Wat een rakkertjes toch hè…

Wij hadden vroeger thuis een boekje, ik meen uitgegeven door de Margriet, vol met grappige uitspraken van kleine kinderen. Want die zeggen soms de gekste dingen. Volgens mij heette het iets als “Juf, er zit een dominee in de boom” of zo.

In Frankrijk is er ook een site met dit soort uitspraken. “Paroles Pitchounes” wordt door ouders volgeschreven en is van een moedeloos makende guitigheid. Erger kun je volgens mij je gezelschap niet vervelen dan door te zeggen: “Die kleine Matéo, dat is me er eentje! Weet je wat hij laatst zei? Bij de slager? Nee? Zal ik je zeggen wat hij zei. Die Matéo, we lagen dubbel.” en zo voort.

En daarvan is nu een hele site vol. De vertedering druipt er in grote weeë klodders van af. Typisch iets voor de Kerstdagen, als je eens veel te zwaar getafeld hebt, daarbij een halve ‘basse cour’ naar de eeuwige jachtvelden helpend . Als boetedoening.

23 december 1909

Hoe zou het zijn om toen te leven? Die vraag wordt beantwoord door de chroniqueur van het blog ‘Il y a une siècle’, die doet alsof hij zijn blog bijhoudt in de Belle Époque aan het begin van de vorige eeuw.

Dat levert aardig leeswerk op, met boeiende verhalen geïnspireerd op onder meer kranteberichtjes uit die tijd. Maar ook gewoon verzonnen dagboekaantekeningen en andere overpeinzingen van een keurige ambtenaar met zijn heel gewone dagelijkse ergernissen als de koopwoede van zijn vrouw of de belachelijke grote hoed van de ‘grande dame’ vóór hem in het theater. Waar de ouvreuse natuurlijk niks van durft te zeggen, al is het verboden.

Even rustig voor gaan zitten, als alternatief voor die eeuwige ‘Ghost of Christmas Past” van Dickens. Een eeuw geleden.

Vier weken in het Louvre

Het is alweer voorbij, maar gelukkig laat ieder bezoek z’n sporen achter. ARTE, de Frans-Duitse televisiezender, en het Louvre hebben 4 weken lang het Louvre laten bezoeken door artiesten, filmmakers en journalisten, om een originele blik te geven op hoe het Louvre ook te bezoeken is. Video’s, geïllustreerde geluidsfragmenten, de actualiteit door een Louvre-bril bekeken, raadspelletjes, etc.
Het duurde van 18 november tot 18 décember, maar alles is nog te vinden op de speciale internetsite. Via de kalender navigeer je iedere dag naar verschillende items.
Breng hier gerust (nog eens) vier weken rond, want er is genoeg te beleven. Of je nou geïnteresseerd bent in de lijstjeswoede van Umberto Eco, die ook langs kwam, in het schilderijtjeraden, in vrouwelijk naakt, of de positie van de vrouw, of toch meer in het aardse wel en wee van de hedendaagse crisis, het Louvre biedt via deze website een totaal andere blik op de wereld. En op het Louvre.
Leuk, voor als het Louvre te ver is, te saai is, of voor als het buiten koud is.

Lille dans le monde

Voor veel Nederlanders is de stad Lille (Rijsel, zeggen de Belgen) een sta-in-de-weg naar het Zuiden. Een lelijk gebied vol industrie, dooie kolenmijnen en grote heuvels van onvruchtbare slakken. Zo snel mogelijk voorbij zien te komen op weg naar de Lichtstad. Persoonlijk ken ik Lille ook niet van binnen en ik weet niet of ik er veel aan mis. Al schijnen ze er wel eens per jaar een gigantische vlooienmarkt te organiseren die allicht een bezoekje waard zou kunnen zijn.

Ze hebben in Lille ook een universiteit, blijkt. En die Universiteit heeft een website ingericht waar iedereen kan vertellen over zijn ervaringen met Lille. In het Frans. Het aardige is, dat als je als buitenlander een stukje plaatst, er correctoren zijn die jouw artikeltje van fouten ontdoen. En dat proces is online te volgen. Hartstikke leerzaam voor wie zijn geschreven Frans wil oefenen. Ik geef het maar even door: Foreigners in Lille.

