Wanneer je reclame ergens voor moet maken, dan wil je natuurlijk vooral opvallen.
Boven de grijze massa uitsteken. Dat kan een simpele foto zijn. (Waar simpelheid betrekkelijk is, overigens)
Ik kwam een site tegen, die foto’s verzamelt van dergelijke reclame-uitingen. Hoewel het een Franse site is, komt de reclame van over de hele wereld.
Een aantal pubs zijn tamelijk voor de hand liggend. Maar er zijn er ook bij met een verbluffend effect.
Uitleggen volstaat niet, ga zelf maar lekker kijken bij Anders communiceren.

Iedereen die op het platteland woont, of dat nu in Frankrijk is of in Nederland, ziet bloeiende koolzaadvelden op dit moment. Prachtig, dat felle geel ( ik herinner me nu plotsklaps een discussie met Peter van het Hurktoilet, een jaar geleden). Na graan en mais het meest geplante gewas in Frankrijk.
Waar dat voor dient? Koolzaad?
Nou.
De olie die uit koolzaad wordt gewonnen heeft nogal wat toepassingen. Vroeger werd het voornamelijk gebruikt als grondstof voor margarine. In Azie wordt het zelfs als spijolie gebruikt. Bekender is het als veevoer, het wordt nl in allerlei mengvoer verwerkt (Ja, sorry, oud stokpaardje, mijn pa zat in die handel)
Koolzaad, in het Frans colza ( en waar zou dat woord nu van afstammen * grinnik* ) is momenteel in the picture als biodiesel. Heejjjjj.
Geheel politiek correct autorijden, heet dat.

Prijsvraag: verklaar de titel.

Niet de geijkte doe-het-zelf-site. Alles gebeurt hier onder de noemer:
Eco-construction
Hier wordt gewerkt met strobalen, zonne-energie, het opvangen van regenwater etc.
Ze geven tips (ook redelijk veel open deuren, kijk maar eens bij ‘was drogen’) en je kunt reageren op een forum.
Met de links die ze vermelden ben je voorlopig wel even aan het klikken.
Verder zijn er artikelen te vinden van allerlei handigerds
(En ik kreeg opeens een déja-vu)

Gaan jullie handen al jeuken?
Ga maar eens gauw kijken bij tamaisontonjardin
(mon jardin blijft akelig leeg, zal wel sluitpostje zijn, hoewel, met al die compost enzo..)

Overigens, naar aanleiding van het plaatje, waar ik een zogenaamde ‘valse vriend’ zie:

Het Nederlandse ‘consumeren’ wordt vertaald met consommer.
Het Franse consumer betekent ‘verteren, verbranden’
Subtiel verschil.

Elke keer als mijn zoontje muziek downloadt met Limewire, zeg ik hem: “Dat is diefstal. Dat mag niet.” Hij is dat niet met me eens: “Je ne vole pas, je partage.” Tja, zo kun je het ook bekijken. Misschien dat ik hem maar een abonnement cadeau doe op de speciale muziekservice van de FNAC, je weet wel, voorheen de grootste en mooiste boekenwinkel van Frankrijk. En tegenwoordig de grootste en mooiste multimediawinkel, want je kunt het zo gek niet bedenken of ze hebben het. De muziekservice heet Fnacmusic. Voor 9,90 per maand krijg je toegang tot een bibliotheek met 1.000.000 titels. Die kun je gratis afspelen bij je thuis. Nee, niet kopiëren: afspelen. Delen dus. Want eigendom, dat is eigenlijk gewoon diefstal.
Toch?

