Had je al gestemd vandaag?

Hep, mensen, we krijgen klachten van de stamgasten dat het café muf begint te ruiken. Dus maar even een geheel verse versie, versierd met guirlandes van bloemen uit de tuin. Ramen open laten staan, svp, dat het even flink kan doorwaaien! En het goede nieuws is…. De worstjes zijn schoon op!

Dat je het maar even weet: het spel van de toekomst komt toevallig wel uit Frankrijk. Tweakers.net meldt dat de heren van Asobo uit Bordeaux volgend jaar hun nieuwe race-game Fuel op de markt brengen.
Natuurlijk beloven ze een hypermoderne spelbeleving en achter de schermen de modernste technische snufjes. En niet te vergeten, de 14.000 vierkante kilometer grote spelomgeving, waarbinnen de deelnemers zich geheel naar eigen believen kunnen verplaatsen, zou de grootste virtuele spel-omgeving ooit zijn.
Maar Fuel is vooral het vooral het spel van de toekomst omdat het vooruit lijkt te lopen op de huidige klimaatproblemen en de energiecrisis. Asobo (het woord zou Japans zijn voor Laten we spelen) plaatst het spel in een wereld die door jarenlang milieumisbruik verworden is tot een wildernis. Vloedgolven, sneeuwstormen en tornado’s hebben het landschap danig veranderd en zitten de deelnemers nog altijd dwars. De racers moeten niet in de eerste plaats zien zo snel mogelijk te zijn. Zij moeten vooral zien zuinig met energie te zijn. Die is immers schaars, zeer schaars.
Zou het toeval zijn dat dit spel gemaakt is in een land, dat zich de afgelopen tijd vooral zeer druk maakte over de hoge brandstofprijzen?

Ik hoor het opeens wel erg vaak op de NL’radio, het nummer Ella, elle l’a.
Ik kende het van de (wat dommige, zie eerdere logs) France Gall, die met het nummer een hommage bracht aan Ella Fitzgerald.
Dat is door de zangeres die het nummer opnieuw in de roulatie bracht volledig losgelaten:
Kate Ryan (jaja, volgens eigen zeggen staat ze tussen Madonna en Jantje Smit) zingt wel over ene Ella, maarre..

Het feminisme is geheel aan deze dame voorbijgegaan, dat is duidelijk, ze zit volledig in haar rol van verleidster en is eigenlijk een en al benen en tongpiercing.
Ach, als het maar verkoopt, hè.

Alizée begreep het nog wel…
Marie Myriam ook.

Had je al gestemd vandaag?

Ça y est! Het HeF-reüniecafé is geopend. Na een week met een historisch laag aantal blogjes (1) volgt nu een uitgebreid verslag van het unieke evenement dat HeF-weekend heet. Niet met Hemelvaart, zoals de usance was, maar met assomption of zo (iets met Maria), waartoe Kees het initiatief nam omdat hij toch deze kant op moest. Hoe dan ook, langzaam zullen vandaag de verschillende HeF’ers binnendruppelen en hun bijdrage leveren aan dit blog. Te beginnen met Kees en mijzelf.

Ik liep in de bibliotheek toevallig tegen Parijs Retour aan, een literaire reisgids door Bart van Loo. Elke francofiel met een hart voor boeken zou dit aanstekelijke boek moeten lezen. Van Loo reist in de voetsporen van de 19e-eeuwse schrijvers Victor Hugo, Alexandre Dumas, George Sand, Honoré de Balzac, Emile Zola, Alphonse Daudet, Guy de Maupassant en Gustave Flaubert.
Nu zijn we ooit met het hele gezinnetje voor een werkstuk van de jongste dochter in het kasteeltje van George Sand geweest en dat was leuker dan verwacht. Ik ben onmiddellijk aan het oevre van Sand begonnen en lees nu toevallig haar correspondentie met Flaubert. (Waar haalden die mensen toch de tijd vandaan om zoveel brieven te schrijven?)

