Voor als je je verveelt op een regenachtige zondag…

Serie “courts métrages” reeds uitgezonden op M6.
Er zijn er inmiddels 150…

Voor alle filmpjes kun je terecht bij dit blog

Op youtube staan ze uiteraard ook.

Na meer dan 20 jaar in Zuid-Frankrijk gewoond te hebben, werd het weleens tijd om een aantal van mijn ervaringen op papier te zetten. Want ik heb nogal wat meegemaakt met die Fransen. Van leuk tot dramatisch en van geweldig tot om-te-huilen. Natuurlijk kan ik hier in één stukje geen 20 jaar samenpersen. Maar als het leuk is (en blijft) dan kan ik er nog wel een vervolgje op schrijven. Ja, waar mee te starten? Over pastis? Of de buitenlanders aan de Cote d’Azur? Of de makelaars (of alles wat daarvoor wil doorgaan) ? Nou vind ik dit laatste wel een heel leuk onderwerp omdat de makelaardij hier echt op een western lijkt. Inclusief cowboys , runderen, en ander gespuis. Maar ik kan het ook over service hebben. Iets wat nog niet uitgevonden is in Frankrijk. Vroeger stond het tenminste nog onder op het menu in het restaurant “service pas compris”. De tekst is ondertussen verdwenen, maar de service is nog altijd op hetzelfde 0-peil blijven hangen. Toen ik hier meer dan 20 jaar geleden naartoe verhuisde was het me al meteen duidelijk dat er een gat in de markt was voor service hier. Wat bedoel ik daarmee? Is het u nooit overkomen dat u een restaurant binnenkomt en de serveerster u aankijkt met een blik van “wilt u nu écht hier gaan eten, want dan moet ik gaan werken”? Of zoals Bigard het zo leuk zei: komt u met een tennisracket naar binnen en vragen ze “voulez vous manger”? “Non, je viens jouer une partie de tennis!!”
Nadat ik hier wortel geschoten had (dankzij een leuke job in the IT), kwam ik af en toe wel landgenoten of andere buitenlanders tegen die ook wel een stulpje aan de Côte d’Azur wilden, maar niet echt wisten hoe ze dit moesten aanpakken. Verhalen zoals “had ik een huis gezien op internet, afspraak gemaakt (met voeten en handen. Nou ja, zover dat gaat over de telefoon), vlucht genomen, kom ik aan, is het huis verkocht”. Enfin, dit soort dramaverhalen zijn er genoeg te vinden. Googled u maar eens “nederlanders zoeken stulpje in Frankrijk drama” en u krijgt zo een lijst van 3 miljoen pagina’s.
Kortom, deze mensen zochten een “service”. Normaal is dat wat je zou verwachten van een makelaar, maar niet hier. Enfin, ik heb dus een aantal van die mensen een beetje geholpen met zoeken, vertalen , naar de notaris etc. En voordat je het weet ben je zelf “bemiddelaar”. En omdat ik na 15 jaar computeren wel aan wat anders toe was heb ik me dus maar in de househunting gestort. Nu weer even terug naar de “service”. Ander voorbeeldje : Vorige week zat ik hier op het strand en wilde een flesje rosé bestellen. Nou dacht ik “het is nog geen hoogseizoen, dus die bestelling zal er wel doorheen komen binnen 15 minuten”. Maar helaas, na 3 kwartier was er nog geen flesje te bekennen. En inderdaad, de ober had het héél druk met een tafel vol geblondeerde dames inclusief botox lippen en plastic bumpers. Nou begrijp ik best dat de hormonen van de jonge bediende hem als een magneet naar deze tafel trokken ipv van naar een tafeltje met een behoorlijk afgetakelde 50-er. En dan wil ik hem wel een kwartiertje gunnen. Maar 3 kwartier??
Uiteindelijk heb ik het zelf maar opgehaald aan de bar. Ik denk niet dat hij onder de indruk was van de tip…
Ik denk dat ik het hierbij maar even laat. Want alleen al over service (of het gebrek daaraan) kan ik nog wel een halve server vol schrijven, maar ik zal nog wat overhouden voor de volgende aflevering(en?)