Een van de oerdriften van de Homo Ludens is de jacht. En dan niet alleen op klein wild, dat door zich te verstoppen tracht te ontkomen aan de avonddis van de jager. Ook het graven naar eetbare wortels, het zoeken naar paddestoelen en truffels en het plukken van bessen behoort tot de basibezigheden van de mens. Niet voor niks is verstoppertje spelen een wereldwijd bekend en blijvend populair kinderspelletje. Maar ook volwassenen blijven jagers in het diepst van hun wezen. Sommigen vieren hun jachtlust bot door letterlijk met een geweer het bos in te trekken en onschuldige beesten te vermoorden. Anderen zitten urenlang te puzzelen op de verborgen tips en aanwijzingen in MYST. En weer anderen trekken er op uit, de natuur in, om op jacht te gaan naar een verborgen schat. Dat is namelijk de basis van het spel ‘Geocache’, waarbij je op basis van aanwijzingen met je GPS in de hand door het land of de stad geleid wordt op zoek naar een schat. In de natuur is dat vaak een échte schat. Dat wil zeggen een goed verstopte container met daarin een logboek, iets om mee te schrijven en wat objecten. Je mag er dan een object uit pakken, als souvenir, en je moet er iets anders voor in de plaats doen. Je laat verder een berichtje achter in het logboek en stopt de schatkist weer zorgvuldig terug waar je hem vond. Voor de volgende jager. In de stad gaat het iets anders, dan worden er diverse ‘schatten’ verborgen, of bijvoorbeeld geheime tekens aangebracht op gebouwen, die je dan moet zien te vinden. Een foto van het object dient dan tot bewijs.
En zo komt ook de moderne, door de supermarkt en bezorgpizza verwende mens toch aan zijn instinctmatige trekken, zonder daarbij ook maar iemand tot last te zijn.

Bedankt voor de linktip, Sandra!

Parkeren in Parijs is geen sinecure. Iedereen weet waarvoor de Parijzenaar zijn bumpers gebruikt. Als ie tenminste al een heel klein plekje weet te vinden.
Wanneer dat petieterige plekje er ook niet is? Dan wil je natuurlijk geen bekeuring (P.V. procès verbal) riskeren. Nee, dan neem je je toevlucht tot Pasdepv.com, waar je allerlei handige tips vindt.
For real?!?
Nee, natuurlijk niet.
Het is een verkapte reclame voor parkingsdeparis.com, een gids “speciaal voor niet-Parijzenaars” met een verwijzing naar 112.000 parkeerplaatsen. Sommige kun je zelfs reserveren.

Echte vaklui, waar vind je die nog? In Frankrijk bestaat een eliteclub van handwerkslieden die een lang leertraject moeten afleggen alvorens de meestertitel te mogen verwerven: Les Compagnons du Tour de France. Inderdaad, letterlijk te vertalen als ‘gezellen’. Een middeleeuws systeem van ‘training on the job’, dat het hier nog prima doet. Compagnons trekken als het goed is eerst heel Frankrijk door, van leermeester naar leermeester, om alle facetten van hun vak op te doen. Aan het eind van hun zoektocht maken ze een zogeheten ‘meesterwerk’ waarin ze ál hun expertise leggen. Als dat goedgekeurd is, mogen ze zich meester noemen. Maar als compagnon blijf je leren, je leven lang. En je blijft ook je hele leven lid van een grote familie van vakgenoten die elkaar ondersteunen en instruëren. De compagnons hebben een eigen site=, waar je een leuk testje kunt doen over je eigen aanleg en interesse. En waar je op zoek kunt gaan naar een jou passend leer/werk-traject.

Met dank aan het inspirerende Expatica

Hey, mon ami!!

Je moet wel even aan het taaltje wennen. Niet alleen een mengelmoes van Engels en Frans, dat ook nog eens met een zwaar Canadees accent. Het is een van de populairste sites van Quebec.
De persoon achter deze clips is Michel Beaudet, hij komt uit de reclame en is ooit begonnen met het maken van educatieve filmpjes. De onderwerpen voor zijn komische filmpjes vindt Beaudet in zijn omgeving, verder improviseert hij er maar wat op los.
Het meest werk gebeurt op de computer. Beaudet monteert zijn eigen mond en ogen en creert door middel van allerlei valse gebitjes een heel leger aan personages.

Leuk voor een regenachtige middag

Mocht je het te moeilijk vinden om te volgen, dan kun je altijd nog de tekst erbij nemen.

