Ik kijk al jaaaaaren niet meer naar het Eurovisie Songfestival. Het lijkt bijna onbeschrijflijk lang geleden, dat je er echt met z’n allen voor ging zitten. De laatste keer die me is bijgebleven, was die van 7 jaar geleden. Toen zat ik, met dochter van 12, in Parijs en deden we ’s avonds laat in het hotel uit nieuwsgierigheid nog even de TV aan. Nét op het moment dat de Nederlandse jury aan de telefoon was en er werd gezegd dat Nederland zich terugtrok wegens de ramp. Huh? Welke ramp? Het heeft tot de volgende middag geduurd voor wij enigszins doorhadden wat zich in Enschede had afgespeeld.
Terug naar het ‘festival’. Het heeft natuurlijk al jaren niets meer met zingen te maken.
Ik las net, dat Frankrijk vertegenwoordig gaat worden door les Fatals Picards een groep van 5 jongens die een mix van allerlei genres schijnen te zingen. Ik had nog nooit van ze gehoord. En ik geloof niet dat ik dat erg vind.
De titel van hun liedje?
L’Amour a la Française
Hier hoor je ‘m…
Krijg er een beetje ‘Ma belle amie’-gevoel bij.

Wij hadden vroeger Paul Vlaanderen, Ronflonflon met Jacques Plafond en de Dick Voormekaar-show, als het gaat om spanning en onzin op de radio. De huidige jeugd van tegenwoordig is geen spat anders, zij het dat ze hun auditive lusten bevredigen wanneer dat hén uitkomt, met de MP3-speler. Een zeer populaire feuilleton is Le Donjon de Naheulbeuk, uitgebracht door de equipe van Pen of Chaos. Waar ze het voor doen, weet ik niet, want ik zie nergens reclame. Kan me ook niet schelen, als ze mijn kids maar van d straat houden. Het gaat hier om een Tolkien-achtige sage die inmiddels aan zijn 25ste aflevering toe is. Hier gratis te downloaden. Zelf kan ik het geen 10 minuten aanhoren, zo flauw is het, maar goed, ik ben niet de doelgroep. Een andere populaire serie is de ‘Survivaure’ van Knarfworld. Geen idee waar het over gaat, behalve dat het SF is en dat ze bij Knarfworld ook al aan de merchandising doen, met een Survivaure-stripboek. En dan een derde, nu we toch bezig zijn: die van Adoprixtoxis. Ook Science Fiction. Het hoorspel is dus in Frankrijk nog lang niet dood. Het is springlevend!

“Paul! Est-ce du sang au cadre de la porte? Non, de la confiture de fraises.”

Die zelfopzetzwembaden (een rubberen blaasband met een grote plestik zak er aan) schieten als blauwe paddestoelen uit de grond. En dat is begrijpelijk, als je ziet wat dat tegenwoordig nog kost. Voor pak ‘m beet 100 euro heb je al een zwembad van 1.20 hoog en 4.50 diameter, inclusief trappetje en filterpomp. Al gaat het maar één seizoen mee! Ons oude exemplaar van 5.00m heeft het drie volle seizoenen uitgehouden, maar nu is alles toch wel erg gaar. Misschien dat de pomp nog wel te gebruiken is, maar ik vermoed dat het toch wel een nieuwe wordt. En dan meteen maar twee, want bij het andere huis moeten we natuurlijk ook wat. Voor de prijs hoeven we het niet te laten.
Het alternatief, een echt zwembad in de grond, is voorlopig nog een beetje te duur. Het wordt wel steeds goedkoper allemaal, maar onder de 20.000 euro heb je nog niet veel. De droom blijft een zwemvijver, maar ook dan heb je het over serieus geld. Ik ben eens een beetje rond gaan kijken naar wat er zoal te koop is. Zo kwam ik op de site van de officiële federatie van zwembadexploitanten en -leveranciers. Interessant voor wie meer wil weten over wat er allemaal te koop is op dat gebied. Zo vond ik tussen de winnaars van de innovatieprijzen naast een vet en zonnebrandolie absorberende waterlelie van microfiber ook het boven afgebeelde zwembad met zwarte liner. Chique.
Op de site veel info over wat de wettelijke regels zijn als het gaat om de veiligheid. Voor een opzetzwembad zijn er geen regels, maar zodra het (half) ingegraven is, zul je toch aan de alarminstallatie moeten. Of een hek er omheen. Op Propiscines.fr staat alles wat je wilt weten, inclusief uitleg over mond-op-mond beademing “Les gestes qui sauvent”.
Wat ik vreemd blijf vinden is dat je wel een beveiliging bij een zwembad moet hebben, maar dat de op het platteland alomvertegenwoordigde vijvertjes, kikkerpoelen en drenkplaatsen – die toch ook een magische aantrekkingskracht moeten hebben op spelend grut – gewoon onveilig liggen te wachten tot er eentje zich overgeeft aan de donkere diepten onder de waterlelies. Inconsequent. Maar ja, de boeren zijn belangrijk stemvee…