Timo Hofstee
Mougins

Frans is niet altijd Frans, dat kan menig vakantieganger beamen. Ik ben zelf eens voor ‘Parisienne’ uitgemaakt met mijn keurige Frans, door een ouwe Breton. Wat op zich een twijfelachtig compliment was, want hij vond dat buitenlands.
Kom je in het zuiden van Frankrijk, dan is de tongval wederom wennen.
Ik geef je de gelegenenheid om, ruim voor je vakantie, te oefenen met plaatselijke accenten.
Ga gewoon naar Accents de France en klik de betreffende regio aan. Ça y est, Corneille est prêt.

Steeds meer en meer Engelse woorden vinden hun weg in het Frans.
Was het in mijn middelbare schooltijd al lachen om le hotdogue, tegenwoordig is het Franse Engels of het Engelse Frans zo ingeburgerd door pc en internet dat veel Fransen er zelf niet moeilijk meer over doen.
Vroeger, ja vroeger was er de Académie Française die ervoor waakte dat de taal puur bleef, want
Le rayonnement de la langue française est menacé par l’expansion de l’anglais, plus précisément de l’américain, qui tend à envahir les esprits, les écrits, le monde de l’audiovisuel
Die invasie van de taal der Anglophones noemen we resp. franglais of franricain.
Veel woorden hebben een Franse evenknie en dat dient dan volgens de puristen gewoon te worden gebruikt. Dus zeg je ‘sac gonflable’ en geen hond weet dan dat je het over een airbag hebt.
Met de komst van internet werd het natuurlijk helemaal fraai.
De puristen spraken van ‘Toile’ ipv ‘Web’, ‘email moest ‘courriel’ worden genoemd.
De termen worden redelijk door elkaar gebruikt ( al leer ik mijn eindexamenleerlingen alle termen, je weet maar nooit).
Het gekste woord van de laatste tijd is ongetwijfeld ‘people.
Hiermee bedoelen de Fransen al die luitjes die in die bladen staan die je bij de kapper leest. Jeweetwel.
Un magazine people is dus een roddelblad. People wordt -schrik niet – tegenwoordig op ze Frans geschreven. En dat ziet er dan zo uit: Pipole
Er is een daardoor nieuw begrip ontstaan! La Pipolisation!
Médiatisation de la vie privée d’une personnalité extérieure au show business.

Overigens is het verfransen van Engelse woorden niets nieuws.
We hadden nl. al fioul en gazole.
Voor ‘weekend’ las ik laatst ‘vicande’ * zucht *.
Waar blijven de inventieve geesten die Franse equivalenten verzinnen?
Ik vond destijds ‘nuvite’ erg mooi voor ‘streaker’.
Wanneer je je nog wat meer wil verdiepen in het franglais, kijk bij Petit dictionnaire de Franglais.

Wanneer je mooie voorbeelden van franglais vindt, meldt ze hier!

Anton Pieck, Rien Poortvliet… wij zijn niet de enigen met tekenaars met een hang naar het natuurlijk-realistische-fantastische œuvre. Ook in Frankrijk hebben ze er eentje: Jean-Baptiste Monge. Ik weet verder niet zo veel van de goede man en de tekeningen die hij maakt zijn ook niet echt mijn smaak, maar we kunnen nu eenmaal niet alleen dingen laten zien die vallen binnen het toch tamelijk eenzijdige esthetische waardenpatroon van bovengetekende. Voor je het weet roept er weer iemand “Definieer kunst!”. Kortom, voor de liefhebbers van kunstige kriebelkitsch presenteer ik: Monge.

Ze was een van de eerste zwarte topmodellen. Bovendien vocht ze voor een goede zaak: ze streed hartstochtelijk tegen de vrouwenbesnijdenis en had hiervoor haar KPLCE opgericht (Katoucha pour la lutte contre l’excision),
Katoucha is, een maand nadat ze plots verdween, verdronken teruggevonden in de Seine.
Wat er precies is gebeurd, is nog niet duidelijk, maar dat horen we ongetwijfeld een dezer dagen.
Ze had een site: Katoucha Niane

Het is weer de tijd van de vogeltrek.
Wat altijd spectaculair schijnt te zijn is de trek van de kraanvogels.
Ze zijn nogal lawaaiierig.
Vooral het Lac du Der in de Champagnestreek is een verzamelplaats.
(Voor de rest is er geen f… te beleven)
Geluid herkennen?
Je vindt heel veel vogelgeluiden op Chants-oiseaux en voor de grue cendrée moet je naar “Non passereaux” en vervolgens naar “Gruidés”, daar kun je het geluid van een hele groep horen.
Dat kan niet meer missen!
Wanneer je meer wil lezen over de kraanvogel dan begeef je je het best naar Oiseaux.net
Met dank aan Elz voor de inspiratie.

