Die keer dat je een letter greep en het zinsdeel lidwoord voor lidwoord uit de vertelling sloop. Die maal dat je met tegenzin een dralenketting reeg, omdat je al voorbij de geniette bladzijde bladerde. Deze plakdraad van het web spint garen bij lezers en schrappers die geprikkeld raken van uitrukkingen en gezochtes. Hinkepinken op het verkeerde been opent kijkers voor wat hermetrisch dicht.

Goed, je kunt natuurlijk gewoon postzegels of munten verzamelen. Dan ben je alleen wel één van de velen.
Dat geldt in ieder geval niet voor Dominique Huet. Die houdt zich bezig met levensgevaarlijke voorwerpen: scheermesjes.
Nu denk je misschien dat ik overdrijf. Scheermesjes leveren hooguit met enige regelmaat oppervlakkige wondjes op, niet waar? Niet waar? Toch wel. Anders zou er toch geen scheermesje van het merk hospital zijn?

Pénélope. Ze heet echt zo. Ze is illustratrice en webmaster van een allerliefst weblog. Beetje zoet, maar wel lekker frequent bijgehouden en zo te zien met een grote schare dagelijks passerende fans. Wat ik er persoonlijk leuk aan vind? Moeilijk te zeggen. Ik denk het totaal gebrek aan pretenties en de ‘echtheid’ die haar tekeningetjes en overpeinzingen uitstralen. Van veel dingen weet je direct: ‘dat is al eerder gedaan of gezegd’. Maar meteen realiseer je je ook dat het niet precies zó werd gedaan en gezegd. Penny heeft een eigen stijl en haar interpretatie van de dingetjes die gebeuren in haar leven – naar eigen zeggen tout à fait fascinante – geeft in ieder geval voldoende aanleiding voor een glimlachje per dag. En dat is al heel wat.

U bent vanmorgen gestorven…..
Bent u benieuwd hoe het verder gaat?

Zo begint de site….Na jaren trouwe dienst heeft je lijf besloten dat het genoeg is. Wanneer je denkt dat het dan over en uit is heb je het goed mis!!!
Er is wel degelijke leven na de dood: want wat moet er met..eh..je resten gebeuren?

Luguber?
Je wordt hier gewoon geconfronteerd met het onvermijdelijke: in een webdocumentaire laat thanatorama ( van het Grieks thanatos ‘de dood’) zien door middel van foto’s, video’s en een ietwat cynisch toontje wat voor de levenden ‘taboe’ is….

Eventueel met ondertiteling

Een slang in de vijver! Paniek in de tent. Huis op stelten! De tuinman weet wat het is: “Vipère d’eau”. Wateradder. Klinkt gevaarlijk. Het internet biedt uitkomst. Wat in de volksmond een vipère d’eau heet, is eigenlijk een eenvoudige ‘couleuvre’ (Natrix Natrix). De zwemster, vermoed ik. Niet giftig, zoals trouwens geeneen waterslang in Frankrijk. Echte adders zijn kleiner en hebben spleetogen, terwijl de couleuvre ronde oogjes heeft. Zoals duidelijk te zien op deze foto. Waat je waar je volgend keer op moet letten. Veel lawijt om niks dus, maar wel leidend tot de ontdekking (of herontdekking want hij komt me bekend voor) van Côté Nature, de aanminnelijke site van Paul Dubois. Mutjevol prachtige foto’s van allerlei dieren in heel Frankrijk, netjes gerangschikt naar soort. Alleen al steeds op reload drukken op de homepage geeft je een leuke indruk. Bravo!

Heb je dat nou ook wel eens? Dat je met zo’n brandende vraag zit,waar je maar geen antwoord op vindt? Ik luister heel vaak in de nacht van zaterdag op zondag naar de radio. Dan komen de meest wonderlijke vragen voorbij. Jammer genoeg ben ik vaak ‘vertrokken’ voor ik de antwoorden hoor en laat het een en ander bij mij uiteindelijk dus meer vragen achter.
Voor al die vragen waar je nooit een antwoord op kreeg, van de wat kinderlijke tot de meer metafysische is er pourquois.com
Let wel: dit is geen foutje, die extra ‘s’ achter pourquoi. Het is gewoon een meerfout, eh –voud.

