Het lijkt nou net of op dit blog sinds 17 juli niets gebeurd is, maar dat valt reuze mee. Of tegen, want bij hosting provider is een server gecrashed en er bleken twee maanden geen back-ups gemaakt te zijn. Dus zijn al onze leuke stukjes en alle commentaren van deze zomer gewoon onherroepelijk verdwenen. Wij balen hier ontzettend van.

Mijn excuses aan alle vaste gasten en incidentele bezoekers. De komende weken zal ik hard moeten werken aan het herstel van de informatie op mijn andere, meer zakelijke sites, waaronder de huizensites Immogo en Zorro Immo, maar daarna gaan we er ook hier weer met frisse moed tegenaan.

Hiromi en ik hadden vanavond een aangenaam avondje bij Pierre de Préty. Met een jonge, talentvolle jazzpianist en de sympathieke Jorge Martina, een Nederlands/Colombiaans/Antilliaans tenor die Italiaanse liederen zong. En hoe! Wij noemen hem in het vervolg ‘Gorge Martina’, want wat een strot.

Vorig jaar zag dat er zo uit, tussen de openslaande deuren naar het terras. Dit keer was het binnen. Met aansluitend een buffet en karaoke. Ik heb zelfs nog even met de echtgenote van Jorge, de ravissante Elvira, een romantisch duet mogen zingen, dus mijn avond kon sowieso niet meer stuk.

Hopelijk volgend jaar weer. Maar dan studeer ik wel mooi een stukkie van Fauré in! Of Ferré, dat mag ook. Die heeft heel mooie liederen gemaakt met teksten uit ‘Les Fleurs du Mal’ wist je dat? Mijn favoriete Franse chansons. Maar daarover wellicht een andere keer.

Je had van de crisis gebruik willen maken om goedkoop een huis in Frankrijk op de kop te tikken. Je hebt nog niets naar je zin gevonden? Jammer, maar dan ben je al weer te laat.
Dagblad Le Parisien meldt op gezag van Franse makelaars en dergelijke ondernemers dat de prijzen al weer de hemel in schieten. ,,De crisis toont aan dat onroerend goed nog altijd een prima belegging in bange tijden is,” juicht er eentje.
Nieuwe appartementen waren in het eerste kwartaal van 2010 al bijna zeven procent duurder dan een jaar eerder. Bestaande woningen stegen met 8,5 procent in prijs.
In Parijs werd woonruimte in de eerste helft van dit jaar 10 procent duurder. Geen wonder dat daar ook al weer records gebroken worden. Een gemiddelde vierkante meter kost inmiddels 7079 euro. Slechts één op de zes huurders is daardoor in staat een huis te kopen. De anderen, ach, nou ja, die kunnen altijd nog naar Saint-Denis verhuizen. Daar zijn de prijzen een stuk minder opgelopen.

Het Frans Bureau voor Toerisme in Nederland heeft een totaal onbegrijpelijke ‘viral’ campagne bedacht om Frankrijk vakantieland onder de aandacht te brengen van het grote publiek. Boodschap is: win een vakantie in Frankrijk. Deze boodschap is achter een tenenkrommend slechte nep-commercial gehangen.

Het gaat om een parodie op de beroemde ‘Will it blend’ filmpjes van Blendtec, waarbij ze allerlei spullen in de Blendtec mixer tot gruis malen (zelfs een iPad keert tot stof weder in zo’n ding). In de parodie van het Franse verkeersbureau zien we een guitige nep-Fransman in nep-nep-Engels met een nep-Frans accent testen of de Franse cultuur (in de vorm van de helden Asterix en Obelix) mixt met die van andere landen. Dat blijkt niet zo te zijn, om de clou maar even te verklappen. Asterix en Obelix mixen immers ook niet met de Romeinen! Ja… en?

Flauw, flauw flauw! En wat betekent het voor de doelgroep, de vakantieganger? Lekker naar Frankrijk, want die Fransen zijn xenofoob? Ga in Frankrijk op zoek naar een plek waar je niet hoeft te mixen met de Fransen? Of: vergeet als je naar Frankrijk gaat je mixer niet? Ik begrijp er helemaal niks van. En als ze nou op zijn minst een Franse acteur hadden genomen in plaats van een schmierende Hollander…

Ik kreeg een mailtje van le Journal de Saône-et-Loire, dat door een technische storing de online versie van de krant de rest van de zomer geheel gratis zal zijn. Nou lees ik hem maar heel zelden, laat staan online, maar nou het tóch gratis is, ben ik toch eens gaan kijken.

