Je ziet zo waarom ze die beesten ‘zoetwatervarkens’ noemen. Wat een vette dingen, zeg. Waarschijnlijk zo geworden door alle lokaas die de fervente zoetwatervarkensvissers in de vijvers en rivieren gooien. De laatste tijd is de karpervisser in Frankrijk negatief in het nieuws. Er zitten er namelijk tussen die de karpers ‘markeren’ voordat ze ze terug gooien. Ze perforeren een buikvin of snijden de rugvin weg. Dat is niet goed voor zo’n vis, die dan immers zijn roer kwijt is. Eerst probeerden ze zich er nog uit te lullen door te roepen dat het een soort ziekte was. Een bacterie die de vinnen aanvreet. Maar zo langzamerhand moeten zelfs de meest plaatvoordekopperige vissers toegeven dat er rotte appels in de mand zitten.
Op de site Labouillette wordt uit de doeken gedaan dat dat geen ‘carpistes’ zijn, maar ‘carpeurs’. Dat is zo’n beetje hetzelfde het verschil als tussen ‘automobiliste’ en ‘chauffard’. De carpeur is een proleet met de grootste en duurste hengels en visdectectoren, die altijd zijn radio te hard heeft aan staan en die zijn dobber bij voorkeur uitwerpt waar anderen net aas gestrooid hebben. Zo de zen-achtige ervaring van de echte carpiste verstorend.
De site staat verder overigens bol van de foto’s van trotse mannen die vissen omarmen (waarschijnlijk bij gebrek aan beter, want welke vrouw houdt het uit bij een man met zo’n tijdvretende hobby?). Naast karpers zien we onder meer veel ‘silures’, enorme meerval-achtigen die meer dan 2 meter lang kunnen worden. Deze exoot komt bij ons in de Bresse veel voor, en is de reden dat kinderen wordt afgeraden om in de Seille te zwemmen.
“En? Willen ze een beetje bijten?”

Zo, ik had zin in weekend. Een lekker lang café, waar iedereen fijn uit zijn dak kan gaan. Bovendien heb ik een zeer doorwrocht artikeltje geschreven over weer eens een tekstendief (in mijn ogen de laagste levensvorm in webland), en er moet natuurlijk wel een café tussen de carpeurs en de voleurs. Voor je het weet, vindt er kruisbestuiving plaats!

De geschiedenis herhaalt zich. Ooit probeerde een nep-makelaar mij over te halen op zijn site te adverteren en leidde mijn nieuwsgierigheid tot de ontdekking dat zijn site vol gestolen teksten stond (inmiddels schrijft hij ze zelf, zo te lezen). Nu is het een nieuwe Frankrijksite die mij verzoekt bij hen reclame voor mijn vakantiehuis te maken:

Graag attenderen wij u op www.FrankrijkalsVakantieland.nl Frankrijk als Vakantieland is een prima mogelijkheid om uw vakantieverblijf onder de aandacht te brengen van de in geïnteresseerde Nederlandse en Vlaamse vakantiegangers.

www.FrankrijkalsVakantieland.nl
Verhage Advies, Service & Consulting / Verasec
TRAVEL RELATED INTERNET PROMOTION

Een gloednieuwe site, die desondanks al berstens vol staat met informatieve teksten over Frankrijk. Tja, dan begint het bij mij te kriebelen. Dus ik pleeg een Google-actie. Wat ik aantref, is aanleiding voor een mailtje aan de eigenaar:

Beste meneer Verhage,

Salutations,
Gregor Hakkenberg

Nou, dat komt aan. Binnen het uur volgt een reactie:

Geachte Heer Hakkenberg,

We hopen u hiermee een goed voorstel gedaan te hebben en zien uit naar uw reactie,

Keurig netjes! Ik kan niet anders zeggen. Dus het minste wat ik kan doen is de goede man een beetje bewijs leveren voor mijn stelling. En houvast bij het opschonen natuurlijk:

Geachte heer Verhage,

Met vriendelijke groet,
Gregor Hakkenberg

Nou, je zou denken dat de heer Verhage mij om de hals zou zijn gevallen uit dankbaarheid. Maar niets van dat alles. Het bleef stil. Erg stil. Hindert niet. Ik had de tijd. Een paar weken later, op 4 mei, ging ik nog eens kijken. Wat ik aantrof, leidde tot de volgende mail:

Geachte heer Verhage,

Met vriendelijke groet,
Gregor Hakkenberg

Toegegeven, Verhage blijft netjes. Hij zat me na deze mail waarschijnlijk te vervloeken, maar hij bijt zich op de tanden en perst er een diplomatiek tekstje uit. Op 6 mei:

Geachte heer Hakkenberg,

G.J. Verhage
www.Verasec.nl
Verhage Advies, Service & Consulting / Verasec

Ik gaf hem het voordeel van de twijfel. Maar vanavond – weer ruim drie weken later – ben ik opnieuw gaan kijken om te ontdekken dat de meeste teksten (dus ook de geplagieerde teksten die ik reeds voor hem opspoorde!) nog steeds online staan. Verhage denkt kennelijk: “Laat maar lullen, die mafketel. Wie doet me wat?”
Kennelijk hebben we hier te maken met weer zo’n gluiperd die denkt dat de gewone fatsoensregels alleen voor anderen gelden. Naar buiten een mooi praatje, maar ondertussen gewoon financieel profiteren van ordinair jatwerk.

