En ik maar denken dat ze in Frankrijk hopeloos achter lopen, qua social networking en nieuwe media. Maar dat valt reuze mee. Zo vond ik vanmorgen een Franse website helemaal gewijd aan de poken. Dit bijzondere digitale visitekaartje lijkt ook hier in Frankrijk inmiddels voet aan de grond te krijgen. In Nederland wordt de Poken vooral gepromoot door Jillesdotcom. Dit social mediadier pusht de poken op alle netwerkbijeenkomsten die hij bezoekt en dat zijn er erg veel. Bovendien laat hij ook op Twitter geen gelegenheid voorbij gaan om Poken te promoten. Maar nu is Frankrijk kennelijk ook aan de beurt. Er staat ‘Deze site is bedoeld om je in contact te brengen met alle mensen die al een poken hebben’ Ik klik even verder. Wacht! Où es tu? Kennelijk kan ik hier met Google op zoek naar alle pokengebruikers in Frankrijk. Eeehhhh…. wacht. Cliquez ici pour voir le Google map de pays-bas. Pays Bas? Misschien gaat het hier toch iets minder hard dan ik dacht, met de netwerkgadgets ;-).
Wacht, ik kijk even op Twitter/toutsurpoken. Hij doet al zijn Poken in de utverkoop voor maar 7,50 per stuk (in NL 13,95)… Ach. Weet je. Laat maar.

De edele sport van het pantoffelschoppen kent zijn oorsprong in Frankrijk, waar Napoleon reeds regelmatig met zijn manschappen pantoffelschoptoernooien organiseerde. Ook de term ‘pantoffelheld’ stamt uit die tijd, en had toen nog een louter positieve betekenis. Tot het midden van de 20ste eeuw ging het vooral om vriendschappelijke partijtjes op exercitieveld of dorpsplein, maar sinds 1953 is er een officiële Franse pantoffelschopfederatie: Fédération Française de Lancer de Tatannes. Sinds die tijd is het razendsnel gegaan met de sport. In Nederland heeft het pantoffelschoppen reeds voet aan de grond gekregen. De sport staat weliswaar nog in de kinderschoenen, maar gezien de grote populariteit in ons favoriete vakantieland kan het niet lang duren of ook hier zullen de pantoffelschopverenigingen als paddestoelen uit de grond schieten. Voor meer informatie over de nationale kampioenschappen in verleden, heden en toekomst, zie de officiële site van de FFLT.

Op zoek naar sites over augmented reality (ook wel virtual reality, mixed reality, total immersion en in het Frans réalité augmentée ) kwam ik uit bij het alleraardigste Et-demain.com
Hier hebben ze het over nog veel meer zaken die spannend zijn, zaken die ik zeker niet ga opsommen hier, want dat kun je veel beter zelf gaan zien.

Wat betreft die réalité augmentée heb ik wat leuke linkjes aangemaakt, ik kan niet wachten tot ze daar iets mee gaan doen in het onderwijs!!! Met dank aan Elz die me ooit een linktip gaf (die vervolgens door de hele school ging)

Wil je meer weten over virtuele werkelijkheid dan kun je -uiteraard- terecht bij Wikipedia

Hier zijn enkele filmpjes:

(Ik -zou-er-gek-van-worden)

virtueel vriendje

Bullseye!

Leuk voor op je tiesjurt

Naast kerk(torens) kent het Franse platteland nog meer zeer herkenbare gebouwen. Veel dorpen hebben een station, en langs de oude lijnen werden bij vrijwel elke spoorwegovergang wachtershuisjes gebouwd.
Veel gebouwen zijn niet meer als zodanig in gebruik, maar als je er op let kun je er (op die N- en D-wegen) nog vele ontdekken.
Van oudsher trokken treinen bekijks en fans zodat er vele foto’s en verhalen op het internet aanwezig zijn.
Er zijn veel mensen bezig dit stukje (industriële) architectuur in kaart te brengen en te beschermen. Hier is zo’n voorbeeld van een site.

