Moeder de vrouw had vanmorgen twee dames op bezoek voor een Japanse kookles. Een van de twee heeft een winkel in hobby-artikelen: Le Temps Apprivoisé. Nou ja, winkel… zeg maar bedrijf. 800m2 oppervlak is geen kattepis. Ze vertelde hoe ze vijf jaar geleden begonnen zijn en wat een lijdensweg het is met de Franse ambtenarij.

Ze zijn twee (2!) jaar bezig geweest met de vergunning. Elke keer als ze het duimendikke dossier opstuurden, kregen ze het na een maand terug met aanpassingen. Maar niet over het volledige dossier! De ambtenaren keken het hoofdstuk voor hoofdstuk na. Dus na de eerste maand kwam het dossier terug met vragen over hoofdstuk 1. Dan stuurden ze het weer op en kwam het een maand later weer terug met opmerkingen over hoofdstuk 2. En zo voort en zo voort. En wat ze allemaal moesten invullen… ze noemde een milieueffectrapportage over het de vervuiling als gevolg van de autoverplaatsingen van klanten naar hun bedrijf (gevestigd op een industrieterrein buiten Chalon-su-Saône) in relatie tot het aantal parkeerplaatsen dat ze wilden aanleggen. Ga er maar aan staan!

Het verkrijgen van een lening was al net zo’n martelgang. Zowel zij als haar man moesten een uitgebreid medisch onderzoek ondergaan voordat ze een lening konden krijgen, waarbij hun volledige doopceel werd gelicht. Toen ze na twee jaar soebatten eindelijk bij hun notaris zaten om de definitieve akte te teken, wilde de notaris van de bank de boel nog afblazen omdat de te planten bomen op het parkeerterrein niet op de tekening stonden aangegeven. Hebben ze vier uur zitten onderhandelen tot uiteindelijk de verantwoordelijke van de bank medelijden kreeg en – tegen het advies van zijn eigen notaris in – zijn handtekening zette.

Enfin, als je dus van plan bent naar Frankrijk te verhuizen omdat de je ambtelijke molens in Nederland zat bent, krab je dan nog maar eens achter de oren.

De jonge ondernemers zijn nu dus al een tijdje bezig en hun bedrijf draait prima. Als je in de buurt van Chalon woont en je houdt van knutselen en handenarbeid, moet je maar eens bij ze gaan kijken. Hier is hun site.

Had je al gestemd vandaag?

Dit café wordt geopend door……
Kees! Nee, niet echt. Want hoewel de ochtenstond goud in de mond heeft, denk ik dat ons aller Kees de sponde nog niet heeft verlaten.
Ik heb een eerder door Kees geschreven tekst overschreven.
Maarre…Kees, de honneurs zijn voor jou.
Geef je een rondje?

Ik neem vast een kopje thee.
(Dineke)

“Etes-vous socio durable”? Dat kun je binnenkort uitvogelen.
We hebben allemaal wel eens de behoeft om eens flink te schelden of te mopperen, maar voor een HeF-er moet dat natuurlijk ook op z’n Frans kunnen; en het liefst zonder al te veel slachtoffers te maken. Daar is dan nu een zeer praktische groepscursus voor in het leven geroepen: nutteloos (en duurzaam) ruziemaken met onbekenden.
Want, zeggen ze, je kunt beter ruzie maken om niks met de eerste de beste onbekende die je tegenkomt, dan met je familie of collega’s. En zo is dat, want na afloop, geef je elkaar een hand en zie je elkaar nooit meer terug (tenzij eventueel bij de volgende cursusbijeenkomst).
Bovendien, ruziemaken op z’n Frans is erg goed voor je taalontwikkeling. En wellicht houd je er nog een duurzaam ruzievriendje of -vriendinnetje aan over.

De eerstvolgende bijeenkomst vindt plaats voor het Centre Pompidou, op 31 mei om twee uur des middags. Een rothumeur is wellicht aan te bevelen.