Niet iedereen is dol op Parijs. Parijs is leuk om, als niet-bewoner, afstandelijk te kunnen bekijken. Wanneer je dagelijks met alle nadelen van deze metropool wordt geconfronteerd, bekoelt de liefde snel. En zie je slechts de lasten.
Ik kwam 2 blogs tegen van mensen die zich vreselijk voelen in Parijs en daar rond voor uitkomen. Nadège leeft zich uit…

http://fuckingparis.blogspot.com/

Zit ik een beetje te surfen, hangt ineens mijn broek op mijn knieën! Nee, niet omdat ik een nieuwe ‘ohlala-Paris’-achtige site heb ontdekt, maar omdat ik leer dat Sarkozy goedkeuring heeft gegeven aan de verkoop van een ontziltingsinstallatie aan het Lybië van Khadaffi. “Nou what?”, zul je zeggen. Het is ook niet het feit dat Frankrijk bevriende nazi’s naties aan een beetje zoet water wil helpen dat me met stomheid slaat. Nee, mijn broek zakt af van de áárd van de installatie. Het gaat namelijk om een nucleaire krachtcentrale. De eerste die ze daarzo hebben weten te bemachtigen. En je begrijpt dat het leveren van atoomenergie aan een dictator gelijk staat aan het overhandigen van een doorgeladen Fourtyfour Magnum (the most powerfull hand weapon in the world) aan een jongetje van acht met de voornaam Harry. Doemscenario’s. Maar waarom dan? Waarom geeft Frankrijk Lybië toegang tot radioactief materiaal en daarmee potentiële nucleaire wapens? Kan het iets te maken hebben met het feit dat Le Petit Nicolas vriendjes heeft in de nucleaire industrie? En dat hij daarom de wereld, Europa, maar net zo goed zijn eigen ‘Marianne’ in gevaar brengt met zo’n risicovolle deal? Ach, zaken gaan voor het meisje, nietwaar?

Heerlijk toch, volstrekt nutteloze kennis? Waar je werkelijk niks aan hebt maar die toch intrigeert. Al was het maar door de volslagen zinloosheid…….

Zo beweerde een kennis dat de gemeente waar zij woont in oppervlakte de grootste van Frankrijk is. Dat leek me sterk dus dan is zondag (vandaag) de ideale dag om zoiets nutteloos tot op de bodem uit te zoeken. En dan kom je onverwachte dingen tegen!

Arles is in oppervlakte verreweg de grootste gemeente van Frankrijk, bijna 760 km2, nu we toch bezig zijn. En Castelmoron-d`Albret, in de Gironde, de kleinste (0,04 km2).
Naar inwoneraantal wint Parijs, uiteraard. Maar wat blijkt? Er zijn 6 gemeentes die helemaal geen inwoners meer hebben. Om zeer trieste redenen, want de Eerste Wereldoorlog heeft ze dermate verwoest en de bodem zo onveilig gemaakt dat ze na 1916 niet meer zijn opgebouwd.
Ze liggen dan ook allemaal rond Verdun.
Naar goed frans, napoleonistisch en cartesiaans gebruik hebben ze alle 6 nog wel een gemeentebestuur (sic), door de prefect aangewezen.
Nee, dan Rochefourchat in de Drôme. De enig overgebleven inwoner van de gemeente is (dus) ook burgemeester. Als ik haar (`t`is een madame) was ging ik postzegels uitgeven.

Nog een ozo belangrijk iets: Bush schijnt gevoel voor humor te hebben (of het is nog erger met hem gesteld dan dat ik al dacht) want hij gaf Sarko, gister bij de lunch, hamburgers en hot-dogs. Een grap? Of vond hij de kleine Sarko niet mans genoeg voor een Texaanse steak van een onsje of negen? Nouja, het werd bunkeren in Kennebunkport, dat wel!

