149 reacties op “Chez Roger & Francoise dinsdag 09/11

  1. als het dan maar schreeuwen van frustratie is 😀
    Mijn deeg is klaar en mannie is net terug van cursus. Ff Bij beppen.
    Later!!!!

  2. Zo, heb ik eindelijk de tekst van vandaag doorgelezen…..en dan zit ik opeens met 4 incontinenten aan de bar….nou neem er maar eentje van mij….al die sjagerijnige smoelen en helmaal niets zeggen….hoe heten jullie…hebben jullie niet te melden…. over incasso of zo…ik werk al jaren met FAmed….eind van de week rekening insturen en veertien dagen later op de bank….zij sturen de rekeningen enz…ideaal bej ik van dat gezeur en gezeik af….iedereen vindt de tandarts toch te duur en zeker als ze een huisje in Frankrijk hebben…..

  3. Hoi, Frank, was je daar weer?
    Over de meelezers… Wanneer begrijpen jullie nou ‘s een keer dat al die inconnu(e)s hoogstwaarschijnlijk elders op HeF inhoudelijk interessante logjes (over strips, of mussen of zo) zitten te lezen en dus helemaal niet in de kroeg aanwezig zijn? Als je ze uitnodigt wat te zeggen, zit je dus gewoon tegen een lege kruk te lullen. Daar helpt geen lieve moedertje aan, noch een verontwaardigd of verongelijkt toontje. Ik geloof dat ik die W.I.E.-lijst er maar af sloop, kunnen we eindelijk zonder afleiding klessen. Helaas kan de reactieteller er niet af, anders zou ik dat pretje ook heel gauw bederven. En dan die vreselijke chat-afkortingen. De smileys zijn al kassie wijlen, dus dat scheelt. We worden gewoon steeds serieuzer bij HeF. Moet ook, want al dat geklets is niks waard. Denk je dat onze andere bezoekers daar op zitten wachten? Dacht het niet. Die willen informatie. Neem een voorbeeld aan de échte Frankrijksites. Daar houden ze de bezoekers tenminste een beetje bij de les. Eigenlijk is dát is wat we hier missen. Een moderator!
    Zou ik ergens een cursus kunnen volgen?

  4. hallo…
    ik neem ff snel nog een glaasje pastis, Roger, wil jij hem me geven 🙂
    dan ga ik lekker (eindelijk) weer eens mijn spelletje spelen (Medal of Honor)
    fijne avond iedereen!!

  5. Zo, het is mooi rustig. Kan ik lekker uitzoeken waar ik ga zitten.
    Roger, vertel me nu eens hoe het met Francoise gaat, en waarom we haar zo weinig zien.
    Wat zeg je? Nee toch!
    Dus daarom loopt ze steeds weg!
    Nee,nee, ik zal niks tegen de anderen zeggen.
    Doe me maar gauw een glaasje port, voordat de anderen eraan komen….

  6. Hebben jullie dat nu ook: ik kan -redelijk- onbewogen allerlei speeches aanhoren tijdens een herdenkingsplechtigheid, maar wanneer de 1e tonen van muziek klinken, dan breek ik.
    Toen mijn schoonvader was overleden, was het het amechtige aanblazen van het eeuwenoude orgeltje (wat leek op het toonloze fluiten, dat mijn schoonvader altijd deed, wanneer ie buiten bezig was).
    Bij mijn schoonmoeder hield ik het aardig droog, totdat we -traditiegetrouw- om het terpje liepen, met de baar, en het kerkklokje werd geluid.
    En zo kan ik nog wel even doorgaan. Ik wilde alleen even aanstippen dat muziek en sfeer vaak meer doen dan woorden. Zeker voor de herinnering.
    Denk ook even aan de discussie die we een tijd geleden hadden en die door sommigen als nogal morbide werd ervaren: welke muzlek moet er tijdens je begrafenis worden gespeeld (kan het niet zo snel terugvinden).
    Coco en Jeanne begrijpen me in ieder geval. Daar ben ik van overtuigd.

  7. @Dineke, weet precies wat je bedoelt. Ik kan veel onbewogen aanzien maar als ze “er is een Amsterdammer doodgegaan” opzetten houdt ik het niet droog. op die discussie heb ik toen een gedicht achtergelaten van Herman van Veen. Voor mij zeggen die rtegels alles. Moet hier nog ergens staan.

  8. Herman van Veen – mijn held.
    @Dineke: klopt. Vroeger vond ik “Blijf mij nabij..” (katholiek!) een idioot suffig lied.
    Maar sinds mijn schoonouders en mijn vader overleden zijn is het voor mij een prachtig ingetogen verstild lied.