Zestig jaar openbaar

DE RATP (Régie Autonome des Transports Parisiens) bestaat 60 jaar, las ik in de nieuwsbrief van En France. Dat is mooi. Nog mooier is dat ze er een aardige site over hebben gemaakt. Met veel foto’s en achtergronden. De site verwijst weer naar een expositie, en ik neem aan dat daar nog veel meer te zien is. Voorlopig moeten we het hier even doen met de site.

UPDATE: ik heb niet goed gekeken. Peter wijst me er op dat de expositie inmiddels is afgelopen. Gelukkig hebben we de foto’s nog.

No plonk

c)AFP/PATRICK KOVARIK

Wanneer je in Parijs zit of woont en van goede wijn houdt, heb je nog 1 dag om je slag te slaan: la Tour d’Argent veilt zo’n kleine 20.000 goede flessen wijn. Lijkt veul, maar ze hebben een kelder met 450.000 flessen, dus ze gaan ze niet missen. Je moet er wel flink voor in de buidel tasten, gister is er overigens een cognac weggegaan voor 25 000 eurootjes. De koper gaat hem met vrienden nuttigen. Hij zal er wel plots veel hebben. Waarom ze dit doen, bij la Tour d’Argent? Ze willen ruimte creëren voor nieuwe wijnen en ze zouden ook voor een extra ster opteren, na een verbouwing.
Eén sterretje is ook wel erg bourgeois (hoorde ik vanmorgen op de radio)
Ze schatten dat het geheel een miljoen gaat opbrengen, een deel van de opbrengst zal naar een goed doel gaan. Met de opbrengst van gister gaat dat miljoen er vast wel komen.

Spel-checker

Jammer, maar helaas: te laat voor Sinterklaas. Zat het juiste spel wel in de schoen? Wie bang is dat z’n gebroed zal zwelgen in het bloed, kan met deze site zijn voordeel doen.

Zo is het wel genoeg, dat suffe gerijmel. Het gaat hier over een site met een beschrijving van verschillende videospelletjes, plus een advies van een psycholoog, die natuurlijk waarschuwt dat de kids door 10 uur lang ‘Call of Duty 6′ spelen ook gewelddadig zullen worden in hun dagelijk leven.

Ik heb het dus meteen gekocht. Die slungelige puber van mij kan wel wat adrenaline gebruiken.

De trotse heerser van ‘La Basse Cour’

Dit is Kibi. Hij is de baas in ons kippenhok. En dat zullen de dames weten! Als we ‘s morgens het nachthok openen, en de kipjes willen naar buiten, blaast Kibi zich helemaal op en rent hij met geheven vleugels rond om ze verontwaardigd terug te jagen. HIJ moet éérst naar buiten. Zogenaamd om te kijken of alles veilig is, maar eigenlijk gewoon om te laten zien wie er de baas is. Haantje.

Aan de andere kant is hij ook weer zorgzaam als een metroman. Ziet hij iets lekkers om te eten, dan klokt hij lonkend naar zijn meisjes, die zich dan eerst te goed mogen doen aan het voedsel. Hij neemt genoegen met wat er over blijft. Ook let hij steeds goed op of er geen gevaar dreigt. Liefst vanaf een heuveltje, maar een stapel bijeengeharkte bladeren is ook goed. Ziet hij iets dat mogelijk dreigend zou kunnen zijn, dan is daar weer dat klokkende geluid, nu met iets meer urgentie, en alle hoenderen verzamelen zich weer rondom hem. Wat een vent!

Wil je Kibi op je desktop? Je kunt hem in groot formaat downloaden door op de foto te klikken.

Update: op mijn persoonlijke blog een stukje over de Franse Haantjes.

