Als je een wijnproeverij wilt organiseren en je vindt het leuk om de flessen onherkenbaar te maken zodat de wijnproevers onbevooroordeeld hun papillen kunnen volgen, dan kun je natuurlijk gaan zitten prutselen met kartonhoesjes, plakstickers en andere knutsgrepen. Hoeft niet, want nu is er de blindproefmouw of blindproefsok (al naar gelang je de Engelse of de Franse vertaling als uitgangspunt neemt). De flexibele blindproefhoes (mooier nog, qua vertaling) is reuze chique en nog in de machine te wassen ook. Ideetje van een Frans reclamebureau. Goed!!!

Ik weet eigenlijk niet meer of we deze al eerder hadden, is misschien ook helemaal niet erg.
De kracht van de boodschap zit in de herhaling toch? Vandaar dat ze in de meest irritante reclames hun boodschap eindeloos herhalen. Of heeft dat weer te maken met de inschatting van het publiek door de boodschapverspreiders?
Anyways, L’Essentiel: heel handig om je kennis van het Frans op peil te houden.
Ik gebruik hem regelmatig om leestoetsjes en dergelijke op te fleuren. Voordeel voor de kinderen (nooit ‘kids’ zeggen): het zijn echt actuele onderwerpen die ze, wanneer ze een beetje het nieuws bijhouden, al voorbij hebben zien komen op TV of in de Metro ( de ‘krant’, niet het OV). Daardoor begrijpen ze de inhoud eerder, raken ze minder snel geïrriteerd cq ontmoedigd en hopelijk, hopelijk blijft er af en toe een woordje hangen.
Nog een bijkomend voordeel: de kinderen hebben het inmiddels door en sommige slimmerds lezen dus regelmatig (via de link op de Electronische Leeromgeving).
En da’s heel fijn.

Het is zo makkelijk: je klimt op de Saint Sulpice, maakt een paar foto’s en zet ze online. Arnaud Frich en Martin Loyer deden dat. Ze maakten iets meer dan 2300 foto’s, plakten deze digitaal aan elkaar en zetten nu Parijs te kijk in zo’n 26 gigapixels. Geen idee hoeveel nullen er in een giga zitten, maar het zijn er vast een paar, want het resultaat is fantastisch: en panorama van 230° over de mooiste monumenten en stadsdelen van Parijs. In het echie zou het een foto van 2000 vierkante meter opleveren, maar ik denk dat het mooi genoeg is om het vanachter de computer te bekijken: welkom in Parijs.

Ik ben allesbehalve een wiskundemeisje.
Maar pi heeft me altijd geïntrigeerd. En daarin ben ik niet alleen!
Nou gebiedt de eerlijkheid mij wel te zeggen dat ik er niet van wakker lig /word, zo’n 14e maart, omdat vandaag dus de 3 begincijfers van het eindeloze getal pi vormen.

Mocht je meer willen lezen dan kan dat op pi314.net en op trucsmaths

Onder de grote pi heb ik nombrepi verstopt.

We have a live one here! Een originele mafketel uit Frankrijk. Multi-artiest die in zijn eentje filmpjes en muziek maakt waar je mond van open valt. Onder het plaatje boven ziet een ‘loop-muziekje’ waarbij hij een iphone-app gebruikt om zichzelf op te nemen en steeds over de oude tracks heen te zingen tot er wel een hele band lijkt te staan. Lijkt makkelijker dan het is, want vraagt veel coördinatie met het harder en zachter zetten van de juiste tracks (met zijn vingers op het touch-screen) en dan ook nog gewoon blijven zingen. Bravo.

De goede man blijkt ook een hele site te hebben waar hij dezelfde truuk uithaalt met video en het gratis bij elke Mac verstrekte programma ‘Garageband’. Hier een ingang naar de site Les Clips de Ed:

En natuurlijk heeft hij ook een heel eigen Youtube-kanaal.

Zo kwam ik verzeild in de wondere wereld van de (heb je ff?) multitrack-video. Niet te geloven wat een talent er rond loopt. Dus Dineke, als je ooit weer een leuke gadget zoekt voor een klasseproject… weer eens wat anders dan lipsynch!