Oh ja, de cursus is nog gratis ook…

Ik was laatst mee met een schoolreisje. Een van de kinderen had een eigen begeleidster, zo werd me gaandeweg duidelijk. Het ging om een autistisch jochie, die dus tijdens zijn complete schooldagen iemand naast hem had zitten om hem bij de les te houden. Niet slecht geregeld, de gezondheidszorg in Frankrijk, lijkt me zo. Misschien is dat mede te danken aan organisaties als Autistes sans Frontières, die zich beijveren voor de integratie van deze kinderen (1 op de 1000 kinderen, waarvan 75% jongetjes) in het normale leven. Het alternatief is namelijk een instelling, waar ze tussen de gekken komen te zitten. Niet bevorderlijk voor een evenwichtige ontwikkeling. Aan de andere kant: dit jongetje ging ook mee op reis naar Italië, en kreeg daar 24 uur per dag begeleiding. Sans frontières, inderdaad. Wil je een bijdrage leveren aan deze stichting, koop dan de speciale debardeur bij Sephora. Daarvan gaat alle winst naar ASF.

PS: als je moet kiezen… altijd de hond uit de auto zetten!

Veel valt er niet over te melden. Een man, een plan, een plek. Naar mijn smaak allemaal iets te mystiek, maar over het geheel toch tamelijk sympathiek. Dus ik dacht, ik meld het even. Zie zelf maar.

Applaus voor de kantonrechter in Caen. Als je je pc of laptop in Frankrijk koopt, hoef je voortaan niet meer te betalen voor de Windows die de fabrikant er heel vaak ongevraagd op zet.
De Franse consumentenbond Que Choisir weet te melden dat de rechter in Caen computerfabrikant Asus heeft veroordeeld wegens ongeoorloofde koppelverkoop. Formeel kende Asus weliswaar een regeling waarbij je je Windows in kon leveren, maar dan moest je je laptop naar Asus sturen en zelf de verzendkosten (zowel naar Asus als van Asus terug naar jou) voor je rekening nemen. Al met al kreeg je dan per saldo 25 euro terug. Bovendien kon Asus niet zeggen hoe lang je je speeltje/gereedschap kwijt zou zijn.
Da’s knap onredelijk, oordeelde de rechter. Hij veroordeelde het bedrijf om de klant, die licensiesticker en installatie-cd per post teruggestuurd had, 130 euro terug te betalen: 100 euro voor windows zelf en 30 euro voor de andere ongewenste Windows-programma’s.
Voortaan zet je dus gewoon gratis Linux op je pc. En als je een mercedes wilt, kun je met een beetje knutselen ook het Mac OSX op een pc draaien.

We waren onlangs bij kennissen op bezoek die ons bovenstaand ding toonden. Hadden ze voor 5 euro op een rommelmarkt gekocht omdat ze het zo’n leuk ding vonden. Ik vond het ook een mooi ding, met die hengsels en die klemmen en dat schuivende deel. Maar waar het ding toe dient? Geen flauw idee. Vandaar dat ik nu een beroep doe op de niet te onderschatten verzamelde kennis op dit weblog. Met de vraag: wat doet dit ding?

Voor de 12e keer is het la Fête du vélo op 7 en 8 juni 2008. Dé gelegenheid voor de Parijzenaars die de Velib’ nog niet hebben geprobeerd om de charmes van het fietsen te ontdekken…
Een initiatief van het Comité de Promotion du Vélo.
Vorig jaar deden er meer dan 400 000 mensen mee uit zo’n 300 verschillende plaatsen in Frankrijk.
Dit jaar is het thema ” Tous à Vélo !”, en hoopt men in die 2 dagen te bereiken dat velen zich tot de fiets zullen bekeren.
In Parijs worden er verschillende manifs georganiseerd:
Un Village Vélo in de Jardins du Luxembourg. Vanuit dit ontmoetingspunt worden er verschillende routes door de stad uitgezet.
Op zaterdag kun je op de Place Goldoni je behendigheid en je verkeersregels testen dan wel bijstellen mbv L’Equipe Cycliste Internationale de Paris.
Op zondag tenslotte wordt er een grote fietstocht georganiseerd, met verschillende vertrekpunten. Alle deelnemers worden vervolgens op een verzamelpunt verwacht, van waar er een lange lange stoet vertrekt naar de eerdergenoemde Village Vélo.
Dus: iedereen op de pedalen

Had je al gestemd vandaag?