Ik kijk al jaaaaaren niet meer naar het Eurovisie Songfestival. Het lijkt bijna onbeschrijflijk lang geleden, dat je er echt met z’n allen voor ging zitten. De laatste keer die me is bijgebleven, was die van 7 jaar geleden. Toen zat ik, met dochter van 12, in Parijs en deden we ’s avonds laat in het hotel uit nieuwsgierigheid nog even de TV aan. Nét op het moment dat de Nederlandse jury aan de telefoon was en er werd gezegd dat Nederland zich terugtrok wegens de ramp. Huh? Welke ramp? Het heeft tot de volgende middag geduurd voor wij enigszins doorhadden wat zich in Enschede had afgespeeld.
Terug naar het ‘festival’. Het heeft natuurlijk al jaren niets meer met zingen te maken.
Ik las net, dat Frankrijk vertegenwoordig gaat worden door les Fatals Picards een groep van 5 jongens die een mix van allerlei genres schijnen te zingen. Ik had nog nooit van ze gehoord. En ik geloof niet dat ik dat erg vind.
De titel van hun liedje?
L’Amour a la Française
Hier hoor je ‘m…
Krijg er een beetje ‘Ma belle amie’-gevoel bij.

Wij hadden vroeger Paul Vlaanderen, Ronflonflon met Jacques Plafond en de Dick Voormekaar-show, als het gaat om spanning en onzin op de radio. De huidige jeugd van tegenwoordig is geen spat anders, zij het dat ze hun auditive lusten bevredigen wanneer dat hén uitkomt, met de MP3-speler. Een zeer populaire feuilleton is Le Donjon de Naheulbeuk, uitgebracht door de equipe van Pen of Chaos. Waar ze het voor doen, weet ik niet, want ik zie nergens reclame. Kan me ook niet schelen, als ze mijn kids maar van d straat houden. Het gaat hier om een Tolkien-achtige sage die inmiddels aan zijn 25ste aflevering toe is. Hier gratis te downloaden. Zelf kan ik het geen 10 minuten aanhoren, zo flauw is het, maar goed, ik ben niet de doelgroep. Een andere populaire serie is de ‘Survivaure’ van Knarfworld. Geen idee waar het over gaat, behalve dat het SF is en dat ze bij Knarfworld ook al aan de merchandising doen, met een Survivaure-stripboek. En dan een derde, nu we toch bezig zijn: die van Adoprixtoxis. Ook Science Fiction. Het hoorspel is dus in Frankrijk nog lang niet dood. Het is springlevend!

“Paul! Est-ce du sang au cadre de la porte? Non, de la confiture de fraises.”

Die zelfopzetzwembaden (een rubberen blaasband met een grote plestik zak er aan) schieten als blauwe paddestoelen uit de grond. En dat is begrijpelijk, als je ziet wat dat tegenwoordig nog kost. Voor pak ‘m beet 100 euro heb je al een zwembad van 1.20 hoog en 4.50 diameter, inclusief trappetje en filterpomp. Al gaat het maar één seizoen mee! Ons oude exemplaar van 5.00m heeft het drie volle seizoenen uitgehouden, maar nu is alles toch wel erg gaar. Misschien dat de pomp nog wel te gebruiken is, maar ik vermoed dat het toch wel een nieuwe wordt. En dan meteen maar twee, want bij het andere huis moeten we natuurlijk ook wat. Voor de prijs hoeven we het niet te laten.
Het alternatief, een echt zwembad in de grond, is voorlopig nog een beetje te duur. Het wordt wel steeds goedkoper allemaal, maar onder de 20.000 euro heb je nog niet veel. De droom blijft een zwemvijver, maar ook dan heb je het over serieus geld. Ik ben eens een beetje rond gaan kijken naar wat er zoal te koop is. Zo kwam ik op de site van de officiële federatie van zwembadexploitanten en -leveranciers. Interessant voor wie meer wil weten over wat er allemaal te koop is op dat gebied. Zo vond ik tussen de winnaars van de innovatieprijzen naast een vet en zonnebrandolie absorberende waterlelie van microfiber ook het boven afgebeelde zwembad met zwarte liner. Chique.
Op de site veel info over wat de wettelijke regels zijn als het gaat om de veiligheid. Voor een opzetzwembad zijn er geen regels, maar zodra het (half) ingegraven is, zul je toch aan de alarminstallatie moeten. Of een hek er omheen. Op Propiscines.fr staat alles wat je wilt weten, inclusief uitleg over mond-op-mond beademing “Les gestes qui sauvent”.
Wat ik vreemd blijf vinden is dat je wel een beveiliging bij een zwembad moet hebben, maar dat de op het platteland alomvertegenwoordigde vijvertjes, kikkerpoelen en drenkplaatsen – die toch ook een magische aantrekkingskracht moeten hebben op spelend grut – gewoon onveilig liggen te wachten tot er eentje zich overgeeft aan de donkere diepten onder de waterlelies. Inconsequent. Maar ja, de boeren zijn belangrijk stemvee…

