Wat een rakkertjes toch hè…

Wij hadden vroeger thuis een boekje, ik meen uitgegeven door de Margriet, vol met grappige uitspraken van kleine kinderen. Want die zeggen soms de gekste dingen. Volgens mij heette het iets als “Juf, er zit een dominee in de boom” of zo.

In Frankrijk is er ook een site met dit soort uitspraken. “Paroles Pitchounes” wordt door ouders volgeschreven en is van een moedeloos makende guitigheid. Erger kun je volgens mij je gezelschap niet vervelen dan door te zeggen: “Die kleine Matéo, dat is me er eentje! Weet je wat hij laatst zei? Bij de slager? Nee? Zal ik je zeggen wat hij zei. Die Matéo, we lagen dubbel.” en zo voort.

En daarvan is nu een hele site vol. De vertedering druipt er in grote weeë klodders van af. Typisch iets voor de Kerstdagen, als je eens veel te zwaar getafeld hebt, daarbij een halve ‘basse cour’ naar de eeuwige jachtvelden helpend . Als boetedoening.

23 december 1909

Hoe zou het zijn om toen te leven? Die vraag wordt beantwoord door de chroniqueur van het blog ‘Il y a une siècle’, die doet alsof hij zijn blog bijhoudt in de Belle Époque aan het begin van de vorige eeuw.

Dat levert aardig leeswerk op, met boeiende verhalen geïnspireerd op onder meer kranteberichtjes uit die tijd. Maar ook gewoon verzonnen dagboekaantekeningen en andere overpeinzingen van een keurige ambtenaar met zijn heel gewone dagelijkse ergernissen als de koopwoede van zijn vrouw of de belachelijke grote hoed van de ‘grande dame’ vóór hem in het theater. Waar de ouvreuse natuurlijk niks van durft te zeggen, al is het verboden.

Even rustig voor gaan zitten, als alternatief voor die eeuwige ‘Ghost of Christmas Past” van Dickens. Een eeuw geleden.

Vier weken in het Louvre

Het is alweer voorbij, maar gelukkig laat ieder bezoek z’n sporen achter. ARTE, de Frans-Duitse televisiezender, en het Louvre hebben 4 weken lang het Louvre laten bezoeken door artiesten, filmmakers en journalisten, om een originele blik te geven op hoe het Louvre ook te bezoeken is. Video’s, geïllustreerde geluidsfragmenten, de actualiteit door een Louvre-bril bekeken, raadspelletjes, etc.
Het duurde van 18 november tot 18 décember, maar alles is nog te vinden op de speciale internetsite. Via de kalender navigeer je iedere dag naar verschillende items.
Breng hier gerust (nog eens) vier weken rond, want er is genoeg te beleven. Of je nou geïnteresseerd bent in de lijstjeswoede van Umberto Eco, die ook langs kwam, in het schilderijtjeraden, in vrouwelijk naakt, of de positie van de vrouw, of toch meer in het aardse wel en wee van de hedendaagse crisis, het Louvre biedt via deze website een totaal andere blik op de wereld. En op het Louvre.
Leuk, voor als het Louvre te ver is, te saai is, of voor als het buiten koud is.

Lille dans le monde

Voor veel Nederlanders is de stad Lille (Rijsel, zeggen de Belgen) een sta-in-de-weg naar het Zuiden. Een lelijk gebied vol industrie, dooie kolenmijnen en grote heuvels van onvruchtbare slakken. Zo snel mogelijk voorbij zien te komen op weg naar de Lichtstad. Persoonlijk ken ik Lille ook niet van binnen en ik weet niet of ik er veel aan mis. Al schijnen ze er wel eens per jaar een gigantische vlooienmarkt te organiseren die allicht een bezoekje waard zou kunnen zijn.

