Boe!

Het is dit weekend Allerheiligen-weekend of Halloween of hoe je het ook noemen wil.
In ieder geval is dit wel toepasselijk.
Ik moet eerlijk zeggen dat ik het niet allemaal heel goed heb bekeken, want ik ben niet zo in de stemming. Maar ik kan me best voorstellen dat het leuk kan zijn om er een hele show van te maken met alles d’r op en d’r an. Ik bedoel dan op zo’n avond, hè? En eventueel een pompoen op de stoep. Wat ik in die vinex-wijken zie, dat neppe spinrag op de muren enzo, dat hoeft voor mij niet.

Nieuw! De MacDona Lisa!

Rare jongens, die Galliërs. Kun je je voorstellen dat er in Nederland ooit een actiegroep ontstaat die zich opwerpt voor het verdedigen van de rechten van de bezoekers van musea? Nou, in Frankrijk is het onwaarschijnlijke heel denkbaar. De musea hebben hun eigen consumentenvereniging, die zich teweer stelt tegen de verlouvreding van (onder meer) het Louvre. Ze kwamen een tijdje terug in het nieuws toen ze actie voerden tegen het openen van een MacDonalds in het winkelcentrum onder het Louvre. Alsof de Mona Lisa haar glimlach zou verliezen doordat er in de buurt hamburgers worden verkocht…

Verder gaat Louvrepourtous voorop in de strijd tegen de koppelverkoop van het treintje naar het Trianon en de entree voor de tuinen van Versailles (dus je moet een kaartje van de tuinen hebben om een kaartje voor het treintje te kunnen kopen). Klacht bij het Frauderepressiedepartement! Maar goed, dat is maar een klein onderdeel van de grootscheepse koppelverkoop en gelduitdezakklopperij van de maffieuse Versailles-organisatie.

En daarmee is de deksel nog lang niet helemaal van de beerput… Het blijkt dat de gezamelijke musea van Frankrijk in hun marketing een schandelijk niveau van sexisme ten toon spreiden. Sjaaltjes voor moeder, intelligente boeken voor vader. Tsssssss. Waar moet dat heen met de wereld?

Kiezel

Een blogger met een hart van steen schrijft een blog over zandkorrels, kiezels, keien, kinderhoofden, coprolieten, stalagmieten, rotsen, bergen, planeten. Als het maar wat met steentjes te maken heeft. Leuk, hoe iemand helemaal lós kan gaan in zo’n hobby en zelfs gedichten en liedjes over ‘cailloux’ op zijn site verzamelt. De naam ‘tikayu’ doet wat Japans aan, maar komt natuurlijk gewoon van ‘petit cailloux’.

Wie maakt me los? Bedrijfsklaar hotel €350.000,-!

Het is niet mijn gewoonte om huizen van Immogo op Hollandais en France te pushen. Maar voor dit hotel maak ik graag een keer een uitzondering. Het is van een Nederlands echtpaar dat door een opeenvolgende serie pechgevallen, bedriegerij en regionale maffia-praktijken met een hotel in zijn maag zit. Vervelend voor hen, maar een buitenkansje voor wie tegen een lage investering in wil stappen in een Frans horeca-avontuur.

Het bedrijf staat in La Bourboule, een stadje aan de rivier de Dordogne, die ook langs de tuin van het hotel stroomt. Het is een regio die zomers en ‘s winters bezoekers trekt, want ze zitten op maar een kwartier van de skipistes. Bovendien staat Le Bourboule bekend om zijn thermen, waar ook veel volk op af komt.

Doordat de business al een tijdje op een zeer laag pitje staat, vraagt de eigenaar geen goodwill. De prijs is voor het onroerend goed inclusief de complete inventaris: bedden, pannen, tafels, televisies… zelfs de website is inbegrepen voor 350.000 euro kk. Geen makelaarskosten, natuurlijk.

Ik vind het niet duur. Kansje voor roerommers? Via de advertentie op Immogo kun je rechtstreeks contact opnemen met de eigenaar. Succes!

Hoe voelt dat, Moslim in Frankrijk?

Mustapha Kessous is verslaggever bij de prestigieuze krant Le Monde. Maar al is hij dan opgegroeid in een keurige wijk van Parijs, hij is ook Moslim, arabier, buitenlander. En dat blijkt nog niet makkelijk. In een lang artikel verhaalt hij over hoe hij geen kamer kan huren (tot hij een blonde stoot regelt die tijdelijk zijn vriendin wil spelen), geweigerd wordt bij clubs en restaurants en door de politie om de haverklap op straat aangehouden en gefouilleerd. Iets wat zijn blanke vrienden welgeteld eh… nooit overkomt.

