Wat is waaaaarrrrr? Deze gevleugelde kreet van Utrechts bekendste lolbroek/politicus/zanger/DJ – Henk Westbroek – komt terug in de titel van een interessante site: Dis-moi où? Dat betekent dus “Zeg me waar?”. Deze site wil namelijk een participatieve online plekkenencyclopedie zijn. Zodat je kunt vragen: “Waar vind ik een halal-broodjeszaak in Autun” om dan al dan niet naar de juiste plek gewezen te worden. Net als bij Wikipedia kunnen ook hier de bezoekers naar hartelust gegevens toevoegen en aanpassen. Dus als jij toevallig een Halal broodjeszaak in Autun weet, dan prik je die met de juiste trefwoorden (Halal broodjeszaak) op de juiste plek in Autun. Et voilà, weer een beetje meer kennis online. Heel erg web 2.0 allemaal, dit. Bij ons in de buurt is niet veel te doen, en staan er alleen dingen op die kennelijk uit de Gele Gids komen. Ik wilde wel wat bijvoegen maar dan zul je net zien dat dat met mijn browser of Mac-computer weer niet lukt. Maar het idee is aardig. Overigens werkt het ook andersom. Als je ergens bent, bijvoorbeeld in Autun, en je wilt iets gaan eten maar je weet niet wat, dan laat je je door Dis moi où? gewoon inspireren. Hé… Halal broodjes! Goed idee!

De toekomst van het Internet ligt bij de jeugd. Ik weet niet wie er achter zit (zal Warner wel wezen), maar het is slim van 2Tproductions om een internetkanaal te beginnen waar jongeren live TV kunnen kijken die speciaal voor hen gemaakt is, maar waar ze ook zelf hun filmpjes kunnen uploaden, chatten en hun mening geven op een weblog. Multimedia binnen het medium internet, en ook nog eens op een aanstekelijke manier vormgegeven. Van mij mag het. Nou ff afw8e of de kids Kazados ook digge.

Al heel lang staat er een solide Nederlandsch Batavierenrijwiel met een te zachte achterband onder de veranda te wachten om door mij bezeten te worden. Maar op een of andere manier komt het er niet van om mijn kruis op het toch zo gastvrije gel-zadel te vlijen. Ieder huisje heeft zijn kruisje, zullen we maar zeggen. Ik kan me dan ook niet erg veel voorstellen van het tijdverdrijf dat hier VTT heet. Dat komt van Vélo Tout Terrain, ofwel de kruisfiets. Waarmee je dus dwars door het land kunt kruisen, zonder daarbij enige verharde weg aan te doen. Men schijnt daarbij vooral veel heuvels en rotspaden aan te doen, waarbij soms duizelingwekkende kruissnelheden bereikt worden. Er zijn flink wat mensen die dit leuk vinden, waaronder ook een vaste maar tegenwoordig wat stille bezoeker van dit blog. Voor al deze liefhebbers een site die mijn pad kruiste terwijl ik op weg was naar andere oorden: “Don’t be cross, cross!”

