Zoogek pakt uit

Gek moet deze man zijn, op dierentuinen. Jonas Livet heeft er in ieder geval al vele honderden bezocht, in alle windstreken, tot China aan toe. Ook ons landje liet hij niet links liggen, en hij heeft een indrukwekkende verzameling Artisaria, Emmendingen en Blijdorpspul. Toen hij klein was, hield hij vooral van dierentuinen als verzamelingen dieren. Maar inmiddels is hij zich steeds meer gaan interesseren in de dieren zelf, hun habitat, eetgewoonten en leefpatroon.

Kortom, een monomaan met gelukkig voor hem een heel breed interessegebied. Want in de zoölogie raak je niet snel uitgeleerd, lijkt me. Toch weer wat anders dan speelgoedjes uit de Kinder Surprises.

Van alle dierentuinen die hij bezocht (hij doet het hele jaar door niet anders!) maakte hij een uitgebreid verslag op zijn site. Handig. Dan weet je tenminste waar je in ieder geval níet naar toe hoeft. Papegaaienpark NOP (Pays-Bas, Veldhoven) is wat dat betreft een goede kandidaat.

Discussie gered!

Het is toch jammer als een tiental mensen zijn best doet om een onderwerp helemaal uit te diepen op een forum en je vervolgens moet constateren dat de moderator het discours totaal gewist heeft.

Dat is wat gebeurde bij de buren van Frankrijkforum, waar ikzelf discussieerde met onder meer financieel-hypothecair deskundigen Jan & Danny Karst van Hypomatch, ene Theo81 en Wim van Teeffelen, naar aanleiding van een vraag van een FF-bezoekster over het al dan niet inschakelen van een makelaar en/of een Nederlandse bemiddelaar bij het zoeken en kopen van een huis in Frankrijk.

Oplettende lezertjes weten dat ik zelf de toegevoegde waarde van de makelaar voor de koper nog wel eens in twijfel wil trekken. Immers, de makelaar is in dienst van de verkoper en zorgt ook nog eens voor een 6% hogere kostprijs.

Niet iedereen kon zich in deze redenering vinden. De discussie die volgde is zoals gezegd gewist. Maar door een tijdige kopieer-actie en het zorgvuldig knippen en plakken van tekst uit reactie-mailtjes wist ik hem aardig te reconstrueren. Ik zet het niet hieronder, want het is een enorme lap tekst. Het hele verhaal staat hier.

Eventuele vervolgopmerkingen en ideeën kunnen wel hieronder geplaatst worden. Ik doe zelf graag de kick-off met steun voor mijn positie uit onverdachte hoek: de NVM!

Eventuele afwijkende meningen zijn welkom. Ik beloof dat hier niets gewist wordt (behalve off-topic geneuzel over bijvoorbeeld de kwaliteit van de discussie zelf).

Vuilnisman…?

Zoonlief speelt gitaar. Tenminste, hij is nog maar net bezig, maar hij doet het erg serieus en oefent iedere avond. Ik mag dat graag zien, want zelf heb ik er altijd van gedroomd om een instrument te kunnen spelen. Leren spelen was echter een te grote drempel. Maar goed, Guido’s fanatisme werd op zijn verjaardag beloond met een stoere zwarte gitaar met stevige versterker. En zo zit hij nu dus in een rockband waar hij lead guitar speelt en zingt. Niet dat hij zo’n fantastische stem heeft, maar hij is wel de enige die de teksten van Nirvana ook echt kan zingen in plaats van een beetje fonetisch nabauen. Bovenzien, zo zuiver was die Cobain ook niet.

Naast het werk van wijlen Cobain spelen ze ook Frans repertoire, van onder meer Guerilla Poubelle. Een soort punkband met een harde kern van drie musici en daaromheen een wisselend groepje meedoeners. Waaronder een echte grafitti-artiest, die tijdens de optredens schilderijen maakt en gewoon een beetje enthousiast rondspringt. Een performance, noemden wij dat in de jaren ’70. Mieters!

Met het noemen van guerilla Poubelle en de drie bandleden Alex, Koj en Till krijgt HeF waarschijnlijk een stevige injectie jong publiek. Die ik alleen maar kan aanraden de mp3-speler niet te hard zetten en niet vlak voor de boxen te gaan staan. Bovendien: bij het headbangen van elkaar áf.

