Slakkengangetje

De Fransman David Coiffier is cameraman, gespecialiseerd in vertraagde of versnelde beelden. Voor extreem slow motion moet je razendsnel filmen. Het schijnt dat zijn beste camera maar liefst 3000 beelden per seconde haalt. Het omgekeerde is stop motion, waarbij de camera elke seconde een plaatje maakt zodat op normale snelheid afgespeeld wolken langs de hemel razen en bloemen in een minuutje onluiken. Vermakelijk. Op zijn vimeosite staan een paar verbluffende voorbeelden. Vooral die met het blok gel is heel fraai, maar ook de natuuropnamen van vlinders en bijtjes en de sportbeelden mogen er wezen.

Taticoco

Ze kunnen er wat van, daar in Frankrijk! Peter had er al over gemeld, Bart van Loo ook.
Ik toonde op 3 april bij het vermelden van de expositie het originele affiche. Dat bestaat ook nog steeds, alleen zul je die in de metrogangen niet tegenkomen. Net zo min als het standaardaffiche van de nieuwe film van Audrey Tautou, Coco avant Chanel. Daar rookt ze nl een sigaretje.
Foei!
Het is de overijverige, betuttelende rookpolitie van de RATP die de reeds 18 jaar oude loi Evin volgens de letter uitvoert.
Pikant detail: meneer Evin zelf vindt het ook belachelijk.

Kom ik uit bij het blog van Serge Toubiana, algemeen directeur van de cinémathèque française.
Lees vooral ook de reacties: waarom dragen ze geen helmpjes?

Alle Francofielen verzamelen!!!!

We hebben er weer een concurrent bij ;-)
Een net gelanceerde site, waar ook veel ons bekende mensen schrijven: o. a. de Wimmen en Wouter.
Ze hebben keurige categorieën, clair et net tegenover ons wanordelijke zooitje. ….
Dat is wel zo duidelijk.
Dus een warm welkom op het net door “Hollandais en France”!
Ik ben wel benieuwd naar het waarom van deze site, behalve dat men zich wil profileren als samenwerkingsplatform?

Francofiel.nl

Ontdek je plekje

Ik bezit inmiddels enkele films die zich in Parijs afspelen en vind het leuk plekjes te bezoeken die in die films zijn gebruikt. Noem het een afwijking. Wel eentje waar verder niemand last van heeft.

Wanneer je dit ook leuk vindt dan kun je je laten inspireren door l2tc.com, “lieux de tournage cinématographique”

Klik je bijvoorbeeld op Parijs, dan ben je genoodzaakt om je zoekopdracht te verfijnen, anders krijg je ‘trop de résultats! Alleen voor Montmartre zijn er al 30 films opgenomen.
Altijd leuk om eens een anders-dan-anders-tripje te maken.

Le Petit Nicolas

Iedereen kent hem. Heb je de boekjes niet gelezen, dan is het wel van de tekeningen.
Momenteel is er in het Hôtel de Ville een -gratis- tentoonstelling te bezoeken over Le Petit Nicolas
Ik bezocht hem vorige week en het was een feest der herkenning. En ook al heb ik aardig wat materiaal in huis, ik kon toch de verleiding niet weerstaan iets aan te schaffen…..
Er waren namelijk een pop-up-boek én flipboekjes te koop (en zoals ik al eerder schreef heb ik daar een zwak voor.

In september komt de film uit.

Mag ik u zoenen?

Ik kwam mijn zoon halen bij mensen die ik verder niet kende. Ik was de auto nog niet uit of er kwam een beeldschone jonge vrouw met verleidelijk decolletee naar me toe schrijden. Ik keek verbaasd om me heen of ze wellicht iemand anders op het oog had, maar nee, ze was echt naar mij op weg. Eenmaal gearriveerd zei ze warm “Bonjour” en bood ze me haar wang aan. Zonder blikken of blozen. Tenminste, van haar kant. Lees verder op krek.blog!

Biechten bij Ségo

Biechten schijnt weer in de mode te raken. Daar is meneer pastoor vast blij mee, maar wat moet je nu als je niet katholiek bent? Wel, dan is er, God-dank, Ségolène Royal. De verliezende presidentskandidate, koningin van de regio Poitou-Charentes, maakt er tegenwoordig een gewoonte van namens het Franse volk excuses te maken voor wat minder geslaagde uitspraken van president Sarkozy.