En inderdaad, het is dezelfde krant. Veel aandacht voor lokaal nieuws. Iemand heeft zijn auto rond een boom gevouwen. Iemand is getrouwd. Een echtpaar houdt het al 75 jaar samen uit. De zonnebloemen doen het goed en de vergadering van de majorettevereniging ‘Étoile Montponaise’ was een groot succes.

Dat intussen in een ver land duizenden mensen worden doodgeschoten door de politie en een stukkie verderop een milieuramp plaats vindt verdient een klein stukkie ergens in een hoekje. Dat nieuws heeft niets met ons te maken. Het raakt ons niet, dus missen we het niet.

Zo’n locale Franse krant is volgens mij nog het leukste voor Nederlanders met een tweede huisje in Frankrijk. Die kunnen via dit medium weer even nostalgisch genieten van de achterlijkheid van het Franse platteland en de bekrompenheid van de mensen die er wonen. Zit je zelf in de grote stad in Nederland, waar je de hele dag gebombardeerd wordt door ellende uit de hele wereld (ik zag laatst op nu.nl een stukje over een Australische pedofiel die zich had vergrepen aan een paar kleuters in Australië! met daaronder honderden verontwaardigde reacties, die meestal neer kwamen op castreren en de sleutel weggooien), dan is het fijn om te lezen dat in de Saône-et-Loire een groepje dames bijeen is gekomen om een vereniging ter bevordering van de borstvoeding op te richten. En dat zij zich daarbij de zelfgebakken moederkoek goed lieten smaken.

Voor die naar plattelandsnostalgie hunkerende thuiszitters is dus deze blogpost. Geniet van de gratis JSL.

De overheid, Sarkozy en zijn marionetten, probeert van alles om maar een beetje in de smaak van het gepeupel te vallen. De jongeren horen daar ook bij en dus heeft men een speciale jongerensite ontwikkeld (voor zo’n twee miljoen euro) om de jongeren te helpen in hun zoektocht naar hun ik in onze samenleving: Waka. Een soort wiki voor ado’s.

In plaats van te surfen naar een subsite op gouv.fr, surf je nu naar skyrock.com. Tja, daar ga je meteen raar van praten. Want, waar de “officiële” overheidsjongerensite nog gewoon Frans bezigt, is dat op Waka ver zoek. “Travail” wordt “job” of “taf” en het “collège” wordt “bahut”. Leuk voor juffen Frans om de leerling “djeunz” bij te brengen, maar dat is m.i. niet zonder risico.

Op de forums zijn sommige jongeren gepikeerd dat ze getutoyeerd worden, en als je daar een vraag stelt is de kans groot dat je nooit antwoord krijgt. Het lijkt de overheid wel.

Afijn, Waka is een poging van de Franse overheid om jongeren toe te spreken. Die gaan van deze site zeker geen beter Frans spreken, maar wellicht dat ze een beetje op weg geholpen worden in het ontdekken van het echte leven. Daarvoor dient de “orienteur”, maar die kan ook zomaar iemand met een master 2 aanbevelen om maar schoonmaker te worden in een bejaardentehuis… Het beste is nog om de “ressources” te raadplegen: daar word je al gauw naar andere – serieuze – sites weggeleid.

Oh ja, dat Waka toch echt een overheidssite is, is slechts te zien aan dat plaatje rechtsboven op de thuispagina: “Une initiative des Pouvoirs publics…”. Dat “pouvoirs” met een hoofdletter P geschreven wordt, zegt al genoeg.