Vuist voor je oog, draai om je oren

Hebbie dattook? Dat je als je een oude zwartwit film ziet de neiging krijgt om je linkervuist voor je oog te houden en met je andere hand een draaiende beweging om je rechteroor te maken? Een gebaar dat refereert aan een grijsgestreept verleden, toen de filmcamera nog met een zwengel werd aangedreven. Nu zijn er duizenden mooie en minder mooie maar toch interessante en zonder twijfel ook lelijke saaie films opgeslagen in verschillende cinematheken over de hele wereld. Enkele Europese filmarchieven (helaas Perpignan nog niet!) doen nu mee aan een internetinitiatief voor de ontsluiting van hun materiaal.

Net zoals Flickr dat met de fotoarchieven doet, dus.

Dat levert een schat aan gratis te bekijken materiaal op. Nadeel is wel dat het erg veel keuze is. Ik kan al niet beslissen als ik in de lobby van de Vox sta, met vijf zaaltjes… Maar goed, je kunt natuurlijk ook gewoon een beetje blind rondklikken. En voor je het weet word je verast door een geinige documentaire over de relatie tussen rituele lijkverbranding en het moderne crematorium. Never a dull moment!

Mister BoogieWoogie

Hij speelde op de Noordpool en in Taiwan, deelde podia met de grootsten in BoogieWoogie, Blues en Swing en duidenden handtekeningen uit.
Hij is dé naam als het gaat om de honkietonkiemuziek in Frankrijk. Je weet al over wie ik het heb, de Franse Rob Hoeke: Jean-Pierre Bertrand.
Het fijne van zijn site is dat je gewoon gratis muziek te horen krijgt als je de pagina’s doorzoekt naar wetenswaardigheden over deze pianovirtuoos. Dat alles gepresenteerd in een kader van de grootste esthetische finesse, zoals de piano hierboven al illustreert. Een per jaar organiseert Jean-Pierre Bertrand het Beaune Blues Boogie Festival, met diverse concerten in combinatie met wijnproeverijen en somptueuze maaltijden in de caves van de grootste wijnproducenten van de regio.

Luister en geniet. Wat een drive, Wat een finesse. Wat een energie en een dynamiek. Niet te geloven, dat die man al zijn vingers nog heeft.

Groen doen

Een boompje planten, dat was vroeger een symbolische daad bij een geboorte, een huwelijk of een eerste steen. Zo’n boom groeide met je mee en uiteindelijk was het: boompje groot, plantertje dood. Tegenwoordig is het planten van symbolische bomen een hot item. Je kunt meebetalen aan bebossing als aflaat voor het schandelijk genieten van een vliegvakantie. Je CO2-voetprent verkleinen.

Er zijn ook mensen – zo leert mij de site Les végétaliseurs – die het planten van zo veel mogelijk groen op plekken waar er minder is als daad van verzet zien. Een symbolische manier om je teweer te stellen tegen het oprukkende beton, de ontmenselijking van de woonomgeving en ja zelfs de globalisatie.

Mijn zegen hebben ze. Al is het voor mensen die op het platteland wonen wat lastig te bevatten. Als ik ergens iets wil planten moet ik eerst iets groens weggraven om plek te creëren. Dat zal wel niet de bedoeling zijn. Dus is mijn symbolische daad vóór meer groen in de wereld dat ik er hier een boom over opzet.

Wordt het Homo (N) of Lesbos (GR)?

In een grijs verleden ging ik wel met een studiegenoot liften. Naar Frankrijk. Aangezien we twee mooie jongens waren, werden we regelmatig aangezien voor een stelletje. Daar hebben we verder geen last van gehad. Behalve één keer toen we in Parijs een hotelkamer boekten in een vlooiennest naast de hallen. We kregen een kamer met een duidelijk beslapen bed, waarin we zelfs nog wat verdwaalde schaamharen aantroffen. De eigenaar – ter verantwoording geroepen met een verontwaardigd: “Il y a des poils dans le lit!” – putte zich uit in excuses. Hij dacht kennelijk dat we alleen voor een snelle wip kwamen. We kregen een andere kamer, zonder haren, maar wel met een heel nest stofkonijntjes onder het bed. Het was geen duur hotel.

