Institut Néerlandais slachtoffer van cultuurbarbarisme ?

Iedereen is op vakantie, behalve Uri Rosental. Deze minsiter van buitenlandse zaken ziet nu zijn kans schoon om nog gauw even een flinke deuk in de Nederlandse culturele reputatie te trappen. De timing lijkt mij illustratief voor de achterbaksheid van deze minister. De kortzichtigheid en de ongefundeerdheid van zijn argumentatie – iets roepen en dat dan maar voor waarheid aannemen – illustratief voor de intelligentie van dit demissionair kabinet. Dit kabinet, dat het cultuurbudget met 30% wilde korten. Want van cultuur beginnen mensen na te denken en mensen die nadenken zullen zeker niet op populisten stemmen. Maar, stemmen doen we al in september, meneer Rosenthal.

Dat het huidig – démissionair – kabinet niet van cultuur houdt wisten we al. Dat het in zijn laatste stuiptrekkingen nog wat meer afbraakbeleid uit wil voeren is verontrustend. De nieuwste snode plannen van – demissionair, laten we het nog maar eens zeggen – minister van buitenlandse zaken Uri Rosenthal betreffen de opheffing van het Institut Néerlandais .Vijf jaar geleden deelden we hier  nog het plezier de vijftigste verjaardag van deze gerenommeerde cultuurinstelling te kunnen vieren. Nu wordt het met sluiting bedreigd.

Laten we hopen dat de intelligentie het wint van de stuitende geborneerdheid van de hedendaagse politiek en dat – dus – het Institut Néerlandais gewoon blijft bestaan, omdat er vanaf september een nieuw en beter kabinet gevormd gaat worden. Zonder Rosenthals en dergelijken. Waarom? Omdat het Institut Néerlandais in zijn 55-jarig bestaan bewezen heeft de Nederlandse cultuur, zelfs in Frankrijk, op de kaart heeft weten te zetten, met een zeer rijke en diverse programmering, regelmatig in het Franse culturele nieuws.

Persbericht van het Institut Néerlandais

9 reacties op “Institut Néerlandais slachtoffer van cultuurbarbarisme ?

  1. Een beetje arrogant zijn ze wel, dus ik begrijp Geert Waling goed. Hoeveel brief of mail ik ook heb geschreven, ik heb nog nooit, ik herhaal, nog nooit antwoord van ze gekregen.

    Ik had me ooit opgegeven bij de Vriendenvereniging, ze incasseerden de poen en dat was het. Geen tentoonstellingsagenda, geen uitnodigingen, geen nieuwsbrief, niet eens per mail. De laatste keer was toen ik ze wees op de expositie Het Lage Land van mijn eigen man, niks hoor, niet eens: leuk, maar we zijn al voorzien.

    Maar ze moeten wel blijven natuurlijk. Alleen ook eens een keer leren communiceren.

  2. Wat een geborneerdheid van dit demissionaire kabinet. Een culturele instelling met een geschiedenis van 55 jaar heeft veel te betekenen als het om de betrekkingen met Frankrijk gaat en daarom een veel grotere uitstraling dan alleen cultuur.

Laat een reactie achter aan Peter van Het Hurktoilet Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *