….Hirsi, die de zoon is van Magan etc. etc.
Bovenaan de pagina die ik verderop link staat een zinnetje Famille, je vous haime. Hirsi Ali zou het zelf gezegd kunnen hebben.
Ik heb haar en haar strijd lange tijd sympathiek gevonden. Maar eerlijk gezegd bekruipt me nu een wat wrevelig gevoel. Het lijkt wel of ze de retoriek van voormalige vrijand (prachtig woord, gepikt van Krek) Rita Verdonk heeft overgenomen.
Nu zijn het een aantal gerenommeerde Fransen die voor haar door het vuur gaan.
Dit is zo’n typische discussie waar je over wil roepen: maar zo ging het helemaal niet!!!, maar niemand die luistert. Hirsi Ali zelf al helemaal niet.

Na het débacle van de burgemeesterverkiezing in Utrecht, dat overigens niet voorkwam dat de juiste persoon uiteindelijk burgemeester werd, zet men in Nederland vraagtekens bij het instituut ‘de gekozen burgemeester’. En misschien is het ook helemaal niet zo’n goed idee. Het volk is nu eenmaal niet zo goed in het onderscheiden van goede en slechte kandidaten. Burgers laten zich leiden door valsesentimenten, valse argumenten en opgeklopte imago’s. Daardoor kunnen overduidelijke ‘one issue heroes’, zoals trotstrut Rita Verdonk en de geblondeerde papegaai Wilders toch op belangrijke posities terecht komen. Als je in Frankrijk kijkt wat burgemeesters allemaal op hun jkerfstok hebben, kun je je inderdaad heel terecht de vraag stellen: ” Willen wij, net als in Frankrijk, de gekozen burgemeester?”
Bedankt voor de linktip, ‘George’!

De Italiaanse fotograaf Oliviero Toscani doet het weer. De wereld schokken met een foto. Waar hij eerder aidspatiënten gebruikte om de vrolijke kleurtjes van Beneton aan de man te brengen, wil meneer nu de aandacht vragen voor modemerk Nolita de vreselijke ziekte anorexia. Daarvoor gebruikt hij een uitgemergeld model, een Franse actrice die zich op haar blog Isabelle Commedienne noemt. In de reclamecampagne ziet ze er zo uit:

Natuurlijk put Toscani zich uit in rationalisaties. Hij wil de ziekte bespreekbaar maken, een signaal afgeven. Oh hij is zo begaan met het lot van die arme meisjes met eetstoornis. Maar als je de site van die klerenverkopers even verder in duikt, zie je dat ze zelf gewoon een superslank model gebruiken om hun klamotten te pushen.

En wat is nou een van de belangrijke oorzaken van een eetstoornis? Juist, een verstoord zelfbeeld en het gevoel dat je nooit zo knap en glad en slank en perfect kan zijn als die reclamemodellen.
Het gebruik van een anorexisch model om free publicity te scoren en een sociaal gezicht te veinzen terwijl je zelf gewoon blijft bijdragen aan de oorzaak van dezelfde stoornis is zó ziek, cynisch en onbeschoft dat ik me schaam om in dezelfde branche te werken als deze reclamemakers.

Noot: ik geef expres geen link naar de site van het modemerk, wat wel de gewoonte is als je een foto van iemand gebruikt. Ik gun ze de traffic niet.
Wel zit er onder de kopfoto een linkje naar een site met mooie oude reclameposters met allemaal perfecte vrouwen er op.

Had je al gestemd vandaag?