Ik werd gebeld door de Wereldomroep. Of ik, als peilstok van de Franse samenleving, wat zinnigs kon zeggen over de reacties van de Fransen op de afgang van ‘Les Bleus’ in en tegen Z-Afrika. Dat kon ik niet, want ik spreek amper Fransen hier, omdat ik altijd maar thuis zit te werken voor en chatten met mijn Nederlanbdse klanten. Bovendien kijk ik geen Frans nieuws, noch Franse actualiteitenprogramma’s omdat ik niet kan wennen aan de aanstellerige stijl van al die in hoefijzervorm opgestelde BF’ers. Ça m’dégoute.

En de mensen die ik wél sprak, wilden het er eigenlijk niet over hebben. Het ‘bon mot’ dat ik lanceerde tijdens een ‘conseil de classe’ viel plat op zijn bek. Geen enkele reactie. En de vriend die ik op straat sprak tijdens een concert op de ‘journée de la musique’ leek het onderwerp ook snel af te willen sluiten. Onder elkaar spreken ze er schande van, maar tegenover buitenstaanders houden ze een stijve bovenlip. “Blijf met je gore poten van onze klotevoetballers af!”, blijkt het devies.

Hoe dan ook, mijn anders zo gevoelige wichelroede voor het Franse maatschappelijke sentiment blijft in dit geval in gebreke. Heeft iemand hier andere ervaringen? Kees bijvoorbeeld, volledig geïntegreerd, heeft die in zijn kennissenkring iets opgevangen over het algemene gevoel over de geslagen équipe van Domenèque?

Voordat er twee cafés achter elkaar staan, voeg ik snel even wat persoonlijk nieuws toe. Ik heb een aanbod gekregen voor de verkoop van Immogo. Dat heb ik geaccepteerd. Word er niet rijk van, maar alles is beter dan de site laten doodbloeden. De nieuwe eigenaar geeft de site aan kapitaalinjectie. Er komt een geheel nieuwe versie, met veel handige extra functies. Zelf blijf ik nog betrokken, overigens. Zonder mij – ik zeg het in de mij zo kenmerkende bescheidenheid – ligt de site direct op zijn gat. Hopelijk komt er nieuw elan in.

Goed, onze vriendin woont dus in ons te koop staande boederij in Romenay. Haar nakende verhuizing was voor ons meteen een mooie stok achter de deur om nu toch eindelijk dat tweede onderkomen bewoonbaar te maken. Het werd wel een ontzettende stresstoestand, want er was weinig tijd. Met hulp van bereidwillige bouwondernemingen zijn er in een maand tijd aan- en afvoerleidingen voor het sanitaair aangelegd, betonnen vloeren gestort, een complete elektrische installatie aangelegd en wat gipsplaatwandjes afgewerkt. We hebben alleen het hoogstnoodzakelijke werk laten doen, om de kosten te drukken. Maar wel goede kwaliteit. En het huis is nu bewoonbaar.

Mijn dank gaat uit naar de bouwondernemingen die op korte termijn bereid waren in te springen.

De elektrische installatie is gedaan door François Comparet van Chateaurenaud, terwijl beton en gipsplaat werden verzorgd door Saône-et-Loire Construction. Onze vaste loodgieter, Philippe Boudier, zorgde voor het sanitair.

Schatten van mensen, allemaal, die ons K-klusje snel en goed geklaard hebben.

Het huis blijft overigens wel gewoon te koop staan, want de maandlasten drukken zwaar en inkomsten hebben we er niet uit. Onze vriendin woont er gratis, maar zal weer vertrekken als een nieuwe koper is gevonden. Kan ik haar opnieuw verhuizen, vrees ik.

Je wist het misschien niet, maar er is een site speciaal voor Nederlanders in Frankrijk. Met de mogelijkheid oproepen en andere berichten te plaatsen (soort forum zeg maar), groepen samen te stellen rond een bepaald thema en zelfs met elkaar te chatten!

De site heet Nederlanders.fr en dat is ook meteen het adres. Het is een telg van het grote ‘ning’-netwerk en alle gadgets en mogelijkheden werken prima. Ik heb meteen een woningruilbericht geplaatst en maak er bovendien reclame met mijn huizensite Immogo. Eens kijken wat dat oplevert.

