Laat de caravan staan!

Wij Nederlanders zijn in heel Europa berucht vanwege onze in colonnes zuidwaarts kachelende caravans die de Franse wegen verstoppen. Maar vlak ook de Engelsen niet uit, hoor! En er komen ook steeds meer Belgen die hun mobiele huisje naar andere landen trekken. Al die pipo’s zorgen met zijn allen niet alleen voor verkeersoverlast, maar vervuilen ook het milieu. Een caravan trekken kost veel extra benzine.

Eigenlijk is het stom, dat gemigreer met zo’n ding, alleen om hem in Nederland in een dure stalling te zetten. Waarom niet in Frankrijk een winterstalling gezocht? Als je je caravan bij iemand in de schuur laat staan, win je twee dagen vakantie, je bespaart op benzine en tolwegen en je rijdt veel relaxter naar Nederland en terug.

Nadeel was natuurlijk dat niet iedereen even makkelijk een stalling vindt in zijn vakantieland. Daar brengt Parkengo nu verandering in. Op Parkengo kunnen particulieren en agrariërs uit heel Europa hun lege schuur of andere stallingsplek te huur aanbieden aan buitenlandse caravaneigenaren. Zo verdienen ze nog wat bij, wat in deze donkere tijden voor de boeren ook geen slechte zaak is.

Parkengo is een intitiatief van Krek., wegens tijdgebrek overgedragen aan Harry.

Clearstream-proces op de voet volgen? Twitter!

Voor diegenen onder ons die een bovengemiddelde belangstelling hebben voor de ranzige branden van de Franse politiek: als je het Clearstream-proces op de voet wilt volgen, doe je dat op Twitter (als je enigszins redelijk Frans kunt lezen natuurlijk).
Niet dat je daar een goed-lopend, vlot lezend verslag krijgt. Dat kan natuurlijk helemaal niet binnen de lengte van een tweet.

Maar in de rechtzaal zitten twee journalisten die met de regelmaat van de klok sound-bites van de betrokkenen de wereld in slingeren. Of ze melden dat een advocaat zijn krantje uit heeft en de zaal verlaat… Amaury Guibert doet het voor France2 TV. Ook de Nouvel Observateur blaast zijn partijtje mee.

Officieel mag je trouwens helemaal geen mobiele telefoons aan hebben staan in Franse rechtzalen. Dat betekent niet per definitie dat er illegaal getwitterd wordt: het kan natuurlijk zijn dat de verslaggevers iedere keer even de zaal uitlopen.

Architect in de Dordogne – Helder

Niet alleen horecaffers, campingboeren, chambredoters en pensionado’s zoeken hun geluk in Frankrijk. Ook mensen met een minder voor de hand liggend beroep wagen de sprong naar de hexagoon. Zo ken ik een copywriter, een tekstschrijver annex ballonvaarder, een keuken-designer en nu kom ik ook een architect tegen. Gerard Helder is anderhalf jaar geleden naar de Dordogne getrokken en probeert daar nu een nieuwe, Franse praktijk op te zetten. Dat lukt heel aardig, want op zijn site zie ik al vier flinke projecten.

Gerard Helder werkt met lokale artisans, maar richt zich vooralsnog vooral op de Nederlandse markt. Dat wil zeggen: Nederlanders met een huis of een project in de Dordogne. Een klus die je normaal op afstand niet dan met de grootste moeite tot een goed einde zou kunnen brengen, is met Heer Helder heel haalbaar.

Net als ik dat doe met mijn Nederlandse copyklanten, maakt ook Studio Helder intensief gebruik van het internet. Hij opent voor elke klant een afgeschermd logboek, waar hij dagelijks de voortgang bijhoudt. Met foto’s en informatie over de gemaakte afspraken, eventuele problemen en voorstellen voor oplossingen. De klant houdt dus continu een vinger aan de pols.

Ik zie het een gemiddeld Frans bouwbedrijf nog niet doen. Bovendien is het voor de Hollandse klandizie natuurlijk reuze handig dat alles helemaal in het Nederlands is! Wel zo… ehm… helder.

Le Hérisson

We kregen een mailtje van Janneke, van Cinéart.

Of we aandacht willen besteden aan de film Le Hérisson, die vorig weekend op het ‘Film by the Sea’ festival in Vlissingen de ‘Film& Literatuur’ award heeft gewonnen en die 5 november in Nederland wordt uitgebracht.

Natuurlijk willen we dat.

Want er wordt te weinig naar Franse films gekeken in Nederland.

De film is al op 3 juli uitgekomen in Frankrijk, dus is het boeiend om te lezen wat Leblogducinema erover schrijft. Mmmmm….dat én de stukjes die ik al gezien heb, maken me wel nieuwsgierig naar het boek.

Dat ga ik eerst maar eens lezen zoeken.