Er bestonden toen, voor zover ik weet, nog geen reizen voor mensen van het homosuele geloof. Nu wel. Waarom? Nou, daar kan ik me wel iets bij voorstellen. Je wilt als gay couple (m/v) nu eenmaal niet in een hotel terecht komen waar een homohater achter de receptie (of erger: in de keuken) staat.

Er zijn speciale hotels en chambres d’hôtes die met zoveel woorden melden dat ze niks tegen homo’s en lesbo’s hebben. Dat vind ik persoonlijk een beetje overdreven, maar ik kan me ook wel weerr voorstellen dat het voor de gelijkstromig geaarde reiziger een geruststelling is.

Misschien zou het handig zijn als uitspanningen die wél bezwaar hebben tegen niet-gemengde koppels dat ook vooraf duidelijk maken. Wellicht moet er een soort JA/NEE-sticker komen? Dan weten we tenminste welke bedrijven we moeten mijden als de pest.

Doe iets en wordt niemand!

Het is niet iedereen gegeven om de sterrenstatus te verkrijgen. Onze regionale volksheld Remi Gaillard heeft daarom het omgekeerde tot streven gemaakt: c’est en faisant n’importe quoi qu’on devient n’importe qui. En het gaat ‘m aardig af. Remi heeft het nieuwe televisiegenre ‘sitcam’ uitgevonden (‘situation camera’, waar overigens genoeg komedie in zit), wat voornamelijk op internet te zien is, want bij de televisie houdt-ie ‘t nooit lang uit. Wel wordt-ie op televisie veel gekopiëerd, maar zelden geëvenaard.
Sommige sitcams zijn minder geslaagd, maar er is genoeg plezier te beleven aan zijn strapatsen. Vergeet niet zijn sportprestaties te bekijken, want Remi is een goed voetballer en hardloper. En zeker dat laatste komt ‘m regelmatig goed van pas…

Ook op dagelijkse beweging te vinden.

Internationale Schoolbank

Wat doe je als je websitebouwer bent en je dochter van 11 komt met een lumineus idee voor een site voor de internationale scholen-community? Dan zeg je natuurlijk: “Lumineus idee, Sophietje!” en je gaat meteen aan de slag.

De vader in dit geval is Arnold Verhoeven, de man van marche.fr en inmiddels ook drijvende kracht achter de Nederlandse versie van SOS Médecin : SOS Arts. En Arnold houdt niet van halve maatregelen. Dus werden twee stagiairs en een webmaster ingehuurd en vijf maanden lang in het eigen hotel gestald om de site – onder bezielende leiding van Sophie zelf – in elkaar te prutsen. Tegelijkertijd was Arnold zelf bezig met het verzamelen van alle adressen van alle internationale schoilen ter wereld. En nou staat hij. En hoe!

International Schoolfriends is inmiddels de grootste online verzameling van International Schools ter wereld, met enkele honderden bezoekers per dag. Het is ook een sympathiek idee, dat je je oude schoolvrienden kunt blijven opzoeken, zeker voor deze populatie, toch vaak kinderen van expats die telkens opnieuw verhuizen. Verder is het een complete community-site, met blogs en profielen en alles er op en er aan. Niet gek voor een 11-jarige.

Ben benieuwd waar Sophietje een volgende keer mee komt.

Ook in Frankrijk

Het moest er een keer van komen. Mensen met een huis in Frankrijk hebben hun eigen ‘Ruches’, een Social Network-site met geolocalisatie, zodat je op een Google map kunt kijken wie wat waar uitvreet. Wij hadden zelf al zoiets met onze eigen HeF-map die Peter ooit knutselde. Maar dit is veel meer. Een shoutbox waar je ff snel kunt chatten, een forum, de mogelijkheid je favoriete foto’s en video’s online te zetten en meer uitgebreide profielen van vaste gasten.

Leuk om eens te zien welke koppen er bij de trouwe Forumgasten horen. De eerste klantjes van Ook In Frankrijk – want over die site heb ik het – zijn voornamelijk afkomstig van Frankrijkforum. Maar het kan niet missen of ook steeds meer andere Frankrijkfans zullen de weg naar deze nieuwe site weten te vinden.

