Ik ben nu niet direct een cultuurspecialist, maar de klassiekers op het gebied van het Franse chanson dacht ik toch wel te kennen. Een interview met Anneke Grönloh is nu niet direct mijn favoriete leesvoer, maar als het in een blad over Frankrijk staat, ben ik toch benieuwd wat zo iemand nu met Frankrijk te maken heeft.
Ze blijkt één van de vele Nederlanders te zijn met een huisje in de Morvan. Interessanter is het antwoord dat ze geeft op de vraag van welke Fransman ze het meest geleerd heeft. Dat blijkt een vrouw te zijn: Line Renaud. Line wie? Line Renaud natuurlijk! Deze inmiddels bijna 79-jarige dame behoorde zeker in de 40’er en 50’er jaren tot de groten van deze aarde. Ze maakte niet alleen furore als zangeres en actrice in Frankrijk, maar trad bijvoorbeeld ook op voor de Amerikaanse televisie. Op haar website hoort je het betrekkelijk zoete Loulou, een ode aan haar overleden echtgenoot en componist Louis Gasté. Zoek je een beetje op Internet, dan vind je ook recenter werk waarbij haar stem meer richting Greco gaat.
Ondanks haar leeftijd barst Renaud nog van de energie. Zo zet ze zich in voor de aidsbestrijding en is ze vast van plan in september weer in een toneelstuk in een Parijs te spelen. En op de geheel aan haar gewijde weblog van fan Jerem7501 schijnt ze zo af en toe ook nog langs te komen.

Twee jaar geleden werd de tuinbranche collectief afgebrand in het blad Que Choisir, van de Franse consumentenbond. Ze hadden met name geen goed woord over voor de adviezen van het personeel in de tuincentra en brico’s, die bij elke vraag over onkruid of insectenbestrijding blind naar het gifschap wezen. Zo hun eigen klanten en hun omgeving medeverdelgend. Eén van de ketens is daarvan zo geschrokken dat ze het roer radikaal hebben omgegooid. In de schappen staan nu alleen nog maar biologische bestrijdingsmiddelen en het personeel is speciaal opgeleid om mensen te helpen wijs te beslissen en de juiste keuzes te maken. Dus het gras tussen je tegens begieten met kokend water en luizen gewoon met zeepwater besproeien. Ze verkopen overigens nog wel Roundup en andere giftroep, maar daar moet je dan speciaal om vragen, dan gaan ze het voor je halen uit het magazijn. De Union Fédérale des Consomateurs Que Choisir was zo blij met deze ommezwaai, dat ze de keten, Botanic, beloonden met een hele spread vol loftuitingen in hun magazine. Voor wat hoort wat.

Vandaag kreeg ik een mailtje van European Business Guide. Bovenaan stond:

Please print and fill the enclosed document and send it back to:
Euro Business Guide,
P.O. Box 2021,
3500GA UTRECHT,
The Netherlands,
updating is free of charge!

En verder een verhaal over hoe ze mijn bedrijf in Europa bekend willen maken via de online zakelijke adressengids en dat ze aan willen geven welke talen binnen mijn bedrijf gesproken worden. Dat lijkt aantrekkelijk, zo’n gratis upgrade. Ik hoeft alleen maar even het formulier uit te printen, te ondertekenen en terug te sturen. Maar wacht eens… kleine lettertjes. Geheel in kapitalen, slecht leesbaar. Daarin staat dat ik door het ondertekenen van dit formulier mijn bedrijf voor drie jaar inschrijf in de EBG, tegen betaling van 965 euro per jaar! Een inschrijving die geheel gratis is bij bijvoorbeeld hotfrog.com. Dan is 2895,- wel een beetje aan de prijs. Dus mocht je ooit een vergelijkbaar mailtje krijgen – niet noodzakelijkerwijs met dezelfde bedrijfsnaam want met wat googlen blijkt dat deze onderneming ook wel eens anders geheten heeft – dan is mijn advies: niet doen.