Vroeger, in de jaren dat ik worstelde met pestkoppen, jeugdpuistjes en een totaal gebrek aan belangstelling (eerst voor en later) van de andere sexe, verloor ik mij in dikke stapels fantastische lectuur. Een tijdje was ik totaal verslingerd aan de Perry Rhodan Science Fiction stuiverromannetjescyclus, ik geloof geschreven door een heel stel Duitsers die elk om de beurt een uitgave voor hun rekening namen. Er waren er een paar honderd en ik had een kennis – nog zieliger dan ik – die alle titels en hun nummers uit zijn hoofd kende. En als je hem vroeg in welk boekje Gucky de ruimtemuis voor het eerst ontdekt dat hij kan teleporteren, wist hij het óók! Enfin, we waren Nerds. Wat dat betreft maak ik me niet erg veel zorgen over mijn aan het online fantasyspel ‘Dofus‘ verslaafde zoon. Hij moet allerlei strategische problemen oplossen en daartoe met andere spelers overleggen. Hij tikt inmiddels bijna sneller dan ik! En in een Frans dat vergeleken bij dat van veel van zijn medespelers een toonbeeld van foutloosheid is. Even afgezien van de opzettelijke afkortingsvormen, natuurlijk. Cé logic.
Maar ik dwaal af. Inmiddels is mijn liefde voor science fiction nog steeds groot, al heb ik minder behoefte om er vijf uur per dag in te steken. En inmiddels zijn er zeer interessante nieuwe media ontstaan, zoals de Podcast. Voor de liefhebbers die voldoende Frans hebben om te begrijpen wat een ‘Cerveau positronique’ is, is er [b]Utopod[b]. Een site die zich beijvert voor het via internet toegankelijk maken van fantasy literatuur. Voorlopig alleen van de twee webmasters, maar ze hebben grote plannen om ook ander auteurs toe te laten.
Treed binnen in een nieuwe wereld. Die van de Émissions Baladodiffusées Fantastiques ofwel de Fantasy Podcasts.

Helemaal goed! Maar dan ook Helemaal. Een bevriende aannemer kwam laatst met het idee om een site te beginnen waar je allemaal video’tjes kunt zien die uitleggen hoe je iets moet bouwen of repareren. Het leek mij een perfect idee. En dat was het ook. Geen wonder dan ook dat zo’n site allang bestaat. En hij is – zoals gezegd – helemaal goed. Met name de door de redactie zelf gemaakte échte klusfilmpjes. Bricovideo biedt instructievideo’s met een bedaarde commentaarstem, een geruststellend niksaandehand Hammond-orgelmuziekje op de achtergrond en als klap op de vuurpijl een reclamebanner van het Rode Kruis, die mensen oproept toch vooral een EHBO-cursus te gaan doen. Heerlijk! Je zou er bijna van gaan klussen.

Ik weet bijna zeker dat we deze site al een keer eerder hebben behandeld, in een grijs verleden van Hollandais en France, maar ik kwam hem opnieuw tegen en hij lijkt me sterk verbeterd. Je vindt er de real-time brandstofprijzen bij alle (?) benzinepompen in Frankrijk. Ideaal voor de rechtgeaarde Hollander, die alvorens te gaan tanken eerst even thuis online kan kijken waar vandaag de benzine het goedkoopste is. Dat scheelt zo een paar centen tot wel een deubbeltje per liter. Zeg nou zelf, dat zou toch zonde zijn om te laten liggen? Trouwens, wat ik wel opmerkelijk vind, is dat deze site kennelijk in het leven geroepen is en onderhouden wordt door de Franse overheid. Die op deze manier de markt transparant maakt en de concurrentie stimuleert. Dat zouden meer landen moeten doen!

Laat ik voorop stellen: als je een 200 ml tube aambeienzalf wilt versturen aan je tante in Canada, heb je er geen reet aan. Maar hoe groot is die kans? De site is wél erg makkelijk als er 15 foto’s en een CD’tje in een A4 bubbeltjesenvelop van Frankrijk naar Nederland moeten en je hebt eventjes geen brievenwegertje bij de hand. Dan vul je gewoon ’15’ in achter het juiste fotoformaat, 1 achter de A4 bubbeltjesenvelop en 1 achter de CD, je kiest de manier van verzenden en je drukt op ‘Calculer’. Hé Presto! Pèse-lettre geeft je dan precies aan hoeveel porto je moet plakken.