Er zijn nog wat kinderziektes betreffende de weergave en webmaster Martin (Tinus) is nog niet toegekomen aan het wat ‘ontengelsen’ van de oorspronkelijk Angelsaxische webware. Maar dat gaat vast allemaal goed komen. Het toeristische seizoen is afgelopen en Martin en zijn vrouw zijn professionele campingbeheerders (overigens op zoek naar een nieuwe camping, dus als je wat hoort…) die nu alle tijd hebben voor dit soort nieuwe initiatieven.

Rusteloze jeugd raakt ernstig achterop

Mensen, we worden belazerd! De bekende zender TF1 rommelt telkens weer met de lengte en de uitzendschema’s van onze favoriete programma’s. Veel Nederlanders in Frankrijk hebben daar wellicht geen weet van. Daarom is het goed dat Hollandais en France nu eens de vinger op de zere plek legt.

Je begrijpt waarschijnlijk al waar het om gaat… “Les feux de l’amour” (the Young and the restless)! Sinds 1989 niet weg te denken uit het franse televisiebeeld, razend populair. Niemand kijkt er naar, maar iedereen is op de hoogte van wat er speelt in het leven van Lily, Brooke, Bill en Nick.

Jarenlang hadden de afleveringen in Frankrijk dezelfde lengte als die in België en Zwitserland. Maar een tijdje terug heeft TF1 besloten om vijf afleveringen per week te verknippen zodat ze ze op vier avonden konden uitzenden. Met als belangrijk nadeel dat de sleutelscene met de cliff hanger (altijd aan het einde van de aflevering, nu ineens midden in de uitzendig terecht kan komen. De artistieke integriteit van de feuilleton werd hier geweld mee aangedaan.

Natuurlijk zijn de fans in opstand gekomen. En wat is nu het gevolg? Ik ga het je zeggen. Let op, nu worden er nog maar 4 afleveringen per week getoond. Maar dat betekent dat wij in Frankrijk onze achterstand van 102 episodes op België en maar liefst 126 op Zwitserland nooit meer in kunnen lopen. Daar krijgen ze namelijk gewoon 5 hele episodes per week te zien. Ze lopen dus steeds verder uit! Om nog maar niet te spreken van de USA, waar ze ruim 1200 afleveringen op ons voor lopen.

Met alle gevolgen van dien, want er lekken wel eens ontwikkelingen uit die bij ons pas jaren later hun beloop krijgen. Ons kijkplezier wordt daarmee goed vergald.

Het is een grof schandaal en hoog tijd dat Sarkozy dáár eens iets aan doet in plaats van te lopen judojen met Poetin!

Met dank aan het prima journalistieke speurwerk van onze collega’s van Soap Passion en aan de tip van Sandra.

Ogen voorgelogen

Is dat een mannending? Net als chemiedozen en goocheltruuks? In ieder geval ben ik altijd gefascineerd geweest door optische illusies. Dat je op een tekening twee poppetjes ziet die duidelijk verschillen in grootte, maar dat dat komt door neukeratief perspectief, want eigenlijk zijn ze precies even groot. Dat er zwarte stippen verschijnen tussen witte vierkantjes en dat je na een paar minuten staren naar een ogenschijnlijk betekenisloos patroon ineens een landschap ziet opdoemen. Of – ook gaaf – anamorfoses: schilderijen die niks lijken voor te stellen totdat je ze bekijkt via een conische spiegel.
Of vinden vrouwen dat ook leuk?

Hoe dan ook, ik vond een Franse site met optische illusies die ik jullie (m/v) niet wilde onthouden. Daar vind je ook dit schaakbord van Adelson. Het vierkant buiten het schaakbord heeft exacte dezelfde tint als het vlak A én het vlak B. Niet te geloven? Ongelogen! Geef je ogen maar eens goed de kost!