Nu kun je daar een dagtaak aan hebben, maar inmiddels kun jij ook te biecht gaan bij Sainte Ségo. Klik gewoon even de juiste zonde aan op Sacrée Ségo en geef het mail-adres op van degene die je diep beledigd hebt. Of je nu met zijn/haar zusje geslapen hebt, zijn/haar auto kapot gemaakt hebt of op Martine Aubry gestemd hebt, Ségolène brengt de excuses van het Franse volk over. Een zelfbedachte zonde opbiechten kan trouwens ook.

Leesmeisje

Wie van Franse litteratuur houdt, zal zich zeker vermaken op de site van La Lettrine, een jongedame die vanuit een journalistieke invalshoek het laatste nieuws op het gebied van de letteren bijhoudt. Ze doet boekverslagen, nieuwtjes, een maandelijkse top tien en meer van dat soort populariseringsdingetjes om de boeken bij het volk te brengen. Sterker, er staan zelfs gefilmde boekbesprekingen op de site. Persoonlijk lees ik eerlijk gezegd liever Engelstalige niemandalletjes met veel schieten en achtervolgingen, of op zijn minst een fijne moordzaak. Maar goed, ik schrijf dit blog niet alleen voor mezelf, nietwaar.

EVEN GEDULD AUB

BIJ VOORBAAT EXCUSES!
Het kan zijn dat Hollandais en France de komende weken af en toe een beetje ‘down’ is. Peter signaleerde me net via de mail dat de site er zelfs helemaal uit lag. We zijn de verhuizing naar een nieuwe server aan het voorbereiden. Dit kan storingen met zich mee brengen. De dag van de verhuizing zelf zal ik het melden, zodat iedereen even zijn plas kan ophouden totdat zeker is dat het systeem veilig over is. Tot dan… af en toe even geduld AUB.

Du vin, du pain, du… pindakaas?

We draaien ‘ons’ weggetje op. De heerlijke spanning van aankomst en hoe je het huis aantreft giert door mijn buik. We openen ‘ons’ antieke hek. Goed aan die ene lat vasthouden anders dondert het in elkaar. We lopen ‘ons’ erf op, kijken naar ‘ons’ uitzicht. Apetrots. We stappen het huisje binnen. Die bekende beetje muffe oudehuizengeur, vermengd met de geur van gerookte ham door de gesmolten teer aan de binnenkant van de schoorsteen, verwelkomt ons. Onze toffels staan te wachten. Het huisje voelt zo goed, het past ons als een handschoen.

We komen thuis. We maken een verkenningsrondje. De zomer is duidelijk in aantocht. Langzaam droogt de aarde en scheurt de klei. We lopen ieder naar onze favoriete plek. Voor Erik en onze honden Rocky en Gino, de heuvel. Voor mij de schuren met al hun geheimzinnige leven, dat piept en fladdert. Ik ben benieuwd of er zwaluwen zijn die al eitjes of zelfs jonkies hebben. Op de telefoondraden hoor ik de volwassen zwaluwen gezellig kwetteren en kletsen. Omdat de plafondbalken van deze schuur zo laag zijn, kan ik met mijn vingers in de kunstig gemetselde mandjes. Ik voel vier schattige piepkleine eitjes. Verdiept in mijn eigen gedachten en genietend van de idylle stap ik dieper het oude geitenhok in. Omhoog speurend loop ik verder. Dan ben ik gesignaleerd. Als een ware stuntvlieger komt een zwaluw aanscheren en voert een luchtaanval uit. Ik duik weg. Mijn voet stoot tegen iets aan. Ik kan mijn evenwicht niet meer bewaren. Struikel met mijn handen naar voren. Val over iets heen in de schapenmest. Lig half op iets zachts. Het veert, nee, blubbert mee. Ik kijk om. Zwarte ogen. Ik schrik me helemaal te pletter. Witte kop. Blootgetrokken rij ondertanden. Grijnzende open bek. Een dood schaap! Nou ben ik niet zo’n tutje, maar een gil kan ik dit keer toch niet onderdrukken. Erik komt aanrennen en samen staan we ons te verbazen. De andere schapen zijn er niet, dus buurman heeft zijn dieren wel opgehaald vandaag. Zou hij deze niet gemist hebben?