Voor de verkiezingen had ik al eens een satirisch blog gelinkt.
Nu de man is verkozen is een pacifistisch ‘espace collectif’ opgestaan om een stem te geven aan een ieder die niet voor deze president heeft gekozen.
Een -bijna- dag tot dag verslag.
http://www.vivreavecsarkozy.com/

(Titel gepikt van Quintus)

Ik lees op dit moment From Here You Can’t See Paris van Michael Sanders, waar ik in de bibliotheek per ongeluk tegenaan liep. (Vertaald als Ode aan Les Arques)

Amerikaan in Frankrijk, in dit geval in de Lot, iets voor Robert dus. Leuk geschreven, leuk om te lezen. Over de vier seizoenen van een restaurant daar, met alles erom heen, van de truffelkweker tot de foie-grasleverancier.
Sanders verbleef met vrouw en dochtertje iets meer dan een jaar in Les Arques en schrijft liefdevol over de bewoners. Het dorp is vooral bekend door beeldhouwer Ossip Zadkine, die er tot de oorlog woonde en werkte.
http://fr.wikipedia.org/wiki/Les_Arques

Een stuk beter geschreven dan Peter Mayle, bovendien is hij gelukkig niet zo’n weerzinningwekkend opschepper.
Hij heeft een site:

http://www.michaelssanders.com/

Vandaag kreeg mijn dochter een indrukwekkend epistel mee van school, waarin gewaarschuwd werd voor gevaarlijke spelletjes. En dan met name ‘Le jeu du foulard’. Het gaat om een spelletje waarbij de kinderen elkaar om de beurt wurgen, met een riem, een touw of een sjaal (foulard), totdat het slachtoffer flauw valt. Hierbij treden hallucinaties op. Zodra het kind ‘weg’ raakt, stopt de ander met het afknijpen van de hals en wordt de bewusteloze wakker geschud. Vervolgens moet hij of zij vertellen over ‘gene zijde’. Het rottige van dit spelletje is dat het roesje verslavend is. Op een gegeven moment gaan de kinderen thuis of bij een vriendje in hun eentje experimenteren. En dan is er niemand om hun touw of sjaaltje weer los te maken. Het schijnt dat dit spel elk jaar aan een tiental kinderen het leven kost. Voor zover we weten, want er zullen ook wel wat doden aan zelfmoord worden toegeschreven. Nou weet ik niet of dit ook in Nederland voorkomt. Maar als je een kind hebt tussen de pak ‘m beet 8 en 20, let dan op de mogelijke aanwijzingen. Regelmatig een rode nek, vaak hoofdpijn, lusteloos, concentratiegebrek, rode wangen, oorsuizen en een sjaaltje of stuk touw dat altijd ‘mee moet’.
De vraag is of je dit soort dingen moet verzwijgen of er juist met je kinderen over moet praten. Je zou ze eens op een idee brengen. Binnen de anti-gevaarlijke-spelletjes-beweging zijn twee stromingen. De ene wil zo min mogelijk in detail treden. De andere is meer open en bespreekt diverse rare en gewelddadige spellen, zoals happy slapping en georganiseerd pesten. Ik ben in ieder geval blij dat ik over het jeu du foulard gelezen heb. Vooral de getuigenis van dit meisje heeft grote indruk op me gemaakt. Het zal je gebeuren. Ik heb een gesprekje met de kinderen gehad, die zich zwaar onderschat voelden. Alsof zij zoiets doms zouden doen! Nou ja. Nu in ieder geval niet meer. Hoop ik.

Oh ja, dat plaatje bovenaan komt uit deze pdf.

*whispermode*
Geen slapende honden wakker maken!! Het is nog steeds stil aan de overkant!! En het is al 8 uur geweest!!!Hoera!!!!*SSSsssssssttttt*

Dat zacht praten houd ik nooit lang vol *schraapt luidruchtig keel*
Zomaar een jubileumpje gemist gister: René zit al een jaar in Frankrijk
(je moet je CV eens aanpassen, René!) en volgens mij is er ook een stamgast jarig omstreeks deze tijd, ik herinner me vele taarten in een herberg….Waar zit ze overigens?
Joehoe! Jeanneeeeheet!

Voor de Tour-liefhebbers onder ons: Martijn logt.