Surfers komen in Frankrijk redelijk aan hun trekken aan de westkust, vooral in het zuiden.
Je kunt echter nog ergens anders goed surfen en dat is….op de rivier!
Het wachten is dan op de Mascaret, een vloedgolf of getijdegolf in de rivier.
Dit is een fenomeen dat zich overal op de wereld voordoet (niet in NL, meen ik 😉 )
In Frankrijk is het het spectaculairst in / op de Gironde. Ook: Dordogne (Saint- Pardon de Vayres) en de Garonne.

Ook in de monding van de Seine kun je het zien. Tot aan de 60-er jaren was de mascaret hier geducht, maar sinds er gebaggerd is, stelt het allemaal niet zoveel meer voor.
Wil je alles nog eens nalezen, dan kun je bij archaero.com veel vinden.

De Mascaret voor hij verdween op de Seine

youtube1

youtube2

Update van Krek: youtube3

Op Frankrijktoplist klaagt ene Van Putten over Hollandais en France. Hij vindt het ‘wel aardig’, maar er zou niks interessants op staan. Dit betekent dat Van Putten hier kennelijk regelmatig op bezoek komt in de ijdele hoop eens iets interessants aan te treffen, daarbij keer op keer teleurgesteld afdruipend. Natuurlijk trekken wij ons deze kritiek aan. Ik ben daarom op zoek gegaan naar een site die Van Putten wat afleiding kan bezorgen in zijn rusteloze zwerftocht langs oninteressante sites. En gelukkig ben ik er in geslaagd een webstek te traceren die zich volslagen onmisbaar maakt door uit te blinken in oninteressantheid. We zijn thuis bij de Poofs. Wat een poof is (in het Engels betekent het homo) en waarom, wordt niet duidelijk, maar je kunt er een adopteren en in de online webwinkel staat een allegaartje van schitterend waardeloze poofparafernalia uitgestald. Te koop? Om mee te nemen? Geen idee. Je kunt op deze site in ieder geval heel veel klikken zonder ook maar één keer op iets nuttigs te stuiten. Een waar paradijs voor liefhebbers van oninteressante sites. Graag gedaan. En denk er om… mocht u op de poofsite onverhoopt toch iets interessants aantreffen, aarzelt u niet dit bij ons te melden. Wij zullen direct contact opnemen met de poof-directie met het verzoek dit aanstootgevende element terstond te verwijderen.

Het heeft me altijd gefascineerd. De menselijke geest: gedachtensprongen en motivatie. Gelukkig kan ik aan die fascinatie ook in Frankrijk de ruimte geven. Het blad Psychologies is wellicht aan de glossy vrouwelijke kant maar heeft een zéér uitgebreide site met daarop onder andere heel veel artikelen die in print zijn verschenen. Ook gebruikelijke dingen als blogs, een smoelenboek en een forum ontbreken niet. En mocht je er helemaal niet uitkomen: de site biedt ook een overzicht van therapeuten.