. Picasso (voluit Pablo Diego Jose Francisco de Paula Juan Nepomuceno Crispin Crispiniano de la Sentissima Trinidad Ruiz Blasco Picasso y Lopez) woonde het grootste deel van zijn leven in Frankrijk.
Ik ben er dit (voor-)jaar in Parijs niet aan toegekomen een bezoek aan het Picasso-museum te brengen.
Wat in het vat zit….
Hier in ieder geval een prachtige site voor alle Picasso fans

En –minder officieel…

Een andere –Engelstalige- site met veel links = ArtCyclopedia

Franse girl power, dat is het, deze Yelle, « une chipie jusqu’au bout des ongles », « Lolita bretonne », “reine de la provoc’ » zijn een paar termen die komen bovendrijven. De combinatie van een lief stemmetje en vrij harde teksten doet het ‘m.
In september kwam haar eerste album uit, Pop-up.
“Je veux te voir” laat niets te raden over, de tekst is vrij expliciet.
Bovendien wordt er gedanst. Op een speciale manier. Is dit het Franse antwoord op ‘onze’ jumpstyle? Of was dit er eerder? Het ziet er in ieder geval wat minder hardcore uit, deze
“Tecktonic”
(Zou het?)
Dit is haar site

Op de site van stripveilinghuis Banque Dessinée staat de veiling aangekondigd van een zeldzaam exemplaar van Tintin au pays des Soviets, waarvan de waarde wordt geschat op 15.000 euro. Het blijft dus interessant om op rommelmarkten en zolders van (oud)tantes te scharrelen naar oude strips. Helaas heeft de organisatie geen echte veilingsite. Alleen de catalogus staat online. Als je er iets uit wilt kopen, moet je echt naar Salle Laetitia in Brussel om ter plekke een bod te doen.

Elke dag worden over de hele wereld mensen op wrede, ja soms zelfs ondierlijke wijze mishandeld. Het lijkt wel of het mensenrijk door zijn relatieve kwetsbaarheid (mensen hebben bijvoorbeeld geen pels, slagtanden of klauwen) ‘fair game’ is voor alle wrede praktijken die de dieren wensen uit te voeren. Mensen worden in veel te kleine hokken opgefokt en krijgen speciaal soort voedsel om hun vlees blank te houden (dieren zien met name bij kindervlees graag een fijn lichtroze lapje). Andere mensen worden levend in kokend water gegooid en gekookt (als je goed luistert kun je ze horen schreeuwen). En het schijnt zelfs voor te komen dat mensen getraind worden om als een soort kamikaze-missie met een bom op hun rug vijandelijke schepen tegemoet te zwemmen. Gelukkig is er een organisatie die zich verzet tegen de mensenmishandeling en zich sterk maakt voor een beter leven van onschuldige mensen. De Société de la Protection des Humains. Ofwel de SPH. Zij verzorgt een krachtige lobby bij internationele overheden in het dierenrijk en regisseert ook locale activiteiten, zoals de oprichting van speciale mensenasiels en opvangcentra voor mishandelde dan wel met olie besmeurde mensen. Daarnaast vormt zij een sterke lobby tegen de jacht, waarbij onder het mom van natuurbeheer jaarlijks miljoenen gefokte en dus relatief tamme mensen worden uitgezet om door gewetenloze dieren – met name op het platteland – te worden afgeknald.
De SPH doet goed werk, en verdient daarom onze volle steun.

Wanneer je groene informatie nodig hebt: stop hier en ga niet verder.

Dit Blog wil je vooral bewust maken. Dus wel de kraan dichtdraaien terwijl je je tanden poetst! Nee, het zijn geen enge geborneerde jongens, deze Kentin en Dim (rare namen overigens), ze pretenderen helemaal niks, ze willen vooral inspireren….
Ga maar eens kijken bij Neomansland, je bent er vast wel even zoet.
Ook interessant: hun bijdrage over de zonnemuis die in Delft is ontwikkeld. Hoe ze erbij komen om Amsterdam la ville royale te noemen?

