Een echte kippenstreek!

Foto ©Franck Boulay – www.bresse.info

Als je in Nederland vertelt dat je in de Bourgogne woont, blijkt dat mensen meestal maar aan twee dingen denken: Bourgondische wijn en de Morvan, waar ze dan steevast een kennis hebben met een huisje. Maar er zijn ook andere streken in de Bourgogne. Zelfs streken waar helemaal geen wijn gemaakt wordt. Wij wonen in zo’n streek: de Bresse (niet te verwarren met de wintersportplaats ‘La Bresse’). Het Pays de Bresse is geen officiële geografische regio. Je kunt het vergelijken met Twente, Gooi & Eemland of West-Friesland. Het staat niet echt op de kaart maar mensen die er wonen weten precies waar het ophoudt. Daar wonen namelijk ‘de anderen’: vreemd volk.

Waar ligt het Pays de Bresse?

De Bresse bestrijkt een rechthoek van ongeveer 100 km hoog en 40 km breed in het oostelijk deel van de Saône-vallei. Aan de westkant begrensd door de Saône, in het Noorden door het onderste stroomgebied van de Doubs, aan het Oosten door de voetheuvels van de Jura en aan de zuidkant door een denkbeeldige lijn van de monding van de Chalaronne tot het dorp Saint-Martin-du-Mont, om precies te zijn het gehucht ‘Vavre’. Het pays ligt daarmee in de Ain (Bresse de Bourg), de Saône et Loire (Bresse Louhannaise) en een heel klein strookje Jura. Het wordt doorsneden door rivieren (Chalaronne, Veyle, Reyssouze, Seille, Solnan) die van Oost naar West stromen en allemaal in de Saône uitmonden. Het is een tamelijk homogeen landschap van lage heuvels en weilanden, met uitzondering van de vallei van de Saône, waar het verrassend plat is. ‘Friesland met kreukels’ zegt ik zelf altijd.

Volaille de Bresse

Als de Bressaan érgens trots op is, dan is het wel op het gevogelte uit de Bresse. De wereldberoemde ‘Poulet de Bresse’ heeft zelfs een AOC. Het is een middelgrote, witte kip met karakteristieke gladde blauwe poten. Plus natuurlijk een felrode kam, zodat ze alle kleuren van de Franse vlag draagt.
Een Poulet de Bresse moet voldoen aan een hele set nauwkeurig omschreven regels. Er zijn drie soorten: de poulet de grain (maïskip), de chapon (kapoen of gecastreerde haan) en de poularde. De laatste twee soorten worden na minimaal 32 weken scharrelen op minstens 20m2 per vogel nog ten minste vier weken in het donker opgesloten en vetgemest met in melk geweekt meel van maïs en graan. Op de markt herken je ze makkelijk. Ze zijn namelijk in een doek genaaid, waarbij alleen de nek en de kop vrij blijven. Verder heeft de Volaille de Bresse een eigen driekleurig metalen zegel in de nek, bewijs van afkomst.

Plofkip of smaakexplosie
Het kippevlees dat je in de supermarkt aantreft, in handige porties over plastic ‘barquettes’ verdeeld, heeft niet veel meer met kip te maken. Het is vlees van industriekuikens, met allerlei kunstgrepen in een week of tien klaargestoomd voor de slacht. Natuurlijk, een Chapon of Poulet de Bresse is een heel andere prijsklasse. Je betaalt al gauw rond de 20 euro, maar dan heb je ook wat. Niks van dat rulle, soms zelfs korrelige van de industriefilet. De Poulet de Bresse smaakt naar vléés… dooraderd met vet, sappig, met een stevige beet. Gegrild of gebakken, de Poulet de Bresse – zo bio als het maar kan – heeft aan wat zout en peper genoeg om volledig tot zijn recht te komen.

Smullen maar!
Zelf heb ik graag een kippetje dat je nog als zodanig herkent, maar de Fransen gooien er natuurlijk weer de nodige room, wijn en morilles overheen. Die recepten vind je overal op het web. Liever sluit ik hier af met mijn persoonlijke favoriet, genoemd naar de vrienden die het ons ooit serveerden.

Poulet Sanchez
Braad de Poulet de Bresse rondom bruin in een koekenpan en leg hem even aan de kant. In dezelfde pan kun je nu wat blokjes of sliertjes (alumettes) gerookte spek fruiten, met uiringen en knoflook.