Bronnen: wikipedia en http://www.toutes-les-villes.com/villes-superficie/25.html

Ik speel nu een beetje vals…..
Heb ooit als eens zijdelings naar deze site gelinkt en kwam hem nu weer eens tegen en dacht…ach…komkommertijd…
enzo
Dus!
Voor alle leergierigen toch nog wel leuk dat ik hem weer eens laat passeren.
Je kunt er bijvoorbeeld heel leuk dictees op doen.
Wanneer je dat leuk vindt.
Ofzo.
Een schat aan materiaal

Hij lag al even bij mij op de plank, dit log. Ik kende de muziek nl helemaal niet. Ik koop mijn muziek vaak hinkend op 2 gedachten: enerzijds omdat het mooie muziek is, anderzijds omdat ik het kan gebruiken op school. Dat mijn smaak niet die van de leerlingen is, daar hoeft geen twijfel over te bestaan. Dat neemt niet weg, dat ik ze best af en toe iets laat horen. Is ook opvoeding. En ik blijf hoop houden, dat ik hun smaak hier en daar een beetje kan bijstellen. In ieder geval schaadt het niet.
De muziek van Yvan Marc doet wel enigszins denken aan Bénabar (ook al eens hier voorbijgekomen): rustig, niet zo ruig, sterke teksten. De site is mooi vormgegeven, niet onbelangrijk. Ga er maar eens struinen door de diverse vertrekjes.

Heb je dat ook wel eens? Dat je een flard van een liedje in je hoofd hebt en dat je geen idee (meer) hebt hoe het heet, hoe het verder ging, wie het zong? Dan is de redding nu nabij!
Er komen steeds gekkere sites bij. Op deze kun je je melodietje neurieen en aan anderen hulp vragen. Dat kan anoniem en dat is dan wel weer lekker als je niet zo bij stem bent
Natuurlijk krijg je met dit soort ongein je site niet vol, dus hebben ze bij Watzatsong ook een onderdeel Raad-die-plaat.

Op een vraag hoe ze zichzelf over 10 jaar ziet antwoordde ze dat ze geen idee had of ze dan nog zou rappen, want on ne rappe pas sans rage!
Ze is fel anti-Sarkozy, dus voorlopig valt er denk ik nog genoeg boos te zijn voor Diam’s

….Y a comme un goût de démé-démago dans la bouche de Sarko…..

Ook sterke teksten. Hier en daar, dan.
Ik heb een paar weken geleden in Clermont dus een CD van haar aangeschaft.
Mijn leerlingen zullen hun oren niet geloven….

…worden ze ook wel genoemd. Les Perséides, de vallende sterren (étoiles filantes)- die geen sterren zijn- die je begin augustus aan de nachtelijke sterrenhemel kunt zien. Ikke niet, natuurlijk. Hier heb je veuls te veul lichtvervuiling. Maar in de Bourgogne en in de Provence heb ik vanuit mijn hamack de melkweg kunnen zien. Dus ik maak me sterk dat je ook een meteorietje moet kunnen zien branden, vanaf ongeveer de 10e augustus.

Ik heb een paar sites gevonden die wat meer uitleggen:

uitleg voor kinderen, dus redelijk Frans

de hemel in de zomer van 2007

kalender

Schaamteloos gekopieerd van het oude log en up to date gebracht!

Zo groot als het hier boven afgebeelde Eurobarre is Hollandville nog niet. Maar zoon Guido doet dan ook nog maar net mee met deze nieuwe hype. Elke bezoeker in je dorp levert een nieuwe inwoner op. Bezoekers tellen maar één keer per dag mee. Dus wat dat betreft is het een gewone teller als Frankrijktoplist. Maar je ziet je positie wel op een veel leukere manier stijgen. Namelijk met huisjes en zelfs hele flatgebouwen. Hoe meer ‘inwoners’ je hebt, des meer ‘belasting je kunt heffen en des te rijker wordt je stad. Op een gegeven moment kun je daardoor industrie aantrekken, infrastructuur aabnleggen en de zaak beveiligen. Enfin, weer zo’n second life-achtig tijdverdrijf dus, voor jongelui die kennelijk niet genoeg hebben aan één wereld. Maar goed, het regent al de hele week dus het zij hem vergeven. Geef die jongen een opkontje en bezoek Hollandville! UPDATE! Colette heeft er ook eentje! Wat een onzin trouwens… Gaat wel weer over.