Jawel beste Heffers ook wij vertrekken naar Frankrijk.
Per 31 oktober zullen wij eigenaars zijn van een optrekje in St. Victurnien Haute Vienne Limousin.
Wij zijn zeer druk bezig met de voorbereidingen van de emigratie en popelen van ongeduld zuidwaarts te trekken.
Wij zijn voornemens te gaan leven” Comme Dieu en France” en weer te gaan luistern naar de stilte welke wij in Nederland nergens meer vinden.
Hopen dat wij actief mee kunnen doen op deze site
Ton en Franca

Voor iemand die geboren is in de 50’s weet ik er maar verdomde weinig van af. Ik moet het dan ook doen met de foto’s van mijn ouders, die zo te zien een leuke tijd meemaakten, met veel dansen en zwieren en zo. Tot ik mij aandiende dan, want vanaf toen was het uit met de pret: luiers wassen en sappelen geblazen. Maar goed, tegenwoordig denken we bij de Vijftiger Jaren toch vooral aan De Avonden, mooie oude auto’s, vetkuiven, nozems en ‘Happy Days’. Wat er in Frankrijk in die tijd gebeurde is – voor zover ik kan nagaan – tamelijk goed gedocumenteerd op de speciale site over de Années Cinquante: Boomer Café. De site wordt regelmatig aangevuld, met deze week onder meer een artikel over de erotische film en – heel boeiend – over een vader die op zoek gaat naar zijn in het Amazonegebied verdwaalde (en waarschijnlijk omgekomen) zoon. Boekhouder in de jungle. Tsssk.

Dit bericht is wat aan de commerciële kant, maar om die bloeddoorlopen blote billen uit beeld te werken ben ik tot veel bereid. Laten we het daarom voor de afwisseling eens over computers hebben. In een modebewust land als Frankrijk moeten ook computeraccessoires er natuurlijk een beetje kek uitzien. Niet zo vreemd dus dat hèt bedrijf voor modieuze extra’s bij je pc of mac uit Frankrijk komt. Bij LaCie is een externe harde schijf, om maar een voorbeeld te noemen, niet zo maar een harde schijf. Daar schakelen ze doodleuk meneer Porsche, je weet wel, van die kekke autootjes, in om zo’n ding er een beetje vet uit te laten zien. Of ze maken er een all-terrain-versie van, die je gewoon in je rugzak kunt flikkeren om er ’s avonds bij het kampvuur toch nog goede sier mee te maken. Is zo’n ding bestemd voor op een saai, stoffig, bureau? Dan maak je er toch een speels legoblokje van?

Zo, dat is wel weer ff genoeg cultuur voor deze week. Tjees, Hollandais en France lijkt wel de publieke omroep zoals de publieke omroep bedoeld was. Saaaaai. Even wat anders. De hoop der natie van Frankrijk, de studenten van verschillende hogescholen en universiteiten, hebben de koppen bij elkaar gestoken om een originele site te produceren. Nou ja, koppen…

Merci, Franck.

Lachen! Ze begonnen allemaal tegelijk te praten. Ik moest dus eerst naar beneden scrollen om ze 1 voor 1 uit te zetten.
Daarna ging het wel.
Hoe ik hier op kom? Eén van mijn collega’s BV had het over die beroemde poster waarop Ferré, Brel en Brassens te zien zouden zijn met een grote rookwolk boven hun hoofden. Ik googlen uiteraard en zo kom ik hier uit: het interview van/tussen de ‘grote drie’ van het Franse chanson (uit die tijd). Leuk om kennis te nemen van hun gedachtenspinsels. Je moet even je best doen om te onderscheiden wie wat zegt. Het stemgeluid van Brassens is het gemakkelijkst te herkennen.
Ze zijn alledrie allang dood. De jongste ging het eerst. Het was aan het eind van mijn eerste studiejaar.
Het interview is onderdeel van de officiele Brassens-site.