Inspiratie: Videovolt!

Het tromgeroffel van het Ministerie van Cultuur is al weer enkele maanden oud, maar de ambtenaren daar waren vergeten zich even te informeren bij de uitvoerders, en dus duurde het nog een twee maanden voordat het tromgeroffel ook werkelijk ergens over ging: het PortailDesign; nu eindelijk online.
Les Arts Décoratifs, het Centre de création industrielle van het Centre Pompidou, het Centre national des arts plastiques en het Musée d’Art Moderne van Saint-Etienne hebben de krachten gebundeld om hun designcollecties virtueel ter beschikking te stellen aan de designminnende meute. Een prachtig initiatief dat veel kijkplezier op kan leveren. Misschien ook wat ergernis, want de navigatievriendelijkheid laat hier en daar wat te wensen over. Maar wie kniest daarover als je al het moois dat ontwerpers in de twintigste en eenentwintigste eeuw op de wereld hebben gezet zomaar vanuit de luie stoel thuis kan bewonderen op een beeldscherm. Van de grootste namen – Le Corbusier, Charles and Ray Eames, Philippe Starck – tot de kleinste – teveel om op te noemen: het is nu allemaal te bewonderen op PortailDesign. En al bestaan de collecties voornamelijk uit spulletjes uit de vorige en deze eeuw, het begint al met een paar brilletjes uit 1800. Komt dat zien, dus.

Mijn moeder had 40 jaar geleden al een duster. En van die krulspelden met stekeltjes, met daaromheen weer een hoofddoekje van doorzichtig bijna gewichtloos spul – chiffon? -, dat je bijna kon laten zweven. Ze ging er niet mee naar buiten, zoals sommige buurvrouwen die er zelfs mee naar Tante Truus (de buurtwinkel) togen, maar de duster was toch een redelijk geaccepteerd onderdeel van het landschap. Als het aan Renault ligt, maakt de duster binnenkort haar rentree in Nederland. Nu echter niet in de vorm van peignoir, maar als auto.

De Dacia Duster doet erg zijn best om stoer te klinken en heeft daartoe de naam van een oude Plymouth Muscle Car gestolen. Tom Waits zingt erover in ‘Diamonds on my windshield’… “Duster trying to change my tune”. De goedkope autootjes van Dacia doen het fantastisch in Europa. Logisch ook, want in het ‘low cost’-segment kun je voor weinig een best stoer karretje scoren. Waarom zou je het dubbele betalen voor een ander logo op de kont?

De Dacia’s worden geproduceerd in Roemenië, waar het uurloon 7 keer lager ligt dan in Frankrijk. Dat scheelt. Verder hergebruikt de nieuwe 4×4 van Dacia voor 70% onderdelen uit andere Renaults. Die waren toch al bedacht en worden op grote schaal geproduceerd, dus waarom niet.

Die Duster toch. Vast prima auto’s. Maar één dingetje blijft mij storen. Die naam. Als ik duster denk, denk ik peignoir. En bij peignoir denk ik meteen aan Aznavour: “Et ton vieux peignoir mal fermé. Et tes bigoudis! Quelle allure!” En zo zijn we weer terug bij mijn bekrulspelde moeder in het ouderlijk huis in Hilversum. Zij zat te naaien in haar duster en ik zat bij het raam, en droomde van een Opel Manta.

A.s. maandag, 1 maart is het in Frankrijk de Journée sans Immigrés. Immigranten worden opgeroepen om een dag niet naar het werk te gaan en geen geld uit te geven.
Nadia Lamarkbi richtte het collectief ‘24h sans nous’ op.
Dit naar aanleiding van een tamelijk racisitische uitspraak van de Franse minister van Binnenlandse Zaken, Brice Hortefeux: “Quand il y en a un ça va. C’est quand il y en a beaucoup qu’il y a des problèmes”
Uiteraard heeft Hortefeux daarna gezegd dat die uitspraak uit zijn verband is getrokken.
Niettemin vindt dit Franse initiatief weerklank in de rest van Europa.
Het collectief wil de Franse economie lam leggen en roept alle immigrés, un kinderen en zielsverwanten op om mee te doen.
Ik hoorde vanmiddag op de radio (R 1, vpro) een vraaggesprek met Tofik Dibi van GroenLinks en historicus en migratiedeskundige Piet Emmer.
Zo’n dag zou meer zaken aan het licht brengen, aldus beiden. Wanneer iedereen er aan meedoet, zie je heel duidelijk in welke categorieën men is onder- dan wel oververtegenwoordigd.
Er valt nog heel wat te integreren, was de boodschap.