Gisteren de grasmaaier opgehaald, die voor de zoveelste keer stuk was. En meteen maar het gras gemaaid bij ons tweede huisje. Dat viel nog niet mee, want het was hoog en ik had de ‘déflecteur’ bij de reparateur laten liggen. Dat is die zwarte kap die aan de achterkant het gras naar beneden leidt. Dus maaide ik met een mooie groene pauwenstaart achter me aan, die door de sterk wind naar het Zuiden werd geblazen. Dit betekende dat ik moest beginnen aan de zuidkant van de tuin, om niet steeds meer oud gras onder mijn machine te krijgen. Bovendien wilde ik alleen bochtjes met de kop naar het Noorden maken, omdat ik anders al het gras in mijn nek geblazen kreeg. Klapgijp! Zo stuurde ik dus in een ingewikkeld patroon de tuin rond. Van mijn gade had ik opdracht gekregen het stuk onder de kastanjebomen ongemoeid te laten omdat ze dit weekend nog tamme kastanjes wilde rapen. Die tuin heeft dit jaar naast genoeg pruimen voor een weeshuis ook zeker 25 kilo walnoten opgeleverd. En nu dus nog die ‘marrons’. Dat zullen we vanmiddag wel doen, denk ik. Dan gaan we ook naar een speciale ‘brocante des cuisinières’ in Tournus, waar alleen keukenspulletjes verkocht worden. Inkopen voor Hiromi d’r winkeltje. En zo blijven we lekker bezig hier in het Franse.

Eindelijk kun je ook in Frankrijk een mooie telefoon kopen. Apple heeft aangekondigd dat de Iphone vanaf 29 november in de schappen ligt. Voor dat moois moet je wel in de buidel tasten: de prijs komt naar verwachting uit op 300 euro in combinatie met een tweejarig abonnement of 400 euro zonder abonnement.
Klein addertje onder het gras: je kunt hem alleen kopen als je een contract of prepaid-kaart bij Orange neemt. Dat heeft een exclusieve overeenkomst met Apple gesloten.
Dat leed lijkt echter te overzien. De Nederlandse site Tweakers.net weet dat de Fransed wet eist dat simlocks na een half jaar verwijderd worden. Daarna kun je alsnog overstappen naar een andere provider.

Al eerder (wat zeg ik: op 1 dag na precies 2 jaar geleden!)hebben we het over actievoerders gehad die het niet konden verkroppen dat je met een 4×4 in de stad rijdt.
Momenteel is er weer een actiegroep actief. Maar deze laten-niet-leeglopen, maar plakken stickertjes.
Zou het helpen?

Op zoek naar werk in Frankrijk is de allereerste hobbel al het schrijven van een goed CV. Wie helpt je erbij? Met name als je op het platteland woont, is dat niet evident. Zo wonen bij mij in de buurt met name bejaarden en boeren (en bejaarde boeren) en al die mensen hebben er ook geen sjoege van. Een uitkomst kan deze site zijn. Ze beweren tenminste dat ze je kunnen helpen een goed CV samen te stellen. Eerlijk gezegd heb ik het zelf niet uitgeprobeerd wat ik zoek geen werk. Maar als iemand wél werk zoekt en het eens wil testen, dan kan hij of zij hieronder zijn (m/v) ervaringen kwijt. En oh ja… je kunt je eigen CV gewoon op de site laten staan, waar het dan door werkgevers gevonden kan worden. Hartverwarmend initiatief.

Als webmaster van Immogo krijg ik gemiddeld elke week wel een mailbericht van een oplichter. En toen ik bezig was mijn huis te verkopen, werd ik ook vaak door zo’n bende gebeld. Ik ga hier niet vertellen hoe ik kan vaststellen dat er iets niet in de haak is, want Der Feind hört mit. Maar ik wil wél even uitleggen hoe de truc werkt, zodat iedereen die via internet iets te verkopen heeft (het kan naast een huis ook een boot of een auto zijn, of zelfs een stereo-installatie!) weet waar de gevaren loeren.