Leg de kip in een flinke braadpan (cocotte en fonte), met de spekjes, ui en knoflook, een twintigtal zwarte olijven en liefst verse mediterrane kruiden (rozemarijn, thijm, laurier) en een stuk of twee tomaten voor het vocht. Je hoeft overigens niet veel zout meer toe te voegen, want de spekjes en de olijven zijn al zout van zichzelf. Je kunt gaandeweg nog wat aardappeltjes toevoegen, die dan de smaak van de kip, olijven en spekjes in zich opnemen. Het geheel met de deksel op de pan op een laag vuur langzaam laten garen. Na een uur tot anderhalf uur, afhankelijk van de grootte van het beest, is je kip helemaal Sanchez.

Bon apetit!

Eerder verschenen in ‘Bourgondische Zaken‘.

Nog een pittig paardje nodig? Red er één!

Stel, je hebt je droomhuis in Frankrijk gekocht. Leuk stukje grond er bij, aan huisje en boompje ontbreekt alleen nog maar het beestje.
Welnu, grijp je kans. Stephanie van Equis Retraite slaat alarm. Haar bejaardenhuis voor paarden is in financiële nood gekomen. Inmiddels is de nood zo hoog gestegen dat er een gedwongen verkoop van een kleine 40 paarden dreigt. In weerwil van de naam bejaardenhuis voor paarden gaat het voor het overgrote deel om paarden in de kracht van hun leven, pittige camarguepaarden die nog jaren mee kunnen.
Het lijkt er op dat Stephanie vrede zou kunnen hebben met de verkoop, ware het niet dat er een gevaar is: met een beetje pech worden de edele dieren gewoon voor de kiloprijs van paardenvlees verkocht. Dus is er op Internet een serie van berichten als deze verschenen: red de camarguepaarden van de slacht.
Mocht je enigszins in de buurt van Vierzon zitten, zaterdagmiddag 29 mei vanaf elf uur kun je de paarden bekijken. De verkoop aan de hoogst biedende is ‘s middags. Mocht de prijs boven de kiloprijs van een paardenbiefstukje uitkomen, dan hoef je niet uit diervriendelijkheid mee te bieden.

Soundcities


De Britse internetkunstenaar Stanza heeft een database vol met stadsgeluiden van de hele wereld. Hij heeft er een openbaar kunstproject van gemaakt op soundcities.com. Zo geeft bijvoorbeeld een klik op Shanghai de mogelijkheid om een groep vrouwen over sex te horen praten. Interessanter is het natuurlijk om eens op Parijs te klikken. Elk fragment, hoe banaal ook, is een stukje identiteit van de stad en de mensen die er leven. Het leuke is dat je ook zelf geluiden kunt toevoegen.

Ik schrijf dus ik Ben

Ben je in de veronderstelling dat de filosofisch-dromerige ‘Loesje’ met haar handgeschreven uitspraken een typisch Nederlands verschijnsel is? Mis. In Frankrijk hebben ze Ben. Voluit Benjamin Vautier. Een kunstenaar die schrijft. Al sinds 1955! Witte letters op een donkere achtergrond. Korte teksten, meestal, raadselachtig, filosofisch, soms het cliché nauwelijks overstijgend, soms blatant briljant. Enfin, kijk zelf maar even op de site van Ben.

Dit is echt kunst voor schrijvers. Voor types als ik, die in een museumzaal met grote kleurrijke werken van erkende meesters meteen naar voren lopen om te kijken wat er op het bordje staat. “Lunch op het gras.” Ah, op die fiets! Met het verschil dat nu de kunst het bordje is. Of het bordje de kunst. Wat jij wilt.

Geinig is ook dat op de site vermeld wordt dat dit geen verzameling ouwe rommel en lulkoek van een zonderling is. Voor alle zekerheid staat er dit: “Cette exposition est reconnue d’intérêt national par le ministère de la Culture et de la Communication/Direction générale des patrimoines/Service des musées de France. Elle bénéficie à ce titre d’un soutien financier exceptionnel de l’Etat.” Dat je het maar weet. Sukkel!

Een eerste indruk? Prima. Je kunt hier, hier en hier rondkijken.

In het echt te bezoeken tot 11 juli 2010 in het MAC te Lyon.

Journée de jupes?

Belachelijk! Hebben ze eindelijk één wet waar iedereen vrolijk van wordt, willen ze hem afschaffen. Het Franse gedoogbeleid loopt echt de spuigaten uit. Het pantalonverbod voor vrouwen wordt met voeten getreden en wat doet de regering? NIKS!

Brèves de trottoir

Sympathiek project : de onalledaagse belevenissen van alledaagse mensen in Parijs.. Mensen die je niet eens meer opmerkt. Eigenlijk het ultieme portret van Parijs!
Brèves de trottoir
Uitgangspunt: de plattegrond van Parijs voorzien van punaises. Elke punaise staat voor een portretje van een onbekende.
Mooi!!!