Encyclopédie pour enfants dont les définitions et articles sont écrits par des enfants et adolescents : A l’école ou à la maison, chacun peut y participer

http://fr.wikimini.org/wiki/Accueil

Had je al gestemd vandaag?

Het is ‘grand temps’ dat ik me weer eens meld, dus ik open maar weer eens ons weekendcafé.

Het is niet te geloven, maar vandaag komt die mijtert weer op verschillende plaatsen tegelijk aan.
De publieke zenders houden nog vast aan good old Bram van der Vlugt, maar naar het schijnt gaan de commerciele zenders een eigen Sint nemen. Met het logo van Blokker op zijn rug ofzo?

Jongens, wat is er over van dat oude gezellige feest. Al zal het voor de hele kleintjes niet uitmaken, want die doorzien die poppenkast toch niet. Zelf vond ik het vroeger ook razend knap van de Sint dat in ons nieuwe poppenhuis dezelfde kokosmatten lagen als bij ons thuis. En dat ie zomaar wist dat een oom en tante op weg waren naar ons en ze onderweg aanhield om nog gauw even een kadootje mee te geven.
Dat geloofde je blindelings.

Kinderen van nu zijn niet zo goedgelovig meer. En ergens is dat toch wel jammer.

Al enige tijd is de ‘r’ weer in de maand. In ons kikkerlandje (gaap, wat een cliché) was het strijk en zet dat je dan dagelijks de gehate lepel levertraan kreeg. Ik krijg een spontane oprisping als ik er aan denk. Later waren er dan de capsules. Dat was een ietsie beter, maar die dingen moest je zo snel mogelijk doorslikken, anders smolt het buitenlaagje.

In Frankrijk betekent de ‘r’ in de maand dat het oester-seizoen is begonnen. Lekker.

http://www.ostrea.org/

http://www.huitres-de-bretagne.com/

http://www.une-recette.com/huitres.html

Wel een beetje op herhaling

Het is ook altijd wat hier in Frankrijk. Er wordt om de haverklap gestaakt. Sommigen beweren dan dat het volgens de statistieken nog wel meevalt, maar daar geloof ik niks van. Over anderhalve dag vertrek ik voor een nogal krap gepland wereldtourneetje, waarvoor ik erg afhankelijk ben van de punctualiteit van de vervoerders. En wat verzinnen die luchtzakken van Air France? Een staking! Om dat ze niet willen dat ze kunnen kiezen om eventueel langer te blijven werken. En zijn zij het niet, dan zijn het wel hun collega’s: de zweefteven. En anders wel die spoordebielzen van de SNCF. Of die gleuvenvullers van La Poste.
Afijn, ik ga op reis en ik neem mee: een blik op deze handige staaksaait, met direkte links naar de stakers. Hou ze in de gaten! Of lees je post, als-ie aankomt…

Er schijnen economen rond te lopen die roepen dat het statistisch gezien allemaal erg meevalt met de milieuvervuiling. “Niks aan de hand, mensen, de wereld wordt steeds schoner, ga maar rustig slapen.” En statistisch gezien hebben ze vast gelijk. Toch zijn er ook nogal wat biologen, chemici en medici die hun bezorgdheid uiten over de ontwikkelingen in het milieu.

Zo is er de laatste tijd veel nieuws over de negatieve invloed van de pesticiden op ons aller gezondheid. Er worden – na heftig gelobby van de chemische industrie – middelen toegelaten die sterk kankerverwekkend zouden zijn. Of waarvan in ieder geval het vermoeden bestaat dat ze kankerverwekkend zouden kunnen zijn.

Nu is angst een slechte raadgever en de agrotechniek moet – om aan de optimistische groeicurves van de economen te kunnen blijven voldoen – flink wat onnatuurlijke kunstgrepen uithalen. Maar als je bedenkt dat zelfs de simpelste medicijnen eerst jarenlang getest moeten worden (waarbij in de laatste fase zelfs menselijke proefpersonen worden ingezet) dan is het op zijn minst bevreemdend te noemen dat zware vergiften, ingezet om levende wezens naar de andere wereld te helpen, gewoon vrijelijk over onze toekomstige fruitsalade gespoten mogen worden.