Photo: Danièle PLAN

Iedereen die de N- en D- wegen prefereert boven de péage weet dat elk dorp en stad(je) een stokoud kerkje heeft. Soms lijken ze op elkaar, maar ze zijn toch steeds weer anders. Een groep verzamelt ze op foto. Duizenden hebben ze er al. Ik persoonlijk heb niets met god of kerkgemeenschappen, maar die gebouwen zijn toch wel bijzonder. Al was het maar omdat ze tot de kern van de dorpsgemeenschap behoorden. Zoek je eigen dorp op, en als jouw kerk er niet bij is: stuur hem op.

Een 47-jarige onderwijzer uit Marseille voegt zich bij Dreyfus en Immogo, oftewel: in het lijstje van bizarre processen in Frankrijk.
Le Monde meldt dat de man zich voor de politierechter moest verantwoorden omdat hij wat al te vaak en te hard riep dat hij president Sarkozy wel door had: ,,Sarkozy, je te vois.”
Wat wil het geval? In het kader van de terrorismebestrijding worden Franse stations tegenwoordig zwaar bewaakt door politie en soldaten (met automatische geweren). Een ploeg agenten controleerde op het station Saint-Charles in Marseille uitgebreid twee jongeren, waardoor andere reizigers moesten wachten. Onze onderwijzer, ook één van de wachtenden, bedacht dat die controle wel erg stevig was en vroeg zich af of dat niet wat vriendelijker kon. Daarop slaakte hij de gewraakte kreten, naar eigen zeggen tot groot vermaak van de andere reizigers.
De politie zag de lol er niet van in en maakte proces-verbaal op wegens verstoring van de openbare orde. De onderwijzer had hun controle immers verstoord. Ruim een jaar bleef het stil, tot er een dagvaarding voor de politierechter op de deurmat viel. De de advocaat van de onderwijzer wil eerst een reconstructie: hoe hard moet je schreeuwen om de openbare orde op een station te verstoren?

Of het nou gaat om talen, exacte of menswetenschappen, medicijnen of recht, het kan allemaal gestudeerd worden aan de Wikiversité. De Wikiversité is een gemeenschappelijk franstalig project om zoveel mogelijk wetenschappelijke onderzoeksgebieden op een pedagogische en virtuele manier aan de man te brengen, met lessen, oefeningen en natuurlijk veel informatie; en dat voor alle niveaus – van CP tot doctorat. Dat wil zeggen, veel moet er nog geschreven worden, maar daar mag dan iedereen weer aan meedoen.
Hoe dan ook, wellicht een aardige saait voor HeF-ers die ook wel eens hun vak in het Frans willen leren. Of voor degenen die Frans willen laten leren via een vak… Of zoiets.

Een Amsterdamse psycholoog (was het Kohnstam?) heeft een tijdje een actie gevoerd – met buttons en al – voor het inperken van het gezoen. Twee keer was mooi zat, vond hij. In Frankrijk doet men het gewoonlijk twee, drie, vier, of zelfs vijf keer. Ik schreef over de sociale verwarring die mij als buitenlander overvalt bij het maken van de kuskeuzes al eens een stukje op mijn krek.blog. Kort daarna vond ik een handige site met daarop niks meer en niks minder dan een kuskaart. Een soort permanente smakpoll waarop je als bezoeker kunt aangeven hoe vaak er in jouw department gezoend wordt.

De uitkomsten zijn wonderbaarlijk. Het lijkt wel of de departementsgrens grote kloven slaat in het Franse kusgedrag. Met enorme verschillen tussen aangrenzende regio’s. Waar in de Aveyron 80% van de mensen beweert drie keer te kussen, doet een even groot deel van de bevolking in de Tarn het maar twee keer. In Parijs kust men twee keer, maar in de regio er omheen maar liefst vier keer. En met name ten Noorden van Parijs, in de Oise, lijkt het kussen een halve dagtaak. In deze vierkeerkusregio zijn relatief veel vijfkeerkussers.

