Koopt Fransch!

Zoals in de States het Buy American steeds vaker wordt gehoord en in Nederland wordt opgeroepen om gewoon maar lekker in eigen land vakantie te gaan vieren deze zomer (net als 48% van de Europeanen dat zegt te gaan doen, zo is er ook in Frankrijk behoefte om producten van eigen bodem te herwaarderen.
Ik vond twee sites:

Fabriquer en France, noemt zichzelf “le portail des produits français”

Création et produits de France “Un site pour acheter des produits français”

La Bresse!

Volgens de trefwoorden in mijn statistieken kwamen er best vaak mensen op mijn domein bresse.nl terecht die op zoek waren naar skivakanties. Ik snapte er niks van. Tot ik zelf eens verder keek dan mijn neus lang is. Blijkt dat er twee soorten ‘La Bresse’ bestaan. De ene (het mijne) is een zogenaamd ‘pays’, ofwel een landstreek, vergelijkbaar met De Achterhoek. Le Pays Bressan is bekend om zijn kippen, de enige kippen ter wereld met een AOC, herkenbaar aan hun witte verenkleed, rode kam en blauwe poten. De kleuren van de nationale vlag. La Bresse trekt zich niks aan van de departementsgrenzen en spreid zich uit tussen Chalon-sur-Saône en iets onder Bourg-en-Bresse, aan de westzijde begrensd door de Saône. Naar het Oosten hoort er ook een stukje Jura bij.

De andere La Bresse is een skigebied in de Vogezen. Schijnt enorm gezellig te zijn, maar ik weet er verder niks van. Als er geen sneeuw ligt, zoals nu, dan kun je er ook wandelen, schijnt. Buiten het seizoen gaan de webcams in de nostalgiestand en de Duitse Gemüdlichkeit spat van de site af. Weet je in ieder geval dat je moet uitkijken bij het programmeren van je TomTom. Bergafwaarts is naar de maisgele Bresse, bergop naar de witte.

Als God in Frankrijk?

Een (tweede) huisje in Frankrijk, voor vele Nederlanders blijft dit een droom. Maar er zijn er ook genoeg die het enthousiasme en het gevoel voor avontuur laten winnen van de onzekerheid en skeptiek aangaande de Franse gastvrijheid. Weg met de rijtjeshuizen en files. Biezen pakken en en op naar het beloofde Franse land, het liefst daar waar er veel ruimte beschikbaar is.

Een klein dorp opzoeken waar de boerderijen of gittes nog betaalbaar zijn, en een bouwval helemaal renoveren naar eigen smaak. Heerlijk. Henk Spaan heeft er onlangs nog een boek over geschreven, ‘De Rapen Zijn Gaar’.

En daar zitten ze dan, de Nederlandse families, in hun kleine afgelegen dorpjes, waar vaak geen Fransman meer wil wonen. Een half uur afstand van de dichtstbijzijnde bakker, de loodgieter die je niet verstaat (of wil verstaan?) en de gefrustreerde kids die hun leraar niet begrijpen…

Een kleine prijs voor het goddelijk leven? Of een droom die een nachtmerrie wordt? Als je voor iets gekozen hebt, dan gà je er ook voor… Wanneer maakt het charmante, trage en simpele Franse plattelandsleven, plaats voor irritatie omtrend een zogenaamde franse bekrompenheid?
En betekent dit doorstrijden, of opnieuw de biezen pakken?

In de Combrailles (in de Auvergne, vlakbij Clermont Ferrand) maken plaatselijke Franse associaties zich zorgen om de integratie van onder meer Nederlanders. Ze bieden zelfs ‘integratie-cursussen’ aan! Meer informatie is te vinden op de site van het
Syndicat Mixte pour l’Aménagement et le Développement des Combrailles.

