Kryothermie

Een van de dingen waar we nogal blij mee zijn in ons nieuwe huis, is de geothermische installatie. Het huis is het hele jaar door continu 21 graden in alle vertrekken. Er is altijd iemand thuis, we doen niet erg zuinig en toch betalen we in totaal nog geen 250 euro per maand aan energiekosten. Kernenergie, dat dan weer wel. Maar goed, comfortabel dus, en betrouwbaar.

Een ander positief facet van wonen in onze regio is de betrouwbaarheid van onze loodgieter. Als je hem echt nodig hebt, komt hij meteen. Let op! Ik zeg dit zonder enig cynisme. De man is betrouwbaar. En dat is maar goed ook, want deze winter is de tweede keer op rij dat de geothermische installatie er de brui aan geeft. Net als vorig jaar gaat het om een mechanisch probleem: er is lekkage in het koelvloeistofsysteem. Gelukkig boven de grond, want ik zou niet weten wat er moest gebeuren als het ging lekken op 60 meter diepte.

Gisterenavond is het gebeurd. We ontdekten het toen ik onze vers gearriveerde gasten het huis liet zien. De temperatuur in huis is inmiddels gedaald naar 17 graden. Fris, vooral als je al een beetje grieperig bent. Bovendien verzorgt het ding ook onze warmwatervoorziening. En we zijn met zijn achten!

Ik heb de loodgieter gisteren meteen gebeld en hij zou vanmorgen langs komen. Nu maar hopen dat hij ook dit keer weer te vertrouwen is, want ik begin het een beetje koud te krijgen.

Gelukkig hebben we de houtkachel gehouden, zodat het in één kamer warm te krijgen is.

Les Ch’tis en Berry

Een linktip van Elisabeth. Haar buurtjes voorzagen haar van enkele CD’s van ‘Les Bodins’.
Les Bodins is een beetje zoals Stiefbeen en zoon, maar dan anders, meer Ouwemoer en zoon.
Ze timmeren al bijna 15 jaar aan de weg en hebben een trouw publiek.
Ik had eerlijk gezegd nog nooit van ze gehoord, maar dat zegt meer over mij.
Hun kerstliedje is in ieder geval aandoenlijk. Te zien op hun eigen site

Uiteraard is er inmiddels ook voldoende beeldmateriaal beschikbaar op youtube.

Weer een tip om veel authentiek Frans te luisteren/ leren!!!

Parijs, anders. deel 1

Onder deze titel wil ik niet zo voor de hand liggende bijzondere plekjes in Parijs belichten.
Vandaag deel 1.

Alexander Nevski is door de Russen verkozen tot grootste Rus, gelukkig boven Stalin, die immers verantwoordelijk is voor de dood van miljoenen Russen.
Die Nevski is mij een beetje ontgaan, in de geschiedenis. Eigenlijk heet hij ook gewoon Alexander nogwatwitsj, de naam Nevski ontleende hij aan het feit dat hij -in 1240- het Zweedse leger versloeg aan de rivier de Neva. Hij wordt gezien als de stichter van het Russische Rijk.

Wist ik niet.

Waar ik de naam dan van ken?
In 1980 kwam ik voor het eerst in de Nevski kathedraal, in Parijs. Het maakte veel indruk.
Het is eigenlijk heel gek: je loopt door een onooglijk straatje en opeens sta je voor die kathedraal, compleet met gouden koepeltjes. Eenmaal binnen is het heel donker, beroet door alle kaarsen en wierook. Toen, die 1e keer, mijn ogen waren nét gewend aan het licht, kwam er via een zijdeurtje een priester binnen, zingend. Dat klonk zo ongelooflijk indrukwekkend, (beetje zoals dit, bij mijn vriendin liepen de tranen over de wangen…..

Weer es wat anders dan de Sacré Coeur. Dus wanneer je nog eens naar Parijs gaat?