Surfers komen in Frankrijk redelijk aan hun trekken aan de westkust, vooral in het zuiden.
Je kunt echter nog ergens anders goed surfen en dat is….op de rivier!
Het wachten is dan op de Mascaret, een vloedgolf of getijdegolf in de rivier.
Dit is een fenomeen dat zich overal op de wereld voordoet (niet in NL, meen ik 😉 )
In Frankrijk is het het spectaculairst in / op de Gironde. Ook: Dordogne (Saint- Pardon de Vayres) en de Garonne.

Ook in de monding van de Seine kun je het zien. Tot aan de 60-er jaren was de mascaret hier geducht, maar sinds er gebaggerd is, stelt het allemaal niet zoveel meer voor.
Wil je alles nog eens nalezen, dan kun je bij archaero.com veel vinden.

De Mascaret voor hij verdween op de Seine

youtube1

youtube2

Update van Krek: youtube3

Op Frankrijktoplist klaagt ene Van Putten over Hollandais en France. Hij vindt het ‘wel aardig’, maar er zou niks interessants op staan. Dit betekent dat Van Putten hier kennelijk regelmatig op bezoek komt in de ijdele hoop eens iets interessants aan te treffen, daarbij keer op keer teleurgesteld afdruipend. Natuurlijk trekken wij ons deze kritiek aan. Ik ben daarom op zoek gegaan naar een site die Van Putten wat afleiding kan bezorgen in zijn rusteloze zwerftocht langs oninteressante sites. En gelukkig ben ik er in geslaagd een webstek te traceren die zich volslagen onmisbaar maakt door uit te blinken in oninteressantheid. We zijn thuis bij de Poofs. Wat een poof is (in het Engels betekent het homo) en waarom, wordt niet duidelijk, maar je kunt er een adopteren en in de online webwinkel staat een allegaartje van schitterend waardeloze poofparafernalia uitgestald. Te koop? Om mee te nemen? Geen idee. Je kunt op deze site in ieder geval heel veel klikken zonder ook maar één keer op iets nuttigs te stuiten. Een waar paradijs voor liefhebbers van oninteressante sites. Graag gedaan. En denk er om… mocht u op de poofsite onverhoopt toch iets interessants aantreffen, aarzelt u niet dit bij ons te melden. Wij zullen direct contact opnemen met de poof-directie met het verzoek dit aanstootgevende element terstond te verwijderen.