Hebben de Fransen gekregen wie ze verdienen? Wie zal het zeggen, de meerheid heeft het laatste woord.
Ik heb zelf niet veel op met die Sarko, maar eerlijk gezegd kon Ségolè me ook niet overtuigen.
Ben ik blij dat ik niet hoefde te stemmen: zo’n tweede ronde is dan toch enigszins geforceerd, je kiest voor de minst slechte.
In ieder geval zijn het weer fijne tijden voor de oppositie en zullen de parodieën niet van de lucht zijn. Er is een blog dat ik jullie niet wil onthouden:
Sarkostique, Le Blog satirique officiel de Nicolas Sarkozy : l’encyclopédie consacrée à Nono le bigorneau
Alles wat je altijd al over le petit Nicolas wilde weten. En meer.

De Fransen waren altijd behoorlijk gereserveerd, wanneer het over het privé-leven van politici ging, dat had niets te maken met hun werk en privé, wel, dat is privé! (herinneren jullie je nog de onthulling van de buitenechtelijke dochter van Mitterand? Ongehoord!)
Die tijden lijken voorbij. Nu al worden Sarko’s huwelijksperikelen breed uitgemeten. Je moet ook wel erg oppassen tegenwoordig, nu iedereen altijd een camera bij zich heeft is een misstapje zo geregistreerd en publiek.

Zo’n 2 weken geleden was ik in Parijs.
Terwijl de kinders zich bezighielden met de interessante opdrachten die wij ze in de maag hadden gesplitst, trokken wij ons eigen plan. Zo kwamen wij in de 97e ‘Division’ waar ook la Môme haar eeuwige rustplaats vond.

Hier vind je tevens de monumenten voor de gedeporteerden.
Erg indrukwekkend.
Mauthausen
Dachau
Buchenwald
Neuengamme
Ravensbruck
Auschwitz-Birkenau

verre van compleet…

Nieuw! Een nationale site die regionale informatie biedt. Dat wil zeggen dat WikiJournal, want zo heet hij, een structuur neerlegt waarmee iedereen op regionaal niveau reclame kan maken voor zijn bedrijf. Gîtes, campings, restaurants, IT-support, bouwdiensten… wat je ook aan te bieden hebt, je mag het doen via WikiJournal. Nu is dat niet nieuw. Immers, Marché.fr biedt hetzelfde. Wat wél nieuw is, is dat WikiJournal ook een platform is voor heemkundigen, hobbyjournalisten, verenigingen en commissies die kunnen vertellen wat er in hun regio gebeurd is of nog te gebeuren staat. Zo neemt de site een deel van de functie van de regionale dagbladen over, door de veelal on- of slecht bezoldigde journalisten (2,50 voor een artikel over de duivenschietvereniging!) een extra plek te bieden voor hun boodschap. Met naam en toenaam en eventueel ook een fotootje.
Op dit moment is de site nog tamelijk leeg. Er staat veel regionale tekstuele informatie op, maar met nog niet veel structuur. Maar goed, hij is dan ook vandaag pas online gegaan. Hoe dan ook weet Google de site binnenkort vast wel te vinden met zoveel ter zake doende trefwoorden. En als zo’n site eenmaal vaart krijgt, dan is het einde voorlopig niet in zicht. Maak er dus gebruik van vóór je verdrinkt in de massa, en zet je nering gratis (maar wel alleen in het Frans!) in de etalage op WikiJournal.fr.

“Alles waar ‘te’ voor staat is niet goed, behalve tevreden”, zei mijn moeder altijd. Waarschijnlijk mag je daar tegenwoordig ook ‘te gek’ aan toevoegen. Maar het principe klopt natuurlijk nog steeds. Te veel computeren is niet goed voor je. Of het nu werk, weblogs of spelletjes betreft. Het leidt tot verslaving, het verontachtzamen van de meest elementaire regels van persoonlijke hygiëne, een algehele lichamelijke degeneratie (moet je zien wat ruim 1000 uur spelen voor invloed heeft op de vulling en sluitspier van je blaas) en natuurlijk is het funest voor je familiale en sociale con… heu? DOEI!