Vliegereteneuker

Soms heb ik zo’n moment: dat ik me plotseling zonder enige aanleidingafvraag wat de Franse vertaling van een bepaald woord zou zijn. Zo kwam plotseling (vermoedelijk met dank aan een ambtenaar) het woord miereneuker bij me op. Zou daar een Frans equivalent van zijn?
Het woordenboek bood uitkomst. Inderdaad, zo’n term bestaat. De Fransen spreken van een enculeur de mouches. Letterlijk: een vliegereteneuker.
Probleem opgelost, zou je denken. Nou, niet helemaal. Als je mierenneuker aan de Nederlandse Google voert, krijg je dik 10.000 als resultaat. Voer je “enculeur de mouches” aan de Franse Google, dan krijg je maar 714 resultaten terwijl het Franse taalgebied toch veel groter is. Vooruit, we voegen “enculer des mouches” toe. Voila, nog eens duizend resultaten. Niet echt indrukwekkend.
Nu zit ik dus met twee vragen:
- Is enculeur de mouches toch niet echt goed?
- Of doen de Fransen gewoon minder aan mierenneuken?

Eerste taalervaring

INTRODUCTIE
Hier een artikeltje van een Nederlands stel dat nu al bezig is met de voorbereiding van hun verhuizing naar Frankrijk, in 2015. Tijd zat om alles op een rijtje en de taal onder de knie te krijgen. Dit verhaaltje wordt ook gepubliceerd op hun blog, maar hier parallel geplaatst. Gewoon, omdat het leuk is om te lezen hoe een stel van rond de vijftig zoiets aan denkt te pakken.

Veel leesplezier.
Krek.

Eerste taalervaring

Nee, niet mijn eerste woordjes maar de eerste echte ervaring met de Franse taal. En daar reken ik ook niet mijn drie jaren Havo Frans met toto uitslagen bij. Goede herinneringen aan mijn Franse lessen heb ik wel daar ik na het ontvangen van wéér een 3 steevast na afloop van de les munten ging ruilen met diezelfde leraar (die de hopeloosheid waarschijnlijk al doorhad).

Nee, een échte vakantie in Frankrijk met vrienden en hun kind van één, nu geen vrienden meer maar dat is een ander verhaal.

We schrijven 1985.

We hadden een huisje gehuurd in de Dordogne. In onze onwetendheid zouden we op 14 juli vertrekken en toen we ter elfder uren een waarschuwing kregen (nog geen internet hè) besloten we niet om 8 uur ‘s ochtends weg te rijden maar ‘s avonds al. En dat was nodig want over de rit van normaal 12 uurtjes rustig aan hadden we nu 23,5 uur nodig en doorpezen. Rond parijs zijn we binnendoor gereden tot pikdonkere landweggetjes aan toe. Errug jongig en dommig. Nu kunnen we er om lachen.

(En dat kind, hoor ik moeders nu denken. Ach dat was een slaapschatje, niks geen last van)

Aangekomen, want ook zonder tom-tom was de plek goed te vinden. Het huisje bleek bewoond. Hallo, we wisten dat we van lokale Fransen via een verhuurclub huurden maar ze moesten niet zó dichtbij blijven hè.
Met gebaren werd ons duidelijk gemaakt dat we even moesten wachten. En even later verscheen de plaatselijke contactagente die natuurlijk ook slechts Frans sprak.

Met veel omhaal maakte ze me duidelijk in de auto te stappen. Ondertussen sprak ze maar over “madame piesjnamboeoeoer”.

Daar kom ik niets van maken, was dat een andere agente in het hoofdkantoor of zo? Madame Piesjnamboeoeoer.

Ikke mee dus, en na een kort – op zijn Frans- ritje stopten we bij een telefooncel. Ze stapte uit en ging direct bellen. Even later gebaarde ze en gaf me de hoorn.