Hebben de Fransen gekregen wie ze verdienen? Wie zal het zeggen, de meerheid heeft het laatste woord.
Ik heb zelf niet veel op met die Sarko, maar eerlijk gezegd kon Ségolè me ook niet overtuigen.
Ben ik blij dat ik niet hoefde te stemmen: zo’n tweede ronde is dan toch enigszins geforceerd, je kiest voor de minst slechte.
In ieder geval zijn het weer fijne tijden voor de oppositie en zullen de parodieën niet van de lucht zijn. Er is een blog dat ik jullie niet wil onthouden:
Sarkostique, Le Blog satirique officiel de Nicolas Sarkozy : l’encyclopédie consacrée à Nono le bigorneau
Alles wat je altijd al over le petit Nicolas wilde weten. En meer.

De Fransen waren altijd behoorlijk gereserveerd, wanneer het over het privé-leven van politici ging, dat had niets te maken met hun werk en privé, wel, dat is privé! (herinneren jullie je nog de onthulling van de buitenechtelijke dochter van Mitterand? Ongehoord!)
Die tijden lijken voorbij. Nu al worden Sarko’s huwelijksperikelen breed uitgemeten. Je moet ook wel erg oppassen tegenwoordig, nu iedereen altijd een camera bij zich heeft is een misstapje zo geregistreerd en publiek.

Het heeft me altijd gefascineerd. De menselijke geest: gedachtensprongen en motivatie. Gelukkig kan ik aan die fascinatie ook in Frankrijk de ruimte geven. Het blad Psychologies is wellicht aan de glossy vrouwelijke kant maar heeft een zéér uitgebreide site met daarop onder andere heel veel artikelen die in print zijn verschenen. Ook gebruikelijke dingen als blogs, een smoelenboek en een forum ontbreken niet. En mocht je er helemaal niet uitkomen: de site biedt ook een overzicht van therapeuten.

Zo’n 2 weken geleden was ik in Parijs.
Terwijl de kinders zich bezighielden met de interessante opdrachten die wij ze in de maag hadden gesplitst, trokken wij ons eigen plan. Zo kwamen wij in de 97e ‘Division’ waar ook la Môme haar eeuwige rustplaats vond.

Hier vind je tevens de monumenten voor de gedeporteerden.
Erg indrukwekkend.
Mauthausen
Dachau
Buchenwald
Neuengamme
Ravensbruck
Auschwitz-Birkenau

verre van compleet…

Nieuw! Een nationale site die regionale informatie biedt. Dat wil zeggen dat WikiJournal, want zo heet hij, een structuur neerlegt waarmee iedereen op regionaal niveau reclame kan maken voor zijn bedrijf. Gîtes, campings, restaurants, IT-support, bouwdiensten… wat je ook aan te bieden hebt, je mag het doen via WikiJournal. Nu is dat niet nieuw. Immers, Marché.fr biedt hetzelfde. Wat wél nieuw is, is dat WikiJournal ook een platform is voor heemkundigen, hobbyjournalisten, verenigingen en commissies die kunnen vertellen wat er in hun regio gebeurd is of nog te gebeuren staat. Zo neemt de site een deel van de functie van de regionale dagbladen over, door de veelal on- of slecht bezoldigde journalisten (2,50 voor een artikel over de duivenschietvereniging!) een extra plek te bieden voor hun boodschap. Met naam en toenaam en eventueel ook een fotootje.
Op dit moment is de site nog tamelijk leeg. Er staat veel regionale tekstuele informatie op, maar met nog niet veel structuur. Maar goed, hij is dan ook vandaag pas online gegaan. Hoe dan ook weet Google de site binnenkort vast wel te vinden met zoveel ter zake doende trefwoorden. En als zo’n site eenmaal vaart krijgt, dan is het einde voorlopig niet in zicht. Maak er dus gebruik van vóór je verdrinkt in de massa, en zet je nering gratis (maar wel alleen in het Frans!) in de etalage op WikiJournal.fr.

