Viva el Jorge!

Hiromi en ik hadden vanavond een aangenaam avondje bij Pierre de Préty. Met een jonge, talentvolle jazzpianist en de sympathieke Jorge Martina, een Nederlands/Colombiaans/Antilliaans tenor die Italiaanse liederen zong. En hoe! Wij noemen hem in het vervolg ‘Gorge Martina’, want wat een strot.

Vorig jaar zag dat er zo uit, tussen de openslaande deuren naar het terras. Dit keer was het binnen. Met aansluitend een buffet en karaoke. Ik heb zelfs nog even met de echtgenote van Jorge, de ravissante Elvira, een romantisch duet mogen zingen, dus mijn avond kon sowieso niet meer stuk.

Hopelijk volgend jaar weer. Maar dan studeer ik wel mooi een stukkie van Fauré in! Of Ferré, dat mag ook. Die heeft heel mooie liederen gemaakt met teksten uit ‘Les Fleurs du Mal’ wist je dat? Mijn favoriete Franse chansons. Maar daarover wellicht een andere keer.

Huisje op de kop tikken? Te laat!

Je had van de crisis gebruik willen maken om goedkoop een huis in Frankrijk op de kop te tikken. Je hebt nog niets naar je zin gevonden? Jammer, maar dan ben je al weer te laat.
Dagblad Le Parisien meldt op gezag van Franse makelaars en dergelijke ondernemers dat de prijzen al weer de hemel in schieten. ,,De crisis toont aan dat onroerend goed nog altijd een prima belegging in bange tijden is,” juicht er eentje.
Nieuwe appartementen waren in het eerste kwartaal van 2010 al bijna zeven procent duurder dan een jaar eerder. Bestaande woningen stegen met 8,5 procent in prijs.
In Parijs werd woonruimte in de eerste helft van dit jaar 10 procent duurder. Geen wonder dat daar ook al weer records gebroken worden. Een gemiddelde vierkante meter kost inmiddels 7079 euro. Slechts één op de zes huurders is daardoor in staat een huis te kopen. De anderen, ach, nou ja, die kunnen altijd nog naar Saint-Denis verhuizen. Daar zijn de prijzen een stuk minder opgelopen.

Kapitale mixer van Bureau voor Tourisme

Het Frans Bureau voor Toerisme in Nederland heeft een totaal onbegrijpelijke ‘viral’ campagne bedacht om Frankrijk vakantieland onder de aandacht te brengen van het grote publiek. Boodschap is: win een vakantie in Frankrijk. Deze boodschap is achter een tenenkrommend slechte nep-commercial gehangen.

Het gaat om een parodie op de beroemde ‘Will it blend’ filmpjes van Blendtec, waarbij ze allerlei spullen in de Blendtec mixer tot gruis malen (zelfs een iPad keert tot stof weder in zo’n ding). In de parodie van het Franse verkeersbureau zien we een guitige nep-Fransman in nep-nep-Engels met een nep-Frans accent testen of de Franse cultuur (in de vorm van de helden Asterix en Obelix) mixt met die van andere landen. Dat blijkt niet zo te zijn, om de clou maar even te verklappen. Asterix en Obelix mixen immers ook niet met de Romeinen! Ja… en?

Flauw, flauw flauw! En wat betekent het voor de doelgroep, de vakantieganger? Lekker naar Frankrijk, want die Fransen zijn xenofoob? Ga in Frankrijk op zoek naar een plek waar je niet hoeft te mixen met de Fransen? Of: vergeet als je naar Frankrijk gaat je mixer niet? Ik begrijp er helemaal niks van. En als ze nou op zijn minst een Franse acteur hadden genomen in plaats van een schmierende Hollander…

Het laagste nieuws gratis thuis

Ik kreeg een mailtje van le Journal de Saône-et-Loire, dat door een technische storing de online versie van de krant de rest van de zomer geheel gratis zal zijn. Nou lees ik hem maar heel zelden, laat staan online, maar nou het tóch gratis is, ben ik toch eens gaan kijken.

En inderdaad, het is dezelfde krant. Veel aandacht voor lokaal nieuws. Iemand heeft zijn auto rond een boom gevouwen. Iemand is getrouwd. Een echtpaar houdt het al 75 jaar samen uit. De zonnebloemen doen het goed en de vergadering van de majorettevereniging ‘Étoile Montponaise’ was een groot succes.

Dat intussen in een ver land duizenden mensen worden doodgeschoten door de politie en een stukkie verderop een milieuramp plaats vindt verdient een klein stukkie ergens in een hoekje. Dat nieuws heeft niets met ons te maken. Het raakt ons niet, dus missen we het niet.

Zo’n locale Franse krant is volgens mij nog het leukste voor Nederlanders met een tweede huisje in Frankrijk. Die kunnen via dit medium weer even nostalgisch genieten van de achterlijkheid van het Franse platteland en de bekrompenheid van de mensen die er wonen. Zit je zelf in de grote stad in Nederland, waar je de hele dag gebombardeerd wordt door ellende uit de hele wereld (ik zag laatst op nu.nl een stukje over een Australische pedofiel die zich had vergrepen aan een paar kleuters in Australië! met daaronder honderden verontwaardigde reacties, die meestal neer kwamen op castreren en de sleutel weggooien), dan is het fijn om te lezen dat in de Saône-et-Loire een groepje dames bijeen is gekomen om een vereniging ter bevordering van de borstvoeding op te richten. En dat zij zich daarbij de zelfgebakken moederkoek goed lieten smaken.

Voor die naar plattelandsnostalgie hunkerende thuiszitters is dus deze blogpost. Geniet van de gratis JSL.

Overheidsinfo op z’n djeunz

De overheid, Sarkozy en zijn marionetten, probeert van alles om maar een beetje in de smaak van het gepeupel te vallen. De jongeren horen daar ook bij en dus heeft men een speciale jongerensite ontwikkeld (voor zo’n twee miljoen euro) om de jongeren te helpen in hun zoektocht naar hun ik in onze samenleving: Waka. Een soort wiki voor ado’s.

In plaats van te surfen naar een subsite op gouv.fr, surf je nu naar skyrock.com. Tja, daar ga je meteen raar van praten. Want, waar de “officiële” overheidsjongerensite nog gewoon Frans bezigt, is dat op Waka ver zoek. “Travail” wordt “job” of “taf” en het “collège” wordt “bahut”. Leuk voor juffen Frans om de leerling “djeunz” bij te brengen, maar dat is m.i. niet zonder risico.

Op de forums zijn sommige jongeren gepikeerd dat ze getutoyeerd worden, en als je daar een vraag stelt is de kans groot dat je nooit antwoord krijgt. Het lijkt de overheid wel.

Afijn, Waka is een poging van de Franse overheid om jongeren toe te spreken. Die gaan van deze site zeker geen beter Frans spreken, maar wellicht dat ze een beetje op weg geholpen worden in het ontdekken van het echte leven. Daarvoor dient de “orienteur”, maar die kan ook zomaar iemand met een master 2 aanbevelen om maar schoonmaker te worden in een bejaardentehuis… Het beste is nog om de “ressources” te raadplegen: daar word je al gauw naar andere – serieuze – sites weggeleid.

Oh ja, dat Waka toch echt een overheidssite is, is slechts te zien aan dat plaatje rechtsboven op de thuispagina: “Une initiative des Pouvoirs publics…”. Dat “pouvoirs” met een hoofdletter P geschreven wordt, zegt al genoeg.