Uiteraard is er ook nog een officiële site

Het universum van de kleine prins

Vraag me niet waarom, maar Le Petit Prince heeft mythische proporties aangenomen. Het is een beetje een vreemd verhaal, dromerig, sprookjesachtig, surrealistisch, maar toch spreekt het wereldwijd aan. Misschien komt het ook door de originele tekeningen.

Inmiddels is de creatie van De Saint Exupéry in ieder geval big businezz, zoals de fransen zeggen. Je het spelletjes, t-shirts, mokken en natuurlijk knuffels met het blonde knaapje. Plus een gloednieuwe site, zelfs nog niet helemaal af, die het universum van de kleine prins belicht.

Wie daar wat aan heeft? Wel, vooral de erven van Antoine de Saint-Exupéry natuurlijk, die de rechten van alle verhalen en afbeeldingen bezitten. Die hebben kennelijk besloten om nou toch eens eindelijk werk te maken van hun vaders œuvre. En gelijk hebben ze. Hier is de site… Voor de liefhebbers!

Lidl pakt uit op zijn Hollands!

Ik zag bij de Lidl al Italiaanse week, Amerikaanse week, Griekse week en Aziatische week. Maar Hollandse week? Nog nooit. Nu is het toch zo ver. Op woensdag 23 september pakt Lidl uit met drop, rookworst, glaceekoeken en drentse droge worst. Dit alles gefotografeerd voor een tulpenveld en een molen. Jottum! Ik ga voor de deur liggen om flink te scoren. Alleen jammer van die pindakaas.

L’usine de petit Nicolas

Leuk. Nicolas Sarkozy gaat op bezoek bij een fabriek en kleine medewerkers van andere vestigingen worden ‘ingevlogen’ om te zorgen dat er niet al te lange mensen achter Sarko op het podium staan. Anders zou de president maar te klein lijken. De Franse pers besteedt er niet te veel aandacht aan, maar via de Belgische pers en Internet komt toch naar buiten dat dit zo geregeld was op verzoek van het Élysée. Waar of niet waar? Één ding is zeker. Het is een klein mannetje.

Que du positif!

Jaja, ‘t is crisis, dat weten we genoegzaam wel.
Soms wordt het je allemaal te veel, dat doemdenken en dat zwartgallige.
Had S.B lang láng geleden haar Goed Nieuws-show, tegenwoordig moet je het doen met sites als leforik
Louter goed nieuws, geen pessimistisch gezeur, niks geen eurootjes omdraaien (wat nou dubbele ontkenning), nee, gewoon prettige nieuwtjes voor alle struisvogeltjes in ons midden.
Zo lees je dat Céline zwanger is (boeiend), dat iemand veel geld in de prullenbak vond (dat overkomt mij nou nooit) en de huren gaan omlaag….

Marre du négatif, que du positif!
Je zou er euforisch van worden…..

Kroegpraat

Ik geloof niet dat hij al eerder voorbijkwam, deze site.
Behalve de nodige recepten voor cocktails e.d. kom je er ook roddels tegen in de rubriek ‘people et alcool”
Erg actueel is het allemaal niet meer, maar wie weet doe ik iemand er een plezier mee.
Zelf drink ik geen druppel ;-)

buveurs.com

Henk Spaan : Les carottes sont cuites

Ik ben al sinds mijn eerste studiejaar abonnee van Propria Cures. Dat is een soms literair, soms satirisch en in ieder geval tegendraads studentenblad, waar alleen mensen in mogen schrijven die het kunnen. De zittende redactie werft nieuwe redacteuren met de belofte: “Met één goede Nederlandse zin krijgt u ons plat.” Wat overigens niet waar is. Eén kromme zin volstaat om je stukje niet geplaatst te krijgen. Zelf probeerde ik de afgelopen 30 jaar regelmatig met ingezonden verhaaltjes de kolommen te halen. Dat is welgeteld twee keer gelukt. Ik was die twee keer erg blij, vooral omdat het tijdens het bewind van een nogal getalenteerde redactie was.

Maar goed, ik was dus sinds mensenheugenis lid van PC en bleef mijn lijfblad ook na onze emigratie naar het lieflijke Franse dorpje La Chapelle-Thècle gewoon ontvangen. Tot ik me – een paar maanden na de verhuizing naar ons tweede huis in Frankrijk – ineens realiseerde dat ik het vertrouwde vod al een tijdje niet gezien had. Ik ging eens navragen en inderdaad, ik was geen abonnee meer. Ik vrees dat ik PC heb overgeslagen in de verhuisberichten. Dus ik mailen.

De vervanger van de lieve ledenadministratrice en ‘moeder aller redacties’ Agnes bleek Dirk van Delft te zijn. Oud-redacteur en dus vanzelf een geschikte jongen. Dirk maakte me opnieuw abonnee en stuurde me naast het dubbeldikke zomernummer ook nog eens een welkomstgeschenk. Een boek. Of in ieder geval een in een donkerblauwe kartonnen kaft gebonden stapel velletjes, bedrukt met tekst.