Foto ©Franck Boulay – www.bresse.info

Als je in Nederland vertelt dat je in de Bourgogne woont, blijkt dat mensen meestal maar aan twee dingen denken: Bourgondische wijn en de Morvan, waar ze dan steevast een kennis hebben met een huisje. Maar er zijn ook andere streken in de Bourgogne. Zelfs streken waar helemaal geen wijn gemaakt wordt. Wij wonen in zo’n streek: de Bresse (niet te verwarren met de wintersportplaats ‘La Bresse’). Het Pays de Bresse is geen officiële geografische regio. Je kunt het vergelijken met Twente, Gooi & Eemland of West-Friesland. Het staat niet echt op de kaart maar mensen die er wonen weten precies waar het ophoudt. Daar wonen namelijk ‘de anderen’: vreemd volk.

Waar ligt het Pays de Bresse?

De Bresse bestrijkt een rechthoek van ongeveer 100 km hoog en 40 km breed in het oostelijk deel van de Saône-vallei. Aan de westkant begrensd door de Saône, in het Noorden door het onderste stroomgebied van de Doubs, aan het Oosten door de voetheuvels van de Jura en aan de zuidkant door een denkbeeldige lijn van de monding van de Chalaronne tot het dorp Saint-Martin-du-Mont, om precies te zijn het gehucht ‘Vavre’. Het pays ligt daarmee in de Ain (Bresse de Bourg), de Saône et Loire (Bresse Louhannaise) en een heel klein strookje Jura. Het wordt doorsneden door rivieren (Chalaronne, Veyle, Reyssouze, Seille, Solnan) die van Oost naar West stromen en allemaal in de Saône uitmonden. Het is een tamelijk homogeen landschap van lage heuvels en weilanden, met uitzondering van de vallei van de Saône, waar het verrassend plat is. ‘Friesland met kreukels’ zegt ik zelf altijd.

Volaille de Bresse

Als de Bressaan érgens trots op is, dan is het wel op het gevogelte uit de Bresse. De wereldberoemde ‘Poulet de Bresse’ heeft zelfs een AOC. Het is een middelgrote, witte kip met karakteristieke gladde blauwe poten. Plus natuurlijk een felrode kam, zodat ze alle kleuren van de Franse vlag draagt.
Een Poulet de Bresse moet voldoen aan een hele set nauwkeurig omschreven regels. Er zijn drie soorten: de poulet de grain (maïskip), de chapon (kapoen of gecastreerde haan) en de poularde. De laatste twee soorten worden na minimaal 32 weken scharrelen op minstens 20m2 per vogel nog ten minste vier weken in het donker opgesloten en vetgemest met in melk geweekt meel van maïs en graan. Op de markt herken je ze makkelijk. Ze zijn namelijk in een doek genaaid, waarbij alleen de nek en de kop vrij blijven. Verder heeft de Volaille de Bresse een eigen driekleurig metalen zegel in de nek, bewijs van afkomst.

Plofkip of smaakexplosie
Het kippevlees dat je in de supermarkt aantreft, in handige porties over plastic ‘barquettes’ verdeeld, heeft niet veel meer met kip te maken. Het is vlees van industriekuikens, met allerlei kunstgrepen in een week of tien klaargestoomd voor de slacht. Natuurlijk, een Chapon of Poulet de Bresse is een heel andere prijsklasse. Je betaalt al gauw rond de 20 euro, maar dan heb je ook wat. Niks van dat rulle, soms zelfs korrelige van de industriefilet. De Poulet de Bresse smaakt naar vléés… dooraderd met vet, sappig, met een stevige beet. Gegrild of gebakken, de Poulet de Bresse – zo bio als het maar kan – heeft aan wat zout en peper genoeg om volledig tot zijn recht te komen.

Smullen maar!
Zelf heb ik graag een kippetje dat je nog als zodanig herkent, maar de Fransen gooien er natuurlijk weer de nodige room, wijn en morilles overheen. Die recepten vind je overal op het web. Liever sluit ik hier af met mijn persoonlijke favoriet, genoemd naar de vrienden die het ons ooit serveerden.

Poulet Sanchez
Braad de Poulet de Bresse rondom bruin in een koekenpan en leg hem even aan de kant. In dezelfde pan kun je nu wat blokjes of sliertjes (alumettes) gerookte spek fruiten, met uiringen en knoflook.

