Poken jij al?

En ik maar denken dat ze in Frankrijk hopeloos achter lopen, qua social networking en nieuwe media. Maar dat valt reuze mee. Zo vond ik vanmorgen een Franse website helemaal gewijd aan de poken. Dit bijzondere digitale visitekaartje lijkt ook hier in Frankrijk inmiddels voet aan de grond te krijgen. In Nederland wordt de Poken vooral gepromoot door Jillesdotcom. Dit social mediadier pusht de poken op alle netwerkbijeenkomsten die hij bezoekt en dat zijn er erg veel. Bovendien laat hij ook op Twitter geen gelegenheid voorbij gaan om Poken te promoten. Maar nu is Frankrijk kennelijk ook aan de beurt. Er staat ‘Deze site is bedoeld om je in contact te brengen met alle mensen die al een poken hebben’ Ik klik even verder. Wacht! Où es tu? Kennelijk kan ik hier met Google op zoek naar alle pokengebruikers in Frankrijk. Eeehhhh…. wacht. Cliquez ici pour voir le Google map de pays-bas. Pays Bas? Misschien gaat het hier toch iets minder hard dan ik dacht, met de netwerkgadgets ;-) .
Wacht, ik kijk even op Twitter/toutsurpoken. Hij doet al zijn Poken in de utverkoop voor maar 7,50 per stuk (in NL 13,95)… Ach. Weet je. Laat maar.

Pantoffelschoppen

De edele sport van het pantoffelschoppen kent zijn oorsprong in Frankrijk, waar Napoleon reeds regelmatig met zijn manschappen pantoffelschoptoernooien organiseerde. Ook de term ‘pantoffelheld’ stamt uit die tijd, en had toen nog een louter positieve betekenis. Tot het midden van de 20ste eeuw ging het vooral om vriendschappelijke partijtjes op exercitieveld of dorpsplein, maar sinds 1953 is er een officiële Franse pantoffelschopfederatie: Fédération Française de Lancer de Tatannes. Sinds die tijd is het razendsnel gegaan met de sport. In Nederland heeft het pantoffelschoppen reeds voet aan de grond gekregen. De sport staat weliswaar nog in de kinderschoenen, maar gezien de grote populariteit in ons favoriete vakantieland kan het niet lang duren of ook hier zullen de pantoffelschopverenigingen als paddestoelen uit de grond schieten. Voor meer informatie over de nationale kampioenschappen in verleden, heden en toekomst, zie de officiële site van de FFLT.

Et demain?

Op zoek naar sites over augmented reality (ook wel virtual reality, mixed reality, total immersion en in het Frans réalité augmentée ) kwam ik uit bij het alleraardigste Et-demain.com
Hier hebben ze het over nog veel meer zaken die spannend zijn, zaken die ik zeker niet ga opsommen hier, want dat kun je veel beter zelf gaan zien.

Wat betreft die réalité augmentée heb ik wat leuke linkjes aangemaakt, ik kan niet wachten tot ze daar iets mee gaan doen in het onderwijs!!! Met dank aan Elz die me ooit een linktip gaf (die vervolgens door de hele school ging)

Wil je meer weten over virtuele werkelijkheid dan kun je -uiteraard- terecht bij Wikipedia

Hier zijn enkele filmpjes:

(Ik -zou-er-gek-van-worden)

virtueel vriendje

Bullseye!

Leuk voor op je tiesjurt

Treinstations

Naast kerk(torens) kent het Franse platteland nog meer zeer herkenbare gebouwen. Veel dorpen hebben een station, en langs de oude lijnen werden bij vrijwel elke spoorwegovergang wachtershuisjes gebouwd.
Veel gebouwen zijn niet meer als zodanig in gebruik, maar als je er op let kun je er (op die N- en D-wegen) nog vele ontdekken.
Van oudsher trokken treinen bekijks en fans zodat er vele foto’s en verhalen op het internet aanwezig zijn.
Er zijn veel mensen bezig dit stukje (industriële) architectuur in kaart te brengen en te beschermen. Hier is zo’n voorbeeld van een site.

kerktorens


Photo: Danièle PLAN

Iedereen die de N- en D- wegen prefereert boven de péage weet dat elk dorp en stad(je) een stokoud kerkje heeft. Soms lijken ze op elkaar, maar ze zijn toch steeds weer anders. Een groep verzamelt ze op foto. Duizenden hebben ze er al. Ik persoonlijk heb niets met god of kerkgemeenschappen, maar die gebouwen zijn toch wel bijzonder. Al was het maar omdat ze tot de kern van de dorpsgemeenschap behoorden. Zoek je eigen dorp op, en als jouw kerk er niet bij is: stuur hem op.

