Oud worden in Frankrijk: leve de marpa!

Waarom ik als Francofiel niet in Frankrijk woon, wordt mij menigmaal gevraagd. Nu zijn daar meerdere redenen voor. Eén van de belangrijkste: Frankrijk heeft zo verschrikkelijk veel fantastisch mooie plekken, dat ik me niet aan eentje daarvan wil binden.

Voor het geval ik toch voor één van die plekken mocht bezwijken, heeft good old Wim Bavelaar me de lust daartoe wel ontnomen. Echt oud worden in Frankrijk is namelijk zo leuk nog niet. Franse bejaardenhuizen kennen namelijk weinig privacy, zijn smerig en kampen met gebrek aan personeel. Bovendien mag je nu dan een redelijk mondje Frans spreken, als de leeftijd echt opspeelt, schijnt de kennis van een tweede taal toch weg te zakken. En een beroep op de Nederlandse AWBZ voor de kosten van zorg in Frankrijk kun je tegenwoordig ook al vergeten.

Maar er gloort hoop. Leve de Marpa! Dat is een complex ouderenwoningen waar je gewoon je eigen bedoeninkje nog hebt. Wil je op je zelf eten, dan kook je zelf, heb je zin om voor de buren te koken, dan schuif je gewoon aan in de keuken van het restaurant. Bovendien word je op je oude nog gewaardeerd ook, want dankzij jouw aanwezigheid vinden de dokter en de fysiotherapeut het de moeite om te blijven.
Goed, een marpa dus. Da’s turbotaal voor een Maison d’accueil rurale pour personnes âgées. Nee, die afko kom je bij Bavelaar, wiens boek La Maison toch de bijbel is voor Nederlandse immigranten in Frankrijk, niet tegen. Maar wij Nederlanders hebben er een prima vertaling voor. Een woonzorgcomplex wordt hier immers standaard aangeduid als een wozoco…

Kermis in de hel

Het moest een leuk uitje worden, in plaats van het gebruikelijke pétanque (le boulodrôme se trouve à côté)…
Helaas werd het een drama.
Niet alleen door het overduidelijk aanwezig zijn van heul veul politie, al in de rij werden mijn leerlingen (zonder aanleiding!) verbaal en fysiek bedreigd. In feite was het dus over voor het begonnen was!

Foire du Trône: het schijnt niet meer te zijn wat het ooit geweest is. Terwijl wij de groep aan het verzamelen waren zagen wij diverse vechtpartijen waar de politie met minimaal 5 personen op af rende.
Het geheel was behoorlijk intimiderend en een domper op de feestvreugde.

Naar het schijnt heeft een bepaalde bevolkingsgroep het heft in handen daaro.
Of, zoals een agent mij meedeelde: wij staan hier niet voor niks! Het heeft allemaal niets meer te maken met de kermis.
Uiteraard mag iedereen hier een eigen mening over hebben.
Maar na deze ervaring is het voor ons over & uit.

Update:
wou dat ik dit eerder had gelezen…..

Onderduiken in een wijngrot

Het is niet nodig om een speleologiediploma te hebben, maar je moet enigszins belangstelling in wijn hebben en zeker geen grotvrees. Heb je van dat laatste geen last, en ben je uitgekeken op de giraffen van de buren, breng dan een bezoekje aan Terra Vinea in Portel des Corbières, voor een andere wijnervaring. 80 meter onder de grond duik je in de geschiedenis van de wijn: van Romeinen en Middeleeuwen tot de onmisbare dégustation, gelardeerd met filmprojecties en ondergrondse geluid-en-lichtspektakels. En heb je daar eenmaal de buik vol van, dan kan je je nog altijd verpozen in het bijbehorende restaurant… Weer es wat anders dan een dagje aan het strand.
Terra Vinea noemt zichzelf pompeus een “pôle régional de la civilisation du vin et des cultures méditerranéennes”, maar laat u zich daardoor niet afschrikken – een beetje mediterraanse wijncivilisatie kan geen kwaad.

Hulpprogramma in de Combrailles

In de Combrailles (Auvergne) is een nieuwe informatie- en adviesdienst opgezet om recent – of niet zo recent – gearriveerde buitenlanders een handje te helpen bij het nemen van de onvermijdelijke hobbels van de Franse bureaucratie.
Wie vragen heeft over allerhande overheid-gerelateerde zaken, van de formulieren-in-zesvoud voor een bouwvergunning tot gedoe met de Sécurité Sociale, kan terecht op spreekuren van ‘Welcombrailles’ die verspreid door het gebied worden georganiseerd. Daar zit dan iemand van Franse afkomst die ook Nederlands en Engels spreekt, en desnoods namens u in rad Frans een weerbarstige ambtenaar kan bellen om iets te vragen of uit te leggen. Eerste hulp bij het doorgronden van ambtelijke oekazes door iemand die er zelf ook mee zit of heeft gezeten en die u, vooral, helpt de taalbarriëre te nemen.