Als Frans-Nederlandse journaliste, sinds 3 jaar gesetteld in Frankrijk, ben ik erg geïnteresseerd naar wat Nederlanders van Fransen vinden, en vice-versa. Wat zijn de ervaringen van Nederlanders die al een tijd in Frankrijk wonen? Die net zijn aangekomen? Zijn er Nederlanders die het helemaal gehad hebben met Frankrijk? Of die voor geen goud meer willen vertrekken?

Ik hoor heel graag jullie reacties en hoop er met jullie over te kunnen discussiëren.

Rotklussers in de aanbieding!

Rotklussen. Wie houdt er van? Niemand. En toch… Dankzij de crisis bieden steeds meer mensen zich aan om de rotklussen voor u te klaren. Zoekt u iemand om de drollen die uw hond draait op te ruimen? bel Patrice (Ramasseur de déjections canines). Zoekt u een gewillig slachtoffer om eens iemand lekker uit te kunnen schelden? Serge (Défoulour humain) is er voor u. Geen zin om uw schoonouders te bezoeken? Matthias (Petit fils indigne) doet ‘t voor u. Wilt u uw al te linkse vrienden overtuigen om toch maar rechts te gaan stemmen? Anne-Sophie de Villepin (Fabricante de militants UMP) is uw vrouw. Hebben uw kinderen een lesje nodig? M Jonclou (Grondeur d’enfants) leest. U wilt de gasten op uw feest wegjagen? Huur Jemes (Musichien planteur de soirée).
Afijn, op iedere rotklus past een rotklusser. Bent u zelf een rotklusser? Biedt u aan (bij voorkeur met videopresentatie) op saleboulot.com.

Angoulême revisité

Ze hadden er altijd al een eigen festival waar ik lang, lang geleden al eens over berichtte
Sinds vorig weekend hebben ze ook een spiksplinternieuw museum.
Wat je daar kan zien?
Nou, onder andere originele tekeningen (origineel in de zin van oorspronkelijk), volgens kenners de belangrijkste collectie van Europa.
De missie van conservator Ambroise Lassalle is vooral om bezoekers de veelzijdigheid van de strip te laten ontdekken.
Dat kun je middels zo’n 8000 originele tekeningen en meer dan 110000 -vooral Franstalige- strips. En aanverwante zaken.

Er was al een museumpje, maar dat barstte uit zijn voegen. Ze kunnen nu weer even voort.

Plukken en geplukt worden

Wanneer je in staat bent om in eigen behoeften te voorzien, dan zul je er niet zo snel naar toe gaan, maar anders is het een uitkomst: les “ceuillettes” waar je zelf fruit, groente en bloemen kunt oogsten.
Wanneer je zelf niet over een tuin beschikt, of een slechte oogst hebt gehad of gewoon je kinderen wil laten zien hoe iets groeit dan is dit een leuk uitje.
Wij deden dit wel eens wanneer we ergens kampeerden, we plukten dan een hoeveelheid fruit die vervolgens ‘cru’ dan wel door yoghurt werd gegeten en van de restanten maakte ik gauw een moes (want ja: geen koelkast). Maar meestal bleef er niet veel over.

Op chapeaudepaille zie je dat ze vooral noordelijk zitten en best wel veel rondom Parijs.

Galopen

“De auto kan best een dagje zonder u.” zei de Nederlandse overheid een tijd terug om het autogebruik terug te dringen. In Frankrijk zijn er pressiegroepen die de antiautocommunicatie een stuk minder lichtvoetig aanpakken. “Kan de planeet ernstige schade toebrengen” en “Autophobie” en “Redt de aarde per één auto tegelijk.” zijn de politiek correcte slogans van de site Carfree (Niet te verwarren met Carefree) France. Persoonlijk vind ik dit soort sites al gauw te humorloos. Zelfs de grappen hebben een looiige nasmaak.

Wel grappig is, dat ze zo hoog opgeven van Amsterdam, simpelweg omdat daar meer gefietst dan autogereden wordt. Tegelijk maken ze zich heftig druk over het ‘greenwashing’ van een nieuwe autosnelweg, die probeert zich als ‘biobaan’ te presenteren. Het is ook allemaal erg erg natuurlijk. Gelukkig woon ik in een streek nagenoeg zonder openbaar vervoer en te ver fietsen van mijn kantoor. Dus ik kan zonder schuldgevoel in de benzineslurper.