Overigens wordt ‘grue’ zowel gebruikt voor de vogel als voor het apparaat.

Stel je wilt een huis in Frankrijk zoeken en kopen zonder gebruik te maken van de diensten van een makelaar. Bijvoorbeeld omdat je die te duur vindt of omdat je niet vertrouwt op de kwaliteit van de geleverde diensten, of omdat te twijfelt aan de objectiviteit van deze immo-adviseur, die immers werkt in dienst van de verkoper. Dan heb je een probleem. Want nu moet je ineens alles zelf uitzoeken, regelen en oplossen, zonder de rustgevende schijnautoriteit van iemand die je precies vertelt wat je moet doen.

Nu is op het internet ontzettend veel informatie te vinden over huizen kopen in Frankrijk. Deze informatie wordt echter voor het overgrote deel verstrekt door makelaars, die dan natuurlijk vooral uitleggen dat je naar een erkende makelaar moet stappen. Uitleg over hoe je het zélf moet regelen is er ook wel, maar staat her en der verspreid. Als webmaster van particuliere huizensite Immogo vond ik dat jammer. Het is een drempel voor huizenzoekers die zelfs als ze iets leuks vinden op Immogo nog huiverig zijn het koopproces zelfstandig in te gaan. Daarom heb ik besloten zélf de lacune in te vullen met een site die puur en alleen dit onderwerp behandelt.

Ik heb daartoe de samenwerking gezocht met een aantal specialisten die elk vanuit hun eigen discipline een bijdrage hebben geleverd. Ik hoop op deelname van meer adviseurs die particulieren bijstaan in hun Frankrijkproject. Zij hebben vanaf nu een platform: Huis in Frankrijk kopen zonder makelaar.

Iedereen die een substantiële bijdrage levert, krijgt daar reclame voor terug. Voorwaarde is wel dat de deelnemende adviseur geen enkele band heeft met makelaars. Want het is natuurlijk niet de bedoeling om particuliere huizenzoekers via een omweggetje alsnog bij de agent immobilier naar binnen te sluizen.

UPDATE: van een bezoeker krijg ik naar aanleiding van de alinea hierboven het verwijt dat ik mensen met banden met makelaars uit wil sluiten van deze site, terwijl een van de deelnemers nota bene een makelaar ís. Het is waar dat deelnemer 30 à Vendre de ‘carte professionelle’ heeft. Maar deze ‘makelaar’ is er louter en alleen voor de koper, neemt zelf geen huizen in de verkoop, gaat niet voor mensen huizen zoeken (hetgeen een goede band met de regionale makelaars vereist) en accepteert nóóit commissie van de verkoper of diens makelaar. Alleen zó kun je 100% onafhankelijkheid van de makelaars claimen. En wie dat kan, is welkom op Huis in Frankrijk kopen zonder makelaar.

Ok. Morgen is schrikkeldag, dat wisten we al, toch?
Let op! In het Frans is dat une journée intercalaire. Een schrikkeljaar wordt année bissextile genoemd.
Wanneer je het eens haarfijn uitgelegd wil krijgen, hoe het allemaal zit met al die verschillende kalenders, dan moet je maar eens bij Techno-science gaan neuzen.

Nu ik het over het woord ‘dag’heb kan ik wel even een probleempje aanpakken > wat is nu het verschil tussen ‘jour’ en ‘journée’? (en ‘an’/ ‘année’ – ‘soir’/ ‘soirée’- ‘matin’/’matinée’)

Wanneer je ‘le jour’ zegt dan bedoel je een kalenderdag. Une journée betreft 24 uur, maar dat hoeft dan weer niet direct samen te vallen met het begin van de kalenderdag.
Une journée de travail kan bijvoorbeeld best pas om 9 uur beginnen….
Vergelijkbaar: un an bestaat uit 12 maanden, maar hoeft niet per se te beginnen op de 1e januari. L’année daarentegen begint de 1e januari en eindigt op de 31e december.
Je leeftijd wordt altijd in ‘ans’ gerekend, niet in ‘années’
‘Soir’ en ‘soirée’ is een verschil wat duidelijker is m.i.: wanneer je het over een soirée hebt dan praat je over iets feestelijks. Le soir, tsja, dan is de zon onder. Zoiets.