Leg de kip in een flinke braadpan (cocotte en fonte), met de spekjes, ui en knoflook, een twintigtal zwarte olijven en liefst verse mediterrane kruiden (rozemarijn, thijm, laurier) en een stuk of twee tomaten voor het vocht. Je hoeft overigens niet veel zout meer toe te voegen, want de spekjes en de olijven zijn al zout van zichzelf. Je kunt gaandeweg nog wat aardappeltjes toevoegen, die dan de smaak van de kip, olijven en spekjes in zich opnemen. Het geheel met de deksel op de pan op een laag vuur langzaam laten garen. Na een uur tot anderhalf uur, afhankelijk van de grootte van het beest, is je kip helemaal Sanchez.

Bon apetit!

Eerder verschenen in ‘Bourgondische Zaken‘.

Stel, je hebt je droomhuis in Frankrijk gekocht. Leuk stukje grond er bij, aan huisje en boompje ontbreekt alleen nog maar het beestje.
Welnu, grijp je kans. Stephanie van Equis Retraite slaat alarm. Haar bejaardenhuis voor paarden is in financiële nood gekomen. Inmiddels is de nood zo hoog gestegen dat er een gedwongen verkoop van een kleine 40 paarden dreigt. In weerwil van de naam bejaardenhuis voor paarden gaat het voor het overgrote deel om paarden in de kracht van hun leven, pittige camarguepaarden die nog jaren mee kunnen.
Het lijkt er op dat Stephanie vrede zou kunnen hebben met de verkoop, ware het niet dat er een gevaar is: met een beetje pech worden de edele dieren gewoon voor de kiloprijs van paardenvlees verkocht. Dus is er op Internet een serie van berichten als deze verschenen: red de camarguepaarden van de slacht.
Mocht je enigszins in de buurt van Vierzon zitten, zaterdagmiddag 29 mei vanaf elf uur kun je de paarden bekijken. De verkoop aan de hoogst biedende is ’s middags. Mocht de prijs boven de kiloprijs van een paardenbiefstukje uitkomen, dan hoef je niet uit diervriendelijkheid mee te bieden.

De Britse internetkunstenaar Stanza heeft een database vol met stadsgeluiden van de hele wereld. Hij heeft er een openbaar kunstproject van gemaakt op soundcities.com. Zo geeft bijvoorbeeld een klik op Shanghai de mogelijkheid om een groep vrouwen over sex te horen praten. Interessanter is het natuurlijk om eens op Parijs te klikken. Elk fragment, hoe banaal ook, is een stukje identiteit van de stad en de mensen die er leven. Het leuke is dat je ook zelf geluiden kunt toevoegen.

Ben je in de veronderstelling dat de filosofisch-dromerige ‘Loesje’ met haar handgeschreven uitspraken een typisch Nederlands verschijnsel is? Mis. In Frankrijk hebben ze Ben. Voluit Benjamin Vautier. Een kunstenaar die schrijft. Al sinds 1955! Witte letters op een donkere achtergrond. Korte teksten, meestal, raadselachtig, filosofisch, soms het cliché nauwelijks overstijgend, soms blatant briljant. Enfin, kijk zelf maar even op de site van Ben.

Dit is echt kunst voor schrijvers. Voor types als ik, die in een museumzaal met grote kleurrijke werken van erkende meesters meteen naar voren lopen om te kijken wat er op het bordje staat. “Lunch op het gras.” Ah, op die fiets! Met het verschil dat nu de kunst het bordje is. Of het bordje de kunst. Wat jij wilt.

Geinig is ook dat op de site vermeld wordt dat dit geen verzameling ouwe rommel en lulkoek van een zonderling is. Voor alle zekerheid staat er dit: “Cette exposition est reconnue d’intérêt national par le ministère de la Culture et de la Communication/Direction générale des patrimoines/Service des musées de France. Elle bénéficie à ce titre d’un soutien financier exceptionnel de l’Etat.” Dat je het maar weet. Sukkel!

Een eerste indruk? Prima. Je kunt hier, hier en hier rondkijken.

In het echt te bezoeken tot 11 juli 2010 in het MAC te Lyon.