Middelen die stuk voor stuk wel getest worden op ratten en zo. Maar waarvan niet duidelijk is wat het gecombineerde effect is. Niet onderzocht. Terwijl elke huisarts je kan vertellen dat je niet zomaar allerlei geneesmiddelen door elkaar moet slikken. Dat kan je namelijk lelijk opbreken. Maar ja, de vooruitgang hè. We moeten dóór, mensen!

De organisatie die zich in Frankrijk sterk maakt voor de rechten en het respect van toekomstige generaties (je weet wel, van het cliché dat we de aarde in bruikleen hebben van onze achterkleinkinderen), is de Mouvement pour le Respect et le Droit des Generations Futures. De MRDGF dus.

De site biedt toegang tot een aantal interessante andere sites, zo te zien overigens allemaal uit dezelfde koker. Een daarvan Pesticides Non Merci leende ons zijn plaatje. Merci.

In Frankrijk hebben ze ook digitale televisie, met de explosief klinkende afkorting TNT. Dat staat voor Télévision Numérique Terrestre. Je kunt het ontvangen met een antenne die er uit ziet als een gewone hark. Dan heb je verder nog een digitale ontvanger nodig, die het signaal bruikbaar maakt voor je TV. In moderne tv’s zit een TNT-tuner ingebouwd. Dit allemaal terzijde. Want wat ik vandaag naar voren wil brengen, is de mogelijkheid TNT-programma’s op te nemen via het Internet!

Het gaat om Wizzgo, een klein programma’tje dat je kunt downloaden en waarmee je na inschrijving je favoriete programma’s in een lijstje kunt aanklikken. Die programma’s worden dan voor je opgenomen en naar je toegezonden, zodat je ze later op je computer kunt bekijken. Ook kun je ze via iTunes op je iPhone inladen.

Is dat handig of is dat handig? Wizzgo is gratis tot 15 uur per maand. Genoeg voor 7 speelfilms of 15 afleveringen van Plus Belle La Vie. Wil je meer uren, dan moet je de betaalde versie nemen. Wat dat kost kon ik zo gauw niet vinden. Ja! Doe zelf ook ’s wat!

Had je al gestemd vandaag?

8 November is mijn zusje jarig. Dus in plaats van nu een heel stuk schrijven of nóg meer nutteloos discussiëren bij de buren ga ik nú een telefoontje plegen. Jullie vermaken je intussen wel?

Wie kent die mythische openingszin niet: “Longtemps je me suis couché de bonne heure.” Ja, zij die misschien nooit iets met Franse literatuur hebben gedaan. Maar dat is dan allemaal goed te maken en wel op een hele originele manier: Proust lezen en laten lezen. Het is een doldwaas idee van een filmmaakster, dat begon op 20 oktober 1993: A la recherche du temps perdu van Proust laten lezen, en dat op video opnemen. Maar het niet door één lezer laten lezen, nee, door een heleboel. Tot nu toe heeft Véronique Abouy, want over haar hebben we het, 789 mensen een stuk laten voorlezen uit dit meesterwerk allertijden en hiermee 77 uur filmmateriaal gevuld. Tja, je hebt een hobby of niet. De eerste drie delen zijn gelezen en gefilmd en ze hoopt zo ongeveer in 2050 klaar te zijn met dit project.
Dat duurt misschien een beetje lang moet ze gedacht hebben, en ondertussen heeft internet ook z’n intrede gedaan, dus waarom niet de hele wereld mobiliseren? Dat heeft Véronique dus gedaan, zij het dat het een iets ander project is, maar daar kan jij, of u, zo je wilt, ook aan meedoen. Op Le baiser de la matrice kan iedereen een bijdrage leveren vanachter z’n eigen computer, met een webcam en een van de delen van A la recherche du temps perdu. Schrijf je in op deze unieke website, lees een pagina voor, neem het op met je webcam en stuur het op. Zo zullen er uiteindelijk 3424 personen een pagina voorlezen en daarmee ‘la matrice’ vullen. 3424 mensen van over de hele wereld. De enige voorwaarde is dat je het wel in z’n Frans moet lezen. Er zijn al 1235 pagina’s opgenomen (36,07% en bijna 60 uur beeldmateriaal), dus als je iets wil bijdragen moet je er wel snel bij zijn. 😉 Dankzij de paginabalk onderaan de startpagina kun je zien – en kijken – welke pagina’s er gelezen zijn en welke er nog gelezen moeten worden.