Vanaf november 2005 wordt er 1 per dag geplaatst: une association par jour.
Dat zijn er dus inmiddels al meer dan 1500 en het bracht me op een idee:

wij zijn als HeFfers toch ook een soort van association?

Toch?

Ik heb ons dus maar aangemeld en als publicatiedatum uiteraard Hemelvaartsdag gekozen. (ietsje daarvoor eigenlijk)
En nu maar afwachten!

Pompiedomtiedom…

c) foto: Abfabenfrance (red. HeF)

Na een tijdje afwezig te zijn geweest , schrijf ik maar weer eens een stukje over HET evenement du siecle hier aan de cote d’azur. Namelijk… sneeuw. Ja, nu zult u allemaal, dat wil zeggen, diegenen die elders in Frankrijk vertoeven, .. nou en? What’s the big deal? Wij zitten al een maand ingesneeuwd. Maar voor mensen in deze regio ligt dat toch iets anders. Het is namelijk wel zo, dat de meeste mensen in deze regio nog nooit sneeuw hebben gezien!! Zelfs mijn poes, die normaal gesproken lekker ligt te ronken op de vensterbank in het zonnetje van 20-30 graden, krabte zich achter de oren toen er ineens 35(!!) cm sneeuw viel in de buurt van Cannes. Die dacht ook : wat heb ik nou aan mijn queue hangen??? Sneeuw is hier inderdaad een onbekend fenomeen. Net als een Eskimo die ineens palmbomen ziet groeien. En het leven hier is dan ineens ook totaal, maar dan ook TOTAAL ontregeld. En dat is wel leuk om te observeren. Het begon ‘s morgens met 5 centimer. Nou ja, so what, zou je zeggen als echte Hollander. Maar de fransen zijn meteen in paniek. De politie heeft me in 4 uur tijd 6 SMS’en gestuurd dat : 1. Het sneeuwt 2. Ik beter thuis kan blijven 3. De autoweg is afgesloten etc. etc. Wel een goeie service, maar ja, als ik uit het raam kijk heb ik dezelfde info. Bij 10 cm sneeuw lag alles zo’n beetje lam. De sneeuwruimers werden uit de hangars gehaald maar… alle wegen waren al volledig geblokkeerd. Dus die sneeuwruimers konden verder ook niks uitrichten. Ja, het is ook niet eenvoudig om dit soort evenementen te trainen onder een “soleil de plomb de 30°”. Na 3 uur lag er 30 cm op de croisette in Cannes. Veel leuker als het filmfestival ! Want 50.000 bezoekers, 1000 acteurs inclusief George Clooney en Sharon Stone, verkeersopstoppingen en mega yachts, daar weet de lokale politie wel mee te handelen. Maar sneeuw? Daar weten ze dus echt niks van. Na 4 uur besloten de meeste bedrijven maar om de witte vlag uit te hangen en iedereen naar huis te sturen. Een totale overgave aan de natuur. Zelfs de locale PMU had het maar opgegeven. Maar waar zit ik eigenlijk over te schrijven? Ik ben hier ook naar toe gegaan voor de zon. Kan ik mijn geld nu terugkrijgen???

Timo

We zijn aan het bowlen als ik dit schrijf. Dat wil zeggen, de kinderen bowlen en ik ging zitten tikken. Komt de eigenaar van Quanta Bowling naar me toe: “Wilt u WiFi?” Ik: “Nou graag!” Hij geeft me een code en ik ben online.

Zo kwam het gesprek op service. Meneer blijkt Zwitser en legt uit dat hij hier is gekomen omdat hij van uitdagingen houdt. “Als je hier in Frankrijk een bedrijf kunt runnen, dan kun je het overal.”