Sommige sites zijn nuttellos als Geert Wilders en intrigerend als een moslima met volledige gelaatsbedekking. Deze is primair bedoeld als reclame voor QuickTime Virtual Reality technieken. Maar toch leuk als je eens vanuit je luie stoel wilt rondkijken in St. Tropez of enkele andere plaatsen aan de Franse Rivièra. De site is overigens een uitgave van VR Magazine, waarvan alleen de voorpagina al de moeite waard is. Je kunt het beeld echt 360 graden in alle richtingen bekijken. Alsof je in een bubbel zit. Net echt, zal ik maar zeggen, die virtual reality. Op de site overigens ook veel links naar andere kunstig in elkaar gezette websites. Zo kwam ik Da Vinci’s laatste avondmaal tegen in een detailniveau zoals je hem in het echt waarschijnlijk nooit zult kunnen zien.

Je mag dan wel beroemd zijn, maar jij bent mooi lekker hartstikke dood! Sliep uit! En wij gaan lekker nog jarenlang bijhouden hoe lang je al dood bent. En zo vindt Adolf Hitler (dode dictator) zich in het gezelschap van Gregory Lemarchal (dode winnaar van de Franse Idols), Freddy Mercury (dode zinghomo) en Lolo Ferrari (dood bos hout voor de deur). Bien étonné… Maar alle vier in de top tien meest bekeken dode beroemdheden op Je suis mort. Beetje morbide site-je, met biografiën en zo. Geniet er maar van. Als je nog niet dood bent.

Kom ik van de week terug van boodschappen, staat de tuinman op de parkeerplaats met grote jerrycans vol spul te goochelen, spuit in de gereedheid. Ik er meteen naar toe. “Wat ga je doen?” “Even wat onkruid verdelgen.” “Ja, maar ik wil niet dat je gif spuit.” Ontspint zich een discussie over glyphosaat (Round-up) en dat het helemaal geen kwaad zou kunnen. Ik leg hem uit dat men het er inmiddels over eens is dat die rommel wél kwaad kan en dat het internet er vol van staat. Hij riposteert dat ik niet alles moet geloven wat er geschreven wordt. Ik blijf vriendelijk en breng naar voren dat ik dat inderdaad niet doe, want de producent van Round-up heeft ons jarenlang voorgelogen over de afbreekbaarheid van het spulletje. Hij weer, smalend: ‘Maar hoe moeten we het dán schoonmaken. Met de hand?” Ik zeg dat we er zelf wel voor zorgen. Laat maar zitten. Hij haalt zijn schouders op en vertrekt met een koel “Comme tu veux.” dat hij op een of andere manier de lading mee weet te geven van “Zoek het maar lekker uit met je onkruid, zeiksnor.”
Dus ik op zoek naar een alternatief. En dat is er natuurlijk gewoon: de thermische lans. Een flinke brander met een gasfles, en dan lekker de fik er in. Natuurlijk, ook het gebruik van fossiele brandstoffen is slecht voor het milieu. Het allerbeste is gewoon met de schoffel en met de hand wieden. Maar dat is – met name bij het andere huis waar een heel oude oprit is met heel veel onkruid – écht te veel werk. Dus ik bestel hier voor 70 euro een Desherbeur Thermique en trek een lange neus naar de tuinman. Sliep uit!

Update: het is nu een maand later en éindelijk heb ik een werkende désherbeur thermique in huis. Toen ik het ding van Nouveauxobjets kreeg toegezonden, bleek het niet te assembleren te zijn. De slang paste niet op het pistool. Na wat heen en weer mailen werd mij verzocht het ding dan maar terug te sturen. Ik zou een nieuwe krijgen. “En de portokosten dan?” vroeg ik per mail. Het antwoord:
“aller à votre charge retour à notre charge , échange sous garantie”
Zonder ‘salutations’ of désolés’. Dat kostte me dus 8 euro extra.
Onder protest heb ik het ding teruggezonden. Een tijdje bleef het heel stil, maar nu heb ik een nieuwe. Die zo op het eerste gezicht goed te monteren is. In de verpakking geen zat verder geen briefje. Geen cheque of waardebon. Niet eens een compliments card. Niks. Ik raad je zeker aan een désherbeur thermique te kopen. Maar in ieder geval niet bij deze tent.