Wat een verschil met vorige week. Maar een beetje water is wel welkom voor al het groen. Zag net twee koolmeesjes uitgebreid badderen in het volgeregende vogelbadje.
We beginnen met aftellen deze week! Vanaf maandag beginnen (in Nederland) de eindexamens en worden we 3 weken lang geleefd.
Voor allen die er mee te maken hebben (Ronaldus – Dave en misschien ook de dochter van RobertS?): toi toi toi!

Waar staat geschreven dat een weblog over actualiteiten of nieuwe belevenissen moeten gaan? Bij Arte TV zijn ze doodleuk aan het retro-bloggen: Ze doen er mei ’68 gewoon nog eens dunnetje over, alsof het 40 jaar geleden is. Dus meldden ze afgelopen dinsdag enthousiast dat Daniel Cohn Bandit zich vier uur lang vermaakt heeft bij een verhoor de commissie van discipline van de Sorbonne universiteit.
Toch heeft de tijd niet helemaal stil gestaan. De auteurs vragen zich in de kantlijn af hoe mei ’68 verlopen zou zijn als Internet bestaan had. Zou de Sorbonne verkocht zijn op Ebay?

Na alle rampnieuws dat de laatste dagen over ons wordt uitgestort, een iets frivoler nieuwtje: vorige november is er uit de Rhône een borstbeeld van de ouwe Julius opgedoken. Voorwaar, geen biezonderheid zul je denken , wanneer je weet dat de Romeinen daar flink aanwezig waren. Iedereen die de Provence heeft bezocht heeft er de sporen gezien. Maar toch!
Dit is de eerste buste waar sporen van veroudering van de man te zien zijn. En dat is dan toch wel weer apart, naar het schijnt.
Enfin, lees het maar na

Over de Romeinen in die omgeving kun je hier je hart ophalen.

Eindelijk gerechtigheid. Tenminste, voorlopig. Het wetsvoorstel rond de genetisch gemodificeerde landbouw (OGM) is uit het water geblazen door een soort motie van wantrouwen van de oppositie. Met 136 tegen 135 stemmen afgekeurd. Terug naar de tekentafel. Het grootste probleem van de nieruwe wet was dat hij niet ver genoeg ging. Na allerlei amendementen werd een tekst vóór het recht op OGM-vrije producten een wet voor het recht op OGM-vrije en genetisch gemodificeerde producten. Bovendien stond in de tekst dat een product met minder dan 1% OGM een OGM-vrij product genoemd mocht worden. Dat schiet niet op natuurlijk. De socialistische haan kraait victorie. Maar een volgens keer zal rechts beter op zijn tellen passen en zorgen dat er wél voldoende stemmers aanwezig zullen zijn. Bovendien weet Monsanto na deze stemming natuurlijk precies wie ze allemaal nog om moeten kopen om een volgend keer wél een ruimhartige wet door de Assemblée Nationale te kunnen loodsen. Maar goed, voorlopig 1-0 voor de withoeden.
Hier het artikel in de Libé.
Toch doet de regering er goed aan om wat strenger te zijn, want het toestaan van gemodificeerd gewas betekent geheid het einde van de biologische teelt. In Deux-Sèvres is een perceel biologische mais ‘geïnfecteerd’ door transgene mais over een afstand van 35 kilometer. De bioboer probeert nu een proces aan te spannen aan de transgene verbouwer. Als we nu niet keihard tegen stemmen, hebben we straks geen keuze meer.

Had je al gestemd vandaag?

Het belooft een prachtig weekend te worden. De opmaat voor een even prachtige week?
Iedereen moet weer aan de bak. Hoewel weer…voor ons waren de afgelopen 2 weken geen vakantie, maar we klagen niet! Weggaan ging alleen niet. Gister liepen er bijvoorbeeld 8 werklieden rond. Die moeten toch ook op gezette tijden voorzien worden van vanalles. Dat was dan wel een topdag ivm het inplaatsen van al dat glas. Daarvoor waren het er ‘slechts’ vier.

Aan de overkant weet men ook niet van ophouden. Vanmorgen waren ze al weer om 6 uur fluitend aan het werk. Nog een paar weekjes wachten en dan is onze slaapkamer aan de achterkant van het huis, dan horen we alleen vogels (?)