Omdat hij zo aardig is, en lekkere koffie schenkt, maak ik hierbij even wat reclame. Mocht je ooit in de buurt van Chalon-sur-Saône op zoek zijn naar een bowlingcentrum, dan raad ik van harte Quanta aan. Ook voor poolbiljard en andere games, zowel voor kinderen als volwassenen. Bowling in Zuid-Bourgogne… Bowling Quanta.

De meeste mensen weten het wel, maar voor wie niet… onze stamgast Iede is coördinator van de Wereldkrant, het nieuwsblad voor Nederlanders in het buitenland. En dus ook voor Hollandais en France. Al een paar jaar krijg ik elke ochtend een pdf’je in de digitale bus. Dus al een paar jaar (en volgens mij was ik er bijna vanaf het begin bij) begint mijn dag met de Wereldkrant.

Ooit bedacht als uit te printen nieuwsblad voor het prikbord van campings (als aanvulling op de uitzendingen van de wereldomroep), maar intussen omarmd als nieuwsbron voor vele duizenden Nederlanders. Zelfs in Nederland schijnen veel mensen het compacte nieuwsoverzicht op prijs te stellen.

Hierbij feliciteer ik Iede hartelijk met het jubileumnummer. Voor wie nieuwsgierig is… HIER staat het duizendste exemplaar, met onder meer een lang stuk van Iede zelf. En HIER kun je je aanmelden voor een abonnement.

Ooit, 5 jaar geleden, hadden we een logje over haar:
Brigitte Fontaine.
De meningen waren verdeeld: het is een gek mens, ze kan niet zingen, ’t is niet te volgen, ze zuipt als een tempelier etc

Ze was weer eens in het nieuws, haar verjaarsboodschap voor Sarko’s 55e klinkt bijna poetisch…Of wacht eens? Het zit toch een beetje anders, volgens Brigitte zelf…..
En er komt de 10e februari weer een boek van haar uit: Le bon peuple du sang
Het voorgelezen stukje is een boodschap aan iedere willekeurige president en niet speciaal gericht aan de cul van Sarkozy. Zegt ze dus.
Ja, hoor.

Stukje van haar laatste album op youtube

We kunnen ze ook wel politieke leugendetectoren noemen. Wie zich op de hoogte wil houden van het Franse nieuws, en dan met name het politieke nieuws, wil natuurlijk ook graag weten wanneer (dat, hoe?) hij in het ootje wordt genomen of voor het lapje wordt gehouden. Wil je een beetje weten wat er nou waar is en wat niet, of wat op z’n minst twijfelachtig is van wat de Franse politici debiteren, of ze nou links, rechts of midden zijn, volg dan het blog van de décodeurs. Zij zijn de luis in de pels van de politieke en mediatieke leugenaars en schromen niet dat naar buiten te brengen. Of het helpt…?

Bijna elke school in Frankrijk heeft wel een ouderraad (Association des Parents d’Élèves of APE), die allerlei acties onderneemt om wat bij te verdienen voor de school en die zich bovendien mag bemoeien met het schoolmanagement (deelname aan de vergaderingen van het dagelijks bestuur). Sommige dingen die wij als APE voor de ouders proberen te regelen kosten veel tijd en energie. Neem nou de schoolspulletjes.

Elk jaar aan het begin van het jaar krijgen de leerlingen een lijst met spullen die aangeschaft moeten worden. De leraren geven elk voor hun vak aan wat nodig is. Een groot schrift van 200 pagina met grote ruit, twee schriften met kleine ruitjes, een schriftje voor muzieknoten, een lineaal, rekenmachine, plastic mapjes, ordners, losse A4-velletjes, plakstift, potloden, schaartje en ga zo maar door. De omschrijvingen zijn tamelijk precies en verschillen per school en per klas.