  9. Dit is het:
    NNYS
    Insum ipsius anum repere
    Wanneer de lente komt en als ick dan al dood ben
    Zullen de bloemen net zo bloeien
    En de bomen zullen niet minder groen zijn
    Dan het vorig voorjaar
    De werkelijkheid heeft mij niet nodig
    Ik voel een enorme vreugde bij de gedachte
    Dat mijn dood volstrekt onbelangrijk is
    Men mag latijn bidden boven mijn kist indien men wil
    Indien men wil, mag men rondom dansen en zingen
    Ik heb geen voorkeur voor wanneer
    Ik toch geen voorkeur meer kan hebben
    Dat wat zal zijn, wanneer het zijn zal,
    Zal zijn dat wat het is

  10. Weet je – je huilt op begrafenissen toch altijd om je eigen verloren dierbaren.
    Ik heb me wel eens verschrikkelijk opgelaten gevoeld omdat ik op de begrafenis van relatief verre kennis niet meer kon ophouden met snikken. En dat was niet om die persoon, maar om een eigen dierbare die enkelen maanden daarvoor was overleden. Maar leg dat maar uit…

  11. @Robert: dit latijn klopt niet helemaal, geloof ik. Maar ik kan me vergissen.
    @Jeanne: dit is zo herkenbaar: niet alleen het uitgestelde verdriet, maar ook het disproportionele verdriet. (wat een woord, maar ja). Ik heb het ook gehad, dat ik bij een vage kennis verschrikkelijk moest huilen en me daar eigenlijk voor geneerde. Toch geloof ik dat dit voor veel mensen best herkenbaar is; wanneer je je eigen dierbaren verliest is daar vaak zoveel aan voorafgegaan, dat je op het moment zelf vrij murw bent. Je haalt dit op een ander moment als het waren in, dat is mijn ervaring. (?)

  12. Klopt, maanden nadat mijn moeder was overleden heb ik op weg naar mijn werk tranen met tuiten gehuild bij een stuk muziek op de radio. Gelukkig was dat toen een uurtje rijden. 🙂

  13. Bij rouw om mensen die je nabij waren zit je eerst ook een tijd in een roes.
    Na verloop van tijd komen de feiten en de emoties bij elkaar. Dan pas begin je het te verwerken.

  14. Klopt ook weer. De dag dat ik werd gebeld dat mijn moeder was overleden, werd ik op mijn werk gebeld. Ik heb toen nog een uur doorgewerkt. In een soort roes. Toen besloot ik dat het toch beter was om eens in het ziekenhuis te gaan kijken. Raar kan je reageren dus op die momeneten. Pas bij de begravenis en het leeghalen van het huis drong het pas echt tot me door. Nu 15 jaar later wil ik haar nog steeds af en toe bellen.

  15. Ja, Robert, dat ken ik ook, even willen bellen….momenteel zijn mijn broers en ik het ouderlijk huis aan het opruimen…zelfs dat doe je in een roes….eigenlijk wil je alles houden en meenemen, en dan ga je weer met een gevoel van weg ermee…Kan ook opeens heel verdrietig worden…

  16. Frank, weet hoe het voelt, we deden toen haar kasten open. Daar lagen haar kleren, netjes opgevouwen te wachten op iemand die er niet meer was. Op zo’n moment zie je het nutteloze van een hoop dingen.

  17. Dan neem ik er ook nog eentje op mijn demente moeder.
    88 jaar! Ze is gelukkig redelijk plezierig dement.
    Ik ben heel blij dat ze er nog is.

  18. Mijn moeder was de laatste jaren ook dement..lachen en om te huilen….het was er allebei…jaren thuis verzorgd en toen dat echt niet meer ging met 24 uurs hulp, ging ze naar een verzorgingshuis—ze snapte er niets meer van, maar ze zei wel…jullie denken toch niet dat ik hier blijf en na 5 weken was ze overleden…

  19. Mijn moeder is al in de aanloop van de dementie naar het bejaardenhuis gegaan.
    Nadat zij daar 1,5 jaar geleden haar heup brak, ging het heel snel. We zijn een jaar lang elke avond naar haar toe gegaan, omdat ze ‘savonds niet alleen op de kamer kon blijven. (adieu Franse les) Dan ging ze staan, wat ze helemaal niet kon.
    Sinds het voorjaar is ze in een verpleegtehuis. Wij (mijn zus en ik) vonden het verschrikkelijk, maar zij heeft het er naar de zin.
    Ze was broodmager en had ernstige doorligplekken. Maar in het verpleegtehuis is ze door goede begeleiding 8 kilo aangekomen. Ze ligt met 3 anderen op 1 kamer. Wij vonden dat heel erg. Maar zij denkt smorgens als ze wakker ligt dat ik naast haar lig!!

  20. heb gepoogd het latijn te vertalen met online woordenboek, maar kwam er niet uit. Voor zo ver het al wat opleverde, is de grammatica me te moeilijk. en zonder grammatica kom je er met altijn nooit uit, want woordvolgorde zegt niets.

  21. Wat een lieve mensen zijm jullie toch allemaal. In plaats van huilen om de doden, wil ik blij zijn om mensen te kennen die zich zomaar, tegenover vreemden, op deze manier bloot geven. Mei 2005 kan eigenlijk alleen maar tegenvallen, zó zijn mijn verwachtingen gestegen. Kusje, Krek.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *