Koel Frans

De docent Frans Berry van der Wouw heeft een eigen uitgeverijtje, dat hij de naam Arti-Choc heeft gegeven. Van der Wouw geeft dan ook lichtelijk choquerende werkjes uit, met als poeptitels: “Merde!” en “Merde encore” van Geneviève Edis. Binnenkort verschijnt een derde uitgave: “Woordenboek van het Frans dat u op school nooit leerde.” Het excuus voor deze boekjes staat op de site van Arti-Choc als volgt verwoord:

“Vindt u het Frans ook zo’n mooie taal maar un peu difficile? Goede kans dat dat komt door het argot (populair Frans) dat u overal tegenkomt. Op school leren we vooral het standaard-Frans, waarmee we prima kunnen communiceren. Maar wie de Fransen écht wil begrijpen zal enige basiskennis moeten hebben van het populaire Frans zoals de Fransen dat zelf gebruiken.”

Van der Wouw blijkt dé Argot-specialist van Nederland te zijn. Het is zelfs mogelijk hem in te huren voor lezingen over ARGOT À GOGO. “Tijdens deze avond zult u op speelse wijze ontdekken dat deze kleurrijke taal op ieder sociaal en cultureel niveau gebruikt wordt en zult u en passant heel wat nieuwe woorden en uitdrukkingen leren. Zodat u wellicht niet meer hoeft te zeggen “Je n’ai pas compris”, maar “J’ai pigé!” Lekker platte Franse cultuur snuiven dus.

Wie geen zin heeft in boeken of een lezing bezoeken, kan ook terecht op de site van de BBC. Daar hebben ze pagina’s en pagina’s vol ‘Cool French’, in verschillende categorieën online te beluisteren of te downloaden als MP3.

Kom mee naar buiten allemaal…

Twitter, Facebook, Hyves, Hollandais en France… je kunt op veel plekken gezelschap opzoeken, zonder uit je bureaustoel te komen. Je hoort dan ook wel eens roepen dat al die moderne digitale ontmoetingsplekken ten koste gaan van écht sociaal contact. Ik ben het daar niet helemaal mee eens. Zo zie ik speciale Tweet-meets ontstaan, waar tweeps elkaar in levenden lijve treffen. En van mijn op Hyves actieve familieleden weet ik dat ook daar regelmatig persoonlijk contact uit voortvloeit. Sterker nog, het is één groot Goois Matras, dat hele Hyves.

Ook Hollandais en France leidde al tot een aantal persoonlijke ontmoetingen, onder meer in de Morvan, bij mij thuis en een keer bij de Frankrijkbeurs in Utrecht. Reuze gezellig en zeker voor herhaling vatbaar.

Het internet is dé plek om nieuwe vrienden te maken. Er is zelfs een site speciaal ontwikkeld om echte ontmoetingen tussen digiverslaafden te faciliteren. In Frankrijk heet deze site ‘On va Sortir’ en dat is precies wat de bezoekers doen.

Je kunt je inschrijven, en meedoen aan ‘collectieve blind dates’, in de stad op een terras, in een bowlingcentrum, bij de midgetgolf. Er zijn natuurlijk al slimmeriken die er een commercieel slaatje uit weten te slaan door zich op te werpen als organisator van een ontmoeting in de bergen, waar zij dan een cursus klauteren en abseilen geven. Maar hé, wat maakt het uit? Als je maar de deur uit komt en je vermaakt met andere afkickende internetverslaafden.

How to sell a house in France

We zijn weer open! Het eerste logje met de nieuwe site-software. Dat gaat natuurlijk over mijn favoriete onderwerp: Immogo! Ik vond laatste een heel aardig regionaal magazine, gericht op de Creuse. Daarin las ik allerlei – kennelijk door adviseurs en amateurs geschreven – artikelen. Bovendien leek me het een aardige manier om de locale Engelse markt te bereiken. Dus nam ik een betaalde advertentie en schreef ik een artikel onder de uitnodigende titel: How to sell a house in France.