Ik zeg “Hallo”

“Ja, hallo, met mevrouw Pijnenburg, ik begrijp dat jullie….” de rest ontging me even want het flitste door me heen: mevrouw Pijnenburg was de Nederlandse contactpersoon waar we de reservering hadden geregeld. Maar met zo’n Franse uitspraak…

Enfin, het bleek te gaan om een vergissing. Of we één nacht met die familie in huis wilden doorbrengen, ‘s ochtends zouden ze vertrekken.
Ach, hartstikke gezellig toch? Een half uur laten maakten we kennis met het Franse leven, apero, handen en voeten kletsen en eten.

Uren later gingen we naar bed. Ik herinner me dat we via de ene slaapkamer naar de onze moesten en in die ene lag Oma. Lag? Zat bijna rechtop. Te snurken alsof het oorlog was.

Gelukkig hebben wij daar geen last van. Na die rit en avond sliepen we direct.

Verder werd het een leuke, hete vakantie.
Het heeft tot 2005 geduurd voordat we weer naar Frankrijk gingen. Maar toen ging het roer ook om. Waarover later meer.

Vanaf dat eerste jaar was bij ons een sneetje peperkoek een sneetje……

piesjnamboeoeoer

wat dan verder weer niemand begreep.

Taal. Het is steeds leuker geworden.

Meer verhalen op mijn Blog

Meerijden?

Typisch Frans, om het wereldberoemde concept van ‘carpoolen’ te vertalen naar ‘covoiturage’. Waarom zeggen ze niet gewoon ‘carpooler’? Dat zou het voor alle anderen zoveel makkelijker maken om Frans te leren!

Sterker, elke taal zou ernaar moeten streven zo veel mogelijk leenwoorden op te nemen. Zo groeien we vanzelf naar één allesomvattende wereldtaal. Terwijl ook nog eens de kwaliteit van de uitdrukkingsmogelijkheden erop vooruit gaat, want je krijgt er zo ook nieuwe woorden bij voor begrippen die in je eigen taal niet eens bestaan.

Enfin, ik zit op een omweg. Het concept zelf is natuurlijk meer geënt op de Nederlandse mentaliteit, want gebaseerd op goeie ouwe hollandsche zuinigheid. En ecologisch verantwoord is het ook nog, want meer mensen in de auto kost maar een heel klein beetje extra benzine.

Kortom, carpoolen is Da Bomb en ik kan het iedereen aanraden. Bovendien spreek je zo nog eens iemand anders. Voor vraag en aanbod op het gebied van covoiturage, inclusief afstanden en verwachte bijdrage in de kosten, vind je op deze site. Rijze.

Vissen met vliegen

Je ziet het wel eens in Amerikaanse films, zo’n volwassen vent die in een grote rubberen broek in de rivier loopt te plassen terwijl hij met een hengel zwiept. Aan het einde van die hengel zit geen dobber. En aan het haakje zit ook geen klontje brood, wurm of made. Nee, de haak is verstopt in een insect. En dan geen echt insect, maar een nepperd. En die nepperd is in veel gevallen ook nog van eigen fabrikaat.

Zoals veel hobbies kent ook het vliegvissen een heel eigen universum. De liefhebbers spenderen uren in hun werkkamertje waar ze zitten te klooien met stukjes van kippeveren, plukjes stof en draadjes, heel veel draadjes. Het is daarbij de kunst om het haakje te vermommen als vlieg of larve. Als je dat goed doet, hapt de nietsvermoedende forel er met beide ogen in zodat je hem – na enige strijd – in je netje kunt strikken.

Op de site van visvlieggrootmeester J.P. Dessaigne, kun je het zelf constateren: je hebt vliegen en vliegen. De mooiste zijn echte miniatuurkunstwerken, waarvan je denkt: zonde om aan een vis te voeren!

Mocht je het ook eens willen proberen om je eigen lokinsect te maken, begin dan met een simpele oefenvlieg. Dat is al moeilijk zat.