Even kort door de bocht:
wanneer je het hebt over een pure tijdsindicactie, dan gebruik je de ‘korte’ versie, heb je het over wat er gebeurt, over de ‘duur’ dan gebruik je de langere versie.
‘Jour’ = absoluut
‘Journée’= relatief

Gaan we nog even door:
Ik heb mijn dag niet: Ce n’est pas mon jour…
Het begint me te dagen: je commence à voir clair…

Worden we ooit echt Frans? Ik denk het niet. En misschien is dat ook niet zo erg, als je kijkt wat je dan allemaal moet doorstaan. Zo schijnt iedereen in Frankrijk te weten wie Richard Gotainer is. Een soort kruising tussen André van Duijn en 1/3 Cocktail Trio of zo. Hij zingt humoristische liedjes over bananen, maakt grappen en heeft ook een site.
Zo. In het hoogst onwaarschijnlijke geval dat iemand tijdens een volgend verjaardagsfeestje begint over ‘de laatste plaat van Gotainer’ ben je nu geheel op de hoogte. En kun je dus zeggen: “Ah, Gotainer! Tu sais, ce n’est pas vraiment mon truc.”

Herinneren jullie je de ‘flashmobs’ (in het Frans foule éclair of mobilisation éclair genoemd) van een paar jaar geleden nog?
Een groep mensen kwam dan op een via internet afgesproken plek bij elkaar om iets ludieks te doen en even snel als het begon, was het weer afgelopen.
In Parijs had de eerste plaats in het Louvre
Flasmobs zijn uit. Bijna.
Het nieuwste is freeze: op een vooraf afgesproken plaats en tijdstip staan ingewijden stil. Doodstil. Hetgeen een vervreemdend effect oplevert. Ze deden het al in New York en in Londen.
Het wordt aangekondigd op TV, oa door Ariel Wizman. Of het dan nog leuk is?
Hij praat overigens over dit blog

Het moet godverdomme niet veel gekker worden! Zelf ben ik toevallig deze week subiet gestopt met de consumptie van alcoholische dranken, maar dat neemt niet weg dat ik vind dat de Franse regering totaal over the top gaat met de wetgeving tegen het alcoholmisbruik. Reclame voor alcohol is verboden. Om die reden is Heineken.fr door de rechter verplicht te stoppen. Dit op aandringen van de anti-alcohol-club ANPAA (Agence Nationale de Prévention en Alcoologie et Addictologie). Het wijnwereldje staat op zijn achterste benen, want dit zou betekenen dat ook alle wijnsites uit de lucht moeten (Ilja let op uw sick!), en dat wijnbloggers niet meer over wijn mogen bloggen en kranten niet meer over wijn mogen schrijven. Er wordt een petitie gestart en andere actie ondernomen, waarbij men heel hypocriet spreekt over ‘het verbod op alcoholreclame via internet’ en het woord ‘bier’ of ‘Heineken’ niet meer valt. En ondertussen… is de oubollige site van het Franse merk Kronenbourg nog gewoon in de lucht. Die zou alleen al om redenen van goede smaak verboden moeten worden. En die ANPAA, valt ie Heineken aan omdat ‘de fransen’ een buitenlands merk willen weren? Nee, dat ligt subtieler, denk ik. Ze kiezen voor Heineken omdat ze géén Frans merk durven aanpakken. Dat kost banen in regio’s waardoor mensen op straat komen te staan, ongelukkig worden en aan de drank raken. Dus dan maar beginnen met de grootste buitenlander. Ik zou tegen Heineken zeggen: zet even een Franse versie online op de Nederlandse site. Wij Hollandais en France maken wel reclame voor Onsch Neerlandsch Pilsch. Roger? Een rondje Heineken voor de hele zaak. En voor mij een glaasje Hollandsche melk.