De advertentie leverde niet veel hits op. Maar het artikel was nog niet verschenen of de aanvragen stroomden binnen. Kennelijk zijn er nogal wat Engelsen in de Creuse die hun huis wilen verkopen. Kortom, een goede investering. Nu alleen nog een paar van die huisjes in de Creuse verkopen. Ze zijn niet bepaald duur, dus daar kan het niet aan liggen.

On a pas marché sur la lune?

Voor sommige mensen is het nog steeds een vraag: waren ‘ze’ er nu wel of was het fake.
Het schijnt dat het laatste mede is gevoed door de film “Capricorn One” (n.b. de film waardoor ene O.J. Bekend werd)
Enfin, wil jet het nog eens na lezen in het Frans, dan kan dat bijvoorbeeld hier of daar of ergens anders

Maar de leukste was toch wel deze aardse versie

Komkommertijd!!!!

Kippenleed

We hebben kippen. Dat zat al een tijd in de planning, maar het wilde niet vlotten. Want gratis eieren, daar komt nog heel wat investering bij kijken. Eerst moest er gaas gekocht worden. En dan niet van dat lelijke kippengaas, maar mooi groen gaas met vierkante gaten van 10 bij 10 cm. Nou blijkt in de praktijk dat gaas – eenmaal uitgerold – niet zo goed te blijven staan. Het valt om. Je moet het ondersteunen met palen. Onze werkster had er nog wat in de aanbieding, en we mochten ook haar hamer lenen. Geen huis- en keuken-hamertje maar een echte tuinhamer. Met een lange steel en een kop van een kilo of twee, drie. Daarmee moesten die palen de grond in geramd worden.

Dat is nog best zwaar werk, als je het niet gewend bent. Waarbij ik – overmand door vermoeidheid wegens de ongewone lichamelijke inspanning – één keer de paal schampte en de hamer keihard op mijn voet sloeg, met een fikse bloeduitstorting tot gevolg. Nog een geluk dat er niks gebroken was. Dat zal me leren de hamer met twee voeten vast te houden.

Enfin, de palen stonden en met hulp van zoonlief werd het gaas er tegenaan gespijkerd. Het werd een fraai geheel. Aan één kant bricoleerde ik een handig soort deurtje in het hek, met aan het eind een vertikale stok die met twee ogen aan wat oude deurscharnieren kon worden gehaakt. De kippen konden komen!

Ik had een vriend gevraagd wat voor kippen ik moets kopen, maar, zo zei hij: “Les poules, ça ne s’achète pas, ça se donne.” Hij zou ons wel een drietal kippen uit eigen fok geven. Na een paar weken wachten – ze waren nog te jong om te verkassen – leken ze eindelijk volwassen genoeg. Het waren nog steeds tamelijk kleine kipjes, maar dat lag aan het merk. Bantam-kippen. Zo groot als een kraai, ongeveer. We zetten ze binnen in het hok, waar ze dan een etmaal moesten wennen vóór ze naar buiten mochten.

Helaas wisten ze al veel eerder te ontsnappen, zodat ze in het omheinde gedeelte terecht kwamen. Nog geen man overboord, zou je denken, totdat bleek dat ze simpelweg door het gaas konden kruipen. Nou was dat ook ‘grillage de moutons’ en kippen zijn inderdaad kleiner dan schapen, maar we hadden toch verwacht dat de mazen klein genoeg zouden zijn. Daar liepen ineens drie kippen vrij door de tuin. Die kregen we dus nooit meer te pakken, want een kip, dat loopt als een kievit.

Die avond moesten we uit eten, en we kwamen pas na middernacht terug. De kippen waren al lang op stok. Helaas bleken slechts twee van de drie kippen de weg naar het nachthok teruggevonden te hebben. Van de derde geen spoor. Waarschijnlijk door een vos verschalkt.