Het bleek te gaan om de verhalenbundel ‘De rapen zijn gaar’ van voormalig PC-redacteur Henk Spaan. De verhalen gaan over Spaans tweede huis in Frankrijk. Voor alle duidelijkheid, hij had niet zoals ik al eerder een huis in Frankrijk. Hij heeft een huis in Nederland, dat hij kennelijk zijn eerste huis noemt. Daarnaast heeft hij een tweede huis. In Frankrijk.

Dirk dacht me natuurlijk een plezier te doen met dit boek, omdat ik in Frankrijk woon. Zelf dacht ik in eerste instantie ook dat me met ‘De rapen zijn gaar’ een plezier gedaan was. Tot ik ging lezen.

Op de eerste pagina kom ik onder meer de volgende zinnen tegen:
Haar benen komen goed uit in de afgeknipte pijpen. (benen in afgeknipte pijpen? Bel CSI!) Bij ons in de Corrèze draagt geen enkele vrouw of meisje boven de zestien een korte broek. (geen enkele meisje?)
Op de een of andere manier zie je de structurele afwezigheid van welstand het eerst aan de benen van een vrouw. (structurele afwezigheid van welstand? )
…suikerklonten in de koffie waarmee je iemand bewusteloos kunt slaan (koffie waarmee je kunt slaan?)
Je kunt de benen van de vrouwen in de Corrèze potig noemen. Bovendien is de huid niet van fluweel. (benen potig noemen? Huid van fluweel?)

Dit dus allemaal op de eerste pagina. En het gaat maar door. Het hele boek is vergeven van kromme zinnen en manke vergelijkingen. En van knoestige handen, dubbelgebogen bejaarden en ongewassen boerenheikneuters. Want ‘rapen’ is ook de grootste verzameling lollig bedoelde clichés over Frankrijk die ik in tijden gezien heb. En geloof me, ik lees nogal wat lollig bedoelde clichéverhaaltjes over Frankrijk.

In het eerste hoofdstuk wil Spaan iets kwijt over zijn verbouwingen. Hij zegt: “De Engelse journalist Peter Mayle werd miljonair met het schrijven van twee boeken over de romantiek van het verbouwen van een boerderij in de Provence. Geloof mij wanneer ik zeg dat het verbouwen van een boerderij allesbehalve romantisch is.” Kennelijk heeft hij de boeken van Mayle niet gelezen (hij noemt ze ook niet in de literatuurlijst achterin), want dan zou hij geweten hebben dat diens boeken juist verhalen van de lijdensweg die een verbouwing kan zijn.
Een stukje verder krijgt Mayle er nog eens van langs: “In een van Peter Mayles boeken komt een loodgieter voor die klarinet speelt. Met hem zou de schrijver de kwaliteit hebben doorgenomen van componisten uit de barok. Denkend aan mijn eigen loodgieter, moet ik hierom lachen. Peter Mayle doet zacht gezegd aan epische verdichting. Je kunt ook zeggen dat hij liegt.”
De Franse loodgieter van Spaan heeft namelijk te knoestige handen om klarinet te kunnen spelen en totaal geen verstand van muziek. Dus het bewijs is geleverd. Franse loodgieters en barok zijn onverenigbaar. Mayle liegt.

Mayle, de schrijver die miljonair werd met ‘A year in the Provence’, liegt. Spaan vertelt hoe het écht is in Frankrijk. En doet daarbij enorm zijn best om nét zo leuk laconiek te schrijven als zijn ‘vriend’ Martin Bril, die ook een huisje in de Corrèze haden het Franse leven raak kon neerzetten. Spaan noemt Bril regelmatig in de verhalen en dankt hem in het nawoord bovendien voor “het zetje dat ik nodig had om dit boek te maken”.

Nou, inderdaad. Je wordt bedankt, Bril. Jezus.

Meertalige webmaster gezocht

Wat anders. Ik had weer eens een wild idee en heb een website laten bouwen in de toeristische sfeer. Hij is bedoeld voor klanten in heel Europa. Hij is bijna helemaal af, maar ik heb er geen tijd voor. Jij?

Ik zoek eigenlijk een ondernemend type. Iemand die redelijk de moderne talen beheerst en die tijd genoeg heeft om de site te runnen, uit te bouwen en te beheren. Je moet er ook reclame voor gaan maken. Dus links proberen te krijgen op fora en op relevante (verzamel)sites.

Je hoeft geen geld mee te nemen. Ik wil alleen graag voor 50% eigenaar blijven, en meedelen als de inkomsten op gang komen. Hoeveel, dat moeten we onderling maar afspreken. Hangt ook een beetje van het succes af.

Tijdsbesteding hangt voor een groot deel van jezelf af. Je moet natuurlijk ook in het concept geloven. Interesse? Mail me maar.