Puntloos puntenrijbewijs niet altijd waardeloos

Voor hen die al een Frans puntenrijbewijs hebben: een serie kleine overtredinkjes betekent voortaan niet meer per definitie dat je je rijbewijs kwijt bent. Het Franse tv-journaal meldt dat de Franse Raad van State heeft beslist dat het verlies van je rijbewijs een onevenredig zware straf kan zijn. Dat is met name het geval als je het nodig hebt voor je werk.
Je zult er wel wat voor moeten doen om het terug te krijgen, want de automatische intrekking van de rijbevoegdheid vervalt niet. Je moet een advocaat inschakelen om een verzoek tot teruggave te doen. Daarna besluit een rechter of je je rijbewijs al dan niet terug krijgt. Volgens de Raad van State is het dan ook onzin dat hiermee het ouderwetse rijbewijs zonder punten weer ingevoerd is.

Ptidico

ik weet het: we hebben de nodige woordenboeken al voorbij zien komen (type maar eens “dico” bij ‘zoeken’), maar ik vond deze wel lollig en pretentieloos.

Ze zijn ook nog eens partner met unerecette.fr. Handig wat? Zoek je een woord, weet je inenen ook wat je gaat eten.
Smakelijk!

Les + beaux villages

(Photo Emile Taillefer)

Zoals duidelijk zal worden ben ik een een grote fan van het platteland van Frankrijk. Natuurlijk ook de natuur, de uitzichten en de ruimte, maar toch vooral de authentieke gebouwen en kleine dorpsgemeenschappen, met winkeltjes, kroegjes, kerkjes en oude rondschuifelende inwoners. Helaas verdwijnt er veel levendigheid in met name de allerkleinste.
Maar er zijn nog steeds juweeltjes. Hier een site met de 151 allermooiste dorpjes van Frankrijk.

Benoemd beeld

Een beeld zegt meer dan duizend woorden. Jaja. Maar vind tegenwoordig maar eens een beeld zonder woorden. Digitale fotocollecties worden heel nauwkeurig gecatalogiseerd, waarbij elk beeld zijn eigen ‘caption’ met ‘tags’ (etiketten) krijgt. Dat benoemen van foto’s is inmiddels een echt beroep geworden. Waar je dus van kunt leven.

Niet alle bezoekers van Hollandais en France weten dat een van onze stamgasten, Elz, van het benoemen van beeld haar vak heeft gemaakt. Ze werkt voor freelance fotografen en fotobureaus die zeker willen zijn dat hun beelden de juiste trefwoorden meekrijgen, zodat ze ook gevonden worden. Dat er dus niet staat ‘man in klederdracht’ als het gaat om Jantje Smit in volendams kostuum op de dijk voor een klassieke botter tegen een dreigende wolkenlucht. Of zo.
Ik zou hier graag wat praktijkvoorbeelden geven van hoe dat goed en fout kan gaan, maar ben bang me dan nog grenzelozer belachelijk te maken dan ik met dit eerste voorbeeld al deed. Wellicht dat Elz…?

In de tussentijd kunnen we eens kritisch kijken hoe het Musee de la Photo het heeft opgelost. Die hebben namelijk onlangs hun complete collectie online gezet. Zo las ik bij Craig McGinty.

Touchay: Marco Bakker zingt voor de kerk

Dat Nederlanders niet alleen maar komen genieten in Frankrijk , maar ook een bijdrage willen leveren aan het franse “patrimoine” bewijst Marco Bakker. Jaren geleden is hij met Willeke neergestreken in een klein dorpje in midden Frankrijk. Zoals vele kleine dorpjes in Frankrijk heeft ook dit dorp een mooie oude kerk, die de nodige renovatie behoeft.