Nieuw wedstrijdje. Want die andere was kennelijk nie leuk. Ik hoop jullie creativiteit hierbij toch wat te kunnen activeren. Het gaat erom een zo leuk mogelijke ondertiteling bij het filmpje te geven. Je kijkt uiteraard naar de beelden en luistert goed naar de intonatie. Ik ben benieuwd…

Dit is de link

Gastvrijheid, rust, ruimte en niet te vergeten comfort – is het motto van Domaine les Gandins, in het plaatsje Saint Germain de Salles, ten westen van Vichy en op zo’n drie uur van Parijs.

Op het eerste gezicht is het een bestemming zoals vele anderen. Gezellig, smaakvol en mooi gelegen. Je kunt er terecht voor een chambre d’hôte, één van de vier – overigens zeer charmante – gites of voor een plek op de kleine camping, die ze hier hôtel en plein air noemen. Waarschijnlijk omdat je er ’s avonds gewoon aan kunt schuiven voor een table d’hôte.

Maar hoe zit het dan met dat comfort? Daar hebben ze op Domaine les Gandins iets leuks op gevonden: je kunt er namelijk, als je kiest voor de eenvoud van het kamperen, een badkamer erbij huren. Om toch nog een beetje dat luxe vakantiegevoel te krijgen. Of – en dat is helemaal nieuw – je kiest voor één van de vijf ‘buitenlucht gites’. Comfortabel ingerichte reuzetenten voor zes personen. Helemaal compleet met een goed geoutilleerde keuken, lekkere bedden en een badkamer iets verderop. Dat deze luxe tenten ook nog eens op een steenworp afstand van de rivier liggen, is mooi meegenomen.

Kijk, zo wil ik ook nog eens ‘puur natuur’ op vakantie!
Domaine Les Gandins

In Nederland kennen we het vooral van Bredevoort en de augustusmarkt te Deventer, in het Verenigd Koninkrijk bestaan er tientallen, waarvan Haye-on-Wye de bekendste is.
Maar wist je dat Frankrijk ook heel wat van dat soort dorpjes kent?

Montolieu in de Aude is, denk ik, de bekendste.
Ille-et-Vilaine kent het stadje Bécherel
Verder heb je nog La-Charité (-sur-Loire), Alençon, ook in die regio en, last but not least:
Cuisery, in de buurt van Tournus (moet je je bibilotheek nog aanvullen Krek.? Elke 1e zondag van de maand is er markt…)

Er zijn er ongetwijfeld nog veel meer, dus voel je vrij aan te vullen.
Altijd leuk voor uitstapjes.

Ik heb het al eerder gemeld: het valt op, dat Parijs steeds schoner wordt. Sinds het rookverbod in de openbare ruimtes is het bijvoorbeeld een stuk frisser in de metrogangen, ook elders wordt er minder weggegooid. De straten worden ’s morgens vroeg met hogedrukspuiten gereinigd. Hondepoep vind je nog wel hier en daar, maar ook dat wordt minder.
Want ook hier hebben ze van die automaatjes waar je van die zakjes uit kunt trekken. Sterker nog , op hun site kun je zelfs instructie krijgen hoe de zakjes te gebruiken. Als dat geen service is!!