En zo langzamerhand heroveren we het huis op de kinderen, haha.
Voor iedereen die nog onderweg moet: geniet van je laatste vakantiedagen en doe voorzichtig op de weg!

Als je een advertentie op internet publiceert voor de verkoop van een wat duurder object, zoals een huis, een boot of auto, kun je in contact komen met mensen met minder goede bedoelingen. Als webmaster van Immogo en Zorro Immo zie ik er nogal wat langs komen. Ik geef je graag wat tips om te voorkomen dat je met verkeerd volk in zee gaat.

Wantrouw in ieder geval iedereen die meteen zegt dat hij je huis wil kopen. Gewone mensen beginnen namelijk met extra informatie vragen. Ze willen meer foto’s, weten waar de bakker is en of ze een serre mogen aanbouwen. Bovendien willen ze het huis bezoeken voordat ze met een bod komen. Als iemand een bod doet zonder het huis bezocht te hebben, is er iets mis. Vooral als het ook nog eens een verrassend goed bod is. Dan proberen ze je in de val te lokken. Trap er niet in!

Sommige boeven presenteren zich als internationale investeerders die je een aantrekkelijk cash aanbod doen. Zo willen ze testen of je geïnteresseerd bent in een zwarte transactie. Ze laten je vermoeden dat ze met jouw hulp geld wit willen wassen. Niet helemaal netjes, maar wel lucratief. Je kunt er al gauw enkele tienduizenden euro’s mee verdienen, zo krijg je te verstaan.

In werkelijkheid willen ze je alleen maar naar een stad in het buitenland (Milaan, Parijs, Londen) lokken met een flinke som baar geld op zak. Ze bieden je dan een fiks bedrag vreemde valuta (Zwitserse Francs bijvoorbeeld) in ruil voor een veel lagere waarde aan euro’s. Het verschil mag je houden. Voor de moeite.

Helaas gaat het hier om een ‘rip deal’. Ter plekke wordt een koffer verwisseld, een tas vol geld blijkt maar een laagje kopietjes te bevatten of je krijgt simpelweg in een achterbuurt een pistool tegen je hoofd met het dringend verzoek je geld te overhandigen. Je blijft hoe dan ook met lege handen staan. Nooit op dit soort aanbiedinghen in gaan dus!

Een andere bekende truuk is dat de geïnteresseerde koper (meestal uit Afrika met landcode +22 of +39) je een flink voorschot stuurt in de vorm van een internationale bankwissel (vaak van de ‘Western Union’). Vervolgens vragen ze je een bedrag op een rekening te storten voor administratieve kosten of reiskosten of met een andere smoes. Je denkt dat jij geen risico loopt, want de cheque dekt ruimschoots het bedrag. Soms kun je zelfs het geld al overschrijven! Tot blijkt dat de koper verdwenen is en de cheque ongedekt. Het geld wordt teruggehaald door de bank. Maar jouw storting ben je kwijt.

Bonjour Mr je suis un particulier qui très intéresser par l achat de votre bien pourriez-vous me contacter au numéro suivent pour fixé un rendez-vous très rapidement
Cordialement S.b. tel:0039331750xxxx

De emails van oplichters zijn dikwijls opgesteld in slecht Frans of Engels. De geïnteresseerde doet alsof hij jouw huis zeker wil kopen, voor een familielid of zo. De afzenders zijn vaak ‘doctor’ of ‘minister’ of zelfs ‘reverend’. Soms echter vragen ze in een kort bericht alleen uw telefoonnummer en verder niks. Een paar voorbeelden::

Hello mr, I just see your ad on the Internet real estate and it turns out that I am interésser contact me for more information +3361345xxxx

Je me Nomme Mr VANIE SERGE PROPRIETAIRE DE DEUX ECOLES et PROPRITAIRE D’UN PARC AUTO et je reside en cote d’ivoire.En effet je voudrais porter à votre connaissance que je suis bel et bien intéressé pour lachat de votre Appartement ou Maison . Cependant faites moi parvenir les photos ainsi que le plan de la maison ,le prix exacte et quelques informations supplementaires. Pour plus d’information consernent ma demande vous pouvez me joindre a mon numero qui figure .
Mr VA. SERGE TEL: +225 02 36 xx xx