Oud nieuws

Fabienne Blondiau, de eigenaresse van een antiekwinkel, heeft het goed begrepen. Als je klanten wilt trekken is het voeren van een blog een patent middel. Je bouwt een basis op van vaste bezoekers, niet zelden antiekfans, die je steeds verschillende objecten uit je eigen verzameling kunt tonen. En als je er dan ook nog een beetje aardig over kunt schrijven en je voegt wat informatie toe over antiekbeurzen en dergelijke, is het winst voor iedereen.

Wat mijn betreft is Le blog antiquités dan ook een geslaagd promotiemiddel. Mijn favoriete artikeltjes zijn die waarin ze een object laat zien en vraagt: wat is dit? Veel plezier, en ga ook ff kijken bij de winkel van de blogueuse.

P’tition

Wat te griepen? Ben je het er bijvoorbeeld niet mee eens dat militairen verplicht worden ingeënt (het loopt nog niet storm), wil je dat Lady GaGa een concert in Frankrijk geeft of wil je het ontslag van een favoriete lerares aanvechten? Maak een petitie en stuur hem aan iedereen!
Oef. Dit veroorzaakt weer een hoop ongein van mensen die niks beters te doen hebben dan de hele dag achter hun clavier zitten, vrees ik, maar goed: er staat weer een blogje!

Eigen volk eerst

“Aider les notres avant les autres”… dat is een van de doelstellingen van ‘Le Bloc Identitaire”. Een organisatie die op dit moment van zich doet spreken door op te roepen tot een verbod op minaretten, net als in Zwitserland. Natuurlijk zijn ze bij het BI niet racistisch of tegen buitenlanders. Verre van dat. Ze strijden simpelweg voor het behoud van de Franse identiteit.

Een van de speerpunten van het Identiteitsblok is het gevecht tegen het ‘racisme anti-blancs’, ofwel de discriminatie van de ‘bons français’ in hun eigen land door de zittende politici. Succesvolle acties zijn onder meer in Nice: “Oui à la socca, non au Kebab” (geef mijn maar boerenkool, dat is mooier dan kebab), “Ni voilée ni violée – touche pas à ma sœur” (gesluierd noch verkracht, blijf met je poten van mijn zusje af” en het mediagenieke uitdelen van soep aan de daklozen in Nice. Soep met varkensvlees, dat wel. Grapjassen.

Symbool van het blok, dat zich onder meer verwant voelt aan het Vlaams Belang, de Lega Nord en de Oostenrijkse FPO, is een fier everzwijn. Gek, maar op een of andere manier vind ik dat erg toepasselijk. Mann ist was man ißt…

Linkse pers onder vuur

Tijdens de strubbelingen rond de benoeming van Jean Sarkozy als Président van het ‘stadsdeelkantoor’ van La Défense liet het serieuze Nieuws van de (politiek relatief linkse) zenders M6 en Canal+ een filmpje zien van een Duitse journalist die een lachstuip krijgt terwijl hij een bericht over deze benoeming voorleest. Als je de Franse ondertitels mag geloven tenminste.

Helaas hebben die ondertitels – net als het ingemonteerde portret van Jean Sarkozy – helemaal niks te maken met de inhoud van het door de journalist voorgelezen bericht. Deze grinnikt gewoon omdat hij zich verspreekt in een verhaal over Europa. Maar de minder taalvaardige Fransen hadden dat natuurlijk niet door.

Nu roept heel conservatief Frankrijk ‘HANDS!‘ En een beetje gelijk hebben ze wel. Het getuigt van weinig gevoel voor journalistieke ethiek om een overduidelijke grap te presenteren als serieus nieuwsitem. Tenzij ze er zelf ook ‘ingetrapt’ zijn, maar dan hebben ze in ieder geval hun bronnen niet gecheckt. Bovenden, de naam ‘Sarkozy’ valt niet in het verhaal van de journalist, dus dan ruik je toch onraad, lijkt me.

Zou zoiets in Nederland kunnen? Terwijl het geen 1 april is, bedoel ik?

Ecobloggen

In een grijs, grijs verleden logden we wel eens eco. Zo had Peter het over verstandig composteren, probeerde ondergetekende wakker te schudden en deed Krek meerdere duiten in het zakje, waaronder deze.