Belachelijk! Hebben ze eindelijk één wet waar iedereen vrolijk van wordt, willen ze hem afschaffen. Het Franse gedoogbeleid loopt echt de spuigaten uit. Het pantalonverbod voor vrouwen wordt met voeten getreden en wat doet de regering? NIKS!

Sympathiek project : de onalledaagse belevenissen van alledaagse mensen in Parijs.. Mensen die je niet eens meer opmerkt. Eigenlijk het ultieme portret van Parijs!
Brèves de trottoir
Uitgangspunt: de plattegrond van Parijs voorzien van punaises. Elke punaise staat voor een portretje van een onbekende.
Mooi!!!

Hier ga ik niet teveel woorden aan vuil maken, het is vooral bedoeld als opvulling: Pour la liberté de la fesse!
Stuur je blote billen op van een plek die nog niet is gefotografeerd en je scoort eeuwige roem….

Waarom ik als Francofiel niet in Frankrijk woon, wordt mij menigmaal gevraagd. Nu zijn daar meerdere redenen voor. Eén van de belangrijkste: Frankrijk heeft zo verschrikkelijk veel fantastisch mooie plekken, dat ik me niet aan eentje daarvan wil binden.

Voor het geval ik toch voor één van die plekken mocht bezwijken, heeft good old Wim Bavelaar me de lust daartoe wel ontnomen. Echt oud worden in Frankrijk is namelijk zo leuk nog niet. Franse bejaardenhuizen kennen namelijk weinig privacy, zijn smerig en kampen met gebrek aan personeel. Bovendien mag je nu dan een redelijk mondje Frans spreken, als de leeftijd echt opspeelt, schijnt de kennis van een tweede taal toch weg te zakken. En een beroep op de Nederlandse AWBZ voor de kosten van zorg in Frankrijk kun je tegenwoordig ook al vergeten.

Maar er gloort hoop. Leve de Marpa! Dat is een complex ouderenwoningen waar je gewoon je eigen bedoeninkje nog hebt. Wil je op je zelf eten, dan kook je zelf, heb je zin om voor de buren te koken, dan schuif je gewoon aan in de keuken van het restaurant. Bovendien word je op je oude nog gewaardeerd ook, want dankzij jouw aanwezigheid vinden de dokter en de fysiotherapeut het de moeite om te blijven.
Goed, een marpa dus. Da’s turbotaal voor een Maison d’accueil rurale pour personnes âgées. Nee, die afko kom je bij Bavelaar, wiens boek La Maison toch de bijbel is voor Nederlandse immigranten in Frankrijk, niet tegen. Maar wij Nederlanders hebben er een prima vertaling voor. Een woonzorgcomplex wordt hier immers standaard aangeduid als een wozoco…

Het moest een leuk uitje worden, in plaats van het gebruikelijke pétanque (le boulodrôme se trouve à côté)…
Helaas werd het een drama.
Niet alleen door het overduidelijk aanwezig zijn van heul veul politie, al in de rij werden mijn leerlingen (zonder aanleiding!) verbaal en fysiek bedreigd. In feite was het dus over voor het begonnen was!

Foire du Trône: het schijnt niet meer te zijn wat het ooit geweest is. Terwijl wij de groep aan het verzamelen waren zagen wij diverse vechtpartijen waar de politie met minimaal 5 personen op af rende.
Het geheel was behoorlijk intimiderend en een domper op de feestvreugde.

Naar het schijnt heeft een bepaalde bevolkingsgroep het heft in handen daaro.
Of, zoals een agent mij meedeelde: wij staan hier niet voor niks! Het heeft allemaal niets meer te maken met de kermis.
Uiteraard mag iedereen hier een eigen mening over hebben.
Maar na deze ervaring is het voor ons over & uit.

Update:
wou dat ik dit eerder had gelezen…..