Je ziet, het is niet altijd even makkelijk te herkennen. Ze worden ook steeds slimmer en weten zich voor te doen als echte kopers. Ik herken ze soms alleen maar doordat ze via mijn site informatie vragen over heel veel huizen tegelijk, in verschillende regio’s en prijsklassen. Bij Zorro Immo kunnen de kopers rechtstreeks contct opnemen met de huizeneigenaren. Ik zit er niet meer tussen. Maar ik krijg wé kopietjes van alle aanvragen en hou het goed in de gaten. Zodra ik onraad ruik, krijgen de kopers een seintje van mij om extra goed op te letten.

Hoe dan ook, als je geen geld stuurt en stijf volhoudt dat je alles helemal wit en via de notaris wilt doen, loop je weinig risico. Gewoon niet te hebberig worden.

Maar dan in het Frans. Vele HeF-ers en aspirant-HeF-ers, of deeltijd-HeF-ers, hebben daar ongetwijfeld wat meer moeite mee dan wanneer het in de moerstaal kan. Zeker wanneer het officiële brieven betreft. En wat te denken van het kiezen van de juiste beleefdheidsformule… Dat kan soms een echte casse-tête zijn. Gelukkig heeft internet vele brievenwebzijdes te bieden, maar vaak moet je betalen voor een modelbrief waarvan je niet eens weet of deze je van pas komt. Gelukkig zijn er ook gratis brieven te bekijken – dat moet de rasechte HeF-er, die de H in ere houdt, toch aanspreken. Of het nu een sollicitatiebrief betreft, een klaagbrief, een bedankbriefje, een ik-zeg-m’n-huur-op-brief, een naturalisatiebrief, een ik-wil-m’n-geld-terug-brief, een ik-wil-van-jullie-af-brief, of wat voor brief dan ook, ze zijn hier te vinden.
De liefdesbrievenafdeling heb ik echter niet kunnen vinden, maar daar zijn dan weer andere sites voor.

In het tweeluik “Lijmen / Het been” verhaalt Willem Elsschot van de klassieke reclamefuik. De wat naieve Laarmans lijmt ijdele ondernemers met zeer positief klinkende maar generieke en tamelijk inhoudsloze reclameteksten, die worden afgedrukt in het Wereldtijdschrift. Hij overreedt de bedrijven duizenden exemplaren van het blad af te nemen. Achteraf realiseren de ondernemers pas dat Laarmans ze heeft opgescheept met enorme stapels brochures, die alleen gedistribueerd worden onder de ‘adverteerders’.

Je moet wel heel stom zijn om daar in te trappen. Of toch niet? Het blijkt nog steeds zo te zijn dat intelligente, succesvolle ondernemers bereid zijn fikse bedragen neer te tellen voor een vergelijkbaar product. Nét zo vleiend voor de onderneming. Nét zo buitennissig geprijsd. En net zo generiek.

Nee, ik heb het niet over de internetgidsen, waar je honderden euros betaalt voor je adresgegevens op een CD die alleen opgestuurd wordt naar de bedrijven die stom genoeg zijn om zich ervoor in te schrijven. Ik heb het ook niet over de verzamelsites waar je grote bedragen betaalt voor vermelding op een pagina vol links die amper hits oplevert.

Ik heb het over de sitebouwer ‘Cortix’, die ondernemers lijmt met een gratis site. Zij bouwen hem voor je, verzorgen vormgeving en tekst, en je betaalt alleen een maandelijks bedrag voor administratiekosten en hosting.

Klinkt goed? Zeker. Tot je ontdekt dat je 150 euro per maand moet betalen. En dat je een contract voor 5 jaar moet tekenen voor je ‘gratis’ site. Reken je even mee? 12 x 150 x 5 = 9000 euro. En dat je voor dat bedrag een standaardwebsite huurt, vol met ‘Wereldtijdschrift’-teksten!

Dat ze met standaard-teksten werken, kun je zien als je een zinnetje googlet:
Nous avons réussi à nous construire par une présence remarquée sur le terrain, une réputation sans égale.