In de biografie van Miles Davis staat dat deze ooit voor de club waar hij werkte een sigaret stond te roken en door twee agenten werd gesommeerd door te lopen. Hij probeerde uit te leggen dat hij daar werkte en werd direct in elkaar getimmerd. Dat was in de jaren ’50 in de USA. Dit is nu, Parijs, 2009.

Het artikel van Mustapha Kessous heeft veel stof doen opwaaien. Het werpt een ontluisterend licht op de bevooroordeelde manier waarop wij naar buitenlanders kijken en iedereen met een kleurtje direct indelen in een bepaalde categorie.

Grappig ook dat er meteen allemaal mensen opstaan die met excuusverhalen komen. De mooiste vond ik wel van de journalist die ooit niet aangenomen werd bij Le Monde omdat Mustapha hem net voor was. “Mustapha mocht wel in dienst in het kader van de positieve discriminatie, dus die moet nu niet zeuren over discriminatie.” Zegt die ‘collega’. Alsof ze bij Le Monde de kolommen laten vullen door iemand die niet kan schrijven, puur omdat die arabier is. Zure druiven!

De 200.000 musketiers

Één voor allen… en allen voor één! Beelden van Eroll Flynn in een maillot verschijnen voor mijn geestesoog als ik de slogan van Coyote lees. D’Artagnan (gestorven bij de verdediging van Maastricht) had hier vlak bij, in Sainte Croix, een buitenhuis en dat schept toch een band. Samen tegen de onderdrukker, dat is het sentiment dat Coyote hiermee wil oproepen. En de onderdrukkers zijn… de Gendarmes, die rotzakken met hun laserpistolen en andere snelheidsdetectiemiddelen.

Zelf ben ik laatst ook weer gepakt. Ik reed over een weg waar je 90 mag. De weg veranderde niet, maar ik overschreed de stadsgrens en er stond een bord. 50. De ongemerkte blauwe stationwagen stond er vlak achter, met een enorm apparaat achterin dat mij precies ter hoogte van het 50-bord registreerde op 65 km per uur. 85 euro en 1 punt in mindering. Stelletje ratten.

Natuurlijk ben ik vóór het handhaven van een maximumsnelheid. En ik hou me er ook goed aan, vaak met behulp van de cruise control. Maar dit keer zat ik met mijn zoon te praten, we waren op weg naart de brommerwinkel. Ik was al gezakt van 90 naar 65, maar ben niet hard genoeg op de rem gaan staan. De plek gaf daar ook niet echt aanleiding toe. Afgezien van dat 50-bord. Ze hebben daar vast goed verdiend, die dienstkloppers.

Ik kan dan ook goed begrijpen dat mensen met hun lichten seinen om tegemoetkomers te waarschuwen voor een snelheidscontrole, zodat ze hun snelheid kunnen matigen. Doe het zelf ook. En dat is precies het principe van de Coyote: een apparaatje waarmee je met een druk op de knop van het GPS-apparaat de locatie van een vliegende brigade kunt vastpinnen. Via satelliet wordt deze plek geregistreerd en doorgegeven aan alle andere gebruikers in de regio. Die krijgen dan een bericht als ze zo’n locatie naderen. Een voor allen en allen voor een.

Natuurlijk vertelt de leverancier dat het daar niet per se voor is. Het apparaat kent alle snelheidsbeperkingen in heel Frankrijk en waarschuwt je als je harder rijdt dan toegestaan. Dus dat is óók erg veilig. De Coyote is niet te vergelijken met de verboden radardetectie-apparatuur. Het is dan ook 100% legaal.

Dépanneur!

Een vrij nieuwe website: la Banque de Dépannage Linguistique.
Canadees, maar dat is prima, want daar spreekt men immers ook Fransch?

Behalve met je vragen over grammatica, schrijfwijze of vocabulaire, kun je er ook terecht voor afkortingen (sigles), uitspraak etc., alles keurig alfabetisch of op onderwerp gerangschikt.

En of het nog niet genoeg is: een geweldige lijst met links

You QUOI?