Voor de mensen die op de bonnefooi naar Frankrijk gaan of voor hen die –nog- niet weten wat er allemaal voor moois in hun omgeving te zien is: ”Ik ontdek Frankrijk”

Wij bloggers kunnen opgelucht adem halen. Een gerechtshof in Parijs heeft Christophe Grébert vrijgesproken, meldt Le Figaro. Grébert is de man achter de webblog Mon Puteaux. Hij had het lef enkele wat kritische stukjes te plaatsen over het gemeentebestuur van Puteaux (in de banlieue van Parijs). Eén daarvan was overigens niet eens van hem zelf, maar een knipsel uit Le Parisien.
Het gemeentebestuur klaagde hem aan wegens smaad, kreeg ongelijk en ging in hoger beroep. Ook dat heeft nu een vrijspraak opgeleverd.
Met de aanklacht heeft Puteaux het verzet tegen het gemeentebestuur van Grébert alleen maar feller gemaakt. Hij is inmiddels een politieke partij begonnen.

Kent iemand vreselijke Turkse of Poolse scheldwoorden? Het is weer zaaaaaaaaaaaaterdag! Klokslag 7 uur waren ze weer van de partij, mijn sloopvriendjes.
Ik ga ze maar eens koffie brengen.
*kakelend lachje*

Enfin, het weer is in zowel Frankrijk als Nederland volop onderwerp van gesprek. Is die donorshow pas een week geleden?

De kunstschilder Jan Roëde is woensdag op 92-jarige leeftijd overleden. Dat heeft zijn familie bekendgemaakt.
Roëde maakte niet alleen schilderijen, maar ook gedichten, verhalen, illustraties en glasobjecten. De Zen-filosofie was een van de grootste inspiratiebronnen voor Roëde, die in 1914 in Groningen als Roede ter wereld kwam, maar zijn naam in 1948 in Parijs verfranste.
Roëde is altijd min of meer zijn eigen weg gegaan en sloot zich niet gauw ergens bij aan. Ook niet bij de kunstenaarsgroep CoBrA, hoewel zijn experimentele en kleurrijke werk daar wel bij leek te passen. Naast in Frankrijk leefde en werkte Roëde ook enige tijd in Zweden. Het grootste deel van zijn leven woonde hij in Den Haag.

Is getekend: Iede

Binnenkort is het weer zover: het Oerol-festival op Terschelling.
Het programma ziet er weer jaloersmakend uit. En ik kan er nooit naar toe! Ik denk dat vooral de datum van dit festival het publiek bepaalt ( veel vriendinnen ‘van een bepaalde leeftijd’) en niet de programmering.
Waarom zo’n oer-Hollands festival op HeF genoemd?
Wel, er doet een Frans theatergezelschap mee, le Theatre du Centaure, uit Marseille.
Kijk op de site naar de voorstellingen Cargo en Flux, dan heb je een klein beetje een idee wat ze brengen.

Vorig jaar baalde ik ook al

Ons vaderlandje was weer wereldwijd in het nieuws met haar donorshow. De uitkomst is inmiddels bekend en het uiteindelijke doel was natuurlijk een groter aanbod aan donoren. In Frankrijk houdt onder andere de Fondation Greffe de Vie (‘levenstransplantatie’) zich ermee bezig. Op hun site kan je ook Passeport de Vie aanvragen. Naast het paspoort voor je portemonnee krijg je dan drie kaartjes met daarop je keuze die je aan je naasten kan geven, zodat ze op de hoogte zijn van je keus om te geven. Er is overigens ook een registre national des refus als je om welke reden dan ook niet wilt doneren.

Berichtje via de mail:

Je recherche pour mon agence 6 chauffeurs parlant Hollandais et Français, pour travailler les 28 et 29 juin 2007 et le 2 juillet 2007, ils seront chargés de conduire des 4×4 “touareg” avec à leur bord des personnes venues de Hollande..
Ce travail sera rémunéré 80 € net/jour au minimum et nous payons les frais de transport et l’hébergement à l’hotel des chauffeurs, donc ils peuvent habiter n’importe ou en France.

Des interressés peuvent nous écrire nous envoyer un petit cv avec une photo.

Was getekend, Sandrine van New Link:
E-mail: Newlinkinc1[apestaartje]aol.com

dit is een pantacourt. Een kortere versie van de pantalon.

Dit, en meer, veel meer, kun je leren op………….youtube!
Niet alleen vergroot je je woordenschat (ik ook!), je hebt er ook nog eens de uitspraak bij.
Gratis en voor niks!!! Ok, je weet niet hoe je het schrijft, maar dat hoeft toch ook niet?
Dus, hup iedereen! Nog even voor de vakantie aan de slag met je vocabulaire.