En dankzij internet moet het volgens Véronique dan uiteindelijk mogelijk zijn om A la recherche… in zo’n 10 minuten te lezen…

Nouvelle drogue dans les écoles

Ceci est la nouvelle drogue connue sous le nom de «strawberry quick».
Il y a quelque chose de très effrayant qui se passe dans les écoles en ce moment dont nous devrions tous être au courant. Il y a un type de «Crystal Meth» qui circule et ressemble à une fraise en cristaux durcis (un bonbon qui grésille et qui sautille dans votre bouche). Il sent également comme la fraise et il est distribué aux enfants dans la cour d’école.

Zo begon het mailtje dat ik vandaag kreeg van een van de ouders van school. En samen met mij nog 29 anderen. Gelukkig was ze zo vriendelijk geweest alle mailadressen gewoon te cc’en, zodat ik ze kon zien. Kon ik iedereen direct daarna geruststellen én doorsturen naar

Een uiterst nuttige site, waar iedereen die ooit een alarmistisch mailtje krijgt éérst naar toe moet om te kijken of het al dan niet een bekende hoax is. Want dit soort nepwaarschiuwingen zijn een kwaad op zich, alleen uit te roeien door éérst na te denken en dan pas op ‘send’ te drukken.

faire circuler merci

“If it don’t fit, don’t force it” zong een stel negerts al (de Jackson Five met een nog klassiek kroesende Michael ergens in de jaren ’80, geloof ik, maar ik heb geen zin om het op te zoeken want voor je het weet ben je een half uur verder en ik wil dit snel online krijgen om te voorkomen dat er straks twee cafés achter elkaar staan met alleen een twistpunt ertussen want dat zou wel erg jammer zijn gezien de huidige concurrentiestrijd met het FF die proberen nog veel heftiger en polemieker te zijn dan wij wat ze ook nog eens lijkt te gaan gelukken met dat stelletje raaskallende brallekoppen daar) en dat is een goede raad.

Als het gaat om digitale plaatjes kun je ze online passend laten maken bij Look Image. Gratis, ook nog. Dus ik zou zeggen: “Just relax and let it go!”

Sorry, even wat hete lucht ventileren maar ik word er horendol van, dat gezeik van die ecologen. Nou mag je ook al weer geen windmolens plaatsen! Het is allemaal een complot van het grootkapitaal, namelijk. Maar eerder al vertelde men mij dat elektrische auto’s eigenlijk vervuilender zijn dan de Hummer, dat de klimaatverandering een hoax is en biobrandstof funest voor de regenwouden én voor de arme landen wegens het stijgen van de voedselprijzen.

Vraag me nu af wanneer we het bericht gaan krijgen dat geothermie de werkelijke bron is van de opwarming van de aarde en dat zonne-energie wegens de deelreflectie van de zonnepanelen jaarlijks het leven kost aan duizenden verblinde uilen waardoor de muizenstand dramatisch toeneemt, graanoogsten verloren gaan, de voedselprijzen verder stijgen en biobrandstof geen aantrekkelijk alternatief meer is voor aardolie waardoor de luchtvervuiling zal toenemen en als gevolg van de neerslaande roetdeeltjes de effectiviteit van de zonnecellen met rap tempo afneemt?