“Alles waar ‘te’ voor staat is niet goed, behalve tevreden”, zei mijn moeder altijd. Waarschijnlijk mag je daar tegenwoordig ook ‘te gek’ aan toevoegen. Maar het principe klopt natuurlijk nog steeds. Te veel computeren is niet goed voor je. Of het nu werk, weblogs of spelletjes betreft. Het leidt tot verslaving, het verontachtzamen van de meest elementaire regels van persoonlijke hygiëne, een algehele lichamelijke degeneratie (moet je zien wat ruim 1000 uur spelen voor invloed heeft op de vulling en sluitspier van je blaas) en natuurlijk is het funest voor je familiale en sociale con… heu? DOEI!

Nieuw wedstrijdje. Want die andere was kennelijk nie leuk. Ik hoop jullie creativiteit hierbij toch wat te kunnen activeren. Het gaat erom een zo leuk mogelijke ondertiteling bij het filmpje te geven. Je kijkt uiteraard naar de beelden en luistert goed naar de intonatie. Ik ben benieuwd…

Dit is de link

Gastvrijheid, rust, ruimte en niet te vergeten comfort – is het motto van Domaine les Gandins, in het plaatsje Saint Germain de Salles, ten westen van Vichy en op zo’n drie uur van Parijs.

Op het eerste gezicht is het een bestemming zoals vele anderen. Gezellig, smaakvol en mooi gelegen. Je kunt er terecht voor een chambre d’hôte, één van de vier – overigens zeer charmante – gites of voor een plek op de kleine camping, die ze hier hôtel en plein air noemen. Waarschijnlijk omdat je er ’s avonds gewoon aan kunt schuiven voor een table d’hôte.

Maar hoe zit het dan met dat comfort? Daar hebben ze op Domaine les Gandins iets leuks op gevonden: je kunt er namelijk, als je kiest voor de eenvoud van het kamperen, een badkamer erbij huren. Om toch nog een beetje dat luxe vakantiegevoel te krijgen. Of – en dat is helemaal nieuw – je kiest voor één van de vijf ‘buitenlucht gites’. Comfortabel ingerichte reuzetenten voor zes personen. Helemaal compleet met een goed geoutilleerde keuken, lekkere bedden en een badkamer iets verderop. Dat deze luxe tenten ook nog eens op een steenworp afstand van de rivier liggen, is mooi meegenomen.

Kijk, zo wil ik ook nog eens ‘puur natuur’ op vakantie!
Domaine Les Gandins

In Nederland kennen we het vooral van Bredevoort en de augustusmarkt te Deventer, in het Verenigd Koninkrijk bestaan er tientallen, waarvan Haye-on-Wye de bekendste is.
Maar wist je dat Frankrijk ook heel wat van dat soort dorpjes kent?

Montolieu in de Aude is, denk ik, de bekendste.
Ille-et-Vilaine kent het stadje Bécherel
Verder heb je nog La-Charité (-sur-Loire), Alençon, ook in die regio en, last but not least:
Cuisery, in de buurt van Tournus (moet je je bibilotheek nog aanvullen Krek.? Elke 1e zondag van de maand is er markt…)

Er zijn er ongetwijfeld nog veel meer, dus voel je vrij aan te vullen.
Altijd leuk voor uitstapjes.

Ik heb het al eerder gemeld: het valt op, dat Parijs steeds schoner wordt. Sinds het rookverbod in de openbare ruimtes is het bijvoorbeeld een stuk frisser in de metrogangen, ook elders wordt er minder weggegooid. De straten worden ’s morgens vroeg met hogedrukspuiten gereinigd. Hondepoep vind je nog wel hier en daar, maar ook dat wordt minder.
Want ook hier hebben ze van die automaatjes waar je van die zakjes uit kunt trekken. Sterker nog , op hun site kun je zelfs instructie krijgen hoe de zakjes te gebruiken. Als dat geen service is!!