Het eerste contact
Meneer Jansen heeft een huis te koop en adverteert hiermee op Internet. Hij krijgt een mailtje van ene meneer X, die zegt zeer geïnteresseerd te zijn in het huis. In de mail staat een telefoonnummer van een mobiel. Of meneer Jansen maar even wil bellen?
Aan de telefoon blijkt de interesse van X serieuze vormen aan te nemen. Hij heeft een mooi verhaal over dat hij wil investeren in onroerend goed en dat hij het huis daarom wil kopen. Jansen is verbaasd. Moet X het huis niet eerst even bekijken? X legt uit dat hij een grote hoeveelheid deviezen heeft en daarom op zoek is naar investeringsprojecten. Hij wil het huis gewoon kopen voor de vraagprijs en misschien zelfs iets meer. Als meneer Jansen maar akkoord gaat met een flinke som cash buiten de boeken. Dit geld wordt – als teken van vertrouwen – vooruit betaald. No questions asked.
Nu komt het cruciale moment. Jansen kan nu natuurlijk weten dat er een luchtje aan het geld van X zit. En dat een OG-transactie waarbij een groot deel buiten de boeken blijft niet geheel legaal is. Maar ja, hij wil wel graag verkopen. En als hij daarbij ook nog wat extra kan verdienen… Zodra de hebzucht het wint van het gezond verstand, heeft de oplichter beet. Het slachtoffer heeft toegehapt. De volgende fase kan beginnen.

De ontmoeting
X legt uit dat hij een druk leven heeft en niet naar alle huizen kan gaan kijken waarin hij investeert en nodigt de heer Jansen uit voor een ontmoeting in het buitenland: Milaan, Londen, Brussel, Amsterdam. De reiskosten worden (deels) vergoed en de ontmoeting vindt plaats in een luxe hotel. Jansen is onder de indruk van de rijkdom van X en krijgt steeds meer vertrouwen. Zeker als X hem een tas vol geld laat zien. Meestal Zwitserse francs of dollars. X wil de deal meteen rond maken en heeft al een voorlopig koopcontract of een intentieverklaring bij zich. Hij wil alleen even een gunst vragen. Of meneer Jansen even wat geld wil wisselen voor hem. Hij wil 100.000 Suisse francs kwijt en daar graag euros voor terug. Jansen krijgt een flinke commissie over de transactie. Voor de overdracht moet wel even een nieuwe afspraak gemaakt worden, want zoveel geld heeft Jansen natuurlijk niet bij zich.

De tweede ontmoeting
Het contact gaat vanaf nu telefonisch. Jansen blijkt niet voldoende cash vrij te kunnen maken. Ze spreken af dat hij zo veel mogelijk geld opneemt en dat ze het bedrag daar op afstemmen. Ze spreken opnieuw af in een buitenlands hotel. Daar moet de overdracht plaats vinden en zal ook het koopcontract getekend worden.

Rip Deal
Wat nu gebeurt kan verschillende vormen aannemen. In alle gevallen is het slachtoffer zijn geld kwijt. Soms krijgt hij een koffer vol echt geld te zien, die na de overdracht van zijn centjes stiekem omgeruild wordt voor een koffer vol kranten. Soms ook betreft het een tas vol nepgeld. En in één geval kreeg de ongelukkige verkoper gewoon een pistool tegen zijn hoofd gedrukt en werd hij gedwongen zijn kapitaal af te geven. Vervolgens de auto uitgezet en achtergelaten. In alle gevallen blijft de verkoper met lege handen achter en zijn de bendeleden onvindbaar.

Gewaarschuwd mens…
Ik neem aan dat iedereen die dit gelezen heeft, veilig is voor dit soort praktijken. Het is heel simpel: wijs elke transactie af waarbij de koper niet naar het huis komt kijken. Betaal alleen via de notaris. En ga nooit naar het buitenland met een tas vol cash.

Voor wie heel veel verhalen uit de praktijk wil lezen, is een bezoekje aan de speciale Zwitserse oplichterssite een aanrader.

Hij is net 60 geworden….*zucht* In mijn middelbare-school-tijd had ik een zwak voor ‘m, donkere ogen, donkere krullen, donkere stem en charisma. Het was ineens over toen hij dat vreselijk nummer ‘This melody’ zong. In het Engels! En toen had hij ook nog eens wat met die vreselijke Miou-Miou. Nee, dat werd niks.
Maar goed. We zijn inmiddels volwassen.
Zijn laatste CD, Double Enfance dateert reeds van ’05. Ik heb ‘m zojuist besteld, bij Bol.
Kan ik nog eens zwijmelen, op den ouden dag.