Elz wijst ons op het bestaan van weer eens een advertentiesite. Maar deze is wel heel fraai. Helemaal gratis. En nog wel met mooie grote foto’s. Ook gratis. Het bijzondere aan deze sites is verder dat hij zich vooral profileert als regionale aanbieder. Dat betekent dat je eerst in je eigen department kunt zoeken, en pas als je daar niks vindt verder gaat kijken. En alles is helemaal gratis, net als onze goeie ouwe marktplaats dat was (daar moet je tegenwoordig flink betalen als je bijvoorbeeld een huizenadvertentie wilt plaatsen). Ik begreep eerst niet waar ze dan hun geld aan verdienen, want reclame staat er ook niet op. Even doorlezen bracht helderheid. Je moet betalen om je advertentie weer bovenaan de lijst te krijgen. Een betaald telefoontje of SMS’je volstaat. Maar je zou de advertentie ook gewoon opnieuw kunnen plaatsen, neem ik aan…
Hoe dan ook, toppie site. En nou maar hopen dat ze niet binnenkort door E-bay worden opgekocht, want dan is het afgelopen met gratis adverteren.

Ça y est!

We staan op youtube! Eindelijk kunnen jullie de produkten zien. Eerst hebben de leerlingen dialogen gemaakt (en hier en daar een zeer originele verhaallijn) en vervolgens hebben ze geoefend met uitspraak ed. en dit is dus het resultaat. Ik ben heel tevreden, maar wat belangrijker is: de leerlingen hebben er zelf enorm van genoten.

Geef vooral jullie mening:

Verhaaltje 1
Verhaaltje 2
Verhaaltje 3

Inburgeren in Frankrijk is toch al niet altijd even eenvoudig, maar soms maken ze het je wel heel erg moeilijk. Neem nu het Vogezendorp Le Val d’Ajol. Daar schijn je andouilles lekker te moeten vinden om er echt bij te horen. Vergeleken bij die worstjes zijn onze frikadellen regelrechte delicatessen. In Le Val d’Ajol vinden ze andouilles echter zo lekker, dat ze elk jaar zelfs een driedaags andouilles-feest houden.
Mocht je na herhaaldelijk proeven onverhoopt van mening blijven dat andouilles niet te pruimen zijn, dan heb je dit jaar de mogelijkheid om je te verdiepen in het dialect van de streek. Tijdens het andouilles-feest presenteert een groepje Kuifje-fans een nieuwe vertaling van één van de meesterwerken van Hervé: “L’effère Tournesol”, Tintin in het Vogezisch patois.

Een uiterst nuttige site op zijn tijd moet kunnen.
Je kunt op de landkaart naar het dichtstbijzijnde ziekenhuis zoeken; er staat van allerlei handigs wanneer je onverhoopt naar het ziekenhuis moet; je vindt er een dico médical, kortom: een site om te bewaren

Ik ben geen jazz-man en had (dus) nog nooit van hem gehoord, maar dat zegt meer over mij dan over hem. RTL meldt dat Henri Salvador overleden is.
De 90-jarige zanger-gitarist maakte furore als jazz-muzikant, maar staat ook (onder het pseudoniem Henry Cording) te boek als de eerste Franse rock’n-roller. Generaties Fransen groeiden op met de muziek van deze man, die niet van ophouden wist. Anderhalf jaar geleden nam hij pas zijn laatste album op.

150 Jaar geleden, in Lourdes, op 11 februari 1858, zei Bernadette Soubirous, 14 jaar en analfabeet, een visioen te hebben gehad van een mooie in het wit geklede dame.

Ze verwachten in ieder geval zo’n 70.000 bedevaartsgangers
Dit weekend zijn er al tienduizenden gearriveerd om deel te nemen aan de feestelijkheden.
Zelfs Benedictus zal er zijn gezicht laten zien.
Zelf kijken?
En je wordt niet zomaar heilig verklaard, hoor, neenee!
Bernadette heeft het allemaal niet meer mee mogen maken. Ze stierf in het klooster van Nevers, 35 jaar jong. (Haar lichaam is inmiddels 3x opgegraven en onderzocht (wie wil zoiets!)en ligt opgebaard in onthutsend intacte staat, naar het schijnt.

Op de officiele site van Lourdes vind je, zo je wil, nog veel meer info.
Ach, als je es in de buurt bent?

Als je een huis koopt krijg je – als het goed is – een mooi kaartje bij de koopakte van de percelen grond die er volgens het kadaster bij horen. De nummers daarvan staan in de akte vermeld, zodat je precies kunt zien wat wel en wat niet van jou is. Maar dat is pas in het stadium van het ondertekenen van contracten. Soms heeft de verkoper wel het lijstje met nummers, maar is het kaartje afwezig. Dan moet je dus naar het kadaster om een kaartje te gaan halen. Of liever gezegd ‘moest’, want dat kan sinds kort online. Zoeken op adres, scherpe kaartjes bekijken en eventueel uitprinten. Het is nog maar een bêta(test)versie en nog niet alle departementen zijn geheel digitaal in kaart gebracht. Maar Frankrijk lijkt toch echt bij de grote jongens te gaan horen, qua digitalisering.
Met dank aan ene Jaap, die de site meldde op Frankrijkforum.

