Vuilspuitster

Ooit, 5 jaar geleden, hadden we een logje over haar:
Brigitte Fontaine.
De meningen waren verdeeld: het is een gek mens, ze kan niet zingen, ‘t is niet te volgen, ze zuipt als een tempelier etc

Ze was weer eens in het nieuws, haar verjaarsboodschap voor Sarko’s 55e klinkt bijna poetisch…Of wacht eens? Het zit toch een beetje anders, volgens Brigitte zelf…..
En er komt de 10e februari weer een boek van haar uit: Le bon peuple du sang
Het voorgelezen stukje is een boodschap aan iedere willekeurige president en niet speciaal gericht aan de cul van Sarkozy. Zegt ze dus.
Ja, hoor.

Stukje van haar laatste album op youtube

Nieuwsontcijferaars

We kunnen ze ook wel politieke leugendetectoren noemen. Wie zich op de hoogte wil houden van het Franse nieuws, en dan met name het politieke nieuws, wil natuurlijk ook graag weten wanneer (dat, hoe?) hij in het ootje wordt genomen of voor het lapje wordt gehouden. Wil je een beetje weten wat er nou waar is en wat niet, of wat op z’n minst twijfelachtig is van wat de Franse politici debiteren, of ze nou links, rechts of midden zijn, volg dan het blog van de décodeurs. Zij zijn de luis in de pels van de politieke en mediatieke leugenaars en schromen niet dat naar buiten te brengen. Of het helpt…?

Site voor schoolconsumenten

Bijna elke school in Frankrijk heeft wel een ouderraad (Association des Parents d’Élèves of APE), die allerlei acties onderneemt om wat bij te verdienen voor de school en die zich bovendien mag bemoeien met het schoolmanagement (deelname aan de vergaderingen van het dagelijks bestuur). Sommige dingen die wij als APE voor de ouders proberen te regelen kosten veel tijd en energie. Neem nou de schoolspulletjes.

Elk jaar aan het begin van het jaar krijgen de leerlingen een lijst met spullen die aangeschaft moeten worden. De leraren geven elk voor hun vak aan wat nodig is. Een groot schrift van 200 pagina met grote ruit, twee schriften met kleine ruitjes, een schriftje voor muzieknoten, een lineaal, rekenmachine, plastic mapjes, ordners, losse A4-velletjes, plakstift, potloden, schaartje en ga zo maar door. De omschrijvingen zijn tamelijk precies en verschillen per school en per klas.

Dit betekent dat de ouders elk jaar naar de supermarkt moeten rijden om daar met de lijst in de hand schriftje voor bicpen bij elkaar te zoeken. Orderpicking heet dat in de logistiek en het is een hél. Want dan hebben ze natuurlijk net niet die ene ringband van 2,5 cm dikte met slappe kaft. Ja, wel met harde kaft, of met 4 oogjes in plaats van 2 of andersom. Maar dat mag niet van de meester. Dus naar een andere supermarkt of kantoorboekhandel… gekkenhuis.

Als APE hadden wij daar wat op gevonden. Wij verzamelden alle lijsten voor de verschillende klassen en boden de ouders de mogelijkheid om alles tegelijk bij ons te bestellen. Wij verzamelden de orders en bestelden alles tegelijk bij een grossier. Vervolgens werd het hele zooitje voor 200 leerlingen ‘en gros’ bij de school geleverd en gingen wij met de vrijwilligers een paar avonden pakketten samenstellen.

Orderpicking, inderdaad. Een heidens karwei. Daarom is het ook zo mooi dat er Scoléo is. Dit jaar gaan we het uitproberen. Een site waar je je als ouderraad in kunt schrijven om de lijsten van de leraren in te leveren en waar de ouders dan zelf (online of met een formulier) de spullen kunnen bestellen. Ze kunnen zelfs doorstrepen wat ze nog van vorig jaar hebben!

Scoléo belooft dezelfde prijzen te hanteren als de grootwinkelbedrijven (les grandes surfaces), onder controle van een deurwaarder dus dan is het goed. De pakketten worden per post bij de leerlingen thuisgeleverd en als drie families samen op één adres laten leveren is dat nog gratis ook. En aan het eind van de rit krijgt de ouderraad 4% commissie. Dat verdienden wij niet aan ons pakket!

Dus heb je kinderen op school in Frankrijk? Wijs de ouderraad op Scoléo. Ze zullen je dankbaar zijn.

Hulp voor HeF’ers

Het zal je maar gebeuren. Je woont als Hollandais en France en het gaat helemaal mis met je. Scheiding, psychose, handicap, dakloos… Crisis! In Nederland al niet fijn, maar als je dan ook nog eens geïsoleerd en met een taalachterstand op het Franse platteland zit, kan het goed fout gaan.

Voor de ernstigste gevallen is er een speciale vereniging, die al bijna 125 jaar zorgt voor opvang van Nederlanders die op een of andere manier in Frankrijk in de penarie raken.

De vereniging heet Aneas: Association Néerlandais d’Entre-Aide Social en op hun site staat:

“Het komt nog steeds regelmatig voor dat Nederlanders zonder kennis van de Franse taal en zonder onvoldoende voorbereiding naar Frankrijk komen. De problemen doen zich voor als zij eenmaal in Frankrijk geïnstalleerd zijn. Omdat ouder worden in Frankrijk ook niet altijd probleemloos verloopt, wordt de hulp van ANEAS regelmatig ter gelegenheid van dit soort moeilijkheden ingeroepen.”