Parijs Retour is in ieder geval een aanrader, zelfs als je niet van die ouwe schrijvers houdt. Bart van Loo sleept je zo de 19e eeuw van Frankrijk in. Hij heeft sinds 14 juli een weblog, maar dat moet hij wel een beetje bijhouden. Het begin is er. Ik ben nu ook erg nieuwsgierig naar z’n andere boek, Als kok in Frankrijk, literaire recepten en culinaire verhalen. Na de vakantie, als we weer tijd hebben.

Het boek
weblog Bart van Loo
George Sand in Nohant

Had je al gestemd vandaag?

Wat laat met het café deze week, maar ik was dan ook uithuizig. De komende week wordt een hektische, want niet alleen heb ik ineens twee websites en een bedrijfsbrochure te schrijven (vorige maand geen reet te doen zal je altijd zien), maar ook het HeF-weekend zit er aan te komen. Zoals het er nu uit ziet, komen er aardig wat HeF’ers langs in de Zuid-Bourgogne. Ik reken opDineke, Kees, Aat, Gertjan, Peter, Jeanne en -paul, al dan niet met aanhang. Niet iedereen komt het hele weekend, maar het is gewoon ‘open huis’ dus we gaan lustig improviseren indien nodig. De hangmat hangt, het bier staat koud, de rode wijn op kamertemperatuur en de BBQ heet, en verder zien we wel. Als je nog iemand in de buurt kent die je mee wilt nemen, aarzel niet. ‘Inconnues’ (stille meelezers) die voor deze gelegenheid uit de kast willen komen zijn van harte welkom op zaterdagmiddag en -avond. Wel eventjes melden bij bovengetekende ivm de catering. Gebruik de reactiemogelijkheid van HeF. En nu… vroeg naar bed in voorbereiding op 4 dagen heel hard tikken!

In 1864 werd het Viaduc de Bousseau gebouwd, een spoorbrug over de Creuse vlakbij Ahun. Op de toeristische wegwijzers wordt deze constructie abusievelijk aan Gustave Eiffel toegeschreven. Daar trapten we natuurlijk met beide benen in, toen we er vanochtend langsreden, en gelukkig maar, want Busseau ligt op een prachtige plek aan de rivier de Creuse. Vanuit de eetzaal van hotel/bar/restaurant Le Viaduc kun je de spoorbrug mooi bestuderen. Eens in de zoveel tijd rijdt er een 21e-eeuwse trein overheen, die je onmiddellijk plaatsvervangend hoogtevrees bezorgt.

Dat de brug door Eiffel gebouwd lijkt te zijn, is begrijpelijk als je hem ziet. Een ijzeren knutselwerk, waarin “meer dan 200.000 klinknagels zijn verwerkt” zeggen alle sites over dit viaduct. Die mensen doen ook niks anders dan elkaar naknippen en plakken.

Nog even over Gustave Eiffel: het idee van een hoge toren op de Wereldtentoonstelling van Parijs in 1889 is op het laatste nippertje van zijn eigen medewerkers door hem ingepikt. De architecten Maurice Koechlin en Emile Nouguier waren er al een tijdje mee bezig, tot Eiffel ze afkocht, nadat hij er eerst niets in had gezien. Zou de Tour de Koechlin&Nouguier ooit het symbool van Parijs hebben kunnen worden? Welneen, dat klinkt voor geen meter.

Op de officiële Gustave Eiffel-site kun je zien wat hij nog meer heeft gebouwd en niet alleen in Frankrijk.
En nu ook niet denken dat het leuk of interessant is in de Creuse, want met deze brug hebben we alle culturele, culinaire en toeristische hoogtepunten wel behandeld.