In Frankrijk moeten de kindertjes op school nog steeds hele gedichten uit hun hoofd leren. En niet van die makkelijke! Zware kost, met flink wat woorden die ze niet kennen en die ze later ook nooit meer tegen zullen komen, buiten het kader van het gedicht dan. Dat is dus domweg stampen. En ik héb het wat gedaan, met zoonlief, die daar werkelijk een zware pesthekel aan had. Maar goed, het moest van school. En – ik zeg het heel eerlijk – kwaad zal het ook niet kunnen. Hij heeft op zijn minst geleerd door te zetten om een kutklusje tot een goed einde te brengen. En het is uiteindelijk wel lekker als het er in zit en je kunt het helemaal opzeggen. Triomf! Borstgeroffel! Wel zijn ze het een half jaar later weer kwijt, maar goed.
Bon, bref, in Frankrijk vinden ze het belangrijk om iets van het rijke culturele erfgoed aan die kleine mormels mee te geven. Ze zijn trots op hun Hugo, Verlaine, Rimbaud en Baudelaire. Daar kunnen wij Hollanders nog wat van leren. Kent iemand hier een gedicht van – pak hem beet – Hooft uit zijn hoofd? Of van Hans Faverey dan? Zelf kom ik niet veel verder dan een Haiku van Kees Bunnik, een Ollekebolleke van DRS P en ‘Weet je nog’ van Hans Lodeizen, maar alleen omdat Herman van Veen het zong (sterker, veel mensen schrijven het aan Van Veen toe!).
Ik weet wat! Ik ga de ‘1000 en enige gedichten’ van Komrij uit de kast vissen en mijn kinderen elke avond een écht Nederlands gedicht voorlezen. Weer eens wat anders dan De Spin Sebastiaan. Ook leuk, hoor! (voor ik de Annie MG SmidtSchmidt-maffia over me heen krijg)

Maar hoe kom ik hier nou op? Ik vond een site vol Franse gedichten. Bijna 25.000, dus voorlopig ben je niet uitgelezen. Sommige zijn met de Realplayer ook auditief te beluisteren. Dus is de site ook leuk voor doven! Deze link is naar een pagina waar je gedichten at random krijg voorgeschoteld. Zet hem in je bookmarks en laat je elke dag verrassen.

Goeie naam. Want een hobby kan soms net een hardnekkig virus zijn. Je loopt het ergens op, krijgt het zwaar te pakken en je komt er met geen mogelijkheid van af. Herpes. Venerische wratjes, van die dingen. Zo zien de ware hobbyfotografen altijd wel iets fotowaardigs. Iets dat ‘op de gevoelige plaat vastgelegd’ dient te worden. Een Kodak-opportunity.
Zoals te doen gebruikelijk klitten hobbyisten samen in clubjes. En digitale fotohobbyisten doen dat dan natuurlijk in een… juist digitaal clubje. Zoals Virusphoto. Een echte fansite met een forum waar je ervaringen kunt uitwisselen, veel tips en truuks en ook een plek waar je kunt laten zien wat je in je mars hebt. Leuk toch? Ja. Nou niet dan?