Televisie in Frankrijk

Kijken, kijken, maar niet kopen. Ook voor televisie wil de echte HeF-er natuurlijk voor een dubbeltje op de eerste rang zitten. En het liefst moet de hele wereld dan de huiskamer binnenstromen; maar vooral Nederland. Kennelijk is de beeldbuis een probaat antiheimweemiddel, mits zij iets in het Nederlands uitbraakt. Daarvoor is er natuurlijk het Beste van Nederland (en van Vlaanderen, maar dat zetten ze er in de afkorting niet bij). Leuk en aardig, maar niet altijd het beste, ondanks de pretentie. Bovendien houden we er natuurlijk van om zelf te kunnen kiezen. Dan biedt de illegale export van een slimme kaart van Canal Digitaal en een satellietschotel uitkomst, want dan kunnen we lekker zappen langs de verschillende spruitjeskanalen die de niet vliegende schotel te bieden heeft. Veel mensen begrijpen niet dat je niet alles zomaar overal ter wereld kunt bekijken, maar ik zal maar niet over auteursrechten en uitzendlicenties beginnen – u zou wegzappen. Bovendien houden die uitzendlicenties vaak bij de grens op, daar waar de Europese richtlijn in naam (Télévision sans frontières) iets anders doet vermoeden.
Voor Nederlanders die altijd te laat komen biedt internet uitkomst met de webzijde voor Nederlanders die altijd te laat komen.

Maar wat men misschien niet weet is dat Frankrijk ook het een en ander op televisiegebied te bieden heeft. Zo zijn er in Frankrijk zo’n 475 Franse en buitenlandse zenders te ontvangen. Nationale en lokale zenders. Zo is ondergetekende regelmatig op de lokale kijkdoos te zien om het cinematografisch uitgaansleven ter plekke te promoten. Technisch mede mogelijk gemaakt door TDF, een soort Franse NOB, maar dan veel echter. Er is ook een normen- en waardenpolitie, de CSA – een soort Franse kijkwijzer, maar dan veel echter – die inhoudelijk en reglementair de boel een beetje in de gaten houdt. En ondanks dat de bekabeling van Frankrijk gestaag doorgaat zijn veel mensen erg gelukkig met de satelliet. Als je je daarin wilt verdiepen, dan is het nuttig om een paar nummers van het Franse Télé Satellite te raadplegen: in een mum van tijd wordt je een sat-expert. bijna. In ieder geval kom je er dan al gauw achter hoe je niet alleen Franse, maar ook Nederlandse, Britse, Luxemburgse en zelfs Belgische zenders kan ontvangen (naast al die andere van andere kanten van de wereld).
Natuurlijk is er ook de TNT – Télévision numérique terrestre: springstof voor je huiskamer, met – in Frankrijk – vandaag de dag 18 zenders helemaal voor niks nop nietes. Nou ja, je moet wel een televisietoestel hebben, een decoder (als-ie niet in de televisie zit), een antenne, en als je het helemaal netjes wil doen betaal je ook de rédévance audiovisuelle – het Franse kijk- en luistergeld.

Echt gratis – nou ja, met een computer en een internetverbinding – kan het met Zattoo: televisie kijken zonder televisie. Het moet niet mooier worden…

Heremietiet.

Nog even naar aanleiding van 4 oktober…
Een hond, kat of cavia is zó ..hoezalikhetzeggen …niet-van-deze-tijd!

Een heremietkreeftje moet het zijn! Lekker aaibaar ook. En je kan er allemaal leuke schelpjes bij kopen (of zelf beschilderen, maar dan wel met heremietvriendelijke verf).

Jottem…

Publigo op de schop, ehhh… kwast

We hebben besloten dat ons kantoor een blijvertje is en dus de moeite van het opfrissen waard. Daarom is nu (ook op dit moment als het goed is, want ze redde het niet met alleen de doordeweekse dagen en maandag zou het af zijn) een schilder bezig onze kantoren te witten.

In de tussentijd zitten Franck en ik samen in de spreekkamer (le salon), die als eerste onder handen genomen werd.

Beetje vol, maar straks hebben we dan ook ieder een fraai wit kantoor. Het mijne had zalmroze behang, dus het is sowieso een vooruitgang.

UPDATE: Het is af! Hier is de receptie zoals het er nu uit ziet (er komen nog nieuwe stoeltjes en een kleed)

en mijn kantoor, dat ik wel even had mogen opruimen voor de foto. Verwonderlijk hoe snel de puinhoop om zich heen grijpt.