Elz

Een Engelse site op Hollandais en France? Nou ja… it’s cucumbertime! Het is ook best een leuke site, met tests om je niveau te controleren, met dagelijkse oefeningen en tips, met uitleg over accenten en een grote audiotheek waar je de uitspraak van woorden kunt beluisteren. Allemaal bij elkaar. Daarom dus tóch een Engelse site als tip op HeF. For this one time!
(txs, Elz)

Heb je soms ook van die dingen, die je je al tijden afvraagt, maar waarvoor je je eigenlijk geneert omdat het nu niet direct belangrijk is, eigenlijk heel triviaal, van die dingen dus?
Ik reed gister achter zo’n draaiende cementwagen en vroeg me af wat er zou gebeuren wanneer dat draai-mechaniek ermee zou stoppen. Dat cement krijg je er nooit meer uit, toch?
Ook wil ik weten hoe stunters er in slagen om van grote hoogte in zo’n klein badje te duiken zonder een dwarslaesie op te lopen. Van die dingen.
Gelukkig bestaan er nog veel stommere vragen.
Kijk maar eens op Questions à la con.
De hamvraag was: hoe krijg ik de Belse tet van mijn scherm iedere keer wanneer ik HeF open?

Zoals ieder jaar. Komkommertijd. Maar in Frankrijk kennen ze dat eigenlijk helemaal niet, al is er genoeg over ‘le concombre’ te vinden: Feitjes, keukentips, geblindoekte komkommers of niet, tuinkomkommerweetjes, komkommerrecepten, een reclamekomkommer en natuurlijk alle voordelen van een komkommer ten opzichte van een man…

Afijn, komkommertijd, dus.

Er wordt wat afgezeken over de Fransen. En ik geef toe, soms leg ook ik het moede hoofd in de schoot tegenover de blatante incompetentie van sommige Fransozen. Maar let wel op het hier belangrijke woord ‘sommige’. Want er zijn natuurlijk ook zat Fransen die heel veel in hun mars hebben. Bovendien hebben zo ook hun charmes als het gaat om de relaxte manier waarop ze het privéleven van hun leiders ontzien. Ik kan me nog herinneren dat een journalist aan Mittérand vroeg: “Meneer de Président, men zegt dat u een maitresse hebt.” En de president waardig antwoordde: “Et alors?”
De Amerikaanse spreekoptredengastheer Bill Maher geeft zijn landgenoten – en dan met name de anti-Franse politici – een veeg uit de pan door een ontnuchterende vergelijking te maken tussen Frankrijk en Amerika. Zo ben ik weer bijna Trots op Frankrijk!

Nog even, en een van de wensen van Rita Verdonk gaat in vervulling. We krijgen er honderden kilometers snelweg bij, want België wordt opgedeeld in een stuk dat aan Nederland toevalt en een stuk dat voortaan onder Frans bewind valt. Tenminste, als het aan een groeiende groep Franstalige Belgen ligt. En ook steeds meer Fransen zien er geen been in een deel van België liefdevol aan Marianne’s borst te drukken. Getuige dit artikel in de Libération.
Toch zijn er gelukkig ook nog Belgen die wél proberen de eenheid te bewaren. Zo is een ware patriot een online petitie gestart onder het motto ‘Boobs for Belgium’. Iedereen die vóór de eenheid van België is, wordt verzocht een foto van zunne tetten op te sturen. En wie zei daar dat die Belgen dom waren?

Ja, Frankrijk is mooi, dat weten we nou allemaal wel, maar om er nou je huis mee te behangen… Daar gaat het dus niet over. Maar Frankrijk fungeert wel degelijk als decor, voor een hele hoop dingen, maar zeker ook voor films. Een beetje film wordt ‘op locatie’ geschoten, en om dan de juiste locatie te vinden heb je hulp nodig. Daar heb je dan zogenaamde agences de repérage voor, maar een hoop werk is vaak al gedaan door (regionale) filmcommissies, ook wel ‘bureaux d’accueil de tournages’ genoemd. De landelijke filmcommissie heet Film France, en deze commissie heeft de decorstukken in een mooie database verzameld (base de lieux de tournage), waarin je kan zoeken op regio, type decor (huis, kasteel, restaurant…) of ligging (aan een meer, in een stad…).
Het is ook leuk om even te kijken wat er bij jou in de buurt is gedraaid (“Ça c’est tourné près de chez vous”), ga ‘m kijken en geniet van de decors bij jouw om de hoek, maar nu op het witte doek (je weet wel, voor dat overbekende “kijk, kijk, kijk… daar hebben we ook gelopen…”-gevoel).