‘Sarkozy, ik heb je door’ roepen, is strafbaar

Een 47-jarige onderwijzer uit Marseille voegt zich bij Dreyfus en Immogo, oftewel: in het lijstje van bizarre processen in Frankrijk.
Le Monde meldt dat de man zich voor de politierechter moest verantwoorden omdat hij wat al te vaak en te hard riep dat hij president Sarkozy wel door had: ,,Sarkozy, je te vois.”
Wat wil het geval? In het kader van de terrorismebestrijding worden Franse stations tegenwoordig zwaar bewaakt door politie en soldaten (met automatische geweren). Een ploeg agenten controleerde op het station Saint-Charles in Marseille uitgebreid twee jongeren, waardoor andere reizigers moesten wachten. Onze onderwijzer, ook één van de wachtenden, bedacht dat die controle wel erg stevig was en vroeg zich af of dat niet wat vriendelijker kon. Daarop slaakte hij de gewraakte kreten, naar eigen zeggen tot groot vermaak van de andere reizigers.
De politie zag de lol er niet van in en maakte proces-verbaal op wegens verstoring van de openbare orde. De onderwijzer had hun controle immers verstoord. Ruim een jaar bleef het stil, tot er een dagvaarding voor de politierechter op de deurmat viel. De de advocaat van de onderwijzer wil eerst een reconstructie: hoe hard moet je schreeuwen om de openbare orde op een station te verstoren?

Virtueel studeren? Op de Wikiversité!

Of het nou gaat om talen, exacte of menswetenschappen, medicijnen of recht, het kan allemaal gestudeerd worden aan de Wikiversité. De Wikiversité is een gemeenschappelijk franstalig project om zoveel mogelijk wetenschappelijke onderzoeksgebieden op een pedagogische en virtuele manier aan de man te brengen, met lessen, oefeningen en natuurlijk veel informatie; en dat voor alle niveaus – van CP tot doctorat. Dat wil zeggen, veel moet er nog geschreven worden, maar daar mag dan iedereen weer aan meedoen.
Hoe dan ook, wellicht een aardige saait voor HeF-ers die ook wel eens hun vak in het Frans willen leren. Of voor degenen die Frans willen laten leren via een vak… Of zoiets.

Hoeveel keer zoenen?

Een Amsterdamse psycholoog (was het Kohnstam?) heeft een tijdje een actie gevoerd – met buttons en al – voor het inperken van het gezoen. Twee keer was mooi zat, vond hij. In Frankrijk doet men het gewoonlijk twee, drie, vier, of zelfs vijf keer. Ik schreef over de sociale verwarring die mij als buitenlander overvalt bij het maken van de kuskeuzes al eens een stukje op mijn krek.blog. Kort daarna vond ik een handige site met daarop niks meer en niks minder dan een kuskaart. Een soort permanente smakpoll waarop je als bezoeker kunt aangeven hoe vaak er in jouw department gezoend wordt.

De uitkomsten zijn wonderbaarlijk. Het lijkt wel of de departementsgrens grote kloven slaat in het Franse kusgedrag. Met enorme verschillen tussen aangrenzende regio’s. Waar in de Aveyron 80% van de mensen beweert drie keer te kussen, doet een even groot deel van de bevolking in de Tarn het maar twee keer. In Parijs kust men twee keer, maar in de regio er omheen maar liefst vier keer. En met name ten Noorden van Parijs, in de Oise, lijkt het kussen een halve dagtaak. In deze vierkeerkusregio zijn relatief veel vijfkeerkussers.

Anne et Hélène

Rond 4 en 5 mei worden er traditiegetrouw op de Nederlandse tv veel films uitgezonden rond een bepaald thema…
Voor “Oorlogswinter” was het helaas nog te vroeg, “Soldaat van Oranje”kon er kennelijk niet mee door, maar ik heb reeds diverse Anne’s voorbij zien komen. Net nog een draak met veel Hollywoodiaanse verdichtingen.