Langue des signes

Ik ben me aan het verdiepen in AIM, de Accelerated Integrated Method, de revolutionaire Canadese methode om Frans (als tweede taal) te leren
In hoeverre komen de gebaren overeen met bijvoorbeeld reeds bestaande gebaren die worden gebruikt bij de gebarentaal voor doven?
Deze taal is jammer genoeg niet universeel, elke taal kent zijn eigen gebaren, want elke taal heeft een eigen syntax bijvoorbeeld.

In het Frans heet het LSF (Langue des signes française)

Beste site is m.i. die van de uni
Hier kun je bijvoorbeeld een woord intypen.

hier ook

En heel uitgebreid is lsfplus.fr
Wanneer je op het plaatje boven klikt, dan krijg je een mooie uitleg in het Frans

Bij het voor de hand liggende (pun not intended) langage-des-signes.com kom je niet veel verder, want dit is een commerciele site.

Wel handig, maar met tekeningen voor gevorderden: Le dico

In hoeverre het nu overeenkomt met die Canadese methode?
Bonjour à tous zeggen we bijvoorbeeld ook op deze manier.

Uiteraard zijn veel gebaren nogal logisch. Dat is mede het succes van deze methode. En (jonge) kinderen vinden het leuk! Tel daarbij op dat je al redelijk snel Franse zinnetjes kunt zeggen en wat is er nu leuker wanneer je een vreemde taal leert?! Niks vermoeien met grammatica, ‘apart’, maar de leerlingen die grammatica laten ervaren door ze het te laten gebruiken. Een regel wordt zo op een volkomen natuurlijke wijze ingeslepen, net als bij een moedertaal-leerder.
Kat in ‘t bakkie.

Catalaanse Kerstkakkers

Zoeken jullie nog iets origineels voor jullie kerststalletjes? Gevonden! In één van de uithoeken van Frankrijk, wat soms wel eens trekken van een zeker Gallisch dorpje heeft, houdt men vast aan tradities die niet Frans zijn. We hebben het over Noord Catalonië, of in huidig termen het departement Pyrénées Orientales – de Oostelijke Pyreneeën dus. Pas een paar honderd jaar Frans, dus de toenmalige – en ook recentere – Catalaanse tradities doen hier nog opgeld.
Zo hebben de Catalanen – in Noord- en Zuid Catalonië – voor hun kerststalletjes een apart beeldje in het leven geroepen: de caganer, wat we voor het gemak (what’s in a word?) maar even vertalen met ‘kerstkakker’. Dit is een gehurkt personnage, met ontbloot achterwerk die een lekkere dikke drol aan het draaien is. Misschien niet de meest florisante aanblik voor een kerststal, maar daarom staat dit personnage over het algemeen ergens halfverscholen zodat hij niet al te eerste-oogopslag-aanstootgevend is.
De caganer zou vooral een positieve betekenis hebben, namelijk die van voorspoed en vruchtbaarheid dankzij zijn originele bemesting van de aarde. Maar ze hebben (vooral tegenwoordig) ook een ludieke waarde, zeker naarmate ze steeds vaker bekende persoonlijkheden uitbeelden. Goegel maar even op caganer-plaatjes en je vindt er meteen een hele hoop (what’s in a word?), of doe meteen je boodschap, online.

Een Lied

Vanmiddag, verre van triviaal, even bezig met het uitzoeken van muziek voor de komende periode. Dat is in onze huishouding heel gebruikelijk, het hoort gewoon bij de tijd van het jaar.
Doordat door de verbouwing alles nog door elkaar ligt is het een enorm gezoek en stuit je ook op dingen waar je nietnaar zoekt…..
En dat is net als bij het in- en uitpakken van verhuisdozen: je vervalt in mijmeringen en gepeins.
In mijn geval was dat het koorverleden van dochter E.
Er liggen hier verschillende kerst-CD’s. Redelijk toegankelijke, zoals hun eigen Kerstverzamel-CD en de Ceremony of Carols van Britten, maar ook minder populaire muziek zoals de nogal dreigende muziek van Honegger en natuurlijk de CD van Bert en Ernie. (waar E. overigens niet op meezingt, dit voor de goede orde)

Hoe kom ik er ook alweer op om hier een logje over te maken?
Oja!