Ben je op zoek naar materieel om je land te bewerken of om de tuin te onderhouden, zoals: tracteur agricole, tracteur fruitier, tracteur vigneron, tracteur enjambeur, moissonneuse batteuse, ensileuse automotrice, barre de coupe, cueilleur, bec, pick-up, matériel betteravier, semoir en ligne conventionnel, semoir pour semis simplifié, semoir monograine, pulvé traîné, pulvé automoteur, pulvé porté, herse rotative, herse alternative, charrue, cover crop, déchaumeur, vibroculteur, décompacteur, chisel, herse étrille, distributeur d’engrais, epandeur à fumier, tonne à lisier, broyeur à axe horizontal, broyeur axe vertical, broyeur d’accotement, epareuse, benne céréalière, benne tp, plateau, bétaillère, enrouleur, pompe, tuyau, cellule, silo, vis, élévateur, sauterelle, nettoyeur, séparateur, cuve, citerne, bâtiment / hangar agricole, presse à balles rondes, presse haute densité, faucheuse, faucheuse conditionneuse, faneur, andaineur, désileuse, désileuse pailleuse, pailleuse, mélangeuse, remorque distributrice, tank à lait, télescopique, chariot tout terrain à mat, chariot industriel, matériel de magasinage, matériel de maraîchage, arboriculture, matériel pomme de terre, tracteur étroit, tracteur enjambeur, machine à vendanger, débusqueur, porteur, tracteur forestier, remorque forestière, abatteuse, treuil forestier, micro tracteur, tondeuse autoportée, motoculteur, autre matériel d’espace vert, enfonce pieux, affûte piquet, balayeuse, groupe électrogène of nacelle élévatrice… dan ben je hier op het goede adres. Trouwens ook als je werk wilt laten doen of als je iets wilt verkopen, want Agriaffaires.com is een cornucopia voor liefhebbers van het landleven.

Het zal jullie niet zijn ontgaan, dat morgen de 1e ronde is van de verkiezingen.
Tout Paris is volgeplakt met affiches. En daar wordt af en toe creatief mee omgegaan.
Dat kan natuurlijk simpeltjes, gewoon met een stift 1 tand zwart maken. Of je plakt er een sticker op…

Bestaande bekende stickers namaken is ook een kunst Vooral wanneer ze op het eerste oog hetzelfde lijken.
Bekend voorbeeld: het RATP- konijn.

Soms is hij een anti-reclame-konijn, hij is het logo van Joe la Pompe. Maar de grappigste (nouja) blijft deze

Wisten jullie overigens dat Serge (ja, het beestje heeft een naam) ook een fanclub heeft?
En dat je bij laFraise leuke tiesjurtjes kunt kopen?

Vroeger zag Serge er wat lieflijker uit:

Die ging niet. En weer terug.
Sorry, maar ik kan niet anders dan er een beetje lacherig over doen. Iemand die zijn baan vaarwel zegt, achter zijn computer vandaan kruipt en gaat wandelen. Van Nederland naar Spanje en terug. 3500 kilometer in anderhalf jaar. Hoe gek moet je zijn? En het gekke is, dat zo te zien en te lezen Hans Rottier allesbehalve geschift is. Hij schreef een boek over zijn wandeling, dat niet alleen over de miljoenen stappen en het landschap gaat, maar ook over het Europa waarvan hij een deel doorkruisde. Citaat:

“Ik heb ongeveer 3500 kilometer gelopen. Ik heb door een prachtig land gelopen en prachtige mensen ontmoet. Ik heb een reis gemaakt van 15 maanden en ik vind het nog te kort. De warmte, het zweet en de vermoeidheid. En bovenal de ruimte en de gastvrijheid. Het was een prachtige ervaring.” (…) “Een reisverhaal over christendom, religie, islam, oorlog en vrede. Over kruistochten, kloosters en Cluny naar de moderne tijd. Vooral de geschiedenis van Frankrijk en de religie. De relatie tussen de pelgrimage naar Santiago de Compostela en de huidige tijd. Mijn interpretatie van die geschiedenis. Een onderzoek naar Europa, haar geschiedenis en hoe het er nu bij staat. De kerk en de nieuwe Europese staten willen de christelijke factor in de preambule van de grondwet genoemd zien. Wat zijn de christelijke waarden? Ziet Europa menselijke waarde in elk individu?