Afijn, wat moet een gemiddelde HeF-er hier nou mee? Tja, het is inderdaad in eerste instantie voor filmprofessionals bedoeld, maar misschien heb jij ook wel een decorstuk: het is namelijk ook mogelijk om je watermolen, je berg, je goedje land, je station, je restaurant, je uitzicht, je kasteeltje, je schaapherdershutje, je appartement, ja zelfs je vliegveld aan te melden als decor. Dat kan je via Film France doen, maar ook direct via je regionale filmcommissie (via de link ‘le réseau des commissions de Film France’), zoals bijvoorbeeld die in de Languedoc Roussillon, in de Bourgogne of zelfs bij die op La Réunion. Wellicht dat je huiskamer dan een keer in een film van Chabrol terecht komt… Je weet ’t maar nooit. Maar dan wel naar de bios gaan, he!

Het zal je maar gebeuren dat je ergens in Frankrijk bent en ineens een ontzettende behoefte voelt aan cultuur. Dat je per se een handgemaakt schilderij wilt aanschaffen of een oude Chinese vaas bezitten. Of dat je unbedingt een kunst- of antiekbeurs moet bezoeken om je geestelijke evenwicht te bewaren. Wat kun je doen om zo’n dwangmatige aanval af te slaan? Wel, je kunt bijvoorbeeld even kijken op Le portail des Antiquaires, waar zich een groot aantal antiquairs in heel Frankrijk etaleert. Naast diverse beeldende kunstenaars, die samen zorgen voor een rijk palet aan stijlen, van hypermodern tot Uyterscht Classieck. Plus een overzicht van alle festivals en beurzen die er enigszins toe doen. Of natuurlijk in een verduisterd vertrek een groot glas koud water drinken.

Ooit gedacht dat Marianne het regelmatig aan de stok heeft met Nicolas S.? Nieuwsgierig naar hoe bepaalde beslissingen in de Franse politiek tot stand gekomen zijn? En wil je weten waar Jean S. zijn verkiezing als député aan te danken heeft? Dankzij de paranoia van ‘L’Autre’, en het hackvermogen van derden, hebben we nu een echt kijkje in de keuken van Nicolas. Als je de Franse actualiteit van de afgelopen tijd enigszins gevolgd hebt, dan zal er je een hoop duidelijk worden van wat er allemaal in die keuken bekokstoofd wordt. En meer dan dat: “La cuisine de Nicolas parle de la vie d’une cuisine, de la politique de la cuisine et de la cuisine de la politique.”

Onder ‘A la carte’ zijn alle negen afleveringen en een teaser te vinden.
Vive la culture ! Eet smakelijk.

Ik weet niet of we de INA, het Institut National de l’Audiovisuel al eens de revue hebben laten passeren, kan me eigenlijk niet voorstellen van niet, maar kan het niet zo een-twee-drie terugvinden.
En dan nog, het is komkommer- en herhaaltijd, ik heb de vrijheid.
Dat herhalen, dat kun je zelf ook heerlijk gaan doen bij de archieven van de Franse tv
Allerlei memorabele momenten liggen hier voor het opscheppen.

Uiteraard hebben ze ook een account op youtube

Bernard Pivot met zijn “Apostrophes”, de stakingen in mei ’68, Kennedy in Parijs, ik raak voorlopig niet uitgekeken.