Ik geef het op. Ik ga NU naar de wc eens lekker een dampende bijdrage leveren aan de bemesting van het bloemenveld boven mijn eigen ‘plan d’épandage’. Of mag dat óók al niet meer!?

Laat me u deelgenoot maken van enkele overpeinzingen, want ik snap iets niet.

Er bestaan enkele fora voor zogenoemde – liever zogenaamde – “francofiele Nederlanders”, voor mensen die in Frankrijk leven of dat graag zouden willen, of anderszins plezier aan dit land beleven.
Nu zou je verwachten dat dat plezier zich vertaalt in die fora. Goed bedoelde opmerkingen over en weer, de één zoekt iets en de ander weet iets. Al snel weet een derde iets beter, en de discussie is geboren.
Heerlijk, een prettig discours met het doel wijzer te worden en wijzer te maken.

Het tegendeel blijkt echter vaak het geval: er ontstaat vrij snel een race tussen Prinzipienreiters en andere betweters. Nu kan dit me nog weinig schelen, je hoeft hier immers niet aan mee te doen.

Maar dan de toon waarop de conversatie zich afspeelt, het is om te huilen. Dat mensen tegenwoordig niet meer kunnen spellen, het zij zo. Droef, maar ’t is niet anders.
Dat taalfouten echter denkfouten zijn, wordt tegenwoordig ook als “normaal” geaccepteerd.
Met alle gevolgen vandien. Je wordt voor rotte vis uitgemaakt terwijl je je volstrekt onschuldig acht. De afzender vervolgens gevraagd om enige uitleg, leidt slechts tot nog meer hoon en publiekelijk afzeiken.

Terzijde: bovenstaand gedrag komt vaker voor op fora waar de deelnemers zich in een veilige anonimiteit wanen.
Als daar dan bovendien een net zo anonieme moderator dienst heeft, is het een totaal ongrijpbare, anarchistische bende waar kop en staart aan ontbreken.
Omgekeerd: als de site en vooral de beheerder ervan met naam en toenaam bekend zijn, is het gedrag onmiddellijk gematigder, beschaafder, of gewoon fatsoenlijk. Waarvan akte, overigens.

Wat ik nu niet snap: het ging over fora voor mensen die toch op één of andere manier iets lolligs met Frankrijk hebben? Waaruit blijkt in hemelsnaam die lol op die fora?

Met hoop op beterschap,
“Pietje Percies”
(wat natuurlijk niet mijn echte naam is maar ik kijk tegenwoordig ook een beetje uit alvorens me volledig bloot te geven.)

Had je al gestemd vandaag?

Gisteren was het Halloween. Daar moet ik altijd aan denken als ik vrachtwagens van de transporteur ALLOIN zie rijden. Met dat maffe logo. Dat zul je wel met een ‘wa’ uitspreken, maar in mijn ogen staat er toch echt ‘alloien’ en dat is precies zoals de Fransen Halloween uitspreken. Eng gewoon, dus toch wel weer passend.

Gisteren trouwens een film van Luc Besson gekeken. Fifth Element, met Bruce Willis. Wat lijkt die man op Paul Verhoeven zeg, qua stijl. Met precies dezelfde kleine ironische verwijzingen naar de Amerikaanse cultuur. Besson dus, hè, niet Willis. Leuke film. Prima vermaak.

Gek moet deze man zijn, op dierentuinen. Jonas Livet heeft er in ieder geval al vele honderden bezocht, in alle windstreken, tot China aan toe. Ook ons landje liet hij niet links liggen, en hij heeft een indrukwekkende verzameling Artisaria, Emmendingen en Blijdorpspul. Toen hij klein was, hield hij vooral van dierentuinen als verzamelingen dieren. Maar inmiddels is hij zich steeds meer gaan interesseren in de dieren zelf, hun habitat, eetgewoonten en leefpatroon.