Over god, geld, oorlog en Europa.
Over de grondwet en over eenwording.
Over normen en waarden.
Over vrijheid.”

Nou, dat maakt toch nieuwsgierig. Zeker als hij er bij vertelt dat met name katholieken (toch zo’n beetje de uitvinders en ‘eigenaren’ van de tocht naar Santiago) niet echt blij zijn met het boek. Een voorpublicatie tref je aan op zijn site. Waar je het ook kunt bestellen.

Ga ik intussen even de benen strekken.

Het leven van een wijnboer gaat vandaag de dag niet over rozen, zo weten ze in de Bordeaux-streek maar al te goed. De maker van de wijnblog Planete Bordeaux ontdekte op U-tube dat er in lege wijnflessen kennelijk meer muziek zit dan in volle…

Hoe diep kan een voetbaltrainer zinken? In Nederland zijn we inmiddels gewend geraakt aan het tere zieltje van Louis van Gaal. Van Gaal is een bikkel, als je hem vergelijkt met zijn collega Patrick Parizon.
Parizon is trainer van tweede-divisie-club Caen. Enthousiaste Caen-supporters begonnen een satirische website, die zogenaamd de persoonlijke blog van Pa (trick) Pa (rizon) zou zijn: Papablog. Daarop maakten ze zich vrolijk over van alles en nog wat bij hun geliefde club.
Parizon was zacht gezegd ‘not amused’ en schakelde de politie in. Die wist met enig google-werk de anonieme auteurs te vinden en hield hen zelfs enige tijd vast. Of Justitie tot vervolging overgaat, is nog niet duidelijk.
Maar het kwaad is al geschied. Papablog bestaat weliswaar nog, maar nieuwe grappen worden niet meer gemaakt omdat de auteurs de problemen niet nog groter willen maken.
Ondertussen zijn de auteurs vooral verbijsterd. Humor is toch een mooie manier om je clubliefde te tonen, vragen ze zich af. Precies. Daar kunnen supporters van bepaalde clubs in Parijs, Rotterdam en Den Haag nog wat van leren.
Overigens zijn de reacties op de actie van Parizon voorspelbaar: de auteurs werden bedolven onder steunbetuigingen en media-aandacht. De oprichting van een steun-site, Free Papablog kon evenmin uitblijven.

De wereld op zijn kop? Of niet. Iedereen weet dat er veel leed is in de wereld. En dan heb ik het niet over politiek en armoe, maar over iets geheel anders. Iets wat voor de een klein leed is en voor de ander reden om bommen te gooien:
kistkalveren, gecoupeerde oren-en-staarten, kikkerbilletjes, aan-bomen-achtergelaten-honden, een doodgeslagen mug, volgepropte ganzen etc. Maar er is meer leed. Veel meer. Er is een nog niet benoemde soort die ook lijdt. Maar gelukkig is daar de SPH, Société pour la Protection des Humains, die alles op alles zet om deze bijzondere soort te beschermen.
Je kunt er van alles over leren, je kunt er met een spelen, je kunt er zelfs eentje adopteren!

Alle gekheid op een stokje: om dit log toch nog een educatief tintje mee te geven:

De titel van dit logje is ”avoir un humain au plafond”.
Dat is een verbastering van de uitdrukking : avoir une araignée au plafond, wat betekent dat je niet goed snik bent. De Duitsers zouden zeggen “ein Vogel im Kopf”.