“Wie mooi wil zijn, moet pijn lijden”, zei mijn moeder altijd. “Wie mooi wil zijn, moet pijn lijden.” “Wie mooi wil zijn moet pijn lijden.” Wie echter mooi wil hebben, moet alleen maar rijk zijn. Die indruk krijg je tenminste als je rond kijkt op de mooiehebbedingetjessite “Made in Design”. Aan het kromme engels merk je meteen al dat dit een Franse site is. Hij staat vol (hoe kan het ook anders) met mooie hebbedingetjes. Wat dacht je bijvoorbeeld van een draadloze buitenspeaker van 13.753,00 euro? Een echte buitenlounger kén niet zonder, zou ik zeggen. En dan natuurlijk lekker hangen in de speciale loungetent van 16.000 euro, en je hoort er helemaal bij.
Maar gelukkig staan er ook dingetjes op die financieel haalbaar zijn voor de gewone man. Geinige designspiegels, leuke muurstickers, porcelein en ander designspul. Kortom, één en al ‘lêche-vitrine’. Lik ze!

Désencyclopedie is de Franstalige tegenhanger van Uncyclopedia, een parodie op Wikipedia.

Het template van Wikipedia wordt gebruikt, maar de humor is bij wijle absurd zoniet vergezocht. Meestal beginnen de artikelen met een fictief citaat.
Van origine kébékoé (quebecois), te zien aan “je comprends rien à votre tabarnak d’interface”, maar ze noemen zichzelf tweetalig.

Ik heb me erg vermaakt met hun ”regels”

Hier lees je hun ‘verantwoording’:
C’est un fait bien connu que si des singes tapent au hasard sur un clavier assez longtemps ils vont, finalement, récréer tous les livres de la Bibliothèque nationale de la France. Et c’est pour ça que nous avons créé la Désencyclopédie. C’est une source d’information en ligne que n’importe quel singe peut modifier, corriger, ou augmenter. Et c’est ainsi la plus fiable! Pour donner un autre exemple, c’est comme si on débarrait les portes de notre char, et qu’on vous y laissait monter saoul.

C’est génial, non?

Geen leuk site deze keer, maar een nieuwsflits.
De Parijse politie wordt in de zomer bijgestaan door collega’s uit Duitsland, België en Nederland.

Dat levert hier en daar natuurlijk wel gespreksstof op.
Ze zijn met z’n 9-en en ze zijn er tot en met 31 juli.
Op termijn zullen ook Franse agenten worden ingezet bij evenementen in het buitenland waar veel Fransen worden verwacht.
De eerste NL. succesjes zijn al geboekt….

Het automagazine AutoPlus heeft de laatste tijd een aantal scoops gepubliceerd. Bijvoorbeeld over radar-installaties die door een derde partij geïnstalleerd zijn, en niet altijd ‘comme il faut’. Daardoor kunnen metingen met afwijkingen van 5 tot 10% optreden. Makkelijk het verschil tussen een boete en eehhh… geen boete. Nog even afgezien van de puntenaftrek. Daarnaast hadden ze wat stukkies over politici die de verkeersregels aan hun laars lappen en er mee weg komen. Kort en goed: AutoPlus is niet populair in overheidskringen.
Is dat ook de reden dat de journalist Bruno Thomas is opgepakt en 48 uur vastgehouden? Dat de redactie van AP door justitie overvallen is, er fotomateriaal is meegenomen en er kopieën zijn gemaakt van de harddisks (en dus ook van de adressenbestanden van de journalisten)? Je kunt het nooit weten. Het zou niet de eerste keer zijn dat justitie zich laat misbruiken om de belangen van de gevestigde orde te beschermen. Ahum.

Maar wat heeft Thomas nu eigenlijk gedaan? Je zou zeggen: zijn werk. Hij heeft via een insider bij Renault afbeeldingen en informatie opgeduikeld van een prototype van de nieuwe Twingo, die pas over drie jaar op de markt zou moeten komen. Een keiharde scoop dus. Die nu heeft geleid tot een aanklacht wegens onder meer ‘industriële spionage’ en ‘publicatie van afbeeldingen waarop auteursrecht rust’. Hier is een interview met de hoofdredactur.

Met andere woorden: journalisten mogen geen materiaal meer publiceren dat niet door de producent is vrijgegeven. AutoPlus dient zich te gedragen zoals de meeste media: als gehoorzaam doorgeefluik van overheid en industrie. Tenminste, als Bruno Thoma vervolgd wordt. We houden het in de gaten.