Vanavond is de halve finale tussen Engeland en Frankrijk. Het is de 90e keer dat ze in hun reeds 101-jaar durende rivaliteit elkaars tegenspelers zijn.
De foto boven toont de gemoedstoestand van de Engelsen.
Maar de Fransen hebben ook een troef: Chabal, bijnaam ‘Caveman’ is een van de sterren bij het Franse rugby

A 9h ce soir!

Phénomène

Zoeven werd ik weer verblijd met de nieuwsbrief van Parijs online.
Deze keer in het teken van Joods’ Parijs: de Marais.
(Nou hoop ik er zelf over 2 weekjes te vertoeven, maar dat is nog toekomstmuziek)
Elke keer is het weer erg informatief, deze nieuwsbrief.
Uiteraard kun je het ook gewoon bij de site ‘Parijsonline’ houden, maar je abonneren op de nieuwsbrief betekent dat je niks per ongeluk mist.
Gewoon doen, dus.

Had je al gestemd vandaag?

Zo. Voor velen is dit de 1e dag van de herfstvakantie en zij zijn dan ook en route as I speak. De wat meer zuidelijken (zoals ik) moeten nog een week geduld oefenen.

Om wat aan de herfst te wennen spaar ik tamme kastanjes, paddo’s en kruisspinnen. Die laatste vooral in mijn dromen (nou…eerder nachtmerries) dan. Ik ben niet echt wat je zegt bang voor spinnen -hoewel de moeder van alle kruisspinnen nog steeds bij mij in de heg naast de voordeur woont- maar de spin in mijn droom had echt apocalyptische vormen aangenomen. En hij kon praten! En ik kende die stem!

Le Bistrot de Pays® a pour but, à travers un réseau local d’animation, de contribuer à la conservation et à l’animation du tissu économique et social en milieu rural par le maintien – ou la recréation – du café de village multiservices de proximité.

Ok, maar wat is precies een Bistrot de Pays? Lees het heleverhaal :hier

Is dat nu niet mooi? De ‘mijne’ is fantastisch en doet het hele dorp leven, want verder is er niks. Gauw naar www.bistrotdepays.com en kijken of je er eentje in de buurt hebt…. Mocht je er eentje zelf kennen dan ben ik benieuwd naar je ervaringen! Merci!

Je hebt mensen die Kuifjefan zijn, en mensen die van auto’s houden. Maar er zijn ook mensen die beide hobbies combineren. Zo heeft François de Dardel een site met ándere informatie over Kuifje, waaronder een intrigerende verzameling van alle auto’s die door de stripjes van deze razende reporter scheuren. En dat niet alleen, nee, hij heeft ook een pagina gewijd aan de veranderingen die in de loop der decennia in de Kuifje-albums zijn doorgevoerd. Zo werden automodellen en vliegtuigen gemoderniseerd om de albums minder gedateerd te maken. En onder druk van de publieke opinie werden diklippige negers minder karikaturaal of – als zij de rol van slechterik moesten vervullen – soms zelfs geheel vervangen door Turken of Chinezen. Alsof dat minder erg is.
Overigens, als je even verder kijkt, zie je dat deze meneer De Dardel een enorme hoeveelheid zeer gevarieerde informatie online heeft gezet. Mij spreekt vooral de linguïstische info aan. Maar hij biedt voor elck wat wils.

Er zitten nogal wat fotografen onder de HeFfers.
Daarom wil ik deze site onder jullie aandacht brengen: alle kerktorens van Frankrijk moeten erop! Er staan er nu 12000 op, maar het streefgetal is 40000.
Het hoeft niet voor niets, want je kunt er ook nog eens wat mee winnen. Dus: RobertS, Paul en anderen: Allez-y!

Plan je een bezoekje naar Parijs in de herfstvakantie?
Ik heb zelf nog geen plannen gemaakt, maar hoop eerlijk gezegd…..
Enfin, ik kreeg opeens heel erg veel zin om over de rue Mouffetard te lopen toen ik deze site zag en hoorde!
Terwijl je het mooiste Frans hoort, word je langs allerlei moois geleid…: van de Butte tot aan de Arènes
Venez voir!