Ze hebben in Lille ook een universiteit, blijkt. En die Universiteit heeft een website ingericht waar iedereen kan vertellen over zijn ervaringen met Lille. In het Frans. Het aardige is, dat als je als buitenlander een stukje plaatst, er correctoren zijn die jouw artikeltje van fouten ontdoen. En dat proces is online te volgen. Hartstikke leerzaam voor wie zijn geschreven Frans wil oefenen. Ik geef het maar even door: Foreigners in Lille.

Zestig jaar openbaar

DE RATP (Régie Autonome des Transports Parisiens) bestaat 60 jaar, las ik in de nieuwsbrief van En France. Dat is mooi. Nog mooier is dat ze er een aardige site over hebben gemaakt. Met veel foto’s en achtergronden. De site verwijst weer naar een expositie, en ik neem aan dat daar nog veel meer te zien is. Voorlopig moeten we het hier even doen met de site.

UPDATE: ik heb niet goed gekeken. Peter wijst me er op dat de expositie inmiddels is afgelopen. Gelukkig hebben we de foto’s nog.

No plonk

c)AFP/PATRICK KOVARIK

Wanneer je in Parijs zit of woont en van goede wijn houdt, heb je nog 1 dag om je slag te slaan: la Tour d’Argent veilt zo’n kleine 20.000 goede flessen wijn. Lijkt veul, maar ze hebben een kelder met 450.000 flessen, dus ze gaan ze niet missen. Je moet er wel flink voor in de buidel tasten, gister is er overigens een cognac weggegaan voor 25 000 eurootjes. De koper gaat hem met vrienden nuttigen. Hij zal er wel plots veel hebben. Waarom ze dit doen, bij la Tour d’Argent? Ze willen ruimte creëren voor nieuwe wijnen en ze zouden ook voor een extra ster opteren, na een verbouwing.
Eén sterretje is ook wel erg bourgeois (hoorde ik vanmorgen op de radio)
Ze schatten dat het geheel een miljoen gaat opbrengen, een deel van de opbrengst zal naar een goed doel gaan. Met de opbrengst van gister gaat dat miljoen er vast wel komen.

Spel-checker

Jammer, maar helaas: te laat voor Sinterklaas. Zat het juiste spel wel in de schoen? Wie bang is dat z’n gebroed zal zwelgen in het bloed, kan met deze site zijn voordeel doen.

Zo is het wel genoeg, dat suffe gerijmel. Het gaat hier over een site met een beschrijving van verschillende videospelletjes, plus een advies van een psycholoog, die natuurlijk waarschuwt dat de kids door 10 uur lang ‘Call of Duty 6′ spelen ook gewelddadig zullen worden in hun dagelijk leven.

Ik heb het dus meteen gekocht. Die slungelige puber van mij kan wel wat adrenaline gebruiken.

De trotse heerser van ‘La Basse Cour’

Dit is Kibi. Hij is de baas in ons kippenhok. En dat zullen de dames weten! Als we ‘s morgens het nachthok openen, en de kipjes willen naar buiten, blaast Kibi zich helemaal op en rent hij met geheven vleugels rond om ze verontwaardigd terug te jagen. HIJ moet éérst naar buiten. Zogenaamd om te kijken of alles veilig is, maar eigenlijk gewoon om te laten zien wie er de baas is. Haantje.

Aan de andere kant is hij ook weer zorgzaam als een metroman. Ziet hij iets lekkers om te eten, dan klokt hij lonkend naar zijn meisjes, die zich dan eerst te goed mogen doen aan het voedsel. Hij neemt genoegen met wat er over blijft. Ook let hij steeds goed op of er geen gevaar dreigt. Liefst vanaf een heuveltje, maar een stapel bijeengeharkte bladeren is ook goed. Ziet hij iets dat mogelijk dreigend zou kunnen zijn, dan is daar weer dat klokkende geluid, nu met iets meer urgentie, en alle hoenderen verzamelen zich weer rondom hem. Wat een vent!

Wil je Kibi op je desktop? Je kunt hem in groot formaat downloaden door op de foto te klikken.

Update: op mijn persoonlijke blog een stukje over de Franse Haantjes.