Het is niet nodig om een speleologiediploma te hebben, maar je moet enigszins belangstelling in wijn hebben en zeker geen grotvrees. Heb je van dat laatste geen last, en ben je uitgekeken op de giraffen van de buren, breng dan een bezoekje aan Terra Vinea in Portel des Corbières, voor een andere wijnervaring. 80 meter onder de grond duik je in de geschiedenis van de wijn: van Romeinen en Middeleeuwen tot de onmisbare dégustation, gelardeerd met filmprojecties en ondergrondse geluid-en-lichtspektakels. En heb je daar eenmaal de buik vol van, dan kan je je nog altijd verpozen in het bijbehorende restaurant… Weer es wat anders dan een dagje aan het strand.
Terra Vinea noemt zichzelf pompeus een “pôle régional de la civilisation du vin et des cultures méditerranéennes”, maar laat u zich daardoor niet afschrikken – een beetje mediterraanse wijncivilisatie kan geen kwaad.

In de Combrailles (Auvergne) is een nieuwe informatie- en adviesdienst opgezet om recent – of niet zo recent – gearriveerde buitenlanders een handje te helpen bij het nemen van de onvermijdelijke hobbels van de Franse bureaucratie.
Wie vragen heeft over allerhande overheid-gerelateerde zaken, van de formulieren-in-zesvoud voor een bouwvergunning tot gedoe met de Sécurité Sociale, kan terecht op spreekuren van ‘Welcombrailles’ die verspreid door het gebied worden georganiseerd. Daar zit dan iemand van Franse afkomst die ook Nederlands en Engels spreekt, en desnoods namens u in rad Frans een weerbarstige ambtenaar kan bellen om iets te vragen of uit te leggen. Eerste hulp bij het doorgronden van ambtelijke oekazes door iemand die er zelf ook mee zit of heeft gezeten en die u, vooral, helpt de taalbarriëre te nemen.

Het programma ‘Welcombrailles’ zal behalve de spreekuren ook informatiebijeenkomsten en workshops gaan omvatten. Binnenkort zal daarover te lezen zijn op de website van de SMAD des Combrailles (www.combrailles.com ); deze Société Mixte pour l’Aménagement et le Développement des Combrailles is ook de lokale instantie die (door)startende ondernemers helpt bij het aanvragen van subsidies en dergelijke, dus als u een bedrijfje wilt beginnen is het zeker een club om mee te praten (de plaatselijke bevolking noemt ze de ‘ruggengraat van de Combrailles’).

De hulpverlening van ‘Welcombrailles’ is GRATIS voor zover het kwesties betreft die in de ruimere zin des woords te maken hebben met de overheid. Nutsvoorzieningen als stroom en water vallen er bijvoorbeeld ook onder.

Met ingang van 5 april zullen spreekuren plaatsvinden volgens onderstaand schema:

1 – Giat: in het Maison de service van de Communauté de communes de Haute Combraille – Grande rue; eerste en derde dinsdag van de maand van 14:30 tot 16:30. (1e sessie op 5 april).

2 – Saint Gervais d’Auvergne: in de Halle van de Communauté de communes Coeur de Combrailles (tegenover de Shopi supermarkt); eerste en derde woensdag van de maand, van 10:00 tot 12:00.

3 – Manzat: in de Mairie (tegenover de kerk); eerste en derde woensdag van de maand, van 14:00 tot 16:00.

4 – Buxières-sous-Montaigut: in de Mairie; eerste en derde donderdag van de maand, van 10:00 tot 12:00.

5 – Pionsat: bij de Communauté de Communes van Pionsat; eerste en derde donderdag van de maand, van 14:30 tot 16:30.

Later dit jaar komen er zeer waarschijnlijk nog maximaal 5 spreekuurlocaties bij, in de ‘even’ weken.
Het project maakt deel uit van het overkoepelende programma van de Auvergne voor het aantrekken van buitenlandse actieven. Blijkt het in een behoefte te voorzien, dan kunnen soortgelijke projecten ook in andere delen van de Auvergne worden opgezet.

Woont u sinds (niet zo) kort in de Combrailles, zegt het dan voort bij de Nederlanders en Britten die u er eventueel kent. En zit u met een bureaucratische papierwinkel waar u niet uitkomt, probeer dan eens dat spreekuur.