Zelfs extra uitspraakoefeningen

Alweer zo’n site die ik jullie niet wil onthouden, omdat je er toch wel wat informatie af kunt halen voor je op stap gaat.
Niet alleen kun je met 1 druk op de knop zien waar de files (bouchon) staan, je ziet ook waar er aan de weg wordt gewerkt (travaux), of er wegversmallingen zijn (rétrécissement – je ziet door de bordjes de kaart niet meer!) of er eventueel een weg is afgesloten (fermeture) of dat het weer zo erg is dat je beter helemaal niet kunt vertrekken (conditions méteó).
Gebaseerd op Google Maps.

Wanneer je reclame ergens voor moet maken, dan wil je natuurlijk vooral opvallen.
Boven de grijze massa uitsteken. Dat kan een simpele foto zijn. (Waar simpelheid betrekkelijk is, overigens)
Ik kwam een site tegen, die foto’s verzamelt van dergelijke reclame-uitingen. Hoewel het een Franse site is, komt de reclame van over de hele wereld.
Een aantal pubs zijn tamelijk voor de hand liggend. Maar er zijn er ook bij met een verbluffend effect.
Uitleggen volstaat niet, ga zelf maar lekker kijken bij Anders communiceren.

Iedereen die op het platteland woont, of dat nu in Frankrijk is of in Nederland, ziet bloeiende koolzaadvelden op dit moment. Prachtig, dat felle geel ( ik herinner me nu plotsklaps een discussie met Peter van het Hurktoilet, een jaar geleden). Na graan en mais het meest geplante gewas in Frankrijk.
Waar dat voor dient? Koolzaad?
Nou.
De olie die uit koolzaad wordt gewonnen heeft nogal wat toepassingen. Vroeger werd het voornamelijk gebruikt als grondstof voor margarine. In Azie wordt het zelfs als spijolie gebruikt. Bekender is het als veevoer, het wordt nl in allerlei mengvoer verwerkt (Ja, sorry, oud stokpaardje, mijn pa zat in die handel)
Koolzaad, in het Frans colza ( en waar zou dat woord nu van afstammen * grinnik* ) is momenteel in the picture als biodiesel. Heejjjjj.
Geheel politiek correct autorijden, heet dat.

Prijsvraag: verklaar de titel.

Niet de geijkte doe-het-zelf-site. Alles gebeurt hier onder de noemer:
Eco-construction
Hier wordt gewerkt met strobalen, zonne-energie, het opvangen van regenwater etc.
Ze geven tips (ook redelijk veel open deuren, kijk maar eens bij ‘was drogen’) en je kunt reageren op een forum.
Met de links die ze vermelden ben je voorlopig wel even aan het klikken.
Verder zijn er artikelen te vinden van allerlei handigerds
(En ik kreeg opeens een déja-vu)

Gaan jullie handen al jeuken?
Ga maar eens gauw kijken bij tamaisontonjardin
(mon jardin blijft akelig leeg, zal wel sluitpostje zijn, hoewel, met al die compost enzo..)

Overigens, naar aanleiding van het plaatje, waar ik een zogenaamde ‘valse vriend’ zie:

Het Nederlandse ‘consumeren’ wordt vertaald met consommer.
Het Franse consumer betekent ‘verteren, verbranden’
Subtiel verschil.

Elke keer als mijn zoontje muziek downloadt met Limewire, zeg ik hem: “Dat is diefstal. Dat mag niet.” Hij is dat niet met me eens: “Je ne vole pas, je partage.” Tja, zo kun je het ook bekijken. Misschien dat ik hem maar een abonnement cadeau doe op de speciale muziekservice van de FNAC, je weet wel, voorheen de grootste en mooiste boekenwinkel van Frankrijk. En tegenwoordig de grootste en mooiste multimediawinkel, want je kunt het zo gek niet bedenken of ze hebben het. De muziekservice heet Fnacmusic. Voor 9,90 per maand krijg je toegang tot een bibliotheek met 1.000.000 titels. Die kun je gratis afspelen bij je thuis. Nee, niet kopiëren: afspelen. Delen dus. Want eigendom, dat is eigenlijk gewoon diefstal.
Toch?