De kleinste junkies ter wereld


Photo: TarrinoS

Er bestaat een torretje, Loméchuse, dat een zoetstof kan afscheiden die onweerstaanbaar is voor mieren. Niet alleen onweerstaanbaar, maar ook onmiddellijk verslavend. Deze tor dringt binnen in een mierenhoop en doet zich te goed aan de eieren en de koningin. Eventuele aanvallende mieren worden intussen afgeleid door zijn achterlijf. Dat ziet er namelijk uit als de kop van een mier, en scheidt een sterk verslavende stof af.

Mieren zijn gewend nectar aan elkaar over te dragen in een soort zoen. Dat heet trophallaxie en ziet er uit als in het mooie macroplaatje hierboven. Dus dat ze die zoete rommel van een op een mier gelijkend achterlijf krijgen is voor hen niet meer dan logisch.

De stof is zo verslavend, dat – naar het schijnt – de mier eraan blijft sabbelen zelfs terwijl de tor hem verorbert. Na vertrek van de verzadigde Loméchuse gaan verslaafde mieren op zoek naar meer van deze drug. Ze achtervolgen de tor en klimmen tot bovenin een strohalm, waar ze blijven wachten op hun volgende ‘fix’ tot ze er dood bij neervallen.

Leuke weetjes. Algemene cultuur.

Quick fix

Soms krijg ik ineens een ontzettende zin in iets cultureels. Ik ga dan meestal in een verduisterde kamer op bed liggen tot het over is. Anderen gaan naar een verduisterde zaal om zich daar te laten bestoken door fantasierijke beelden van kunstenaars. Met name de Franse film heeft de naam cultureel verantwoord te zijn. Nu heb ik niks tegen franse films. Wat mij betreft kunnen die heel acceptabel zijn, zo lang de hoofdpersoon Popeye heet en er minstens tien minuten lang een adembenemende achtervolging met auto’s dwars door Parijs in voorkomt. Maar veel cultureler moet het niet worden.

Wat dat betreft is de korte film een uitkomst. Een minuut of tien cultuur is door te komen. Voor je het weet is het over en kun je weer gewoon ergens op een blog of forum uit je nek gaan zitten lullen.

Voor wie echt niet zonder een dagelijkse dosis cinematografische cultuur kan maar ook weer geen uren de tijd heeft, is er 6nema.com. Een site vol korte films. En nee, geen Youtube, want er vallen geen mensen met rare crossfietsjes uit bomen en slechte musici heb ik er ook niet kunnen ontdekken. Nee, heuse ‘court métrages’. Cultuur met een grote K.

Hehehehe, kewl!

Een blog hebben

“…een blog hebben”… kent u die uitdrukking? Een blog hebben. Als je een blog hebt, ben je eigenlijk verplicht om er iets mee te doen. Want als je er niet af en toe wat in schrijft, heb je geen blog meer maar een gewone site. En je kunt ook niet besluiten om bijvoorbeeld eens per week een babbelpagina toe te voegen, zoals ons stamcafé. Want dan heb je geen blog maar een forum. En dat is ook een site. Maar geen blog.

Een blog bestaat bij gratie van logjes, blogjes of posts. Frequent verschijnende artikeltjes al dan niet met persoonlijke invalshoek. De crux zit hem natuurlijk in het woord ‘frequent’. Drie, vier keer per week een nieuw stukkie is naar mijn smaak toch wel een minimumeis. Maar als je het nou eens te druk hebt met heel andere dingen? Zoals teksten schrijven voor een vrolijke parodie, voor je Franse huizensite of voor klanten van klanten en klanten? Dan kun je die teksten moeilijk ook op je blog zetten. Zeker niet als je ooit hebt besloten dat je blog niet zozeer over jou of je werk moet gaat maar over Frankrijk.

Tja, dan ben je dus zuur. Je moet als blogger steeds zelf iets bedenken om te zeggen, zelfs als je niks te zeggen hebt. Dat is niet makkelijk, want tik maar eens uit de losse pols een paar alinea’s tekst uit je mouw. Ik geef het je te doen.

Soms droom ik wel eens dat de onderwerpen aan komen waaien als gebraden kippetjes in luilekkerland. Mooie dromen zijn dat. Daarom was ik ook zo blij met het nieuwsmailtje van I Search for You met onder meer een link naar het prachtige Sezz Designhotel. Zo heb ik tenminste weer iets anders om van te dromen én om over te schrijven.

Pfffff. Mooi hoor. Mooie site ook.