Marco Bakker heeft aangeboden om voor de reparatie van het dak van de kerk een benefiet concert te geven, waarbij de opbrengst geheel ten goede komt aan de Association de Sauvegarde de l’Eglise de Touchay (ASET = Vereniging voor het Behoud van de Kerk in Touchay). U kunt alvast een kijkje nemen op de website van Touchay.

Het concert wordt op maandag 13 juli gehouden en begint om 21H00. Om de avond af te sluiten en quatorze juillet in te luiden is er een prachtig vuurwerk en een ‘bal gratuit’.

Informatie 02.48.61.70.70 (in het Frans) of 02.48.56.37.75 (in het Nederlands). Reserveringen bij het Office de Tourisme in Lignières, telefoon: 02.48.60.20.41.
De prijzen bedragen 15€ voor volwassenen en 10€ voor studenten en jongeren van 12-22 jaar, tot 12 jaar is gratis.

Nederlanders èn Fransen worden van harte uitgenodigd om deze bijzondere avond bij te wonen.

De toekomst van de journalistiek

Deze week ben ik op school bezig met een leuk project. De 5e moet ‘Blancheneige’ herschrijven in een zelfgekozen stijl. Dan merk je hoe sommigen echt talent hebben voor taal en verhalen vertellen. Bij de voorbereiding kwam ik een aardige site tegen. ‘Haut Courant’ is een blog/krant waar de journalisten van morgen schrijven over het nieuws van vandaag. Heerlijk toch, al die hoopvolle koppies?

Waar cultureel fuiven, deze zomer?

Problemen om als cultuurliefhebber je zomervakantie in Frankrijk vol te plannen? Werp dan even een blik in de zomerfestivalgids van Télérama. Ieder jaar brengt dit media- en cultuurtijdschrift (en televisiegids) een gidsje uit met allerlei festivals die in de zomer her en der plaatsvinden. Deze week als bijlage van het tijdschrift, maar natuurlijk ook op internet te vinden. Van Musica te Strasbourg tot Schuurtheater te Angaïs, van Jazz te Juan-les-Pins tot het Festival aan het einde van de wereld, er is voor elk wat wils. Zelfs bij ons.
Prettige vakantie !

De bende van de rode rots

Het is zeker niet de bedoeling om hier een uitputtende verzameling aan te leggen van alle Hollanders die zich met meer of minder succes in Frankrijk gevestigd hebben, maar soms kom je er een stel tegen dat zich – in ieder geval online – heel aardig weet te profileren. Logisch, want Maartje (49) en Ruud (45) zijn – volgens eigen zeggen – broodschrijvers. Zij verhuisden in 2006 naar Frankrijk met hun kinderen Halldor (9) en Deirdre (6). En zo te zien hebben ze nog geen spijt. Hoewel…

“Maar de werkelijke reden (om naar Frankrijk te verhuizen GH) was dat we een beproeving zochten die ons zou losweken van het kunstmatige en voorspelbare leven in Nederland. En, als je mijn verhalen leest dan zul je ook tot de conclusie komen dat die missie is gelukt.” Dat belooft wat.

De site stelt niet teleur. Er staat een mooie lijst op met tips voor mensen die willen emigreren, zeer leesbare columns (netjes elke maand één), allerlei achtergrondinformatie over het leven in Frankrijk en eerlijke verhalen over hoe verwachtingen bijgesteld en onverwacht geluk gevonden worden. Wat mij betreft een blijvertje in de favorietenlijst.

lavoir

Een ander typisch bouwwerkje in Frankrijk is een Lavoir. Ik kom er wel eens eentje tegen in Frankrijk. Gebouwd om (was)vrouwen (lavandières) de gelegenheid te geven hun was uit te spoelen nadat ze die thuis hadden gewassen. Een gebouwtje waar dus een rivier, kanaal of bronwater doorheen loopt om voldoende vers schoon water te hebben.
Ik wist niet dat ze zo algemeen in Frankrijk waren. Kijk maar op deze site. De bouwvormen zijn erg verschillend: van een houten afdakje tot een marmeren paleisje. Omdat ze al een jaar of 50 niet meer echt in gebruik zijn, zijn er velen in vervallen staat. Maar gelukkig worden er ook vele gerestaureerd of krijgen een alternatief gebruik. Het staat allemaal op genoemde site.
Ik heb ook wel eens gelezen dat een lavoir werd gebruikt om vee te laten drinken. Daarvan heb ik echter geen bewijsstukken kunnen vinden.