Als je aankomt in het supermoderne Hi Hotel in Nice word je ondergedompeld in kleur: roze glas bij de receptie, paarsgroene vloertegels en oranje ligstoelen bij de pool. De 38 kamers van dit designhotel in het hart van de stad zijn al even apart en – hoe meer je voor je kamer betaalt hoe wilder het wordt! Toch is het wél een hotel om je op je gemak te voelen: zo wordt je er niet op aangekeken als je de hele dag in je badjas wilt rondlopen en heeft er ook niemand bezwaar als je je ontbijt op het dakterras wilt nuttigen. Bij een beetje hip hotel hoort muziek: passend bij de tijd van de dag word je van kelder tot dak getrakteerd op de tunes van top dj’s. Als je één ultieme hotspot in het hotel zou moeten noemen, dan is dat beslist het zwembad op het dakterras. Het uitzicht is spectaculair en de waterbedden en ligstoelen maken dat je zelfs het shoppen vergeet.

Tekst: Karin van I search for you

Er zijn meer dingen tussen hemel en aarde dan wij kunnen bevroeden. Zo legde ik gisteren in mijn toiletpot een lange drol uit één stuk die zich zó neervleide dat hij een perfecte cirkel vormde. En dat terwijl ik me juist zat af te vragen hoeveel rollen WC-papier er nog in de kast zouden liggen, aangezien de rol voor mijn neus duidelijk op zijn eind liep. En wat dacht je? Precies: 0. Dat is toch frappant, nietwaar? Maar het kan vreemder. Magische vierkanten, onverklaarbare verdwijningen op de 35ste lengtegraad, bijzondere verschijningen van Maria… het stikt er van in Frankrijk. En als zo vaak is er ook nu weer een gek die zich tot taak heeft gesteld een en andere uitgebreid te boekstaven. Hij noemde zijn site France Secret, “waar de geheimen van Frankrijk hun geheimen prijsgeven”. Het is allemaal een beetje vergezocht en par dessus le sommet qua naam, want het verhaal van de heilige Bernadette en Lourdes bijvoorbeeld is nou niet wat je noemt een goedbewaard geheim. Maar goed, het beestje moest een naam hebben en ik geef graag toe dat het intrigerend klinkt. Het is in ieder geval goed voor wat verbaaste Ah’s en O’s. Hé, dat is ook sterk… daar heb je die profetische drolcirkel weer!

Het is weer zo ver: vrijdag de dertiende. Nederlandse bijgelovigen in Frankrijk hoeven zich niet te schamen; daar heerst het bijgeloof net zo goed. Volgens Momes.net, de vraagbaak met de pretentieuze slogan Je sais tout, is het zelfs zo erg dat de Fransen een speciaal woord hebben voor mensen die denken dat deze dag ongeluk brengt: les triscaidécaphobes.
Momes meent dat het bijgeloof stamt uit de oudheid, toen men alles in een twaalftallig systeem wilde vatten: de twaalf stammen van Israël, de twaalf manen in een jaar en de twaalf beproevingen van Hercules. Twaalf was perfect, dertien was per definitie een stap te ver…