En bedenk dat Verhage niet alleen een Frankrijksite heeft, maar ook sites over België, Bulgarije, Denemarken, Griekenland, Hongarije, Italië, Nederland, Oostenrijk, Portugal, Roemenië, Slowakije, Spanje en Turkije. Ik heb Griekenland even snel bekeken en vond ook daar al snel wat gestolen teksten. Bovendien, als je even Googled op ‘Gertjan Verhage’ dan vind je diverse klagerige verhalen van auteurs op Wikipedia, die hem er al in 2005 op wezen dat hij de gebruikersovereenkomst schendt door zelf copyright te claimen van teksten die hij van Wikipedia heeft overgenomen. In dat licht is de waarschuwing op deze pagina een gotspe!

En als je de broncode bekijkt staat er op elke pagina van zijn sites dit:
Unless explicitly specified otherwise this page and all other pages at this site are Copyright 2004-2005 by G.J. Verhage. Use of text, images, layout, format, look, or feel of these pages, without the written permission of the copyright holder is strictly prohibited. All Rights Reserved, G.J. Verhage!

De man is geobsedeerd met copyrights. Als de dood dat mensen teksten van hem stelen die hij zelf met zo veel moeite bij elkaar gesprokkeld heeft. Zoals de waard is…

Al met al is het zó slim, dat je bijna jaloers zou worden. Gratis content van het internet plukken en op je eigen site zetten om hits te scoren, vervolgens Google-ads en andere betalende advertenties plaatsen en probleemloos binnen lopen. En bij klachten doen alsof je neus bloed.

Tja, zo is het makkelijk geld verdienen.

Yéééeeeaah, het is zo ver! Krek., Immogo en Vivre en Bresse SARL zijn met ingang van vandaag gefuseerd tot een heuse onderneming: SARL Krek.! Een bedrijfje in tekstproductie, conceptontwikkeling, OG-reclame, sitebouw en (secundair) handel in huizen. Met ingang van vandaag is ondergetekende dan ook voor het eerst in 15 jaar weer gewoon in loondienst! Ik ga een stuk minder verdienen, maar daar staat tegenover dat ik ook minder belasting betaal en mijn baas heel erg zijn best doet een mooi pensioentje voor me te bij mekaar te scharrelen. Dusseh… Roger! Een rondje voor de hele zaak. Op rekening van de zaak.

In Frankrijk vliegen de professionele fotografen letterlijk om je oren. Voorheen huurden ze meestal een helikopter, waarmee ze dan laag over het landschap scheerden om huizen te fotograferen. Een paar weken later gingen ze dan met een stapel luchtfoto’s in de auto bij de mensen langs om proberen ze te slijten. Veel van die foto’s werden niet verkocht en verdwenen gewoon in de prullenbak. Zonde! Tegenwoordig gaat het anders. De oplettende lezer van Hollandais en France zag eerder deze week al een fraaie luchtfoto van de verzamelde stamgasten voor de feestzaal van Panneçot. Die werd gemaakt door fotograaf Arjan van Eeden. En het grappige is, dat Arjan daartoe zelf het luchtruim niet hoefde te kiezen. Hij bleef gewoon met beide benen op de grond en liet een heliumballon zijn op afstand bestuurbare camera de lucht in tillen. Voor ons deed Arjan dat gratis. Maar wie in of om de Morvan of Zuid-Bourgogne woont en óók graag een luchtfoto van zijn stulpje wenst, kan hem gewoon inhuren. Natuurlijk is een luchtfoto ook een hartstikke mooi huwelijkscadeau: het voltallige gezelschap van familie en vrienden rond het gelukkige paar voor de kerk, of in hartvorm gerangschikt in de tuin. Of ter promotie voor een chambre d’hôte of ander toeristisch bedrijf, om te laten zien hoe lieflijk en rustig het huis gelegen is. Of bij de verkoop van een fraai pand, om op te hangen in de etalage van de makelaar of te publiceren op Immogo. Enfin, bedenk zelf maar. Oh ja, Arjan van Eeden vind je hier.