Ik heb overigens met verbijstering naar de video van zijn begrafenis gekeken, hoe knullig dat ging: met zijn kop naar beneden…

Hoe vertaal je dat nou? Kunstnijverheid? Kleinkunst? Kunstambachtelijkheden? Hoe dan ook, alles wat er goed uit ziet en door mensenhanden gemaakt is maar niet meteen tot de schone kunsten gerekend kan worden valt eronder. Waarschijnlijk is het geen kunst, omdat veel ervan niet alleen aangenaam is om naar te kijken maar ook nog een nuttig gebruiksdoel heeft. Welbeschouwd zou je het dus ook FemkeHalsemaria kunnen noemen. In Frankrijk hebben ze voor deze categorie mooinuttige vak- en meesterwerkjes een speciaal museum ingericht. Het Musée des Arts Décoratifs. Onder dezelfde noemer zijn meteen maar het museum van mode en textiel en het Musée Nissim de Camondo (een privéverzameling) geschaard. En het grappige is dat ook mijn vak, de reclame, kennelijk tot de decoratieve kunsten gerekend wordt. Getuige het Musée de la Publicité. Ik had er nooit zo bij stil gestaan, maar kan me er eigenlijk best in vinden. Zeker als je ziet welk een prachtige posters er in de loop van de vorige eeuw gemaakt zijn om zaken te verkopen. Van Chocodrank en zeep tot zeereizen en koekjes. Bijna kunst.

Zelf heb ik er zelden last van, dat ik niet weet hoe ik iets moet schrijven. Vaak is het zo, dat wat ik impulsief opschrijf meestal de correcte vorm is. Wanneer ik ga twijfelen en ga verbeteren, dan gaat het juist fout. Een enkele keer knaagt het en dan wil ik ook precies weten hoe het zit. Beroepsdeformatie heet zoiets, geloof ik.

Bij orthonet is het niet alleen maar corrigeren, er wordt ook luchtig gedaan met taalspelletjes. Enjoy…

Die Fransen ook… soms word ik gek van ze. Met name van hun neiging om het ene moment wetten aan hun laars te lappen om zich er vervolgens in één adem op te beroepen. Gisterenavond hadden we vergadering van de school. Ik zat al weer met mijn schoolmeestervingertje in de aanslag op de eerste rij. Ik vind namelijk dat onze dochter Colette, laatste klas lagere school (CM2), niet genoeg leert. Ze is al weer twee weken bezig en ze zit zich te vervelen. Bovendien krijgt ze geen huiswerk. Terwijl ze in de vorige klassen – al bijna vanaf de Cours Préparatoire, koud uit de kleuterschool – wél vanaf dag één na de vakantie huiswerk kreeg.
Al voor ik iets kon vragen, gingen de juffen aan de ouders uitleggen hoe dat zat met het huiswerk. Dat ging zo:
“Zoals u weet, mogen wij van regeringswege op de lagere school geen huiswerk geven. Dit in verband met het gelijkheidsprincipe. Het is immers niet eerlijk dat kinderen wiens ouders niet willen of kunnen helpen met het huiswerk minder leren dan kinderen met ouders die ze wel helpen. Wij vinden het echter wel belangrijk om uw kinderen voor te bereiden op collège, waar ze wel huiswerk krijgen. Daarom geven we ze ook op de lagere school toch huiswerk mee. Maar wij kunnen ze niet verplichten het ook echt te maken.”
Ik steek mijn vinger op: “Excusez-moi, maar Colette is al twee weken op school, en ze heeft nog geen huiswerk gehad. Ze verveelt zich in de klas en ik zou het fijn vinden als ze iets méér zou leren. Kunt u haar niet wat huiswerk geven?”
Juf: “Ja, dat zouden we wel willen, maar dat mag niet van de regering.”
Ik: “Maar ze krijgt al vier jaar huiswerk. En best veel.”
Juf: “Ik heb het er met mijn collega over gehad en we hebben besloten de kinderen geen huiswerk te geven.”
Ik: “Maar net vertelde u dat u ze later dit jaar juist wel huiswerk gaat geven, ondanks dat het niet mag van de regering.”
Juf: “Ja, maar we moeten ze toch voorbereiden op collège. Maar als u het niet wilt is uw kind in principe niet verplicht huiswerk te maken.”
Ik: “Ja maar ik wil juist wél dat u haar huiswerk geeft!”
Jus: “Ja, maar daar gaan wij niet over. Het mag niet. Dat wordt ons van hogerhand opgelegd.”
Ik: (inwendig) AAAAAAARGGGHHHHHH!!!
Het zijn nieuwe juffen, die zelf de puberteit amper ontgroeid zijn. We geven ze nog een paar weken. En anders moet ik mijn kind zelf maar extra les gaan geven.