Dit waren kortom niet de juiste kippen voor ons. Te klein. De twee overgebleven kipjes werden de volgende avond in het donker (dan zien ze namelijk geen kip en kun je ze zo oppakken) in een doos gestopt en de volgende dag terguggegeven aan onze vrienden. We waren weer kiploos. Maar niet voor lang.

De week erop zijn we naar de markt in Louhans gegaan om nieuwe kippen te kopen. Met als belangrijkste selectiecriterium: groter dan de gaten in ons gaas. We vonden een drietal mooie rosse dames en kochten er meteen maar een flinke zwart-witte haan bij. Ze gingen met zijn vieren in een veel te klein doosje. We hebben ze snel thuis gebracht en in het hok opgesloten.

Dat was afgelopen maandag. Ze zijn nu gewend en mogen overdag rondlopen. De eerste dag is er wel eentje ontsnapt, omdat kippen vogels blijken te zijn, en dus ook kunnen vliegen. Over het gaas heen. Gelukkig kwam ze ook uit zichzelf weer terug. De eerste avond hebben we ze in het hok in een hoek gedreven om ze en voor een te kortwieken met een keukenschaar. Doet geen pijn, zo lang je je maar niet in je vingers knipt.

Nu lopen de kippetjes doodgemoedereerd in hun kraal te scharrelen. Ze krabben wat, pikken wat, gaan af en toe naar binnen om wat te drinken uit het pannetje water dat we daar voor ze neer hebben gezet. En… ze zijn zelfs al aan het leggen. De eerste twee eieren hadden geen schaal, alleen een soort taai vlies, maar dan kan van de stress zijn. We voeren ze nu kalk met zout bij om ze voldoende schaalbouwstoffen te geven. En verder krijgen ze speciale legkipvoeding, dus het moet in orde komen.

Overigens kochten we de kippen in principe voor de verse eitjes. Maar het heeft ook wel iets rustgevends, een kip. Die beesten zijn zo vertederend dom. Er lijkt werkelijk niets in hun kippehersentjes om te gaan. Ze lopen wat, pikken wat, poepen wat en maken knorgeluidjes. Dat is al. Kippen zijn zen.

Le tour

Vandaag begint-ie: Le tour de France 2009. Het grootste wielerevenement ter wereld, en na de olympische spelen en het Fries kampioenschap fierljeppen ook het grootste sportevenement ter wereld.
Bijna 3500 kilometer krijgen de wielrijders voor hun kiezen. Maar behalve de wielersport valt er bij iedere tour veel van andere dingen te genieten: de landschappen, de historische monumenten – die uitgebreid becommentariëerd worden tijdens de live-uitzendingen – en de steden die de Tour aan doet. Veel hierover valt er natuurlijk ook op internet te vinden. Te beginnen met de webzijde van de tourorganisatie zelf; boordevol informatie over het sportgebeuren zelf (parcours, uitslagen, reglement, etc), maar ook over de dorpen en steden die ze aandoen: een heuse guide touristique, étape par étape. Sommige vertrek- of aankomstplaatsen hebben een speciale site gecreëerd, zoals Monaco, waar het vandaag allemaal begint.
Verder valt het natuurlijk ook op televisie te volgen; op France 2 met het commentaar van onder andere de grootheden Laurent Jalabert en Laurent Fignon. En zelfs via Google Earth is het bij te houden, maar dan moet je wel eerst wat logiciel downloaden.
Wilt u er pedagogisch nog wat profijt van trekken, dan kan dat ook.
Afijn, er is vast voor elk wat wils. Prettige ronde!

Waar gaan we niet heen met vakantie?

Persoonlijk word ik er warm noch koud van, maar er zijn mensen die rillingen krijgen bij het idee alleen al dat ze gegrepen kunnen worden door de griep. Mensen die bij het kleinste kuchje de knokige klauwen van Magere Hein zich al zien uitstrekken naar hun niet geheel onbevlekte ziel.
Als jij ook zo iemand bent die liever het zekere voor het onzekere neemt en na elke begroeting zijn wangen desinfecteert met een zakdoek gedrenkt in antibacterieel reinigingsmiddel, dan zul je zeker blij zijn met deze pagina van de Figaro. Met daarop een overzicht van te mijden streken. Dus dit jaar niet naar Parijs, maar naar Limoges of Corsica. Tenzij je uit Parijs komt natuurlijk, want dan ben jij de risicofactor voor al die onschuldige Limousins en Corsicanen!