Kortom, een monomaan met gelukkig voor hem een heel breed interessegebied. Want in de zoölogie raak je niet snel uitgeleerd, lijkt me. Toch weer wat anders dan speelgoedjes uit de Kinder Surprises.

Van alle dierentuinen die hij bezocht (hij doet het hele jaar door niet anders!) maakte hij een uitgebreid verslag op zijn site. Handig. Dan weet je tenminste waar je in ieder geval níet naar toe hoeft. Papegaaienpark NOP (Pays-Bas, Veldhoven) is wat dat betreft een goede kandidaat.

Het is toch jammer als een tiental mensen zijn best doet om een onderwerp helemaal uit te diepen op een forum en je vervolgens moet constateren dat de moderator het discours totaal gewist heeft.

Dat is wat gebeurde bij de buren van Frankrijkforum, waar ikzelf discussieerde met onder meer financieel-hypothecair deskundigen Jan & Danny Karst van Hypomatch, ene Theo81 en Wim van Teeffelen, naar aanleiding van een vraag van een FF-bezoekster over het al dan niet inschakelen van een makelaar en/of een Nederlandse bemiddelaar bij het zoeken en kopen van een huis in Frankrijk.

Oplettende lezertjes weten dat ik zelf de toegevoegde waarde van de makelaar voor de koper nog wel eens in twijfel wil trekken. Immers, de makelaar is in dienst van de verkoper en zorgt ook nog eens voor een 6% hogere kostprijs.

Niet iedereen kon zich in deze redenering vinden. De discussie die volgde is zoals gezegd gewist. Maar door een tijdige kopieer-actie en het zorgvuldig knippen en plakken van tekst uit reactie-mailtjes wist ik hem aardig te reconstrueren. Ik zet het niet hieronder, want het is een enorme lap tekst. Het hele verhaal staat hier.

Eventuele vervolgopmerkingen en ideeën kunnen wel hieronder geplaatst worden. Ik doe zelf graag de kick-off met steun voor mijn positie uit onverdachte hoek: de NVM!

Eventuele afwijkende meningen zijn welkom. Ik beloof dat hier niets gewist wordt (behalve off-topic geneuzel over bijvoorbeeld de kwaliteit van de discussie zelf).

Zoonlief speelt gitaar. Tenminste, hij is nog maar net bezig, maar hij doet het erg serieus en oefent iedere avond. Ik mag dat graag zien, want zelf heb ik er altijd van gedroomd om een instrument te kunnen spelen. Leren spelen was echter een te grote drempel. Maar goed, Guido’s fanatisme werd op zijn verjaardag beloond met een stoere zwarte gitaar met stevige versterker. En zo zit hij nu dus in een rockband waar hij lead guitar speelt en zingt. Niet dat hij zo’n fantastische stem heeft, maar hij is wel de enige die de teksten van Nirvana ook echt kan zingen in plaats van een beetje fonetisch nabauen. Bovenzien, zo zuiver was die Cobain ook niet.

Naast het werk van wijlen Cobain spelen ze ook Frans repertoire, van onder meer Guerilla Poubelle. Een soort punkband met een harde kern van drie musici en daaromheen een wisselend groepje meedoeners. Waaronder een echte grafitti-artiest, die tijdens de optredens schilderijen maakt en gewoon een beetje enthousiast rondspringt. Een performance, noemden wij dat in de jaren ’70. Mieters!

Met het noemen van guerilla Poubelle en de drie bandleden Alex, Koj en Till krijgt HeF waarschijnlijk een stevige injectie jong publiek. Die ik alleen maar kan aanraden de mp3-speler niet te hard zetten en niet vlak voor de boxen te gaan staan. Bovendien: bij het headbangen van elkaar áf.