Van de zomer (wellukku?) wees Krek me op een liedje dat hij had gehoord. Niet erg hoogstaande muziek. Vond hij, dus.
Nieuwsgierig als ik ben, ging ik uiteraard op zoek. Allereerst vond ik alleen een persiflage, wel op de originele muziek, maar door anderen ‘gespeeld’. Met humor, dat wel.

Waar dit over gaat: het liedje ‘Garçon’ van Koxie, een nogal chique rappeuse. Un vrai hymne anti-con…..

Clip officiel de Koxie

Wanneer je de tekst wil meelezen (stikvol schrijffouten, maar goed), dan kan dat hier

Maar veel leuker is de clip van Ludovik & Ludoc die er al was voor de officiele clip

Wat zeggen dé correcteurs over de cédille?

Update!!
De clip van Ludovik c.s. is verwijderd van youtube, maar je kunt hem hier nog zien!

Er was eens niks. Toen kwam God en die maakte alles. Toen kwam de mens, en die maakte alles kapot. En toen moest God weer helemaal opnieuw beginnen. Dit verhaal en nog veel meer verhalen vind je in een belangrijk boek: de Bijbel. Niet iedereen heeft de bijbel gelezen en dat is jammer. Er staan namelijk veel nuttig adviezen in over hoe je moet leven. En dan heb ik het niet over ouderwetse regels zoals dat je je buurman moet doden als hij werkt op zondag. Of dat je regelmatig een stier moet verbranden omdat God dat lekker vind ruiken. Nee, ik denk eerder aan allerlei handige richtlijnen over hoe je je leven kunt inrichten. Ene wang andere wang. Niet iets pikken dat niet van jou is. Niet jaloers zijn als iemand anders iets moois heeft en jij niet. Af en toe iets weggeven aan iemand die het harder nodig heeft dan jij. Van die dingen.
Het is niet makkelijk om altijd goed te doen zonder om te zien. Om je brood te verdienen met het zweet op je gezicht. Maar we kunnen het wel proberen. En de bijbel helpt ons daarbij. Dus eigenlijk is de bijbel zoiets als dat boek van Sonja Bakker, maar dan veel breder, zeg maar. Als je af en toe een paar hoofdstukjes in een Franse bijbel wilt lezen hoef je geen Franse bijbel te kopen. De Franse tekst staat namelijk gewoon op het internet. Gratis. Hier. Succes!

Ze heeft een apart accentje, dat nogal anorectische meisje, met die braakspraakwaterval.
Ik word een beetje moe eigenlijk, van deze Paris- lookalike. Hoewel niet iedereen die mening is toegedaan..
Maar goed. Mobuzz laat de laatste nieuwtjes omtrent internet en techniek zien. En gezien de clientele van HeF is daar vast wel belangstelling voor.
Mobuzz

Hier ligt een wereld van mogelijkheden open voor onze keukenprins(-ess)en die hun culinaire kunsten weten te combineren met publieke neigingen danwel fotogeniek talent: je kunt je aanmelden bij Toques-toques en wanneer je recept en jij smakelijk genoeg zijn, dan word je wellicht gefilmd.
Je moet er nog wel even voor zorgen dat je keuken in Parijs staat, maar dat is een detail.