Kortom, Aneas is als een soort sociale mantel voor mensen die in Frankrijk verder kip noch kraai hebben, juist omdat ze geen Fransen zijn. Mooi initiatief. Je kunt donateur worden vanaf 50 euro per jaar, maar je ook bij het bestuur melden als vrijwilliger.

Radio Nostalgie op 78 toeren

Wij hadden Louis Davids, Lou Bandy en Willy Derby (om maar eens wat beroemde namen uit mijn jeugdjaren te noemen). Frankrijk droomde weg bij de stemmen van Maurice Chevalier, Charles Trenet, Mistinguette, Tino Rossi en de grootste van allen, de oervader van alle moderne chansonniers: Mayol.

Ja, ik geef toe, ik wist het ook niet. Tot ik een site vond, geheel gewijd aan het Franse chanson van circa 1870 tot het eind van de tweede wereldoorlog. Liedjes die tot ons komen met het krakende, blikkerige geluid van de oude slinger-Gram-O-Phone en Zonophone. Van die harde schellakplaten, te draaien op 78 toeren.

En natuurlijk zijn er freaks die dat dan allemaal digitaliseren en online ter beschikking stellen. Kom, duik de geschiedenis in en ontdek die prachtige, vaak verhalende liedjes over schurken en schelmen, afscheid en verdriet, liefde en romantiek…

De beste manier om kennis te maken is via de Top 50 van de auteurs zelf. Die begint hier. Als je nostalgisch bent aangelegd, reken dan wel dat je een paar uur zoet bent.

Oh, en voor Nederlandse muziek uit die tijd, hier nog een linkje.

Merde!

Heb je een stronthekel aan iemand? Wil je iemand op ludieke wijze te kakken zetten? Of iemand terechtwijzen die laat blijken overal schijt aan te hebben? Dat kan. Een Frans reclamebureau verkoopt namelijk sinds kort doosjes met poep, via internet te bestellen en – al dan niet anoniem – te verzenden aan iemand die wat jou betreft in de mest kan zakken.

Of de ontvanger zich iets van jouw stinkende geste aantrekt, is een tweede. Me dunkt dat zo’n cadeautje het goed doet als groeistimulans voor de plantjes in de vensterbank. Jouw vijand zal een gegeven paard niet in de bek ruiken en al snel genieten op prima primula’s of geurige geraniums.

Nou ja. Het gaat om het gebaar.

Haïti a besoin de votre aide!

Lecteurs, Haïti a besoin de votre  aide. Dans les jours à venir, les semaines et les mois, les gens de cette île auront besoin de nourriture, d’eau, d’abris et de soins alors qu’ils tenteront de remettre sur pied – pour la énième fois – leurs vies brisées et leur nation.
c)The Liming house (blogger uit Trinidad))

In het Engels en daarom voor velen wel te volgen.

Voor wie in Nederland is: giro 555

Klits, klets, klandere…

Sommige mensen beleven enorm plezier aan het verstrekken van billekoek. Gelukkig zijn er anderen die hun achterwerk graag ter beschikking stellen voor een stevig pak slaag. Het ondergaan van de slagen en het gloeien der achterwangen geeft ze een bepaalde bevrediging. Is het de vernedering? De fysieke pijn? Heeft het te maken met een moeilijke jeugd of nooit verwerkte trauma’s? Ik zou het niet weten. Het is niet echt mijn ding. Toch is het boeiend om te lezen hoe iemand er helemaal enthousiast van kan worden.

Isabella, bijvoorbeeld, heeft er honderdduizenden woorden aan gewijd op haar billekoekblog Autour de la fessée. Dit is geen gewoon rode oortjes-blog voor stiekeme viezeriken. Nee, de auteur gaat serieus in op haar persoonlijke achtergronden, theoretiseert, schrijft over de verhouding binnen haar huwelijk (haar man legt haar regelmatig over de knie, afhankelijk van de situatie zowel erotisch als puur corrigerend bedoeld) en haalt uiteenlopende bronnen aan. Zo is de site een waardevolle bron van informatie voor eenieder die zich in het onderwerp wil verdiepen. Ik zeggen: Ga er eens lekker voor zitten, als je nog kunt, en doe er je achterdeel mee!

De verbale minderheid

Een vrouw, een homo, een arabier en een jood beginnen samen een blog. Het lijkt een grap maar het is echt waar. En het is nog een leuk blog ook. Ze hebben het niet per se over hun minderheidzijn, al mag het daar óók over gaan. Nee, het is politiek, litteratuur, film, muziek… alles wat deze dertigers interesseert.

Ik zal er verder niet al te veel over uitwijden. Wat kun je verder nog zeggen van een blog dat over alles gaat. Maar ik stel in ieder geval hun onafhankelijke en soms originele perspectief op prijs. En hun goede smaak, waardoor je toch af en toe weer eens een film of band ontdekt die je anders gemist zou hebben.

linkje!

Stambouliote pour 8 jours

Van mijn Turkse collega hoorde ik van het bestaan van een rue française in Istanbul. Dat moesten wij natuurlijk zelf aanschouwen. Enigszins verstopt achter de lange winkelstraat Istiklal ligt het.

Wij vonden het nogal overrated, verwend als wij zijn. Maar misschien had het met het tijdstip te maken en hadden we er gewoon overdag heen gemoeten. Nu werden we links en rechts de terrassen op verleid. De prijs-kwaliteit verhouding van de wijn was scheef, in het nadeel van de wijn. We hebben het bij een snel glas gelaten en een ander plekje opgezocht.

Rue française

et encore..