Een van de oerdriften van de Homo Ludens is de jacht. En dan niet alleen op klein wild, dat door zich te verstoppen tracht te ontkomen aan de avonddis van de jager. Ook het graven naar eetbare wortels, het zoeken naar paddestoelen en truffels en het plukken van bessen behoort tot de basibezigheden van de mens. Niet voor niks is verstoppertje spelen een wereldwijd bekend en blijvend populair kinderspelletje. Maar ook volwassenen blijven jagers in het diepst van hun wezen. Sommigen vieren hun jachtlust bot door letterlijk met een geweer het bos in te trekken en onschuldige beesten te vermoorden. Anderen zitten urenlang te puzzelen op de verborgen tips en aanwijzingen in MYST. En weer anderen trekken er op uit, de natuur in, om op jacht te gaan naar een verborgen schat. Dat is namelijk de basis van het spel ‘Geocache’, waarbij je op basis van aanwijzingen met je GPS in de hand door het land of de stad geleid wordt op zoek naar een schat. In de natuur is dat vaak een échte schat. Dat wil zeggen een goed verstopte container met daarin een logboek, iets om mee te schrijven en wat objecten. Je mag er dan een object uit pakken, als souvenir, en je moet er iets anders voor in de plaats doen. Je laat verder een berichtje achter in het logboek en stopt de schatkist weer zorgvuldig terug waar je hem vond. Voor de volgende jager. In de stad gaat het iets anders, dan worden er diverse ‘schatten’ verborgen, of bijvoorbeeld geheime tekens aangebracht op gebouwen, die je dan moet zien te vinden. Een foto van het object dient dan tot bewijs.
En zo komt ook de moderne, door de supermarkt en bezorgpizza verwende mens toch aan zijn instinctmatige trekken, zonder daarbij ook maar iemand tot last te zijn.

Bedankt voor de linktip, Sandra!

Parkeren in Parijs is geen sinecure. Iedereen weet waarvoor de Parijzenaar zijn bumpers gebruikt. Als ie tenminste al een heel klein plekje weet te vinden.
Wanneer dat petieterige plekje er ook niet is? Dan wil je natuurlijk geen bekeuring (P.V. procès verbal) riskeren. Nee, dan neem je je toevlucht tot Pasdepv.com, waar je allerlei handige tips vindt.
For real?!?
Nee, natuurlijk niet.
Het is een verkapte reclame voor parkingsdeparis.com, een gids “speciaal voor niet-Parijzenaars” met een verwijzing naar 112.000 parkeerplaatsen. Sommige kun je zelfs reserveren.

Echte vaklui, waar vind je die nog? In Frankrijk bestaat een eliteclub van handwerkslieden die een lang leertraject moeten afleggen alvorens de meestertitel te mogen verwerven: Les Compagnons du Tour de France. Inderdaad, letterlijk te vertalen als ‘gezellen’. Een middeleeuws systeem van ‘training on the job’, dat het hier nog prima doet. Compagnons trekken als het goed is eerst heel Frankrijk door, van leermeester naar leermeester, om alle facetten van hun vak op te doen. Aan het eind van hun zoektocht maken ze een zogeheten ‘meesterwerk’ waarin ze ál hun expertise leggen. Als dat goedgekeurd is, mogen ze zich meester noemen. Maar als compagnon blijf je leren, je leven lang. En je blijft ook je hele leven lid van een grote familie van vakgenoten die elkaar ondersteunen en instruëren. De compagnons hebben een eigen site=, waar je een leuk testje kunt doen over je eigen aanleg en interesse. En waar je op zoek kunt gaan naar een jou passend leer/werk-traject.

Met dank aan het inspirerende Expatica

Hey, mon ami!!

Je moet wel even aan het taaltje wennen. Niet alleen een mengelmoes van Engels en Frans, dat ook nog eens met een zwaar Canadees accent. Het is een van de populairste sites van Quebec.
De persoon achter deze clips is Michel Beaudet, hij komt uit de reclame en is ooit begonnen met het maken van educatieve filmpjes. De onderwerpen voor zijn komische filmpjes vindt Beaudet in zijn omgeving, verder improviseert hij er maar wat op los.
Het meest werk gebeurt op de computer. Beaudet monteert zijn eigen mond en ogen en creert door middel van allerlei valse gebitjes een heel leger aan personages.

Leuk voor een regenachtige middag

Mocht je het te moeilijk vinden om te volgen, dan kun je altijd nog de tekst erbij nemen.