Toevallig zie ik dat vanavond “Papillon” wordt uitgezonden op de BBC.
Uiteraard las ik het boek en raakte gefascineerd door de lotgevallen van Henri, een onderwereldfiguur uit het Montmartre van de 20- en 30-er jaren.
Deze crimineel werd in ’31 verbannen naar de bagno van Frans Guyane.
Daarheen gingen alleen de allerergste criminelen of de criminelen met een politieke signatuur.
(Een van deze laatsten was Dreyfuss, die was verbannen naar het beruchte Duivelseiland. Het was Emile Zola, die met zijn “J’accuse” de discussie aanzwengelde)
Enfin, in eerste instantie kwamen de bagnards aan in Saint Laurent, daarna werden ze verscheept naar de Îles du Salut, van waaruit ontsnapping onmogelijk werd geacht.
Iedereen die “Papillon” heeft gelezen weet dat Charrière 13 pogingen deed.
Ooit wil ik het nog eens bezoeken, in combinatie met een bezoek aan Suriname.
Ooit.
Kijk vooral naar deze interessante reportage

Pierre, een goede kennis van ons, heeft een jaar of tien geleden een kasteeltje gekocht en dat zo goed als eigenhandig stukje bij beetje opgeknapt. De meeste tijd heeft hij tot nu gestoken in de bijgebouwen, waar hij drie luxe vakantiewoningen heeft gebouwd. Zo veel mogelijk in oude stijl, met dus de originele broodoven, oude kachels en tomettes op de vloer. In de gîte in de oude stal is zelfs de originele ruif blijven zitten.

Pierre heeft een goede smaak qua inrichting, al is hij van huis uit landschapsarchitect. Dat kun je overigens goed zien aan de tuin, die op klassieke wijze symetrisch is vormgegeven, met terrassen en een heerlijk verwarmd zwembad.

In de oude schuur is een concertzaaltje gecreëerd, met ruimte voor een mannetje of 100 aan publiek. Afgelopen zomer had Pierre een familie op bezoek waarvan een van de zonen een verdienstelijk semi-professioneel tenor is. Hij gaf een klassiek recital op het terras, terwijl zijn broer binnen de vleugel bespeelde. Een magische sfeer.

Pierre vindt sowieso dat het ‘Château de Prety’ net als in de 19e eeuw een publiek bezit moet zijn. Daarom organiseert hij regelmatig soirées voor een brede vriendenkring, en klopt ook de gemeente nooit voor niets aan als ze iets willen organiseren in het kasteelpark.

Kortom, een perfecte plek voor een bijzondere vakantie.

Pierre heeft net een nieuwe site, waarvan ik de vindbaarheid probeer te vebeteren. Daarom ben ik altijd op zoek naar partner-sites om links mee uit te ruilen. Interesse? Mail me maar via de knop in de balk bovenaan de pagina.

Beter goed gejat dan slecht verzonnen. Bleken eerder al tientallen scenes in Disney-films gekloond voor nieuwe Disney-films, heeft nu ook Sarkozy zijn site duidelijk gebaseerd op die van het Witte Huis. Dit wordt heel aardig geïllustreerd door de split-screensite “WhiteÉlysée.fr”. Zoals de Amerikanen zeggen: “Déjà Vue!“

Sinds de film ‘The Butterfly Effect” kent iedereen het vlindereffect. Het filosofische principe dat elke handeling, elke beweging, hoe miniem ook, het begin kan zijn van iets groots en zelfs katastrofaals. De vleugelslag van een vlinder kan door een keten van gebeurtenissen leiden tot een orkaan die een hele stad wegvaagt. Dit idee was al eens de basis van de filmtrilogie ‘Back to the Future’ waar een jongeman het heden verandert door in het verleden bepaalde aanpassingen te plegen.

En nu is deze basisgedachte in extremo en zelfs ad absurdum doorgetrokken in de filmpjes op de website “Le visiteur du futur”. Een op Marty McFly lijkende jongeman komt het beeld in geteleporteerd om mensen te waarschuwen iets vooral niet te doen, omdat dat wel eens zou kunnen leiden tot het einde van de wereld.

Een van de initiatiefschoppers van deze serie zeer amusante filmpjes is de French Nerd die ook een aardig blog bijhoudt. Ik moest meteen weer aan Dineke denken. Met name de ‘Visiteur du Futur is enorme bron van vermaak. Het plezier spat er van af. Prima materiaal voor leuke lessen over taal. In ieder geval voor het vervoegen van werkwoorden in de ‘futur’.