Het is al even aan de gang en het duurt tot begin augustus.

Les Nuits de Fourvière.

34 Voorstellingen op het gebied van dans, theater, muziek en film.
Wie in de buurt is, zou moeten proberen nog kaartjes te bemachtigen (hoewel veel voorstellingen al ‘complet’ zijn)
Ik heb het heel kort overwogen, maar kan het -gezien de ongelooflijke rotzooi thuis- niet maken er tussen uit te piepen. Maar de verleiding was groot! Helemaal omdat ik de gelegenheid zou krijgen om een kijkje achter de schermen te nemen, omdat mijn buurman een dansvoorstelling belicht (Compañia Nacional de Danza) en daar dus hard aan het werk is.
Volgend jaar maar weer proberen.

Nu we toch cultureel bezig zijn… voor theater kun je terecht in Chalon-sur-Saône, waar het jaarlijkse straattheaterfestival plaats vindt onder de toepasselijke naam ‘Chalon dans la Rue’. Heel druk en gezellig, met verrassende optredens van toneelgroepen, jongleurs, komieken en wat we voor het gemak maar zullen samenvatten als ‘performance artists’. Ik zag er vorig jaar een jongen met glazen ballen iets doen waar mijn mond nu nog van open staat. Frankrijk heeft talent!

NAARDEN (ANP) – Luisteraars van Classic FM hebben in grote
meerderheid ‘Non, je ne regrette rien’ van wijlen Édith Piaf
gekozen tot mooiste Franse chanson. ‘Ne me quitte pas’ van Jacques Brel eindigde op de tweede plaats, ‘La Mamma’ van Charles Aznavour completeert de top-drie.
In totaal deden ruim vierduizend mensen mee aan de chansonverkiezing via internet. Zij konden meerdere stemmen uitbrengen. Het lied van Piaf, geschreven door Charles Dumont en opgenomen in november 1960, kreeg meer dan duizend stemmen.
Met de verkiezing loopt de radiozender vooruit op de ‘Franse dag’, maandag 14 juli, de nationale feestdag in Frankrijk. Classic FM staat morgen helemaal in het teken van ‘Quatorze Juillet’, met alleen Franse muziek. De Top 10 beste Franse chansons wordt verspreid over de dag uitgezonden.

Top 10 Franse chansons
1. Non, je ne regrette rien (édith Piaf)
2. Ne me quitte pas (Jacques Brel)
3. La Mamma (Charles Aznavour)
4. La Mer (Charles Trenet)
5. Chanson des vieux amants (Jacques Brel)
6. Les feuilles mortes (Cosma)
7. La vie en rose (édith Piaf)
8. Le Métèque (Georges Moustaki)
9. La montagne (Jean Ferrat)
10.Et maintenant (Gilbert Bécaud)

Dank aan Iede voor de tip en Carla voor de foto.

De regering heeft besloten Frankrijk nóg aantrekkelijker te maken voor toeristen, door flink te investeren in promotiemiddelen. Centraal staat een nieuw logo met bijzondere signatuur en de kreet “Rendez-vous en France”. De kreet is niet slecht, vooral omdat het woord rendez-vous ook in veel andere talen ‘afspraak’ betekent. In het Frans heeft het iets meer van een gebod: “Kom naar Frankrijk”, ofwel: “Vervoegt u te Frankrijk”.
Tekst redelijk OK, dus. Maar het logo vind ik persoonlijk wel erg plat. Nou ja, plat, ik bedoel ordinair, met die tieten. Is dát wat Frankrijk wil zijn? Een lekker wijf met een geel sterretje en een rode veeg? En waar is de haan? Een robuuste ‘cock’ had het geheel wellicht een iets minder vrouwelijke uitstraling kunnen geven. Waarom precies zó en niet anders?

Leg uit!

“DESTINATION FRANCE PAR CARRÉ NOIR

Rendez-vous en France est alors plus qu’un concept, une invitation.”

Ah, nee, nou snap ik het. Dan is het goed.