“Ik help vrouwelijke zelfstandigen hun unieke eigenschappen ontdekken én inzetten, zodat ze onweerstaanbaar aantrekkelijk worden voor hun klanten”, zo beweert Nicole Bakker-Sieverding, de eigenaresse van YOUnique image, een bedrijf dat kennelijk vrouwelijke zzp’ers coacht in relatiebeheer. Voor mij is YOUnique een fantastisch voorbeeld van het gevaar dat je loopt als je interessante buitenlandse woorden als merknaam kiest. Ik hoop dat niemand van de klanten van Nicole van Franse afkomst is. Het werkwoord ‘niquer’ betekent namelijk neuken in het Frans. Mijn collega’s op kantoor hier rolden bijna letterlijk over de vloer toen ik ze de site van mevrouw Bakker liet zien. Toen ik ook nog vertaalde dat het aanbod is ‘vrouwelijke zelfstandigen onweerstaanbaar aantrekkelijk maken voor hun klanten’ was de machopret helemaal niet meer te stelpen.

Nou ja, goed, het is een Nederlands bedrijf dat zich richt op Nederlandse klanten. En ‘nique’ is een tamelijk vulgair woord dat de meeste Nederlanders niet zullen leren bij Franse les op school. Maar als ik ergens in het buitenland een bedrijf tegen zou komen dat zich YOUneuk noemt, zou ik toch ook eventjes moeten gniffelen. Wat overigens niets af doet aan de kwaliteiten van Nicole Bakker, hoor. Zo lang ze zich maar niet bemoeit met de naamgeving van het bedrijf van haar klanten. Of het gewoon bij het Nederlands houdt. De eerste workshop is op vrijdag 13 november. Ik zeg: “Doen!”

Overigens, er was ook een Franse makelaardij met de naam VEF, die voor hun Engelse site (VEF U.K.) gebruik maakten van de url www.vefuk.com. Wat je toch echt uitspreekt als We fuck, maar dan met een zwaar Frans accent. Het bedrijf is inmiddels ter ziele. Of de naam daar mede debet aan is, weet ik niet, maar het zou zomaar kunnen.

(herpublicatie van Krek.Blog)

De schilder schrijft

Een drammerig, vervelend, onaardig mannetje, dat wel weer heel aardig kon schilderen. Zo komt Van Gogh op mij over. Dat is ook het beeld dat uit zijn brieven naar voren komt. Meer dan duizend schreef hij er. 902 daarvan zijn nu allemaal gefotografeerd, overgetikt, geannoteerd, nauwkeurig omschreven en in een historisch kader geplaatst in een kloek boekwerk: Van Gogh Letters. En wat nog veel mooier is, je kunt de brieven ook online bekijken. Van heel dicht bij want ze staan in hoge resolutie op de nieuwe site Van Gogh Letters. De site is in het Engels en natuurlijk in het Nederlands. Maar niet in het Frans. Heimelijk vind ik dat grappig. Maar ik ben dan ook een drammerig, vervelend, onaardig mannetje. Dat niet eens kan schilderen.

De griepverwachtingen van Google

Als mensen een griepje voelen opkomen, dan krijgen ze hoofdpijn, keelpijn, koorts en nog zo wat kwaaltjes. En wat doe je als je een probleem hebt? Precies: je knielt voor het altaar en vraagt raad aan Google. Google weet namelijk alles en is bovendien onfeilbaar. En dat is niet alleen heel erg eng maar ook handig. Nu kan Google namelijk precies zien hoe de griepepidemie zich ontwikkelt, simpelweg door de groei van de vragen naar gezondheidsproblemen te volgen. Waar steeds meer mensen hoofdpijn krijgen, daar rukt de griep op.

Nou wéét Google niet alleen alles, Google onthoudt ook alles. Dat is niet alleen heel erg eng, maar ook handig. Google weet namelijk ook nog steeds hoe de griepepidemieën in voorgaande jaren zich hebben ontwikkelt. En zo komt het dat Google in al zijn wijsheid ons nu kan laten zien hoe het ging, hoe het gaat en zelfs hoe het binnenkort zal gaan.

Zo zal Google ook tijdig waarschuwen als de zon een haren zak dreigt te krijgen en naast onduidelijk klaroengeschal uit Engelland ook het hoefgekletter van de vier apocalitische ruiters aan de einder echoot. Zodat je je snel nog even kunt bekeren. Tot Google natuurlijk.