Ben je op zoek naar materieel om je land te bewerken of om de tuin te onderhouden, zoals: tracteur agricole, tracteur fruitier, tracteur vigneron, tracteur enjambeur, moissonneuse batteuse, ensileuse automotrice, barre de coupe, cueilleur, bec, pick-up, matériel betteravier, semoir en ligne conventionnel, semoir pour semis simplifié, semoir monograine, pulvé traîné, pulvé automoteur, pulvé porté, herse rotative, herse alternative, charrue, cover crop, déchaumeur, vibroculteur, décompacteur, chisel, herse étrille, distributeur d’engrais, epandeur à fumier, tonne à lisier, broyeur à axe horizontal, broyeur axe vertical, broyeur d’accotement, epareuse, benne céréalière, benne tp, plateau, bétaillère, enrouleur, pompe, tuyau, cellule, silo, vis, élévateur, sauterelle, nettoyeur, séparateur, cuve, citerne, bâtiment / hangar agricole, presse à balles rondes, presse haute densité, faucheuse, faucheuse conditionneuse, faneur, andaineur, désileuse, désileuse pailleuse, pailleuse, mélangeuse, remorque distributrice, tank à lait, télescopique, chariot tout terrain à mat, chariot industriel, matériel de magasinage, matériel de maraîchage, arboriculture, matériel pomme de terre, tracteur étroit, tracteur enjambeur, machine à vendanger, débusqueur, porteur, tracteur forestier, remorque forestière, abatteuse, treuil forestier, micro tracteur, tondeuse autoportée, motoculteur, autre matériel d’espace vert, enfonce pieux, affûte piquet, balayeuse, groupe électrogène of nacelle élévatrice… dan ben je hier op het goede adres. Trouwens ook als je werk wilt laten doen of als je iets wilt verkopen, want Agriaffaires.com is een cornucopia voor liefhebbers van het landleven.

Het zal jullie niet zijn ontgaan, dat morgen de 1e ronde is van de verkiezingen.
Tout Paris is volgeplakt met affiches. En daar wordt af en toe creatief mee omgegaan.
Dat kan natuurlijk simpeltjes, gewoon met een stift 1 tand zwart maken. Of je plakt er een sticker op…

Bestaande bekende stickers namaken is ook een kunst Vooral wanneer ze op het eerste oog hetzelfde lijken.
Bekend voorbeeld: het RATP- konijn.

Soms is hij een anti-reclame-konijn, hij is het logo van Joe la Pompe. Maar de grappigste (nouja) blijft deze

Wisten jullie overigens dat Serge (ja, het beestje heeft een naam) ook een fanclub heeft?
En dat je bij laFraise leuke tiesjurtjes kunt kopen?

Vroeger zag Serge er wat lieflijker uit:

Die ging niet. En weer terug.
Sorry, maar ik kan niet anders dan er een beetje lacherig over doen. Iemand die zijn baan vaarwel zegt, achter zijn computer vandaan kruipt en gaat wandelen. Van Nederland naar Spanje en terug. 3500 kilometer in anderhalf jaar. Hoe gek moet je zijn? En het gekke is, dat zo te zien en te lezen Hans Rottier allesbehalve geschift is. Hij schreef een boek over zijn wandeling, dat niet alleen over de miljoenen stappen en het landschap gaat, maar ook over het Europa waarvan hij een deel doorkruisde. Citaat:

“Ik heb ongeveer 3500 kilometer gelopen. Ik heb door een prachtig land gelopen en prachtige mensen ontmoet. Ik heb een reis gemaakt van 15 maanden en ik vind het nog te kort. De warmte, het zweet en de vermoeidheid. En bovenal de ruimte en de gastvrijheid. Het was een prachtige ervaring.” (…) “Een reisverhaal over christendom, religie, islam, oorlog en vrede. Over kruistochten, kloosters en Cluny naar de moderne tijd. Vooral de geschiedenis van Frankrijk en de religie. De relatie tussen de pelgrimage naar Santiago de Compostela en de huidige tijd. Mijn interpretatie van die geschiedenis. Een onderzoek naar Europa, haar geschiedenis en hoe het er nu bij staat. De kerk en de nieuwe Europese staten willen de christelijke factor in de preambule van de grondwet genoemd zien. Wat zijn de christelijke waarden? Ziet Europa menselijke waarde in elk individu?

Over god, geld, oorlog en Europa.
Over de grondwet en over eenwording.
Over normen en waarden.
Over vrijheid.”

Nou, dat maakt toch nieuwsgierig. Zeker als hij er bij vertelt dat met name katholieken (toch zo’n beetje de uitvinders en ‘eigenaren’ van de tocht naar Santiago) niet echt blij zijn met het boek. Een voorpublicatie tref je aan op zijn site. Waar je het ook kunt bestellen.

Ga ik intussen even de benen strekken.