Hollandais dans En France

Onlangs bedacht ik dat ik graag weer eens met Zorro Immo in het mooie Frankrijkblad En France zou adverteren. Ik heb prima contact met de meneer die daar de advertentieverkoop doet. Julien Frouin. Altijd correct. Toen bijvoorbeeld een keer een Nederlandse makelaar in Frankrijk dreigde om zijn advertentiebudget elders onder te brengen als En France mijn advertenties zou blijven accepteren, hield Frouin de rug recht. De makelaar ging inderdaad een tijdlang een immostraatje om, maar vond de alternatieven toch knudde en koos uiteindelijk eieren voor zijn geld. Hij staat er weer gewoon in.

Maar goed, ik wilde dus adverteren in En France. Maar nu eens flink. Dus schreef ik al mijn Nederlandse verkopers een mailtje met de vraag: “Doet u mee voor een verzameladvertentie?” En ja, dat wilden ze. En dat is ook niet zo vreemd, want voor een relatief gering bedrag kregen ze een plekje in een zeer goed gelezen blad.

Ik mikte op 16 advertenties. Vier rijen van vier. Maar al snel bleek dat ik aan één pagina niet genoeg zou hebben, want het werden maar liefst negen rijen van vier: 36 kleine advertentietjes. En nóg heb ik mensen (waaronder mezelf) teleur moeten stellen.

Door de 36 kleine financiële bijdragen hoef ik zelf nog maar een gering bedrag bij te passen. Een bedrag waar ik normaal maar een kwart pagina voor zou kunnen kopen. Nu heb ik een ‘spread’, ook wel 1/1 pagina genoemd. Full colour. Terwijl de makelaar die mij uit het blad wilde weren zich behelpt met een half paginaatje. Hehehe.

De gewone oplage is 50.000 stuks, die van 9 juni tot 25 augustus in de kiosk liggen. Dit keer zijn er echter 10.000 exemplaren extra gedrukt, die als promotie meegaan met Résidence. Kortom, de deelnemende adverteerders van Zorro Immo zijn spekkoper. En dank zij hen ben ik dat ook. Ook al omdat ik tegelijk nog een klein beetje reclame kon maken voor Immogo.

Wie de advertentie wil lezen zonder En France te kopen (stom, want je mist dan heel veel leuke artikelen en prachtige fotografie), kan hier en hier de twee pagina’s als pdf downloaden. Maar je kunt natuurlijk ook gewoon op Zorro Immo zelf gaan kijken, nu je toch online bent.

Kikken!

Onze vijver wordt bevolkt door kikkers. In de winter geven die geen kik, maar als ze in de lente op elkaar verkikkerd raken… Dan is het vet kikken! Hier een artikeltje met film- en geluidsfragment.

Een tien en een griffel

Viavia kwam ik terecht bij een zeer lezenswaardig online tijdschrift, Slate.fr. Ik heb er verder niet zo veel over te melden, behalve dan dat het me op het eerste gezicht een rechts noch links blad lijkt, met afgewogen opinies en schrijvers die minder interessant proberen te doen dan veel Franse journalisten. Ze vertellen gewoon wat er gebeurt of wat ze vinden, afgewogen, zonder zich te buiten te gaan aan frivoliteiten of ingewikkelde taalconstructies. Een verademing. Er is trouwens ook een Amerikaanse versie met dezelfde verfrissende benadering.