Het dier kan niet lang dood zijn, want het stinkt nog niet zo erg. Van de schrik bekomen, bel ik met mijn gsm de buurman over zijn dooie ooi: ‘Il y a une brebis mort dans mon étable.’ Vorige keer heb ik namelijk geleerd dat mouton weliswaar schaap is, maar dat een Fransman eigenlijk voornamelijk vrouwtjesschapen houdt en dus over zijn vrouwen, zijn brebis praat. Schapenkaas is ook ‘une brebis’. ‘Nee hoor, er ligt geen dooie ooi in uw stal’, zegt de buurman doodleuk. Ik voel de bui al hangen, er is iets met dat vieze beest. Zitten wij straks met een lijk opgescheept. Zou dit moederdier gestorven zijn tijdens een bevalling of zo? Haar uier is zo dik. Nee, ze heeft vast een ziekte, anders hadden ze haar wel meegenomen om op te eten. ‘Maar ik kom hem wel halen’, klinkt het door de hoorn.

Een pak van mijn hart als een kleine tien minuten later de buurman met zijn gele Renaultje-bestel komt aanrijden. Hij heeft zijn vrouw meegenomen en na het handenschudden beginnen ze een praatje. Ik had liever gezien dat ze gelijk het dooie beest meenamen, maar zo werkt dat niet in Frankrijk. Eerst over koetjes en kalfjes praten en in dit geval de rest van de veestapel vermijden. Aangezien we nog maar net zijn aangekomen, kan ik ze alleen iets te drinken uit de koelbox aanbieden. Beleefdheidshalve weigeren ze twee keer, als ik even zoveel keer beleefd aandring. De derde keer gaan ze overstag en zelfs mevrouw neemt een bekertje jus d’orange. Ik verontschuldig me dat ik geen wijn heb, maar het is goed zo.

In de al hete meizon staan we op het erf te praten. Na een goed kwartier gooi ik voorzichtig de ooi maar weer eens in de conversatie. ‘Het is geen ooi,’ zegt de buurman, ‘het is un mouton.’ Nou dat weer, dacht ik het goed onthouden te hebben… Maar eh, whatever buurman, haal alsjeblieft dat vieze ding uit mijn stal. Daar aangekomen wijst hij op het schaap en zegt: ‘C’est un bélier.’ Boven het toch wel geurende lijk krijgen we Franse en biologieles. Brebis is ooi, en bélier is ram. Het ding dat ik voor een volle uier had aangezien, waren zijn kloten!

Ze lachen hartelijk om onze onwetendheid en met zijn vieren pakken we ieder een poot. Loodzwaar dood gewicht. De kop knakt droevig naar onderen. Wij slepen puffend en zij vooral transpirerend, het stinkende dier naar hun Renaultje. Als buurman de achterdeur opendoet, slaat een walmende hitte ons tegemoet. Hierbij ruikt het schaap prettig. Het autootje heeft in de zon denk ik kooktemperaturen bereikt. We pakken allemaal weer een poot en jonassen het lijk de auto in. Als ik opkijk van mijn taak, schrik ik me die dag voor de tweede keer een ongeluk. Vanuit de auto kijken groteske ogen achter een jampotbril me aan. Een oud heksje, minstens honderd jaar oud. Armoedige bevuilde kleding. Verwilderd haar. Met een kakelend geluid toont ze een prachtige lach met nog maar twee tanden onder en eentje boven. Vuile plekken in haar kleding doen vermoeden dat ze de wc regelmatig niet meer op tijd haalt. De stank uit de auto komt ongetwijfeld bij haar vandaan.

‘Maar…’ stamel ik stomverbaasd, ‘heeft zij in de bakkende zon hier al die tijd gezeten? Moet zij niet iets drinken? Dat schaap kan toch niet bij haar? Moet ze er niet uit?’

‘Pas de problème, c’est maman…’ En dat is maar één van de dingen waar wij ons als stadse Hollanders over verbazen hier op het Franse platteland. Vooral omdat we zeer milieubewust, vegetariër en niet getrouwd zijn én geen kinderen hebben. Onze Franse buurtjes vinden ons maar erg raar, maar hebben ons in het hart gesloten. Hollandais en France, Hollanders in Frankrijk, de naam van deze site, de ondertitel van mijn nieuwste boek Du vin, du pain, du… pindakaas?

Ja, ook wij zijn naar Frankrijk geëmigreerd. In 2000 in een impuls besloten een vakantiehuis te kopen in Frankrijk en na vier keer vakantie wilden we niet meer weg. Binnen een half jaar zaten we er definitief en echt alle schepen achter ons verbrand in Nederland. Impulsief? Ondoordacht? Ach een beetje, en het levert heerlijke stof tot nadenken en vertellen. En dat laatste heb ik gedaan in mijn nieuwste boek “Du vin, du pain, du… pindakaas? Hollanders in Frankrijk”.