Heel, héél lang geleden, ik was 18 en onbezonnen, ben ik eens naar Aix-en-Provence gelift met een studievriend, Mike van de Burg of Van den Bergh daar wil ik vanaf wezen (ik krijg nog een Petit Robert van je Mike!). We deden dat wel vaker, zomaar de duim achterna naar het zuiden, en waren ook een keer in Bretagne terecht gekomen, maar dit keer hadden we een doel. Mike kende namelijk wat mensen in Villefranche sur Saône, dus daar wilden we in ieder geval naar toe. Het ging uiterst voorspoedig, ook al omdat we een heel eind met een vracht bloemen uit Hillegom mee konden rijden, en we bleven een nachtje in Villefranche. De volgende dag besloten we niet terug te keren, maar vérder te gaan, naar de Midi. Uiteindelijk kwamen we in de auto terecht bij een zeer kokette wat oudere dame. Tenminste, voor ons was ze ouder maar als ik nu achteraf terugdenk zal ze rond de dertig geweest zijn. Ze was een nogal hups, theatraal type met een opwaaiende zomerjurk en glanzend-bruine blote benen dat ons alleen mee wilde nemen als we heren zouden blijven. Welnu, dat beloofden we en we hielden haar wakker tijdens de rit. Ze had de avond daarvoor een theaterfestival bezocht en was daar nog wat moe van. Enfin, ik bespaar je de details. We bleven inderdaad keurige heren en (achteraf bezien weer) ietwat teleurgesteld zette ze ons in het centrum van Aix-en-Provence af. Daar zochten we een camping (geloof ik, maar het kan ook een klein hotelletje geweest zijn, of het park) en we begaven ons in het stadsleven. Wat een heerlijke stad! Je zit op een terrasje en de complete beau monde trekt aan je voorbij. Rank en elegant, in de fijnste couture. Op een gegeven moment had ik het gevoel dat ze al die mooie mensen hadden gecast. Dat ze aan het eind van de straat in een vrachwagen werden geladen en teruggereden naar het begin zodat ze opnieuw bij ons langs konden komen.
Ineens viel mijn oog op een meisje, gewoon vlak bij ons op het terras. Een wondermooi meisje. Jaar of 14 à 16. Ik kon mijn ogen niet van haar af houden en zij had dat door. Ze smiespelde wat met haar ouders, die naast haar zaten, lachtten en nieuwsgierig nét niet naar me keken. Op een gegeven moment begon haar vader aanstalte te maken om te betalen. Mijn hart sloeg over. Ze zouden zo gaan! Ik kón dat niet zomaar laten passeren. Ik krabbelde mijn adres op een bierviltje, stond op, rende naar een balonnenverkoper en kocht een groot rood zwevend hart. Dat heb ik haar gegeven met de gestotterde woorden: “Vous êtes tellement belle, je vous donne mon cœur!” Ze bloosde hevig, zoals het hoort, en verdween met haar ouders, mijn hart én het bierviltje in de menigte. Later hebben we nog veel warme brieven met elkaar uitgewisseld en ik zou haar na jaren nog een tweede keer ontmoeten om te ontdekken dat ze de ballon bewaard had. Maar dat is een ander verhaal.
Wat ik maar zeggen wil… als je die ene ziet, op straat of in de tram, en je hart slaat op hol, laat dan de kans niet voorbij gaan. Dóe iets. Geef je adres of je nummer. Stap niet uit als je halte komt. Volg je liefde tot aan het eindpunt. Dóe iets! Want hoe groot is de kans – welbeschouwd – dat hij of zij ooit jouw oproep op Dis-le-lui leest?

Een echte mannensite die niet over vrouwen of voetbal gaat? Dat móet wel over auto’s gaan! Nou, nee, niet echt. Of hoewel, ja, óók auto’s, maar vooral gadgets in het algemeen. Dus de nieuwste snufjes op telefoongebied, een geluidsinstallatie voor je iPod, een MP3-speler voor in bad, laptops in krokodillenleer, een speelgoedrobot die kan rolschaatsen (bekijk het filmpje!) en een speciale wijnthuistap. De hier afgebeelde kast met de naam ‘vinauverre’ houdt je flessen rood en wit op precies de juiste temperatuur. Eenmaal aangebroken flessen kun je binnenin aan de tap hangen om jezelf met de speciale kraantjes een heerlijk glaasje uit te schenken. De fles hoeft niet leeg, want het systeem zorgt dat er geen lucht bij je wijn kan komen waardoor je kostelijke Bordeautje maar liefst drie weken goed blijft! Ook handig als je een paar verschillende flessen wilt opentrekken – bijvoorbeeld voor bij het eten en erna – maar niet alles meteen leeg wilt zuipen. Geinig. Hoewel ik toch opteer voor die Formule 1 auto, toegelaten op de openbare weg. Maar goed, die kost ook een pietsje meer. Oh ja, een en ander valt te genieten op de gadgetsite CNET-GARDGET.FR.