Het programma ‘Welcombrailles’ zal behalve de spreekuren ook informatiebijeenkomsten en workshops gaan omvatten. Binnenkort zal daarover te lezen zijn op de website van de SMAD des Combrailles (www.combrailles.com ); deze Société Mixte pour l’Aménagement et le Développement des Combrailles is ook de lokale instantie die (door)startende ondernemers helpt bij het aanvragen van subsidies en dergelijke, dus als u een bedrijfje wilt beginnen is het zeker een club om mee te praten (de plaatselijke bevolking noemt ze de ‘ruggengraat van de Combrailles’).

De hulpverlening van ‘Welcombrailles’ is GRATIS voor zover het kwesties betreft die in de ruimere zin des woords te maken hebben met de overheid. Nutsvoorzieningen als stroom en water vallen er bijvoorbeeld ook onder.

Met ingang van 5 april zullen spreekuren plaatsvinden volgens onderstaand schema:

1 – Giat: in het Maison de service van de Communauté de communes de Haute Combraille – Grande rue; eerste en derde dinsdag van de maand van 14:30 tot 16:30. (1e sessie op 5 april).

2 – Saint Gervais d’Auvergne: in de Halle van de Communauté de communes Coeur de Combrailles (tegenover de Shopi supermarkt); eerste en derde woensdag van de maand, van 10:00 tot 12:00.

3 – Manzat: in de Mairie (tegenover de kerk); eerste en derde woensdag van de maand, van 14:00 tot 16:00.

4 – Buxières-sous-Montaigut: in de Mairie; eerste en derde donderdag van de maand, van 10:00 tot 12:00.

5 – Pionsat: bij de Communauté de Communes van Pionsat; eerste en derde donderdag van de maand, van 14:30 tot 16:30.

Later dit jaar komen er zeer waarschijnlijk nog maximaal 5 spreekuurlocaties bij, in de ‘even’ weken.
Het project maakt deel uit van het overkoepelende programma van de Auvergne voor het aantrekken van buitenlandse actieven. Blijkt het in een behoefte te voorzien, dan kunnen soortgelijke projecten ook in andere delen van de Auvergne worden opgezet.

Woont u sinds (niet zo) kort in de Combrailles, zegt het dan voort bij de Nederlanders en Britten die u er eventueel kent. En zit u met een bureaucratische papierwinkel waar u niet uitkomt, probeer dan eens dat spreekuur.

Papillon

Toevallig zie ik dat vanavond “Papillon” wordt uitgezonden op de BBC.
Uiteraard las ik het boek en raakte gefascineerd door de lotgevallen van Henri, een onderwereldfiguur uit het Montmartre van de 20- en 30-er jaren.
Deze crimineel werd in ’31 verbannen naar de bagno van Frans Guyane.
Daarheen gingen alleen de allerergste criminelen of de criminelen met een politieke signatuur.
(Een van deze laatsten was Dreyfuss, die was verbannen naar het beruchte Duivelseiland. Het was Emile Zola, die met zijn “J’accuse” de discussie aanzwengelde)
Enfin, in eerste instantie kwamen de bagnards aan in Saint Laurent, daarna werden ze verscheept naar de Îles du Salut, van waaruit ontsnapping onmogelijk werd geacht.
Iedereen die “Papillon” heeft gelezen weet dat Charrière 13 pogingen deed.
Ooit wil ik het nog eens bezoeken, in combinatie met een bezoek aan Suriname.
Ooit.
Kijk vooral naar deze interessante reportage

Gites au Château de Prety en Bourgogne

Pierre, een goede kennis van ons, heeft een jaar of tien geleden een kasteeltje gekocht en dat zo goed als eigenhandig stukje bij beetje opgeknapt. De meeste tijd heeft hij tot nu gestoken in de bijgebouwen, waar hij drie luxe vakantiewoningen heeft gebouwd. Zo veel mogelijk in oude stijl, met dus de originele broodoven, oude kachels en tomettes op de vloer. In de gîte in de oude stal is zelfs de originele ruif blijven zitten.

Pierre heeft een goede smaak qua inrichting, al is hij van huis uit landschapsarchitect. Dat kun je overigens goed zien aan de tuin, die op klassieke wijze symetrisch is vormgegeven, met terrassen en een heerlijk verwarmd zwembad.

In de oude schuur is een concertzaaltje gecreëerd, met ruimte voor een mannetje of 100 aan publiek. Afgelopen zomer had Pierre een familie op bezoek waarvan een van de zonen een verdienstelijk semi-professioneel tenor is. Hij gaf een klassiek recital op het terras, terwijl zijn broer binnen de vleugel bespeelde. Een magische sfeer.

Pierre vindt sowieso dat het ‘Château de Prety’ net als in de 19e eeuw een publiek bezit moet zijn. Daarom organiseert hij regelmatig soirées voor een brede vriendenkring, en klopt ook de gemeente nooit voor niets aan als ze iets willen organiseren in het kasteelpark.

Kortom, een perfecte plek voor een bijzondere vakantie.

Pierre heeft net een nieuwe site, waarvan ik de vindbaarheid probeer te vebeteren. Daarom ben ik altijd op zoek naar partner-sites om links mee uit te ruilen. Interesse? Mail me maar via de knop in de balk bovenaan de pagina.