Hebbie dattook? Dat je als je een oude zwartwit film ziet de neiging krijgt om je linkervuist voor je oog te houden en met je andere hand een draaiende beweging om je rechteroor te maken? Een gebaar dat refereert aan een grijsgestreept verleden, toen de filmcamera nog met een zwengel werd aangedreven. Nu zijn er duizenden mooie en minder mooie maar toch interessante en zonder twijfel ook lelijke saaie films opgeslagen in verschillende cinematheken over de hele wereld. Enkele Europese filmarchieven (helaas Perpignan nog niet!) doen nu mee aan een internetinitiatief voor de ontsluiting van hun materiaal.

Net zoals Flickr dat met de fotoarchieven doet, dus.

Dat levert een schat aan gratis te bekijken materiaal op. Nadeel is wel dat het erg veel keuze is. Ik kan al niet beslissen als ik in de lobby van de Vox sta, met vijf zaaltjes… Maar goed, je kunt natuurlijk ook gewoon een beetje blind rondklikken. En voor je het weet word je verast door een geinige documentaire over de relatie tussen rituele lijkverbranding en het moderne crematorium. Never a dull moment!

Hij speelde op de Noordpool en in Taiwan, deelde podia met de grootsten in BoogieWoogie, Blues en Swing en duidenden handtekeningen uit.
Hij is dé naam als het gaat om de honkietonkiemuziek in Frankrijk. Je weet al over wie ik het heb, de Franse Rob Hoeke: Jean-Pierre Bertrand.
Het fijne van zijn site is dat je gewoon gratis muziek te horen krijgt als je de pagina’s doorzoekt naar wetenswaardigheden over deze pianovirtuoos. Dat alles gepresenteerd in een kader van de grootste esthetische finesse, zoals de piano hierboven al illustreert. Een per jaar organiseert Jean-Pierre Bertrand het Beaune Blues Boogie Festival, met diverse concerten in combinatie met wijnproeverijen en somptueuze maaltijden in de caves van de grootste wijnproducenten van de regio.

Luister en geniet. Wat een drive, Wat een finesse. Wat een energie en een dynamiek. Niet te geloven, dat die man al zijn vingers nog heeft.

Een boompje planten, dat was vroeger een symbolische daad bij een geboorte, een huwelijk of een eerste steen. Zo’n boom groeide met je mee en uiteindelijk was het: boompje groot, plantertje dood. Tegenwoordig is het planten van symbolische bomen een hot item. Je kunt meebetalen aan bebossing als aflaat voor het schandelijk genieten van een vliegvakantie. Je CO2-voetprent verkleinen.

Er zijn ook mensen – zo leert mij de site Les végétaliseurs – die het planten van zo veel mogelijk groen op plekken waar er minder is als daad van verzet zien. Een symbolische manier om je teweer te stellen tegen het oprukkende beton, de ontmenselijking van de woonomgeving en ja zelfs de globalisatie.

Mijn zegen hebben ze. Al is het voor mensen die op het platteland wonen wat lastig te bevatten. Als ik ergens iets wil planten moet ik eerst iets groens weggraven om plek te creëren. Dat zal wel niet de bedoeling zijn. Dus is mijn symbolische daad vóór meer groen in de wereld dat ik er hier een boom over opzet.

In een grijs verleden ging ik wel met een studiegenoot liften. Naar Frankrijk. Aangezien we twee mooie jongens waren, werden we regelmatig aangezien voor een stelletje. Daar hebben we verder geen last van gehad. Behalve één keer toen we in Parijs een hotelkamer boekten in een vlooiennest naast de hallen. We kregen een kamer met een duidelijk beslapen bed, waarin we zelfs nog wat verdwaalde schaamharen aantroffen. De eigenaar – ter verantwoording geroepen met een verontwaardigd: “Il y a des poils dans le lit!” – putte zich uit in excuses. Hij dacht kennelijk dat we alleen voor een snelle wip kwamen. We kregen een andere kamer, zonder haren, maar wel met een heel nest stofkonijntjes onder het bed. Het was geen duur hotel.