Wat is waaaaarrrrr? Deze gevleugelde kreet van Utrechts bekendste lolbroek/politicus/zanger/DJ – Henk Westbroek – komt terug in de titel van een interessante site: Dis-moi où? Dat betekent dus “Zeg me waar?”. Deze site wil namelijk een participatieve online plekkenencyclopedie zijn. Zodat je kunt vragen: “Waar vind ik een halal-broodjeszaak in Autun” om dan al dan niet naar de juiste plek gewezen te worden. Net als bij Wikipedia kunnen ook hier de bezoekers naar hartelust gegevens toevoegen en aanpassen. Dus als jij toevallig een Halal broodjeszaak in Autun weet, dan prik je die met de juiste trefwoorden (Halal broodjeszaak) op de juiste plek in Autun. Et voilà, weer een beetje meer kennis online. Heel erg web 2.0 allemaal, dit. Bij ons in de buurt is niet veel te doen, en staan er alleen dingen op die kennelijk uit de Gele Gids komen. Ik wilde wel wat bijvoegen maar dan zul je net zien dat dat met mijn browser of Mac-computer weer niet lukt. Maar het idee is aardig. Overigens werkt het ook andersom. Als je ergens bent, bijvoorbeeld in Autun, en je wilt iets gaan eten maar je weet niet wat, dan laat je je door Dis moi où? gewoon inspireren. Hé… Halal broodjes! Goed idee!

De toekomst van het Internet ligt bij de jeugd. Ik weet niet wie er achter zit (zal Warner wel wezen), maar het is slim van 2Tproductions om een internetkanaal te beginnen waar jongeren live TV kunnen kijken die speciaal voor hen gemaakt is, maar waar ze ook zelf hun filmpjes kunnen uploaden, chatten en hun mening geven op een weblog. Multimedia binnen het medium internet, en ook nog eens op een aanstekelijke manier vormgegeven. Van mij mag het. Nou ff afw8e of de kids Kazados ook digge.

Al heel lang staat er een solide Nederlandsch Batavierenrijwiel met een te zachte achterband onder de veranda te wachten om door mij bezeten te worden. Maar op een of andere manier komt het er niet van om mijn kruis op het toch zo gastvrije gel-zadel te vlijen. Ieder huisje heeft zijn kruisje, zullen we maar zeggen. Ik kan me dan ook niet erg veel voorstellen van het tijdverdrijf dat hier VTT heet. Dat komt van Vélo Tout Terrain, ofwel de kruisfiets. Waarmee je dus dwars door het land kunt kruisen, zonder daarbij enige verharde weg aan te doen. Men schijnt daarbij vooral veel heuvels en rotspaden aan te doen, waarbij soms duizelingwekkende kruissnelheden bereikt worden. Er zijn flink wat mensen die dit leuk vinden, waaronder ook een vaste maar tegenwoordig wat stille bezoeker van dit blog. Voor al deze liefhebbers een site die mijn pad kruiste terwijl ik op weg was naar andere oorden: “Don’t be cross, cross!”

Ik weet bijna zeker dat we deze site al een keer eerder hebben behandeld, in een grijs verleden van Hollandais en France, maar ik kwam hem opnieuw tegen en hij lijkt me sterk verbeterd. Je vindt er de real-time brandstofprijzen bij alle (?) benzinepompen in Frankrijk. Ideaal voor de rechtgeaarde Hollander, die alvorens te gaan tanken eerst even thuis online kan kijken waar vandaag de benzine het goedkoopste is. Dat scheelt zo een paar centen tot wel een deubbeltje per liter. Zeg nou zelf, dat zou toch zonde zijn om te laten liggen? Trouwens, wat ik wel opmerkelijk vind, is dat deze site kennelijk in het leven geroepen is en onderhouden wordt door de Franse overheid. Die op deze manier de markt transparant maakt en de concurrentie stimuleert. Dat zouden meer landen moeten doen!