Mocht je wat info willen over het boek zie bijv mijn uitgever: http://www.swpbook.com/1190 groetjes Roos Boum

Bibliothèque Nationale

Zoals iedereen zo langzamerhand wel weet staat deze tijd van het jaar voor mij in het teken van de voorbereiding voor ‘Parijs’.
Daarom ligt het zwaartepunt qua logs ook nogal eens op Parijs.
Nou heb ik zo es zitten grasduinen op HeF en hoewel de Bibliothèque Nationale wel al zijdelings voorbij kwam (1 en 2) was er nog nooit een rechtsreekse link.
Nou, bij deze dan: de Bibliothèque Nationale!

Mmm.

Ziet er behoorlijk saai uit, vind ik.
Maar het wordt anders wanneer je naar de virtuele exposities gaat!!!
Wow!! Daar staan mooie dingen tussen!!
Ga bijvoorbeeld eens naar de Galerie de Photographie en klik op ‘Paris, les travaux& les jours’.
Je ziet oude foto’s waar je je vingers bij af likt.
Ik kwam er toevallig op terecht, omdat ik op zoek was naar foto’s van de brand, in mei 1970, van Bateau-Lavoir. BINGO!

Ik denk dat er voor velen genoeg te ontdekken valt op deze site.

De Franse Ziekte

Vrouw en dochter gingen vandaag naar de Opera, samen met een groepje vrienden en kennissen. De muziekschool van Chalon had voor de groep een bus gehuurd, want het is toch 100 km rijden.

Bij aankomst lijkt er nog niks aan de hand. Ze worden vriendelijk ontvangen, mooie moderne zaal, netjes naar de plaats gebracht. Er gaat een zoemer en het verzoek toch vooral plaats te nemen schalt door de zaal. Licht uit…. en daar komen de musici het toneel op. In hun dagelijkse kloffie. Jammer, jammer, maar ze staken vandaag. Het publiek mag kiezen: blijven zitten en naar een film kijken van een eerder concert, of vertrekken en geld terug ontvangen.

Ons groepje besluit op te stappen. Zeer ontstemd en teleurgesteld, vooral de kinderen die toch niet dagelijkse een écht concert te zien krijgen. Lekkere zondagmiddag. Bij elkaar 3 uur in de bus voor niks.

Staakt het staken!
Een van de ergerlijkste fenomenen van Frankrijk is de ongebreidelde stakingszucht. Ze leggen echt om het minste of geringste de gereedschappen (of instrumenten of schoolkrijtjes) neer. Nou is staken natuurlijk een recht. Misschien is het ook nog wel nuttig om een fabriek dicht te gooien als na lange onderhandelingen geen beweging in het loonbod te krijgen is. Maar de Franse staken al vóór ze gaan praten. Of in plaats van. Puur en alleen om te laten zien dat ze de macht hebben, lijkt het.

Het is met het stakingsrecht als met het recht op vrije meningsuiting. Je mag zeggen wat je denkt. Maar moet je het ook altijd doen?

Het is om moedeloos van te worden. Noem me een rechtse bal, maar dat eeuwige gestaak kost veel en veel meer dan het oplevert. Op een blog van een journalist uit de regio schreef ik het volgende commentaar.

Malheureusement les membres de l’orchestre de l’Opéra ont décidé de dégoûter leur public aujourd’hui. Tout le monde était assis, le spectacle allait commencer, quand les musiciens ont simplement expliqué au public qu’il n’y aurait pas de concert. Grève.

Notre petite groupe, venu 100 Km en bus loué exprès pour ce concert, a pu retourner sur ces pas. Dimanche perdue. N’y a-t-il pas de moyens de protester sans punir ces fans et nuire à sa propre réputation? Jouer au grand air? Jouer tout vêtu en blanc? Jouer une partie du concert sans ouvrir les rideaux?

Les tickets seront remboursés. Mais la déception et le dégoût provoqués par ce geste impoli marqueront longtemps notre sentiment envers cette bande de… * se force de rester respectable *.

Helpt ook geen reet, ik weet het. Maar wat moet je anders als kleine zelfstandige? Ik kan moeilijk gaan staken.

Passage de la Butte

Tsja, hoe gaat dat: er vallen wat dingetjes uit voor de werkweek en ik ben dus op zoek naar wat anders en al surfend kom ik veel fraais tegen.