Frankrijk kent haar eigen Anne Frank. Nou ja, niet echt, natuurlijk, maar even lezenswaardig: het verhaal van Hélène Berr

Van Gogh minder gek dan gedacht

Wat mij nu weer ter ore komt… twee Duitse wetenschappers beweren dat Van Gogh zijn eigen oor helemaal niet afgesneden heeft. Het was Gauguin! De twee schilders hadden ruzie voor de deur van een hoerenkast. Toen Gauguin wilde weglopen smeekte Van Gogh zijn vriend te blijven. Deze maakte een afwerende beweging met zijn mes (?) en sneedt zo per ongeluk het oor van Van Gogh af. De Nederlandse schilder zelf heeft er verder nooit een woord aan vuil gemaakt, en Guaguin heeft het verhaal bedacht dat het autoauromutilatie was. Hoe dan ook heeft Gaugun Van Gogh verder gemeden. Deze laatste was daarover zo overstuur dat hij zichzelf enkele maanden later van het leven beroofde.
Tsssssk.

Interview met Hans Kaufmann, hoofdauteur van
«Van Goghs Ohr, Paul Gauguin und der Pakt des Schweigens» («L’Oreille de Van Gogh, Paul Gauguin et le pacte du silence »), essai en allemand de Hans Kaufmann et Rita Wildegans, Osburg Verlag, 392 p., 23 €.

Koffie?

Het gebeurt niet vaak dat je een typische doorstuurmail krijgt die de moeite waard is. Zo flikker ik alle mailtjes met meer dan 2 geadresseerden en een powerpointpresentatie erin blind in de spambak. Ik heb geen behoefte aan grappige poesjes of pijnlijke sportmomenten, noch aan een uitleg (met plaatjes!) waarom vrouwen slimmer zijn dan mannen. Zojuist kreeg ik echter een typisch doorstuurmailtje dat ik wél kan appreciëren. Bij dezen:

L’histoire du pot de mayonnaise.

Quand il te semble qu’il y a « trop » de choses dans ta vie, quand 24 heures ne te semblent pas suffisantes… Rappelle-toi du pot de mayonnaise !

Il était une fois, un professeur de philosophie qui, devant sa classe, prit un grand pot de mayonnaise vide et sans dire un mot, commença à le remplir avec des balles de golf.

Ensuite, il demanda à ses élèves si le pot était plein. Les étudiants étaient d’accord pour dire que OUI.

Puis le professeur prit une boîte pleine de billes et la versa dans le pot de mayonnaise. Les billes comblèrent les espaces vides entre les balles de golf.
Le prof redemanda aux étudiants si le pot était plein. Ils dirent à nouveau OUI.

Après, le professeur pris un sachet rempli de sable et le versa dans le pot de mayonnaise. Bien sûr, le sable remplit tous les espaces vides
et le prof demanda à nouveau si le pot était plein. Les étudiants répondirent unanimement OUI.

Tout de suite après le prof ajouta deux tasses de café dans le contenu du pot de mayonnaise et effectivement le café combla les espaces entre les grains de sable.

Les étudiants se sont alors mis à rire…

Quand ils eurent fini, le prof dit :« Je veux que vous réalisiez que le pot de mayonnaise représente la vie.

Les balles de golf sont les choses importantes comme la famille, les enfants, la santé, tout ce qui passionne. Nos vies seraient quand même pleines si on perdait tout le reste et qu’il ne nous restait qu’elles.

Les billes sont les autres choses qui comptent comme le travail, la maison, la voiture, etc…

Le sable représente tout le reste, les petites choses de la vie.