Ik kwam dus die CD’s tegen en ging daarna op zoek naar andere parafernalia, heb hele plakboeken over die periode, want het was nogal niet niks, met optredens in Ahoy en Gelredome en niet te vergeten het Sportpaleis in Antwerpen (*kuch*).

Het thema is O-PE-RA.

De enige, echte Franse opera (ik tel dat gedoe van Offenbach even niet mee) is natuurlijk Carmen!!
En Carmen wordt momenteel opgevoerd door ons eigen Nationale Toneel. Nederlands én Frans, wellicht voor velen een eerste kennismaking met dat fenomeen opera.
Opera is een acquired taste, je leert er van houden. Wij begonnen destijds tamelijk licht met Pagliacci (E. in het Jeugdkoor in Ahoy) en nog steeds vind ik het 1 van de mooiste aria’s

Wanneer je een dezer dagen naar Parijs gaat, dan kun je nog naar Die Zauberflöte

Je kan bijna wel thuis blijven…

De titel is natuurlijk een grapje, maar wie de Périgord wil leren kennen of wie de streek al kent en het leuk vindt om ooit bezochte plekjes weer eens te herbeleven, kan zijn hart ophalen op de site van Philippe Laine. Deze professionele fotograaf maakte honderden prachtige panoramafotos en zette ze bij elkaar op Perigords.fr.

Nou weet ik verder nooit zo goed wat ik met zo’n site aan moet. Het is erg mooi, allemaal, maar persoonlijk mis ik de zingeving, de tekst, de uitleg, de sturing. Wat moet ik er mee, behalve dan zeggen: “Tjonge zeg. Mooi!”?

Ik zou Laine adviseren er wat nuttige extraatjes aan toe te voegen. Zoals suggesties voor dagtrips, waarbij je dan volgens een bepaalde route binnen een bepaalde tijd een aantal van de online voorbeschouwde plekken in het echt kunt gaan bezoeken. Of al gaf hij maar wat tekst en uitleg over wat ik zie.

Maar goed, ik ben een zeurpiet, dat is waar. Het is en blijft allemaal heel erg prachtig en ik beveel deze site
dan ook graag aan bij iedereen die de Périgord een warm hart toedraagt.

60 jaar mensenrechten?

Vandaag wordt de 60ste verjaardag van de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens gevierd. Zeker in Frankrijk, dat zich het, het land van de mensenrechten noemt, zou je verwachten dat dat breeduit gevierd zou worden. Het was tenslotte hier dat men in 1789 voor het eerst een mensenrechtenverklaring aflegde (voor mensen en burgers…). Helaas valt dat nogal tegen. Natuurlijk zijn er veel initiatieven her en der, maar grootscheeps wordt er weinig ondernomen. En met name de publieke televisie laat het bar afweten. France Télévisions noemt het nog op de webzijde van France 2, maar geen van hun zenders wijdt er speciale aandacht aan in hun programmering. Daarvoor moeten we bij het Frans-Duitse ARTE zijn; of bij de private filmzender Cinécinéma.

Sinds Sarkozy hier de scepter zwaait, of eigenlijk al vanaf het moment dat hij Minister van Binnenlandse Zaken werd, is het hier in Frankrijk rap bergafwaarts gegaan met die mensenrechten. Tijdens de presidentiële verkiezingscampagne zei Sarko dat hij de President van de Mensenrechten zou zijn. Eenmaal President nodigde hij dus vorig jaar, op 10 december nota bene, Moammer Khadaffi uit, feliciteerde hij Poetin met zijn frauduleuse verkiezingsoverwinning, laat hij zijn regering een steeds repressiever beleid voeren en mengt hij zich in toenemende mate in het reilen en zeilen van de eens onafhankelijk geachte media.

