigen van ‘verregaande banaliteit’ zoals de glanzende ballonsculpturen, exposeren in de beroemde ‘Jardins’ was als vloeken in een kerk, vonden de leden van die stichting. Men vond het een belediging van het cultureel erfgoed.
(kan dat beledigd worden?)

le Comte Edouard de Royère, Président de la Fondation du patrimoine, a même dit son émotion : «Je ne suis pas contre l’art contemporain, mais je suis choqué de son intrusion dans un lieu magique comme Versailles.»

Enfin, ik bewaar een open mind. Geloof in je eigen smaak is het motto van Koons.
Ga anders zelf maar kijken in Versailles. Hij is er tot half december

Schandelijke omissie Wereldomroep

Elke ochtend krijg ik een pdf-krantje van de wereldomroep. 8 pagina’s wetenswaardigheden, nieuws, sport, een weerbericht en een achtergrondverhaal waarmee ik weer een beetje bij ben met het Wereldnieuws. Nou ja, het meeste had ik gisteren al bij de NOS gezien, maar ik stel het toch op prijs. Het achtergrondverhaal begon vandaag zo:

“Een blog bijhouden om het thuisfront en andere geïnteresseerden op de hoogte te houden van je avonturen in het buitenland. Veel expats en emigranten maken gretig gebruik van deze mogelijkheid. De Wereldomroep heeft de blogs gebundeld. De inhoud verschilt van blog tot blog. Bloggen de meesten over de dagelijkse beslommeringen en de eigen familie, anderen pogen een beeld te geven van het land waar ze zijn neergestreken. In totaal staan er nu 400 blogs op de kaart, maar de kaart zal regelmatig worden geupdate met nieuwe blogs.”

Dus je begrijpt, ik met kloppend hart en van hoopvolle verwachting trillende handen naar de kaart om te kijken of Hollandais en France er al op staat. Wie schetst mijn afgrijzen toen dit níet het geval bleek te zijn? Een van de eerste en zeker het belangrijkste Frankrijkblog, een baken van professionaliteit en afwisseling, thuishonk van tientallen al dan niet verklaarde fans… het staat er niet op.

En als je dan weet dat een van de leden van het redactieteam van de Wereldkrant (die uit Ile-vers-Ûhme) hier kind aan huis is, dan begrijp je dat ik tot in het diepst van mijn ziel gekrenkt was door deze omissie.

Nu ben ik gelukkig niet haatdragend van aard, zoals sommige ploucs uit Bretagne weten, dus ik zal mijn trillende hand over mijn kloppend hart strijken. Als er tenminste razendsnel gereageerd wordt om deze onvergeeflijke fout te herstellen.

In de tussentijd kan ik een abo op de Wereldkrant iedereen aanraden. Geef je op via Radio Nederland Wereldomroep.

Violence verbale

We hebben al eens een générateur d’insultes gehad, waar je jezelf kan laten beledigen nadat je eerst wat persoonlijke gegevens hebt ingevoerd.
Zelf goed kunnen schelden is ook wel eens lekker

Maar echt leuk wordt het wanneer dat met een scheut al dan niet droge humor gebeurt natuurlijk Weliswaar een Engelse site, maar dat beheersen jullie toch ook allemaal?

Ik kwam al surfend trouwens ook een enquête tegen over mots qui blessent op school.
Pesten met grievende woorden, van alle tijden, natuurlijk. Ook best
leerzaam…

Les blondes, c’est pas intelligent

© ac-grenoble

We hebben er allemaal last van, bewust dan wel onbewust: vooroordelen en stereotyperingen.
Blondjes zijn dom, Hollanders zuinig, Amerikanen patserig, moslims gevaarlijk, zigeuners dieven en Franse vrouwen scheren hun oksels niet.
Hoewel dat eerste natuurlijk gewoon klopt (maar alleen wanneer het blond niet echt is), is het gros van de vooroordelen er ingeslopen via allerlei kanalen. Er zijn onnoemelijk veel onderzoeken naar gedaan. Uit mijn studietijd herinner ik me dat boekje over kolonialisme in de Donald Duck (van die Chileen, hoe heet ie ook al weer…*blond*), de meeste Hollywood-films zijn ook geen toonbeeld van objectieve typering.

Ik vond een site over préjuges et stéréotypes.
Wel aardig, op het eerste gezicht.
Tot ik het stukje bij École aanklikte en bij de “École des petits malins” belandde. Is de benaming al stereotiep, de dames onderzoeksters gaan wel erg eenzijdig te werk. Wat, wanneer ze i.p.v. “Jean et Moussa” begonnen waren met “Moussa et Jean”. Impliciet geven ze al een voorkeur. Kleine kinderen imiteren. De eerste vinger bepaalt. Stel, ze hadden het eerst gevraagd of ze dachten dat “Jean’ de dief was en een kind had zijn vinger opgestoken. Ik maak me sterk dat er dan niet even snel en even veel vingers waren gevolgd.

Enfin, het blijft een lastig te tackelen, probleem, maar wel interessant!

In het Engels, maar wel vermakelijk, Mean brother over Amerikaanse vooroordelen jegens Fransen.
Hier kun je het nog eens in het Frans nalezen en hier heb ik ook bovenstaand plaatje vandaan.

Frankrijk erkent Nederlands homo-huwelijk wel…

(c) journaleuropa.info

Sneu voor Franse homo’s. De Franse belastingdienst erkent Nederlandse homohuwelijken wel, maar Franse niet. Le Monde meldt dat twee Nederlandse homoseksuelen, die zes jaar geleden in Leiden trouwden maar tegenwoordig een luxe chambre d’hôtes in de Gers runnen het voor elkaar hebben: ze mogen één gezamenlijke belastingaangifte doen, net als getrouwde hetero’s. De enige voorwaarde is dat ze hun trouwacte in het Frans (laten) vertalen.
De Franse autoriteiten zijn eindelijk tot de conclusie gekomen dat een huwelijk, dat in het buitenland keurig volgens de wet gesloten is, een realiteit is. Dat lijkt logisch, dat is misschien zelfs wel logisch. Met die redenering schieten Franse homoseksuelen voorlopig echter niets op (Belgische en Spaanse wel). Zij mogen immers niet trouwen. Het wachten is op de eerste Fransen die om die reden (tijdelijk) naar Nederland emigreren en daar trouwen.