Zo vind je enkele tientallen sites met exact dezelfde teksten. Alleen de bedrijfsnaam en het werkterrein wisselen. En als je er een stelletje achter elkaar bekijkt, blijkt ook het site-stramien in een beperkt aantal standaardvormgevingen beschikbaar.

Voor de goede orde: dit is allemaal geen oplichting. De klant krijgt wat hem beloofd wordt en de sites zijn prima te vinden. Het gaat alleen om de verhouding prijs en kwaliteit. Cortix ziet het bouwen van sites als een industrieel proces. Maar in plaats van dat standaardisatie het product goedkoper maakt, betaalt de klant de hoofdprijs.

Voor 1/3 van de door Cortix gevraagde prijs kun je bij een echt reclamebureau al een heel nette unieke en dynamische site laten bouwen. Een site die bovendien 100% van jou is, voor zo lang als je maar wilt.

Overigens is Cortix altijd op zoek naar wederverkopers en franchisenemers. Dus als je beschikt over de juiste Boorman-mentaliteit…

(foto: Figaro)

Iede (txs!) maakt me opmerkzaam op een persbericht over een Amerikaanse wijnrecensent, Robert Parker, die sinds 1983 een grote autoriteit heeft opgebouwd. Zo groot, dat je als Bordeautje maar beter een cijfer boven de 90 op de 100 van hem kan krijgen omdat je anders flink aan je prijzen moet sleutelen. Overigens gaat het hier om wijnen die nog moeten rijpen en pas over twee jaar gebotteld zullen worden. Ze worden nu al in grote hoeveelheden aangekocht als belegging. Onder de 90 op de schaal van Parker is het niet de moeite van een investering waard, tenzij je echt een zeer lage prijs kunt bedingen.

De meeste grote wijnproducenten wachten dan ook op het cijfer van Parker alvorens ze hun prijs vaststellen. Volgens een wijnhandelaar in de regio is het effect van Parker duidelijk: “Boven de 90 zijn ze niet te vinden, onder de 90 raak je ze niet meer kwijt.”

Dit jaar (oogst 2007) is het huilen met de lamp op volgens Parker. Er zijn maar een paar goede wijnen, veelal afkomstig van de grote wijnhuizen.
Parker in een interview onlangs in de Figaro: “Les meilleurs châteaux, dont les ressources financières ont permis d’effectuer un travail rigoureux dans le vignoble et une sélection stricte, ont produit des vins fruités, doux, très charmeurs, qui seront plaisants à boire dans les prochaines années. Ils n’ont pas la densité, la structure et la puissance des grands millésimes, mais ils seront sur la finesse, l’élégance et d’une manière générale bien équilibrés. En revanche, les vins de qualité inférieure, qui constituent la majorité de la production, sont sans relief, avec un goût herbacé, voire végétal. Globalement, ils sont décevants.

De slechte algemene kwaliteit van dit jaar kwam verder niet ter sprake (of niet werd opgeschreven), terwijl de kop boven het artikel luidt: “Franse wijnen blijven de wereldstandaard.” Zo doet de Figaro als een klassieke gendarme ‘Niks aan de hand mensen. Gewoon doorlopen!‘ terwijl het slachtoffer achter hem ligt te zieltogen tussen de wijnranken. Uit een diepe dolkstoot klokt een donkerrode vloeistof.

Een mooi overzicht van de scores van wijnen volgens diverse recensenten, waaronder Parker, in Bordoverview, een lijstjessite met ook een interessant blog.

Zelden zoveel humbug bij elkaar gezien, maar goed. De naam van deze site lag vandaag voor de hand: lascension.com.
Over engelen, aura’s, genezende graancirkels etc. etc.

Graancirkels zijn verder wel knap gemaakt vind ik, maar buitenaards of energiebron?
In het Frans worden ze overigens cercles de culture of cercles de récolte genoemd. (met een ‘duur’ woord: agriglyphes).

En er zitten prachtstukken bij, hoor.
Neem vooral een kijkje op de –Engelstalige- site van expert Lucy Pringle.