Ik zag dat café maar staan en broedend op een log keek ik naar buiten: regen, regen, regen.
En dat bracht me tot deze bijdrage. Terwijl Ronald een wichelroede-loper heeft geraadpleegd en misschien wel gaat graven, vond ik iets dat in deze tijden waarschijnlijk meer zoden aan de dijk zet: het verzamelen van ………..regenwater!
Oud nieuws, zie ik Ronald denken, dat doen wij al járen! Op deze site wordt het waarom helder uitgelegd.

Bij eau-de-pluie.com gaat men een stapje verder:
hier streeft men naar een herwaardering van het regenwater. Het is potdorie, zeggen ze, te goed om alleen maar de plee mee door te spoelen.

Wanneer je zelf aan de slag wilt, kun je wellicht hier je licht op steken. Of hier.

Ecologs van HeF op een rijtje (willekeurige volgorde):

Ta maison, ton jardin
Licht uit door de wereld
Energielabel voor koophuizen
Leuke luizensite
Het roer om, iemand?
Brandneteles en zonnepanelen
Meerijden
Meerijden 2.0
Suis-je folle si je vole?

aoutats

Aangemoedigd door alle (per ongeluk gevonden site) opmerkingen over de aoutats heb ik mezelf zomaar opgegeven, omdat we dit jaar voor het eerst “aangevallen” zijn door deze rouge spiders. Vooral mijn partner had er extreem veel last van. Zelfs nu we al thuis zijn (na weer zo’n heerlijke Franse vakantie) wordt er nog naar hartenlust (vlgns mij heb ik maar 1 hart dus blijf ik die “n” van hartenlust vreemd vinden) gekrabt. alsof we onder de “puc’s” zitten. Ondanks dat was de vakantie weer zeer de moeite waard. We waren in Lherm, een vliegenpoep op de kaart maar zoooooo moooooooi.
Hoop dat ik een beetje mee mag mailen. Weet alleen niet of ik dan steeds de site moet opzoeken…..?
groeten van een nieuw lid
Joy

Tous les générateurs du web

Altijd op zoek naar iets nieuws dat ik kan gebruiken om het schoolmateriaal wat op te leuken.
Vorig jaren herschreven we sprookjes en deden we aan play-backen.
Dit keer wil ik het een stapje verder voeren en ze een “roman-photo” laten maken. Niet zo maar iets natuurlijk, het moet wel een beetje niveau hebben. Dus de onderwerpen zijn weliswaar veelzijdig, maar niet vrij te kiezen. Anders krijg ik alleen slappe aftreksels van bekende sprookjes. Been there, done that.

Op zoek naar materiaal kwam ik bij deze générateur uit. Eerder al gebruikt om je eigen foto op een bekende cover te krijgen (met dank aan -paul, voor het idee, destijds), maar er is veel meer mogelijk: je eigen veter-diploma’s maken, je logo in bekende letters.

Let wel: ik ben vóór creativiteit en tégen domweg kopiëren. Maar een klein duwtje kan soms helpen.
Tous les générateurs du web

Village planétaire : een webdocumentaire

Altijd al willen weten hoe het nou is om jaar in jaar uit in een klein Frans gehucht te wonen? Breng dan een bezoek aan Rieisse! Een lieftallig hameau op de Causse Méjean, pal langs de Gorges du Tarn, met een tiental bewoners, waar altijd wel wat te doen is: aardappelen planten, morilles rapen, kaas maken, etc. etc. Bezoeken, dus!
Nee, niet in het echie, maar virtueel: La Draille, een zogenaamde Espace Culture Multimédia (ECM), heeft een webdocumentaire ontwikkeld dat het wel en wee in en om Rieisse in kaart brengt op internet, met tal van kleine reportages en ontmoetingen met de bewoners. Foto’s en video’s en allerlei interactiviteit over het dagelijkse leven op de causse, waar je als bezoeker aan deel kunt nemen, al dan niet door je in te schrijven. Een mooi initiatief dat een bijzonder interessant portret oplevert van deze “miniwereld” in één van de meest verlaten streken van Frankrijk dat dankzij internet een village planétaire wordt.
Bezoeken, dus!