Er bestonden toen, voor zover ik weet, nog geen reizen voor mensen van het homosuele geloof. Nu wel. Waarom? Nou, daar kan ik me wel iets bij voorstellen. Je wilt als gay couple (m/v) nu eenmaal niet in een hotel terecht komen waar een homohater achter de receptie (of erger: in de keuken) staat.

Er zijn speciale hotels en chambres d’hôtes die met zoveel woorden melden dat ze niks tegen homo’s en lesbo’s hebben. Dat vind ik persoonlijk een beetje overdreven, maar ik kan me ook wel weerr voorstellen dat het voor de gelijkstromig geaarde reiziger een geruststelling is.

Misschien zou het handig zijn als uitspanningen die wél bezwaar hebben tegen niet-gemengde koppels dat ook vooraf duidelijk maken. Wellicht moet er een soort JA/NEE-sticker komen? Dan weten we tenminste welke bedrijven we moeten mijden als de pest.

Het is niet iedereen gegeven om de sterrenstatus te verkrijgen. Onze regionale volksheld Remi Gaillard heeft daarom het omgekeerde tot streven gemaakt: c’est en faisant n’importe quoi qu’on devient n’importe qui. En het gaat ‘m aardig af. Remi heeft het nieuwe televisiegenre ‘sitcam’ uitgevonden (‘situation camera’, waar overigens genoeg komedie in zit), wat voornamelijk op internet te zien is, want bij de televisie houdt-ie ’t nooit lang uit. Wel wordt-ie op televisie veel gekopiëerd, maar zelden geëvenaard.
Sommige sitcams zijn minder geslaagd, maar er is genoeg plezier te beleven aan zijn strapatsen. Vergeet niet zijn sportprestaties te bekijken, want Remi is een goed voetballer en hardloper. En zeker dat laatste komt ‘m regelmatig goed van pas…

Ook op dagelijkse beweging te vinden.

Wat doe je als je websitebouwer bent en je dochter van 11 komt met een lumineus idee voor een site voor de internationale scholen-community? Dan zeg je natuurlijk: “Lumineus idee, Sophietje!” en je gaat meteen aan de slag.

De vader in dit geval is Arnold Verhoeven, de man van marche.fr en inmiddels ook drijvende kracht achter de Nederlandse versie van SOS Médecin : SOS Arts. En Arnold houdt niet van halve maatregelen. Dus werden twee stagiairs en een webmaster ingehuurd en vijf maanden lang in het eigen hotel gestald om de site – onder bezielende leiding van Sophie zelf – in elkaar te prutsen. Tegelijkertijd was Arnold zelf bezig met het verzamelen van alle adressen van alle internationale schoilen ter wereld. En nou staat hij. En hoe!

International Schoolfriends is inmiddels de grootste online verzameling van International Schools ter wereld, met enkele honderden bezoekers per dag. Het is ook een sympathiek idee, dat je je oude schoolvrienden kunt blijven opzoeken, zeker voor deze populatie, toch vaak kinderen van expats die telkens opnieuw verhuizen. Verder is het een complete community-site, met blogs en profielen en alles er op en er aan. Niet gek voor een 11-jarige.

Ben benieuwd waar Sophietje een volgende keer mee komt.

Het moest er een keer van komen. Mensen met een huis in Frankrijk hebben hun eigen ‘Ruches’, een Social Network-site met geolocalisatie, zodat je op een Google map kunt kijken wie wat waar uitvreet. Wij hadden zelf al zoiets met onze eigen HeF-map die Peter ooit knutselde. Maar dit is veel meer. Een shoutbox waar je ff snel kunt chatten, een forum, de mogelijkheid je favoriete foto’s en video’s online te zetten en meer uitgebreide profielen van vaste gasten.