Heb jij dat nou wel eens, dat je ergens in het bos wandelt, en je ziet een boom, en dan denk je ineens wat is dat voor boom, omdat het een rare boom is, of gewoon omdat er heel veel van staan, in zo’n bos, wat op zich niet eens raar is want daar is het een bos voor nietwaar? Maar goed als je dat dus hebt dat je dat denkt dan kun je natuurlijk in een boek kijken waar veel bomen in staan. Later thuis want dat zal je altijd zien dat je zo’n bomenboek dan weer niet bij je hebt (grappig trouwens om te bedenken dat zo’n boek over bomen zelf ook weer van boom is gemaakt, maar dat terzijde) in het bos. Maar wat nou als je zo’n boek helemaal niet hebt? Ook thuis niet. Dan ben je mooi in de aap gelogeerd want dan kom je er dus nooit achter van die boom. Maar gelukkig is er internet, de oplossing voor heel veel dingen en niet van boom gemaakt dus nog milieuvriendelijk ook. Op je computer kun je dan gewoon op een bomensite gaan kijken en dan maar hopen dat je de goeie boom vindt. Nou, tot zover mijn stukje over bomen. Je weet nou wat je moet doen als je een boom uit het bos wilt opzoeken, hè? Nou doei hoor!

Bellen = tranen. Elke keer als ik mijn kinderen een bellenblaassetje gaf, werd het soppotje nog vóór het een kwart leeg was omgesodemieterd zodat de bellenpret een voortijdig einde vond. Huilen natuurlijk, ook al omdat het nooit de eigen schuld was, maar altijd die van broer, zus of hond.
Enfin, die kleine belletjes, daar zijn ze nu te groot voor. Nu is het tijd voor… grote bellen. Ofwel Bulles Géantes. De universiteit van Grenoble zette het recept voor superbellenzeepsop online. Met suiker! En legt verder ook uit hoe je deze indrukwekkende zeepbellen het beste kunt produceren. Leuk voor op de camping. Maar het recept doet het natuurlijk net zo goed bij het stelpen van tranen, als hervulling voor het kleine omgestote potje. Amusez-vous bien!

Een halve pagina maar liefst in de `Nice Matin` van afgelopen donderdag. Consternatie in Grasse! Hele verkeer in de war, althans nog meer ellende dan gewoonlijk.
Heel Grasse is bijna `verticaal` gebouwd, moet u weten, tegen een steile helling. Aleen maar redelijk smalle, klimmende en sterk klimmende doorgaande wegen als u van zuid naar noord wilt.
Wat was er aan de hand? Een hollandse caravan (of is dat een pleonasme?) van maar liefst 4,5 meter was afgebroken van de trekhaak en langzaam, sneller en sneller naar beneden gereden. Gelukkig alleen maar materiële schade (aan de caravan, de Grassois die er achter reed voelde al nattigheid en had flink afstand gehouden).
Vervelend voor die familie natuurlijk, maar de verklaring stemt toch wel tot nadenken. De eigenaar vertelde aan de politie dat zijn navigatiesysteem hem deze weg `opdwong` (het stijgingspercentage is er, schat ik, 18%) dus, ja, dat is heilig…..
`T is een beetje schokkend hoor, dat de moderne mens zo`n blind vertrouwen heeft in die malle apparatuur en te weinig in juist het tegenovergestelde, zijn eigen ogen.

naschrift: toen ik het verhaal aan een Franse kennis vertelde hoorde ik nog dat de gendarmerie regelmatig totaal in paniek verkerende toeristen kalmeert die, zonder goede oude kaart, met een kapotte GPS totaal niet meer weten waar ze zijn. Matter over mind………

Helemaal vers.
Ik schijn wat beter weer vanuit Frankrijk te hebben geïmporteerd. De toestand van de tuin doet vermoeden dat er heul veul water is gevallen…
Eerst maar eens orde op zaken stellen, tassen uitpakken, de nieuwe CD’tjes beluisteren, stiekem hopen op een lange regenbui vanwege de nieuwe DVD’s….

Het is een onderwerp dat al een keer eerder voorbij is gekomen, ik weet het echter niet meer te traceren. Destijds ging het om de inwoners van Poil, die inwoners heten Pictiens
Nou hebben we allemaal wel van die gekke voorbeelden paraat, Hamburgers, Moskouwers etc. Wil je je echter in Frankrijk geen buil vallen en iemand terecht aanspreken, dan kun je je vervoegen bij Habitants.fr
Nooit geweten dat de mensen uit de Allier Élaverins worden genoemd. Klik je op een departement dan vind je de diverse plaatsen. Een echte eye-opener.