Identiteit de weg kwijt

De Franse Minister van Racisme en Vreemdelingenhaat, Eric Besson, wil graag met de Franse bevolking praten over wie ze nou eigenlijk zijn. Het toverwoord is “identité nationale”. Dat is natuurlijk goed voer voor eigen-volk-eerstpartijen zoals het Front national dat prompt z’n eigen discussiealbum heeft aangekondigd (op het moment van schrijven nog niet ingevuld…), bang dat de Minister niet rechts genoeg is.

Mensen die een beetje nadenken weten dat een discussie over nationale identiteit, of welke identiteit dan ook, helemaal geen politieke discussie zou moeten zijn. Maar Sarko-Rechts – dat is de andere kant van Hamon-Links – doet het momenteel niet zo best in de publieke opinie, dus zoekt men Wildersmiddelen om de onderbuik van de Fransen en aanverwanten op te rakelen. Ideaal natuurlijk ook voor de overijverige Hollandais en France om te weten hoe Frans zij moeten doen om een beetje door de Besson-Fransoos geaccepteerd te kunnen worden. Begin alvast maar dat Franse volkswijsje te leren, want 77% vindt het toch wel goed dat ‘we’ die verachtelijke tekst (misschien wel net zo verachtelijk als het Wilhelmus) uit het hoofd kennen. Leuk voor feesten en partijen waarop je je Franse vrienden kan laten zien dat je toch ook wel een beetje Frans bent.

Afijn, het debat maakt debat, dus is het goed om een beetje bij te blijven. Maar hoedt u voor Wildersfiguren en andere Bessonanten die een politiek slaatje proberen te slaan uit iets dat niet in de politiek thuis hoort.

Nette prof!


Op zoek naar een makkelijke uitleg over het verschil tussen de verschillende vormen van tout kwam ik terecht op een site waar ik steil van achterover sloeg. Heerlijk, wat een informatie.
Niet alleen over Franse grammatica ( hij spreekt wel een beetje binnensmonds af en toe, die meneer, gebruikt ook niet altijd even heldere voorbeelden) maar ook over bijvoorbeeld het bakken van een appeltaart, het leggen van een tegelvloertje, knopen leggen of de philosophie van Descartes.
Alles in het Frans uiteraard. Mooi Frans, ik kan weer even vooruit!
En het verschil tussen al die vormen van tout?
Die kun je hier horen en zien.

Boe!

Het is dit weekend Allerheiligen-weekend of Halloween of hoe je het ook noemen wil.
In ieder geval is dit wel toepasselijk.
Ik moet eerlijk zeggen dat ik het niet allemaal heel goed heb bekeken, want ik ben niet zo in de stemming. Maar ik kan me best voorstellen dat het leuk kan zijn om er een hele show van te maken met alles d’r op en d’r an. Ik bedoel dan op zo’n avond, hè? En eventueel een pompoen op de stoep. Wat ik in die vinex-wijken zie, dat neppe spinrag op de muren enzo, dat hoeft voor mij niet.

Nieuw! De MacDona Lisa!

Rare jongens, die Galliërs. Kun je je voorstellen dat er in Nederland ooit een actiegroep ontstaat die zich opwerpt voor het verdedigen van de rechten van de bezoekers van musea? Nou, in Frankrijk is het onwaarschijnlijke heel denkbaar. De musea hebben hun eigen consumentenvereniging, die zich teweer stelt tegen de verlouvreding van (onder meer) het Louvre. Ze kwamen een tijdje terug in het nieuws toen ze actie voerden tegen het openen van een MacDonalds in het winkelcentrum onder het Louvre. Alsof de Mona Lisa haar glimlach zou verliezen doordat er in de buurt hamburgers worden verkocht…

Verder gaat Louvrepourtous voorop in de strijd tegen de koppelverkoop van het treintje naar het Trianon en de entree voor de tuinen van Versailles (dus je moet een kaartje van de tuinen hebben om een kaartje voor het treintje te kunnen kopen). Klacht bij het Frauderepressiedepartement! Maar goed, dat is maar een klein onderdeel van de grootscheepse koppelverkoop en gelduitdezakklopperij van de maffieuse Versailles-organisatie.