Naar Frankrijk emigreren om de Ikea

Er zijn natuurlijk genoeg redenen om naar Frankrijk te emigreren, als je wilt. Trends.be komt met een nieuwe reden op de proppen: de Ikea is er een stuk goedkoper.
Onderzoekers hebben een lijstje met twintig Ikea-produkten opgesteld en gekeken wat ze daaraan kwijt zouden zijn. Wat blijkt: de Franse Ikea is de goedkoopste. In Nederland betaal je voor de twintig produkten 3775 euro, in België zelfs een slordige 4.000 euro. Nee, dan Frankrijk. Voor een luttele 3297 euro is het allemaal van jou.
De baas van Ikea België vindt het helemaal niet gek: “Lokale voorkeuren bepalen de verkochte volumes en die bepalen ook de prijs.”

Anglofoon informatief

Eigenlijk jammer… een echte Frankrijkbrede lokale informatiesite in het Nederlands bestaat volgens mij niet. Wel in het Engels. De nation-wide information site Anglo-Info werkt me regiocorrespondenten die in hun eigen buurt het nieuws bijhouden, evenementen en activiteiten vermelden en natuurlijk advertenties plaatsen. Veel van deze diensten zijn gratis. Alleen voor commerciële advertenties in speciale rubrieken moet betaald worden.

Wij komen regelmatig op Anglo Info Burgundy, bijgehouden door Christopher Slee. De kleine advertenties zijn handig, vooral ook omdat het toch dingen betreft die ons meer aanspreken, zoals automobielen met automaat en tweedehands computers met QWERTY toetsenbord. Maar ook als je een film in de originele versie wilt zien, helpt Anglo-Info je verder.

Trouwens, ook handig als je niet zo heel goed Frans spreekt en je liever een Engelstalige dienstverlener over de vloer krijgt. In hun uitgebreide business directory vind je vast iemand die je verstaanbaar verder kan helpen (ik weet, erg onaangepast, maar als de wc verstopt of de computer kapot is wil je gewoon niet wachten tot je Frans goed genoeg is).

Trouwens, ook een goeie plek om je huis, grasmaaier of shetland pony te koop te zetten. Enjoy!

Journées mondiales

Gossie, kom ik net het ei van Columbus tegen! Dankjewel, Nico!
Dankjewel, Nico, dankjewel, Nico? Ja, bedankt voor het idee!
Je moet weten dat Nico ‘s morgens (en vaak ook ‘s nachts) veel verbaal geweld bezigt wanneer hij iets wil duidelijk maken (“ik wil naar buiten, er moeten drie brokjes bij in mijn bak, ik verveel me”) en vanmorgenvroeg gaf ik hem een aai in plaats van een rotschop omdat het dierendag is. (oplettende lezertjes weten wel beter)
Enfin, dierendag. Ik vroeg me opeens af of dat nou iets typisch Nederlands is, of misschien wel Brits, want op dat eiland kunnen ze heel mal doen wanneer het over dieren gaat, maar nee: toen ik bij google.fr journée mondiale des animaux intikte kwam zomaar deze sijt eruit rollen!

Maar wat heeft dat nou te maken met columbus en zijn ei hoor ik je denken.
Wel, ik ontdekte dat er maar liefst 208! van die dagen zijn! (op deze site, dus misschien staan er ergens anders nog wel -even rekenen- 157). Hetgeen betekent dat je altijd een adequaat antwoord hebt wanneer iemand gaat zeuren wanneer je een glas geestrijk vocht tot je neemt op een onacceptabel moment. “Hoezo nu al drinken? Rustig! Het is vandaag de dag van de hoge bloeddruk” (14 mei).

Enne, Krek, wanneer er eens geen inspiratie is tussen 2 cafés: hup, je zoekt naar een datum en hoppa!

Overigens, deze week staat er dus nog wat op de rol. Vandaag is ook de dag van blinden en slechtzienden, maar m.n. morgen is voor mij wel interessant. Ingewijden weten meer.

En wel netjes werken, hè, op 7 oktober!!!

De Vandehondjes maken het bont

Vriend en collega Franck stuurde me een link naar een sketch van Les Deschiens. Een soort Koot en Bie-achtige humor. Draadstaal, zeg maar. Ik vroeg hem uitleg en hij zond me onderstaand verhaal.

