Tja, en dan ben je alweer een week 51. Eerlijk gezegd voel ik er niks van. Dat ik 94,5 ben, voel ik des te beter. Het diëten gaat niet echt hard meer, maar we houden het redelijk vol. Ik zeg 'we' want het trekt natuurlijk ook een wissel op het gezin. Hiromi probeert een beetje rekening met me te houden met koken en dikwijls zit iedereen aan iets heel anders terwijl ik een salade naar binnen tsjomp. Het gekke is dat mijn silhouet achter de feiten aan loopt. Ik val al een paar weken niet echt meer af, gewichtsgewijs, maar word volgens mijn broekriem wel telkens een beetje slanker. Kennelijk wordt er vet herverdeeld of zo.

Crisis. De Jura koffiemachine is weer eens buiten bedrijf. Sinds die mensen op ons huis gepast hebben doet hij raar, nu niks meer. De oude Braun percolator biedt geen soelaas. Onze smaak is verpest. Dus gaan we tijdens de reparatie voor de next best thing: Senseo. Je hoort wel eens mensen roepen dat het smerig is, wat daar uitpruttelt, maar dat herken ik niet, smaakgewijs. Best te pruimen.

Kortom, Roger, doe mij nog maar eens zo'n I-pad (Italiaanse dosette), dan kan ik er weer een paar uurtjes tegen.