Dit alles is mogelijk omdat de Universele verklaring van de rechten van de mens slechts een verklaring is en geen verdrag, waar ondertekenaars aan gebonden zouden zijn. Dat is gelukkig wel het geval met de Convention de sauvegarde des Droits de l’Homme et des Libertés fondamentales van de Raad van Europa. Desondanks wordt ook deze overeenkomst niet altijd gerespecteerd. Gelukkig is er dan nog het Europese Hof van de Rechten van de Mensen waar Europese burgers kunnen aankloppen als (men denkt dat) het eigen land in gebreke blijft.

Dit blijft misschien allemaal wat abstract en/of afstandelijk, maar een ieder kan zich ook persoonlijk inzetten voor de mensenrechten, via de Franse Ligue des droits de l’Homme, het internationale Human Rights Watch of de vele andere organisaties her en der in de wereld. Het is overal hard nodig… Wij hopen in ieder geval ons kleine steentje bij te dragen.

Vuilnisman, mag deze bak ook mee?

Stel je voor, je bent conceptontwikkelaar in de autoindustrie en je wilt een geheel nieuwe auto bedenken. Iets leuks, iets hips, iets cools, iets nieuws, iets verfrissends. Iets heel anders zeg maar. Dan kom je toch niet met DIT? Helaas, dat deden ze wel. GTF Innovations kwam met deze afzichtelijke biobak: een lelijk onding met de totaal ongeloofwaardige naam ‘La Petite Voiture Qui Roule Sous Les Etoiles’. Ja. Je tante op een houtvlot!

Het ding is superhandig hoor, daar niet van. Je kunt hem van binnen en van buiten schoonspuiten met de tuinslang. Net als een skelter of de tuinmeubelen van de Blokker, zeg maar. Maar hij drijft niet, wat je wel zou verwachten bij een ding dat er uit ziet als een boot met wielen. En hij rijdt bijna 7 op 100: 1 op 15! Dat is slechter dan een gewone auto!

“Maar”, zul je zeggen, “het is natuurlijk een budget-autootje, voor er bij”. Ja, dat is ook wel weer waar. Als je nog ergens 16.000 euro hebt liggen, mag je er zó mee wegrijden. Proest!

Goudgif

Poisson Rouge (in het Engels vertaald als ‘Red Fish’ maar dat moet natuurlijk ‘goldfish’ zijn) is een bijzonder leuke site voor kleine kinderen. Je kunt er diverse simpele spelletjes doen, die allemaal draaien om het aanleren van taal en vaardigheden. Een muziekje spelen, woordjes benoemen en dat soort dingen. In zowel het Frans als het Engels, waardoor ook de wat oudere kinderen er iets aan hebben. Overigens, toen ik de site op aanraden van een vriend ging zoeken maakte ik een tikfout (goudvip) waardoor ik bij het designbureau goudgif terecht kwam. En ook Poisson Rouge doet iets met stijl en textiele vormgeving. Nou ja, en zo is voor je het weet weer een uurtje voorbij waarin je niks nuttigs hebt uitgevroten. Alles ten dienste van HeF! Kortom. Stuur de kinderen nou maar naar Poisson Rouge, dan komt het allemaal goed.

Pluk in Bretagne

Het is een klein wereldje. Zojuist een interessant telefoongesprek gehad met een meneer die zijn huis te koop heeft gezet op Zorro Immo. Dat huis staat in het mooie Bretonse dorpje Plœuc(spreek uit: Pluk)-sur-Lié . Dus ik zeg tegen die meneer: “Ook toevallig! Ik ken een Nederlands gezin in uw dorp. In de boerderij net buiten het dorp.” En inderdaad, hij kende het gezin ook. Heel aardige mensen, sinds kort verhuisd want inmiddels heeft een ander stel de zorg voor de boerderij overgenomen. Klein wereldje, want wie doorkruisden dagelijks Plœuc sur Lié in hun bolide of Aixam? Die goeie ouwe Monique en Willem! Het schijnt er fantastisch wonen te zijn, als ik hun verhalen mag geloven. Dus als het je interesseert, de te koop staande woning vind je hier.