Geschiedenis is wel zo’n beetje het saaiste vak dat er is. Tenminste, volgens een recent gehouden enquête (N=4) in Ménetreuil. Elke poging om de gortdroge stof nog een beetje op te sauzen is dan ook van harte welkom. Een verdienstelijke poging wordt ondernomen door Histoire à la carte. Een commercieel project, want je kunt geanimeerde landkaarten tegen betaling downloaden. Toch is de site tamelijk ruimhartig in het verstrekken van gratis informatie. En leraren die bepaalde kaarten in hun lesprogramma willen opnemen wordt verzocht even contact op te nemen. Dus kennelijk valt er dan wat te regelen. Het grappige is, dat een bewegende kaart heel veel zaken een stuk duidelijker maakt. Zo zag ik zojuist de Eerste Wereldoorlog beginnen en het leek allemaal heel logisch. Historiehaters die tóch willen proberen een paar grote gebeurtenissen uit het verleden nou eindelijk eens echt te doorgronden, kan ik Histoire à la Carte van harte aanbevelen.

Je kunt nu nog makkelijker een taal leren, via Internet.
Twee voormalige eBay-medewerkers, Egbert van Keulen en Marina Tognetti, zijn een online taalsite begonnen.
Het is het allernieuwst dat op dit gebied wordt aangeboden en het zal ongetwijfeld binnen afzienbare tijd vele kopieen krijgen.
Je kunt 24 uur per dag op je digitale schooltje terecht, want docenten van over de hele wereld hebben zich al aangemeld, vanuit diverse tijdzones. Ook de tarieven zijn divers.
Zo kun je bijvoorbeeld vanaf €10 Franse les krijgen. Of voor €5 Hindi. Over de kwaliteit van de docent wordt niet gerept, de cursisten geven dat zelf aan.
Je kunt praten met je docent en elkaar ook nog eens zien.
Is dit een nieuw gat in de markt of is dit het toch net nie (sorry, kon het niet laten)
Oordeel zelf en kijk bij Myngle

Met dank aan de NRC van gister, voor de inspiratie

Ik ben niet zo van de vliegvakantie. Met zo’n vliegende bus die naar eau de Digros ruikt en waar –zo heb ik mij laten vertellen- wordt geapplaudisseerd na de landing. Natuurlijk heb ik wel nog wat verre reizen op mijn verlanglijst en zijn die niet te realiseren zonder vliegreis (tenzij ik opeens heel veel tijd en geld zou hebben, dan zou ik gaan varen of treinen).
Nu de afgelopen 20, 30 jaar de vliegvakantie gemeengoed is geworden en in het bereik van elke portemonnee, met bijbehorend file-leed in de lucht en in de vertrekhallen (ik zie op een zomernacht zo 5 vliegtuigen achter elkaar aankomen richting Kaag-baan) neemt de vervuiling hierdoor uiteraard ook hand over hand toe.
Het luchtverkeer veroorzaakt zo’n 4 % van alle CO2-uitstoot. Valt nog best mee, hoor ik je denken. (op een retourtje Parijs- New York is de CO2-uitstoot 2,5 ton per passagier. Bron:
Actioncarbone, hier kun je uitrekenen wat je per vlucht veroorzaakt pp.)
Dus maar thuisblijven?
Dat hoeft niet: je kunt zorgen dat je op andere momenten bewust(er) met energie omgaat.
En dan kom ik bij het woord-van-het-jaar: CO2-neutraal.
Bewuster omgaan met energie betekent dan vaker de fiets pakken, auto delen (heet in het Frans ‘covoiturage ’daar heb ik al eens een logje aan gewaagd, voor kortere afstanden (zeg R’dam-Parijs) de trein te nemen in plaats van het vliegtuig en zo nog wat van die dingen, dus.
Verder kun je een bijdrage storen bij eerder genoemde Action Carbone of bij Co2solidaire. Deze non profit-organisaties financieren allerlei projecten, zoals o.a. schone(re) energie, herplanten van bossen etc. etc.
Nobel!