Dit betekent dat de ouders elk jaar naar de supermarkt moeten rijden om daar met de lijst in de hand schriftje voor bicpen bij elkaar te zoeken. Orderpicking heet dat in de logistiek en het is een hél. Want dan hebben ze natuurlijk net niet die ene ringband van 2,5 cm dikte met slappe kaft. Ja, wel met harde kaft, of met 4 oogjes in plaats van 2 of andersom. Maar dat mag niet van de meester. Dus naar een andere supermarkt of kantoorboekhandel… gekkenhuis.

Als APE hadden wij daar wat op gevonden. Wij verzamelden alle lijsten voor de verschillende klassen en boden de ouders de mogelijkheid om alles tegelijk bij ons te bestellen. Wij verzamelden de orders en bestelden alles tegelijk bij een grossier. Vervolgens werd het hele zooitje voor 200 leerlingen ‘en gros’ bij de school geleverd en gingen wij met de vrijwilligers een paar avonden pakketten samenstellen.

Orderpicking, inderdaad. Een heidens karwei. Daarom is het ook zo mooi dat er Scoléo is. Dit jaar gaan we het uitproberen. Een site waar je je als ouderraad in kunt schrijven om de lijsten van de leraren in te leveren en waar de ouders dan zelf (online of met een formulier) de spullen kunnen bestellen. Ze kunnen zelfs doorstrepen wat ze nog van vorig jaar hebben!

Scoléo belooft dezelfde prijzen te hanteren als de grootwinkelbedrijven (les grandes surfaces), onder controle van een deurwaarder dus dan is het goed. De pakketten worden per post bij de leerlingen thuisgeleverd en als drie families samen op één adres laten leveren is dat nog gratis ook. En aan het eind van de rit krijgt de ouderraad 4% commissie. Dat verdienden wij niet aan ons pakket!

Dus heb je kinderen op school in Frankrijk? Wijs de ouderraad op Scoléo. Ze zullen je dankbaar zijn.

Het zal je maar gebeuren. Je woont als Hollandais en France en het gaat helemaal mis met je. Scheiding, psychose, handicap, dakloos… Crisis! In Nederland al niet fijn, maar als je dan ook nog eens geïsoleerd en met een taalachterstand op het Franse platteland zit, kan het goed fout gaan.

Voor de ernstigste gevallen is er een speciale vereniging, die al bijna 125 jaar zorgt voor opvang van Nederlanders die op een of andere manier in Frankrijk in de penarie raken.

De vereniging heet Aneas: Association Néerlandais d’Entre-Aide Social en op hun site staat:

“Het komt nog steeds regelmatig voor dat Nederlanders zonder kennis van de Franse taal en zonder onvoldoende voorbereiding naar Frankrijk komen. De problemen doen zich voor als zij eenmaal in Frankrijk geïnstalleerd zijn. Omdat ouder worden in Frankrijk ook niet altijd probleemloos verloopt, wordt de hulp van ANEAS regelmatig ter gelegenheid van dit soort moeilijkheden ingeroepen.”

Kortom, Aneas is als een soort sociale mantel voor mensen die in Frankrijk verder kip noch kraai hebben, juist omdat ze geen Fransen zijn. Mooi initiatief. Je kunt donateur worden vanaf 50 euro per jaar, maar je ook bij het bestuur melden als vrijwilliger.

Wij hadden Louis Davids, Lou Bandy en Willy Derby (om maar eens wat beroemde namen uit mijn jeugdjaren te noemen). Frankrijk droomde weg bij de stemmen van Maurice Chevalier, Charles Trenet, Mistinguette, Tino Rossi en de grootste van allen, de oervader van alle moderne chansonniers: Mayol.

Ja, ik geef toe, ik wist het ook niet. Tot ik een site vond, geheel gewijd aan het Franse chanson van circa 1870 tot het eind van de tweede wereldoorlog. Liedjes die tot ons komen met het krakende, blikkerige geluid van de oude slinger-Gram-O-Phone en Zonophone. Van die harde schellakplaten, te draaien op 78 toeren.

En natuurlijk zijn er freaks die dat dan allemaal digitaliseren en online ter beschikking stellen. Kom, duik de geschiedenis in en ontdek die prachtige, vaak verhalende liedjes over schurken en schelmen, afscheid en verdriet, liefde en romantiek…

De beste manier om kennis te maken is via de Top 50 van de auteurs zelf. Die begint hier. Als je nostalgisch bent aangelegd, reken dan wel dat je een paar uur zoet bent.