Laat ik voorop stellen: als je een 200 ml tube aambeienzalf wilt versturen aan je tante in Canada, heb je er geen reet aan. Maar hoe groot is die kans? De site is wél erg makkelijk als er 15 foto’s en een CD’tje in een A4 bubbeltjesenvelop van Frankrijk naar Nederland moeten en je hebt eventjes geen brievenwegertje bij de hand. Dan vul je gewoon ’15’ in achter het juiste fotoformaat, 1 achter de A4 bubbeltjesenvelop en 1 achter de CD, je kiest de manier van verzenden en je drukt op ‘Calculer’. Hé Presto! Pèse-lettre geeft je dan precies aan hoeveel porto je moet plakken.

Helemaal goed! Maar dan ook Helemaal. Een bevriende aannemer kwam laatst met het idee om een site te beginnen waar je allemaal video’tjes kunt zien die uitleggen hoe je iets moet bouwen of repareren. Het leek mij een perfect idee. En dat was het ook. Geen wonder dan ook dat zo’n site allang bestaat. En hij is – zoals gezegd – helemaal goed. Met name de door de redactie zelf gemaakte échte klusfilmpjes. Bricovideo biedt instructievideo’s met een bedaarde commentaarstem, een geruststellend niksaandehand Hammond-orgelmuziekje op de achtergrond en als klap op de vuurpijl een reclamebanner van het Rode Kruis, die mensen oproept toch vooral een EHBO-cursus te gaan doen. Heerlijk! Je zou er bijna van gaan klussen.

Vroeger, in de jaren dat ik worstelde met pestkoppen, jeugdpuistjes en een totaal gebrek aan belangstelling (eerst voor en later) van de andere sexe, verloor ik mij in dikke stapels fantastische lectuur. Een tijdje was ik totaal verslingerd aan de Perry Rhodan Science Fiction stuiverromannetjescyclus, ik geloof geschreven door een heel stel Duitsers die elk om de beurt een uitgave voor hun rekening namen. Er waren er een paar honderd en ik had een kennis – nog zieliger dan ik – die alle titels en hun nummers uit zijn hoofd kende. En als je hem vroeg in welk boekje Gucky de ruimtemuis voor het eerst ontdekt dat hij kan teleporteren, wist hij het óók! Enfin, we waren Nerds. Wat dat betreft maak ik me niet erg veel zorgen over mijn aan het online fantasyspel ‘Dofus‘ verslaafde zoon. Hij moet allerlei strategische problemen oplossen en daartoe met andere spelers overleggen. Hij tikt inmiddels bijna sneller dan ik! En in een Frans dat vergeleken bij dat van veel van zijn medespelers een toonbeeld van foutloosheid is. Even afgezien van de opzettelijke afkortingsvormen, natuurlijk. Cé logic.
Maar ik dwaal af. Inmiddels is mijn liefde voor science fiction nog steeds groot, al heb ik minder behoefte om er vijf uur per dag in te steken. En inmiddels zijn er zeer interessante nieuwe media ontstaan, zoals de Podcast. Voor de liefhebbers die voldoende Frans hebben om te begrijpen wat een ‘Cerveau positronique’ is, is er [b]Utopod[b]. Een site die zich beijvert voor het via internet toegankelijk maken van fantasy literatuur. Voorlopig alleen van de twee webmasters, maar ze hebben grote plannen om ook ander auteurs toe te laten.
Treed binnen in een nieuwe wereld. Die van de Émissions Baladodiffusées Fantastiques ofwel de Fantasy Podcasts.

. Picasso (voluit Pablo Diego Jose Francisco de Paula Juan Nepomuceno Crispin Crispiniano de la Sentissima Trinidad Ruiz Blasco Picasso y Lopez) woonde het grootste deel van zijn leven in Frankrijk.
Ik ben er dit (voor-)jaar in Parijs niet aan toegekomen een bezoek aan het Picasso-museum te brengen.
Wat in het vat zit….
Hier in ieder geval een prachtige site voor alle Picasso fans

En –minder officieel…

Een andere –Engelstalige- site met veel links = ArtCyclopedia