Zo ben ik op een ouderwetse feuilleton gestuit. Ouderwets vanwege dat feuilleton, maar volstrekt nieuw natuurlijk vanwege het medium: dit feuilleton staat niet in de krant, maar op internet.
Hubert Calevas is gepensioneerd en al 45 jaar inwoner van Montmartre. Hij heeft de aanzet gegeven tot deze collectief geschreven polar die speelt in zijn eigen buurt, de Butte.
De personages bestaan echt . De mannelijke dan, want over de vrouwelijke laat de auteur zich wijselijk niet uit. (Al heeft iemand zich herkend, naar het schijnt)
Elke donderdag verschijnt er een episode van zo’n 4 bladzijden. Ze zijn half november begonnen, dus je kunt even vooruit: Passage de la Butte

Nicolumn: GROENE ZEEP

“Hallo, daar zijn we weer.
U herkent ons toch nog wel? We staan altijd op de camping in Antiep. We komen ieder jaar zeep bij u kopen…..
Ik zeg vanmorgen nog tegen mijn man: We kenne er wel een aanhangwagen bijnemen, zoveel zeep nemen we altijd mee…..Lekker is die zeep he? We moeten dit jaar voor zowat de hele familie meenemen en ook voor mensen bij ons in de straat.
Bep, dat is een aangetrouwde nicht van mijn man, die kocht vroeger die zeep uit Marseille, maar sinds ze die van u heeft geprobeerd, moeten we ook voor haar meenemen.
Weet u nog dat we vorig jaar alleen maar witte zeep kochten? Ja, dat herinnert u zich vast nog wel……maar nou heeft mijn man afgelopen jaar de badkamer opnieuw geschilderd, eerst helemaal gewit natuurlijk en toen de kastjes groen. Toen moesten we natuurlijk ook een groene WC-bril en ik zeg dus vanmorgen tegen m’n man: Laten we nou niet weer witte zeep nemen dit jaar, maar alleen maar groen. Maar nu ik al die kleuren groen zie die u heeft, weet ik het ook niet meer. Ik neem maar van alles wat denk ik. Welke vindt u persoonlijk de lekkerste?”
“Eh…..”
“Nou dat doet er ook niet toe, smaken verschillen, nietwaar? Bent u het ‘s avonds niet zat al die toeristen? Sommigen zijn zo vermoeiend he, die kenne zo zeuren. Op ‘t strand ook, ‘t zand is te hard of de zee is te zout. Blij dat wij zo makkelijk zijn…….
En ik wil ook nog wat meenemen voor een man. Wij hebben een man bij ons in de straat wonen he en sinds zijn vrouw dood is, ziet die man er zo onverzorgd uit, ik denk dat ie z’n eigen niet wast. Weet u misschien wat mannen lekker vinden?”
“Tja….”
“Ach, dat maakt ook eigenlijk niet uit, mannen vinden alles lekker he? ‘t Is meer het idee, ik neem wel lavendel voor hem mee.
Ben ik trouwens even blij dat m’n man de badkamer niet blauw heeft geschilderd, want blauwe zeep heeft u niet, zie ik.
U boft trouwens dat u ons uberhaupt ziet. We waren namelijk bijna niet gekomen. Dat kwam door de auto die kapot ging vlak voordat we weg zouden gaan. Maar goed, het is allemaal toch nog voor elkaar gekomen. U had wel raar opgekeken he, als u ons dit jaar niet gezien had? Man wat zal ik nou voor je moeder meenemen?”
“Eh….”
“Ach, dat doet er ook niet toe, doet u dat pakje er ook maar bij. Ik zeg vanmorgen nog tegen m’n man: Voor mij hoeven die warenhuizen niet, daar word je helemaal niet geholpen. Ik vind het juist wel prettig als je een beetje advies krijgt.
Zo man, draag jij die zakken…..mijn hemel wat hebben we een boel. Nou tot volgend jaar maar weer he, zal ik maar zeggen dus, misschien is de badkamer dan wel rood….Hoe vindt u die? Nou doei hoor….

Topoptreden in Tournus

Je moet er van houden. Punk Rock. Maar zelfs al hou je er niet van, als vader ben je toch onvoorwaardelijk trots op je zoon zodra die daar zomaar als ‘lead singer’ in een zaaltje in Tournus voor 400 mensen muziek gaat staan maken. Zeker als je bedenkt dat mijn Guido niet de meest extraverte 14-jarige is die je je kunt voorstellen.

Niet alleen heeft hij in een klein jaar heel aardig gitaar leren spelen, hij kan ook bijzonder overtuigend ‘Je m’emmerde’ brullen in deze cover van de Franse band ‘Guerilla Poubelle’. Guido’s band draagt de fraaie naam Nasal Mucus, heel toepasselijk voor zo’n stelletje snotneuzen. Maar alle gekheid op een stokje, die jongen gaat het vast nog ver schoppen. Zij het niet per se in de muziek.