Ik weet niet of ik eerder en stukkie geplaatst heb over mijn kennis Jan Verhagen, maar nu is er wel weer aanleiding toe. Jan woont op een half uurtje rijden bij mij vandaan in een boerderij in Diconne. Daar bouwt hij helikopters. Een beetje een vreemde activiteit, voor een Hollandais en France, maar goed, zijn vrouw geeft ook paardrijles voor bange ruiters en ze hebben een gîte, dus dat maakt het weer wat normaler.

De reden dat ik Jan nu weer van stal haal, is dat hij een actie is begonnen om zijn helikopters in Uruzgan te krijgen. Hij zit zich namelijk op te vreten dat die dingen niet toegepast worden, puur en alleen omdat de ambtelijke molens rond de aanschaf van legermaterieel zo traag draaien. Nou is Jan ook meer (autodidact) ingenieur dan verkoper, dat heeft er ook mee te maken. Maar goed, hij ziet dus dooien vallen in Uruzgan, die wellicht voorkomen kunnen worden met een paar van die wentelwieken van hem.

Tot voor een jaar of zo was een groot probleem bij de inzet van die dingen dat je een volleerd piloot moest zijn om ze te vliegen. Ontzettend moeilijk. Jan was Nederlands kampioen radiografische helikopter vliegen en zelfs hij kan moeilijk een gesprek voeren en vliegen tegelijk. Maar nu heeft Verhagen die dingen doorontwikkeld en samen met een Spaanse partner een autopiloot ingebouwd. De computer bestuurt de helikopter van take-off tot en met de landing. Dit betekent ook dat je heel ver weg kan vliegen. Vroeger was 200 meter absoluut maximum, omdat je oogcontact moest houden. Nu programmeer je een vlucht in met GPS-coördinaten en volg je de bewegingen op afstand. Tot wel 100 km weg!

Als ik het zo droog zeg, lijkt het simpel. Maar Jan is wel de eerste die er in geslaagd is om het wáár te maken, in ieder geval met zulke kleine, goedkope heli’s en tot en met de veilige landing (hoe weet dat ding hoe hoog hij zit?). Zelfs experts staan bij een demonstratie met open mond te kijken en speuren in de bosjes om zijn handlanger te vinden die ergens met een zendertje staat te sturen.

Maar goed, ik drijf af. Met een paar van die dingen in Uruzgan kun je het hele gebied dat onder verantwoordelijkheid van de Nederlandse eenheid valt continu in de gaten houden. Je hangt er een camera met flinke zoom onder, gaat op 300 meter hoogte vliegen (dan zie en hoor je de heli’s bijna niet meer en kun je ze dus ook niet uit de lucht schieten) en je kunt ‘live’ volgen wat er op de grond gebeurt. Zie je ’s nachts met infrarood een ploegje mensen dat een pakketje in de berm legt? Dan ga je dat de volgende dag fijn onschadelijk maken. Troepenbewegingen, hinderlagen ontdekken, zelfs mijnendetectie is mogelijk. En wordt er eens eentje uit de lucht geschoten… ach, ze zijn goedkoper dan een jeep en de piloot staat veilig ergens anders op de grond, dus dan is er (letterlijk!) geen man overboord.

De helikopters zijn nagenoeg uitontwikkeld. Het werkt. Maar Jan zijn geld is op. Hij zoekt daarom nu een aantal bedrijven die zijn helikopters willen sponsoren en naar Uruzgan willen brengen. Jan levert de heli’s en gaat zelf mee om instructie te geven en eventueel ter plekke aanpassingen te doen in verband met klimaat en omgevingsfactoren. Natuurlijk is de minihelikopter geen wonderoplossing voor het conflict. Maar al red je maar één mensenleven, dan is de missie geslaagd.

Vandaag uit: Astérix aux Jeux Olympiques.
Ik ga er maar niet teveel over zeggen, het is een niemendalletje natuurlijk/waarschijnlijk/ongetwijfeld*, maar als verstrooiing wel aardig en als het net zo is als met de vorige (A + Cléo) dan zitten er veel grapjes in verborgen voor ingewijden.
Dat alleen is dan al leuk.
Christian Clavier, die in de vorige 2 films de rol van Asterix op zich nam had er even genoeg van, Clovis Cornillac (let op de alliteratie…) zet nu de vlechtenpruik op. Hij speelde eerder in
Un long dimanche de fiançailles

*doorhalen wat niet van toepassing is