En daarmee is de deksel nog lang niet helemaal van de beerput… Het blijkt dat de gezamelijke musea van Frankrijk in hun marketing een schandelijk niveau van sexisme ten toon spreiden. Sjaaltjes voor moeder, intelligente boeken voor vader. Tsssssss. Waar moet dat heen met de wereld?

Kiezel

Een blogger met een hart van steen schrijft een blog over zandkorrels, kiezels, keien, kinderhoofden, coprolieten, stalagmieten, rotsen, bergen, planeten. Als het maar wat met steentjes te maken heeft. Leuk, hoe iemand helemaal lós kan gaan in zo’n hobby en zelfs gedichten en liedjes over ‘cailloux’ op zijn site verzamelt. De naam ‘tikayu’ doet wat Japans aan, maar komt natuurlijk gewoon van ‘petit cailloux’.

Wie maakt me los? Bedrijfsklaar hotel €350.000,-!

Het is niet mijn gewoonte om huizen van Immogo op Hollandais en France te pushen. Maar voor dit hotel maak ik graag een keer een uitzondering. Het is van een Nederlands echtpaar dat door een opeenvolgende serie pechgevallen, bedriegerij en regionale maffia-praktijken met een hotel in zijn maag zit. Vervelend voor hen, maar een buitenkansje voor wie tegen een lage investering in wil stappen in een Frans horeca-avontuur.

Het bedrijf staat in La Bourboule, een stadje aan de rivier de Dordogne, die ook langs de tuin van het hotel stroomt. Het is een regio die zomers en ‘s winters bezoekers trekt, want ze zitten op maar een kwartier van de skipistes. Bovendien staat Le Bourboule bekend om zijn thermen, waar ook veel volk op af komt.

Doordat de business al een tijdje op een zeer laag pitje staat, vraagt de eigenaar geen goodwill. De prijs is voor het onroerend goed inclusief de complete inventaris: bedden, pannen, tafels, televisies… zelfs de website is inbegrepen voor 350.000 euro kk. Geen makelaarskosten, natuurlijk.

Ik vind het niet duur. Kansje voor roerommers? Via de advertentie op Immogo kun je rechtstreeks contact opnemen met de eigenaar. Succes!

Hoe voelt dat, Moslim in Frankrijk?

Mustapha Kessous is verslaggever bij de prestigieuze krant Le Monde. Maar al is hij dan opgegroeid in een keurige wijk van Parijs, hij is ook Moslim, arabier, buitenlander. En dat blijkt nog niet makkelijk. In een lang artikel verhaalt hij over hoe hij geen kamer kan huren (tot hij een blonde stoot regelt die tijdelijk zijn vriendin wil spelen), geweigerd wordt bij clubs en restaurants en door de politie om de haverklap op straat aangehouden en gefouilleerd. Iets wat zijn blanke vrienden welgeteld eh… nooit overkomt.

In de biografie van Miles Davis staat dat deze ooit voor de club waar hij werkte een sigaret stond te roken en door twee agenten werd gesommeerd door te lopen. Hij probeerde uit te leggen dat hij daar werkte en werd direct in elkaar getimmerd. Dat was in de jaren ’50 in de USA. Dit is nu, Parijs, 2009.

Het artikel van Mustapha Kessous heeft veel stof doen opwaaien. Het werpt een ontluisterend licht op de bevooroordeelde manier waarop wij naar buitenlanders kijken en iedereen met een kleurtje direct indelen in een bepaalde categorie.

Grappig ook dat er meteen allemaal mensen opstaan die met excuusverhalen komen. De mooiste vond ik wel van de journalist die ooit niet aangenomen werd bij Le Monde omdat Mustapha hem net voor was. “Mustapha mocht wel in dienst in het kader van de positieve discriminatie, dus die moet nu niet zeuren over discriminatie.” Zegt die ‘collega’. Alsof ze bij Le Monde de kolommen laten vullen door iemand die niet kan schrijven, puur omdat die arabier is. Zure druiven!