Pépé Franck raconte:

Les Deschiens ont produits des centaines de petits sketches comme ça. Des meilleurs souvent, mais je n’arrive pas à les retrouver. Les “looks”, les expressions de visage et les dialogues sont souvent très travaillés. Bien sûr, sur des centaines de sketches, certains sont “dispensables”. Parfois c’est “chanté” et il y a en de très bon.

C’était début ’90. À la base, c’est une troupe de théâtre et Canal+ les a embauchés pour des petites interludes tv.
La plupart sont passés au ciné. Le plus connu, François Morel, a fait pas mal de films et tourne beaucoup :

La “pauvre” femme de la bande, Yolande Moreau, est passé au ciné aussi. Avec brio, deux césars pour sa dernière interprétation dans “Séraphine”, l’histoire vraie d’une bonne, peintre de génie. Un rôle plus drôle du tout.

Bref. Les Deschiens, sans modération :

Fils indigne ! “C’est ton Yourcenar qui a taillé la haie ?”

In Parijs uit!

In Parijs is uit! Waarmee ik niet bedoel dat ik het uit heb, want ik heb mijn beloofde presentexemplaar nog niet eens binnen. Nee, ik bedoel dat het uit is. Het is uitgekomen. Niet dat het een geheim was dat nu uitkomt, want het zat er al een tijd aan te komen. Nee, het is gepubliceerd. Ik moet ook alles uitleggen.

Kijk, zo warrig als ik schrijf, zo zal de auteur van In Parijs, Olivier van Beemen, nou nooit schrijven. Dat weet ik, want Olivier verwent ons al jaren met prettig leesbare stukjes, onder meer op zijn Parijsblog, waarin hij steeds nét even anders tegen de wereld aan kijkt. Olivier is daardoor af en toe meer columnist dan journalist, al zal hij dat zelf misschien ontkennen.

Hoe dan ook smaken de op de speciale In Parijs-website gepubliceerde voorproefjes zeker naar meer. Als een van de beste persoonlijke vrienden van Olivier (ga maar na, hij heeft zelfs al eens een kledingstuk in mijn kantoor laten liggen dat ik hem kort daarop heb mogen overhandigen (In Parijs), waarbij het niet ondenkbaar is dat ik hem eventjes aangeraakt heb) krijg ik natuurlijk een gesigneerd exemplaar toegezonden, met een warmgevoelige boodschap er in.

Ieder ander raad ik van harte aan zich naar de boekhandel te spoeden om daar het debuut van deze jonge meester aan te schaffen. Echt, het zal je opperbest bevallen, In Parijs.

UPDATE!
Meet & Greet met de Auteur
tijdens de Nederlandse Borrel in Parijs.

Hallo Neerlandse Borrelaars,

De eerstvolgende borrel zal plaatsvinden op woensdag 5 October, en we gaan weer terug naar Lavinia voor de komende herfst en wintermaanden. Lavinia is op 3 boulevard de la Madeleine, 75001 Paris (zie ook onze website www.nlborrel.fr.

Dit keer wordt het weer een borrel met een bijzonder tintje: Olivier van Beemen komt zijn op 1 October verschenen boek “In Parijs” presenteren en signeren. Olivier is sinds zeven jaar correspondent in Parijs, onder meer voor het FD en Elsevier.

“In Parijs” vertelt het grote verhaal van het Frankrijk van nu – met Sarkozy, landbouwsubsidies en de crisis – vermengd met het persoonlijke verhaal van een journalist die zich op zijn 23ste in Parijs heeft gevestigd. Voor meer informatie, kijk in de najaarscatalogus van uitgeverij Balans (pagina 14) en op inparijs.nl.

Nieuw! Copytaria!

Het heeft bijna niks met Frankrijk te maken, behalve dan dat het concept bedacht is door een Nederlandse copywriter die vanuit Frankrijk werkt. Copytaria is een nieuwe marktplaats voor tekst. Adverteerders en reclamebureaus kunnen er tekstopdrachten uitzetten bij een ‘pool’ van professionele freelance copywriters, tekstschrijvers, journalisten, redacteurs en correctoren.

Tot zover niets nieuws onder de zon. Het bijzondere van Copytaria is het betalingsmodel. De site werkt niet met een offerte vooraf en er worden zelfs geen uurprijzen vermeld. De opdrachtgever betaalt achteraf precies het bedrag dat hij de tekst waard vindt. Dus ‘No Cure Nop Pay’, of ‘Little Cure Little Pay’ of ‘Enormous Cure Enormous Pay’.

Origineel, wat?