Si on avait versé le sable en premier, il n’y aurait eu de place pour rien d’autre, ni les billes ni les balles de golf. C’est la même chose dans la vie. Si on dépense toute notre énergie et tout notre temps pour les petites choses, nous n’aurons jamais de place pour les choses vraiment importantes. Faites attention aux choses qui sont cruciales pour votre bonheur. Jouer avec ses enfants, prendre le temps d’aller chez le médecin, dîner avec son conjoint, faire du sport ou pratiquer ses loisirs favoris. Il restera toujours du temps pour faire le ménage, réparer le robinet de la cuisine… Occupez-vous des balles de golf en premier, des choses qui importent vraiment. Établissez des priorités, le reste n’est que du sable. » Un des étudiants leva alors la main et demanda ce que représente le café. Le professeur sourit et dit :« C’est bien que tu demandes. C’était juste pour vous démontrer que même si vos vies peuvent paraître bien remplies, il y aura toujours de la place pour une tasse de café avec un ami. »

Envoie ce mail à toutes les personnes qui comptent, à moi y compris, comme ça je saurai que j’ai une place dans le pot

Bien affectueusement.

Leven met incest

Wat doe je als je – na jaren sappelen met je gezondheid, vage klachten, algeheel onwelbevinden – ontdekt dat je een misbruikte jeugd aan het verdringen bent? Dat je een stuk van je kinderjaren kwijt bent, omdat je vader niet alleen agressief was, maar méér heeft gedaan.

Het overkwam Bianca, een jonge vrouw die ik ken via internet. We hebben elkaar veel gemaild en een paar keer gesproken via de telefoon. Over servers, wachtwoorden en IP-nummers. En ik vond haar al wat terughoudend, gespannen, afstandelijk klinken. Maar ja, je stelt je dan voor met een echte nerd van doen te hebben. Iemand die meer met computers heeft dan met mensen. Dat dat misschien ook zo is, en vooral waaróm dat zo is, daar stond ik niet bij stil. Nu wel. En dat is de verdienste van haar site.

Bianca is nu zo ver dat ze haar verhaal wil vertellen, ook omdat ze andere vrouwen wil helpen. Wie zich herkent in haar verhaal kan er misschien troost uit putten, kracht aan ontlenen. Ik vind dat ontzettend moedig. En geef haar site dan ook graag de aandacht die zij verdient.

Welkom bij de Piemels

Eerder deze week wees iemand die anoniem wil blijven mij op een site met lullende piemels, waar ook bovenstaand plaatje met de eikelende pik vandaan komt. ‘Eikelen’ ofwel ‘glander’ is een ander woord voor luieren. De overigens erg ijverige lulblogger had kennelijk een dagje geen zin toen hij deze cartoon plaatste. Voor de liefhebbers hier een linkje naar de luierclub. Volgens mij hebben we al eens eerder iets over het edele niksdoen gehad trouwens.

Het lulleblog staat verder vol met flauwe en minder flauwe en soms zelfs geslaagde grappen rond de hoofdpersonen Pik en Lul en is daarmee tamelijk puberaal. Moet kunnen, lijkt me. Al haalt het niveau bij lange na dat van Fokke en Sukke niet! Ze moeten er nog in groeien, zullen we maar zeggen. Oh ja, een linkje!

Ken uw Franse parlementariërs

In Nederland zijn er maar 150, maar Frankrijk kent maar liefst 577 parlementariërs. Dan wordt het natuurlijk een stuk moeilijker om ze allemaal een beetje te kennen, laat staan te weten wat ze allemaal doen en hoe ze stemmen (als ze er zijn…). Gelukkig zijn er dan wat hulpmiddelen om uw pappenheimers te leren kennen. Toch handig, al hebben we er niks aan, want als echte HeF-er mag je er natuurlijk niet op stemmen.

Natuurlijk is er die saaie, maar wellicht meest informatieve site van de Assemblée nationale zelf. Er is echter veel meer te leren over onze pappenheimer-parlementariërs. Op Mon député kan je al wat meer te weten komen over de gedeputeerden, met name over hun stemgedrag. Maar de leukste is wellicht de hielenlik-parlementariërssite Députés Godillots. Deze houdt keurig bij hoe het – tot de meerderheid behorende – gedeputeerde stemvee onrecht doet aan de democratie door altijd met de regering mee te stemmen. Wat een “godillot” precies is kun je er ook vinden, maar in essentie komt het hier op neer:

“Un godillot est ainsi un représentant élu du peuple qui va se présenter aux débats en séance parlementaire mais ne va participer que de façon mineure dans le seul objectif de voir voter par le législatif exactement ce que l’exécutif souhaite, au mépris de la séparation des pouvoirs établie par la Constitution.”

Tja, waar heb je dan nog een parlement voor nodig, he?