Het veiligste is natuurlijk gewoon thuisblijven.
En, voor alle zekerheid, eventueel bezoek eerst uitkoken.

Kun je nog zingen?

Oplettende lezertjes weten dat ik me de afgelopen weken bij een zanggroepje gevoegd heb. We bereiden ons voor op het Fête de Ménetreuil, op 1 augustus.
Nou ja, zanggroepje… uit de 400 inwoners van ons dorp hebben zich een tiental meest bejaarden gemeld waarvan – zo dicteert de statistiek want al tiert de incest welig, we zijn Volendam niet – ruim de helft écht niet kan zingen, en de andere helft voor de helft redelijk. Eigenlijk zijn er maar twee mensen die maat en melodie kunnen houden. Bij de rest rest slechts plaatsvervangende schaamte. Maar goed, Idols is er groot mee geworden.

Ik reken mezelf – te elfder ure aan de groep toegevoegd – even heel onbescheiden tot degenen die nog redelijk mee kunnen komen. Nu blijkt dat de enige mannelijke kandidaat ineens een bruiloft heeft op 1 augustus, zit er nog een solo voor me in óók. Ik heb gekozen voor ‘Sur Ma Vie’ van Charles Aznavour. Een zielig, gedragen nummer over een man die op zijn leven zweert dat hij haar altijd trouw zal blijven. Hij staat al voor het altaar, het orgel jubelt… en zij komt niet opdagen. En tóch, tóch zal hij van haar blijven houden. Prachtig.

De muzikaal leider van het stel is George, een voormalige politieagent uit Lyon die zich na zijn pensioneren helemaal op het liedjeszingen heeft gestort. George probeert mij warm te krijgen voor de voor mij onbekende Sacha Distel. Niet geheel tevergeefs, want ik ben best een fan van ‘crooners’ als Sinatra, en Distel was een soort Franse Tony Bennet, zo blijkt. Ik ben nu aan het oefenen voor het lied ‘La Belle Vie’ (the Good Life) en misschien komt er ook nog een duet: ‘Le soleil de ma vie’ ofwel ‘Sunshine of my life’ van Stevie wonder. De Franse versie is een flauw aftreksel, maar wie weet mag ik mijn partij in het Engels zingen.

OK, nu volgt het servicegedeelte. Op zoek naar muziek kwam ik terecht op de Franse site ‘MusicMe‘ waar je gratis duizenden liedjes kunt opzoeken en afspelen. Ze hebben met name een fantastische Franse bibliotheek, waarin ik zelfs de verloren gewaande ‘Fleurs du Mal’ van Leo Ferré terugvond. Kan ik uren naar luisteren. Leuke functie is dat je na inschrijven een playlist kunt maken, zodat je een hele avond muziek bij elkaar kunt schrapen en afspelen, zolang je maar een internetverbinding hebt.

Downloaden kan trouwens ook, maar dan heb je naast een abonnement van 10 euro per maand (afzeggen kan elk moment, dus je kunt je eventueel sufloaden in één maand) ook een Windows Computer nodig. Sukkels. Verder zijn de gedownloadde liedjes niet op een CD te branden, maar wel via een USB-stick uit te wisselen of op een MP3-speler te gebruiken.

Bij muziek hoort ook tekst. Na het ter ziele gaan van Paroles.net is een van oorsprong Engelse site in het gat gesprongen. Dus de songteksten haal ik gratis uit de welvoorziene bibliotheek van Lyrics-Copy.

Zo. Dat was weer mijn positieve bijdrage aan het culturele niveau van HeF. Ohhhh, la belle vie!