Succulus maximus sum. Heb ik me laten strikken om mee te gaan met een schoolreisje van de sixième. Een groot deel van de kinderen zijn een week naar Italië. De achterblijvers gaan verplicht naar een romeinse pleisterplaats aan de Rhône: Vienne. En ik ‘mag’ mee. Twee uur in de bus met een stel blagen. En dan tussen brokstukken van de Romeinse beschaving waden. En dan weer twee uur terug. En het ergste is… zojuist ging ik kijken waar het ongeveer is, waardoor ik op de officiële uitgebreide en tamelijk fraaie site belandde. Ik bleef hangen. En nou heb ik alles al gezien! Bij Toutatis!

Twee jaar hielden we het vol, maar reeds daarna zat de klad erin…in 2007 vond de reunie geen voortgang (maar goed, een groot deel van de ‘clan’ had mekaar al in februari in Utrecht ontmoet).

Dit jaar is het niet eens besproken….
Iedereen had zo zijn of haar beslommeringen….
.
En Panneçot ……ach, het was leuk, die 2 jaar, maar Aat heeft er inmiddels zijn huis verkocht en van RobertA hebben we al zeker ruim 2 jaar niets meer vernomen.

Toch koesteren we warme herinneringen aan onze eerste niet-virtuele uitspattingen, het was een hartverwarmend samenzijn.
Een jaar later nog eens in iets andere samenstelling en even geslaagd.

Over 2 dagen is het weer Hemelvaart en het valt weer vroeg. Eerlijk gezegd ben ik blij dat ik nu niet hoef te kamperen, maar iedereen die dit blog volgt weet dat ik momenteel al genoeg k®ampeer….Toch moet het me van het hart dat ik wel graag op termijn iets dergelijks weer georganiseerd zie. Er zijn nog vele beloftes in te lossen ( René, RobertS, Kees, Elz, Coco, Remke et autres) dus eh……

Sommige mensen vinden het fantasisch om in de tuin te werken. Ze genieten van de spade die de klei penetreert, palpiteren bol- en knolgewassen, planten perken vol paarsdooraderde perversia’s, snoeien liefdevol de gourmandes uit de tomatenplanten en raken opgewonden van een pruimenboom in bloei.

Ik behoort persoonlijk niet tot dat soort mensen. Het zal mij gevoegelijk aan mijn reet roesten wat er allemaal aan vegetatie opschiet in het stuk land dat onze woonst omgeeft. Ik zet me dan ook niet dan met grote tegenzin aan rotklusjes als gras maaien, wilgen snoeien en braamstruiken platbranden. Ik ben geen boer!

Maar goed. Dat neemt niet weg dat ik iedereen zijn lolletje gun, zelfs als mij die passie voor groenvoorzieningen persoonlijk bevreemdt. Vandaar dat ik hier graag jullie aandacht vraag voor de site Jardipedia. Met heel veel wikiweetjes over bomen, planten en ander groen. En een uitgebreide regionale agenda van tuingerelateerde evenementen.

…een eik! Dat vind ik wel mooi, qua plant.

Je kunt veel zeggen, maar in Frankrijk hebben ze verstand van klootzakken, en dan met name domme klootzakken. Dat maak ik tenminste op uit het feit dat ze een hele site volschreven met wijze en diepzinnige, grappige en platte uitspraken over gekken, stommelingen en klootzakken: les cons.
Toevallig ben ik een expert op dit gebied. Ik ken er meer dan één, en er komen er steeds meer bij. Dus lijk ik de uitgelezen persoon om er hier iets verstandigs over te zeggen. Voor zover mogelijk.
Het is een lastig woord, ‘con’. Want het betekent zowel dom als irritant, vervelend, rot, en nog veel meer vervelends. Zo’n beetje alles wat écht niet fijn is, kan ‘con’ genoemd worden. Maar goed, de site gaat dus over ‘cons’ (en – neem ik aan – conasses want ook vrouwen zijn soms ronduit ‘connes’). Of liever, over uitspraken over ‘cons’. Er zitten echte pareltjes tussen. En dan vraag ik u af… waarom is er in Nederland nou niet zo’n site? Is er bij ons niet voldoende verbale cultuur om een site vol te krijgen met uitspraken over gekken? Of hebben we gewoon minder gekken? Of zijn alle Nederlandse gekken naar het buitenland uitgeweken? Hmmmm.