Leuk om eens te zien welke koppen er bij de trouwe Forumgasten horen. De eerste klantjes van Ook In Frankrijk – want over die site heb ik het – zijn voornamelijk afkomstig van Frankrijkforum. Maar het kan niet missen of ook steeds meer andere Frankrijkfans zullen de weg naar deze nieuwe site weten te vinden.

Er zijn nog wat kinderziektes betreffende de weergave en webmaster Martin (Tinus) is nog niet toegekomen aan het wat ‘ontengelsen’ van de oorspronkelijk Angelsaxische webware. Maar dat gaat vast allemaal goed komen. Het toeristische seizoen is afgelopen en Martin en zijn vrouw zijn professionele campingbeheerders (overigens op zoek naar een nieuwe camping, dus als je wat hoort…) die nu alle tijd hebben voor dit soort nieuwe initiatieven.

Mensen, we worden belazerd! De bekende zender TF1 rommelt telkens weer met de lengte en de uitzendschema’s van onze favoriete programma’s. Veel Nederlanders in Frankrijk hebben daar wellicht geen weet van. Daarom is het goed dat Hollandais en France nu eens de vinger op de zere plek legt.

Je begrijpt waarschijnlijk al waar het om gaat… “Les feux de l’amour” (the Young and the restless)! Sinds 1989 niet weg te denken uit het franse televisiebeeld, razend populair. Niemand kijkt er naar, maar iedereen is op de hoogte van wat er speelt in het leven van Lily, Brooke, Bill en Nick.

Jarenlang hadden de afleveringen in Frankrijk dezelfde lengte als die in België en Zwitserland. Maar een tijdje terug heeft TF1 besloten om vijf afleveringen per week te verknippen zodat ze ze op vier avonden konden uitzenden. Met als belangrijk nadeel dat de sleutelscene met de cliff hanger (altijd aan het einde van de aflevering, nu ineens midden in de uitzendig terecht kan komen. De artistieke integriteit van de feuilleton werd hier geweld mee aangedaan.

Natuurlijk zijn de fans in opstand gekomen. En wat is nu het gevolg? Ik ga het je zeggen. Let op, nu worden er nog maar 4 afleveringen per week getoond. Maar dat betekent dat wij in Frankrijk onze achterstand van 102 episodes op België en maar liefst 126 op Zwitserland nooit meer in kunnen lopen. Daar krijgen ze namelijk gewoon 5 hele episodes per week te zien. Ze lopen dus steeds verder uit! Om nog maar niet te spreken van de USA, waar ze ruim 1200 afleveringen op ons voor lopen.

Met alle gevolgen van dien, want er lekken wel eens ontwikkelingen uit die bij ons pas jaren later hun beloop krijgen. Ons kijkplezier wordt daarmee goed vergald.

Het is een grof schandaal en hoog tijd dat Sarkozy dáár eens iets aan doet in plaats van te lopen judojen met Poetin!

Met dank aan het prima journalistieke speurwerk van onze collega’s van Soap Passion en aan de tip van Sandra.

Is dat een mannending? Net als chemiedozen en goocheltruuks? In ieder geval ben ik altijd gefascineerd geweest door optische illusies. Dat je op een tekening twee poppetjes ziet die duidelijk verschillen in grootte, maar dat dat komt door neukeratief perspectief, want eigenlijk zijn ze precies even groot. Dat er zwarte stippen verschijnen tussen witte vierkantjes en dat je na een paar minuten staren naar een ogenschijnlijk betekenisloos patroon ineens een landschap ziet opdoemen. Of – ook gaaf – anamorfoses: schilderijen die niks lijken voor te stellen totdat je ze bekijkt via een conische spiegel.
Of vinden vrouwen dat ook leuk?

Hoe dan ook, ik vond een Franse site met optische illusies die ik jullie (m/v) niet wilde onthouden. Daar vind je ook dit schaakbord van Adelson. Het vierkant buiten het schaakbord heeft exacte dezelfde tint als het vlak A én het vlak B. Niet te geloven? Ongelogen! Geef je ogen maar eens goed de kost!