Oh, en voor Nederlandse muziek uit die tijd, hier nog een linkje.

Heb je een stronthekel aan iemand? Wil je iemand op ludieke wijze te kakken zetten? Of iemand terechtwijzen die laat blijken overal schijt aan te hebben? Dat kan. Een Frans reclamebureau verkoopt namelijk sinds kort doosjes met poep, via internet te bestellen en – al dan niet anoniem – te verzenden aan iemand die wat jou betreft in de mest kan zakken.

Of de ontvanger zich iets van jouw stinkende geste aantrekt, is een tweede. Me dunkt dat zo’n cadeautje het goed doet als groeistimulans voor de plantjes in de vensterbank. Jouw vijand zal een gegeven paard niet in de bek ruiken en al snel genieten op prima primula’s of geurige geraniums.

Nou ja. Het gaat om het gebaar.

Lecteurs, Haïti a besoin de votre  aide. Dans les jours à venir, les semaines et les mois, les gens de cette île auront besoin de nourriture, d’eau, d’abris et de soins alors qu’ils tenteront de remettre sur pied – pour la énième fois – leurs vies brisées et leur nation.
c)The Liming house (blogger uit Trinidad))

In het Engels en daarom voor velen wel te volgen.

Voor wie in Nederland is: giro 555

Sommige mensen beleven enorm plezier aan het verstrekken van billekoek. Gelukkig zijn er anderen die hun achterwerk graag ter beschikking stellen voor een stevig pak slaag. Het ondergaan van de slagen en het gloeien der achterwangen geeft ze een bepaalde bevrediging. Is het de vernedering? De fysieke pijn? Heeft het te maken met een moeilijke jeugd of nooit verwerkte trauma’s? Ik zou het niet weten. Het is niet echt mijn ding. Toch is het boeiend om te lezen hoe iemand er helemaal enthousiast van kan worden.

Isabella, bijvoorbeeld, heeft er honderdduizenden woorden aan gewijd op haar billekoekblog Autour de la fessée. Dit is geen gewoon rode oortjes-blog voor stiekeme viezeriken. Nee, de auteur gaat serieus in op haar persoonlijke achtergronden, theoretiseert, schrijft over de verhouding binnen haar huwelijk (haar man legt haar regelmatig over de knie, afhankelijk van de situatie zowel erotisch als puur corrigerend bedoeld) en haalt uiteenlopende bronnen aan. Zo is de site een waardevolle bron van informatie voor eenieder die zich in het onderwerp wil verdiepen. Ik zeggen: Ga er eens lekker voor zitten, als je nog kunt, en doe er je achterdeel mee!

Een vrouw, een homo, een arabier en een jood beginnen samen een blog. Het lijkt een grap maar het is echt waar. En het is nog een leuk blog ook. Ze hebben het niet per se over hun minderheidzijn, al mag het daar óók over gaan. Nee, het is politiek, litteratuur, film, muziek… alles wat deze dertigers interesseert.

Ik zal er verder niet al te veel over uitwijden. Wat kun je verder nog zeggen van een blog dat over alles gaat. Maar ik stel in ieder geval hun onafhankelijke en soms originele perspectief op prijs. En hun goede smaak, waardoor je toch af en toe weer eens een film of band ontdekt die je anders gemist zou hebben.

linkje!

Van mijn Turkse collega hoorde ik van het bestaan van een rue française in Istanbul. Dat moesten wij natuurlijk zelf aanschouwen. Enigszins verstopt achter de lange winkelstraat Istiklal ligt het.

Wij vonden het nogal overrated, verwend als wij zijn. Maar misschien had het met het tijdstip te maken en hadden we er gewoon overdag heen gemoeten. Nu werden we links en rechts de terrassen op verleid. De prijs-kwaliteit verhouding van de wijn was scheef, in het nadeel van de wijn. We hebben het bij een snel glas gelaten en een ander plekje opgezocht.

Rue française

et encore..