Zojuist lees ik op het “Journal du Net-Economie” iets wat iedereen al weet. Als kind hoorde ik de mop al van een klein jongetje dat huilend voor de V&D stond. Een bezorgde voorbijganger vroeg wat er aan de hand was. “ik durf niet naar binnen” huilde het kereltje “want V&D maakt alle kleintjes kapot”.

Enfin, in genoemd artikel wordt ingegaan op de staat van verschillende soorten van kleine winkeliers in Frankrijk. Ik ben geen Poujadiste (Poujade was een zeer rechtse verdediger van de middenstand in de jaren ’50) maar de dorps- en stadscentra worden enerzijds heel leeg, anderzijds heel eenvormig, misschien nog meer dan elders.

Een paar cijfers voor de periode 1996-2006:
boulangeries: minus 7,5%;
crémeries: minus 40%;
charcuteries: minus 45%;
boucheries: minus 25%;
librairies/papeteries: minus 17% (dat zijn er 500 per jaar!);
poissonneries: minus 30%;
épiceries: minus 27%.

Dat de Fransen daar ook niet geheel gelukkig mee zijn moge blijken uit het feit dat de “bars” met 20% zijn toegenomen en de “tabacs”met 10%. Of trek ik hier een geheel foute sociologische conclusie?

PS: het aantal pharmacies (23.549 in slikkend Frankrijk) zou natuurlijk mijn stelling kunnen onderbouwen, ware het niet dat hiervoor een numerus clausus geldt.

“Je hebt een flink huis midden in de natuur, alle ruimte, overal groen, veel privacy… wat zou je je nog druk maken om de tuinarchitectuur?” Je zou het niet denken, maar aan het woord is een Nederlandse tuinarchitect met – sinds tien jaar – een bedrijf in Frankrijk: L’Orangerie in Sancé. Arie van Dorp heeft een realistische kijk op de manier waarop Fransen hun tuin beleven. Maar hoewel in Frankrijk – in ieder geval in de landelijke regionen – garden design nog niet echt hot is, ziet Arie wel degelijk kansen. “Een paar jaar geleden had je in een nieuwbouwwijkje nog huizen met ruim 2.000 m2 grond. Tegenwoordig zit dat al onder de 700. Ze gaan steeds dichter op elkaar bouwen. Als je dan als bewoner toch een beetje privacy wilt, moet je gaan nadenken over de inrichting van je tuin. Bovendien zie je dat mensen toch optimaal willen genieten van hun kleine stukje grond. Met een vijver, een terras, erfafscheiding… Dan moet je dus gaan vormgeven.”
Nu heeft Van Dorp toch al geen klagen. In tien jaar heeft hij een middelgroot hoveniersbedrijf opgebouwd. Waarbij zijn Nederlanderschap voor zijn klanten eerder als plus dan als handicap werd gezien. Een Hollander heeft immers een heel eigen stijl, en – zo blijkt ook in de praktijk van Van Dorp’s werk – meer lef in de toepassing van materialen. De gemiddelde Franse paysagiste snapt niks van een vierkante vijver. En al helemaal niet van borderafscheiding van verroest ijzer, of wandjes van matgeborsteld RVS.
Inmiddels is Arie zich aan het specialiseren in biologische zwemvijvers. Of liever zwembaden met biologisch filter. Een gewoon vierkant zwembad, maar dan met water dat in een aparte lagune gefiltert wordt. Deels met ondersteuning van mechanische filters, voor écht mooi helder water. Op zijn site zijn enkele voorbeelden te bewonderen, ook van onder meer bijzondere van doek gespannen terrasoverkappingen. Weer eens wat anders dan een ‘tonelle’ van de Castorama!
Kortom, Van Dorp heeft lef. En al levert zijn succes soms scheve ogen op in kringen van zijn collegahoveniers, zijn Franse én internationale klanten gunnen het hem van harte.

Met een hoop vrije dagen (en hopelijk ook mooi weer) voor de deur is het wel weer tijd om wat uitstapjes te plannen.
Dan is deze Guide des festivals een uitkomst.
Niet alleen een agenda, zodat je kunt zien wat er zoal aankomt, maar ook de mogelijkheid gericht te zoeken op plaats, regio of artiest!
Enjoy.