Rond 4 en 5 mei worden er traditiegetrouw op de Nederlandse tv veel films uitgezonden rond een bepaald thema…
Voor “Oorlogswinter” was het helaas nog te vroeg, “Soldaat van Oranje”kon er kennelijk niet mee door, maar ik heb reeds diverse Anne’s voorbij zien komen. Net nog een draak met veel Hollywoodiaanse verdichtingen.

Frankrijk kent haar eigen Anne Frank. Nou ja, niet echt, natuurlijk, maar even lezenswaardig: het verhaal van Hélène Berr

Wat mij nu weer ter ore komt… twee Duitse wetenschappers beweren dat Van Gogh zijn eigen oor helemaal niet afgesneden heeft. Het was Gauguin! De twee schilders hadden ruzie voor de deur van een hoerenkast. Toen Gauguin wilde weglopen smeekte Van Gogh zijn vriend te blijven. Deze maakte een afwerende beweging met zijn mes (?) en sneedt zo per ongeluk het oor van Van Gogh af. De Nederlandse schilder zelf heeft er verder nooit een woord aan vuil gemaakt, en Guaguin heeft het verhaal bedacht dat het autoauromutilatie was. Hoe dan ook heeft Gaugun Van Gogh verder gemeden. Deze laatste was daarover zo overstuur dat hij zichzelf enkele maanden later van het leven beroofde.
Tsssssk.

Interview met Hans Kaufmann, hoofdauteur van
«Van Goghs Ohr, Paul Gauguin und der Pakt des Schweigens» («L’Oreille de Van Gogh, Paul Gauguin et le pacte du silence »), essai en allemand de Hans Kaufmann et Rita Wildegans, Osburg Verlag, 392 p., 23 €.

Het gebeurt niet vaak dat je een typische doorstuurmail krijgt die de moeite waard is. Zo flikker ik alle mailtjes met meer dan 2 geadresseerden en een powerpointpresentatie erin blind in de spambak. Ik heb geen behoefte aan grappige poesjes of pijnlijke sportmomenten, noch aan een uitleg (met plaatjes!) waarom vrouwen slimmer zijn dan mannen. Zojuist kreeg ik echter een typisch doorstuurmailtje dat ik wél kan appreciëren. Bij dezen:

L’histoire du pot de mayonnaise.

Quand il te semble qu’il y a « trop » de choses dans ta vie, quand 24 heures ne te semblent pas suffisantes… Rappelle-toi du pot de mayonnaise !

Il était une fois, un professeur de philosophie qui, devant sa classe, prit un grand pot de mayonnaise vide et sans dire un mot, commença à le remplir avec des balles de golf.

Ensuite, il demanda à ses élèves si le pot était plein. Les étudiants étaient d’accord pour dire que OUI.

Puis le professeur prit une boîte pleine de billes et la versa dans le pot de mayonnaise. Les billes comblèrent les espaces vides entre les balles de golf.
Le prof redemanda aux étudiants si le pot était plein. Ils dirent à nouveau OUI.

Après, le professeur pris un sachet rempli de sable et le versa dans le pot de mayonnaise. Bien sûr, le sable remplit tous les espaces vides
et le prof demanda à nouveau si le pot était plein. Les étudiants répondirent unanimement OUI.

Tout de suite après le prof ajouta deux tasses de café dans le contenu du pot de mayonnaise et effectivement le café combla les espaces entre les grains de sable.

Les étudiants se sont alors mis à rire…

Quand ils eurent fini, le prof dit :« Je veux que vous réalisiez que le pot de mayonnaise représente la vie.

Les balles de golf sont les choses importantes comme la famille, les enfants, la santé, tout ce qui passionne. Nos vies seraient quand même pleines si on perdait tout le reste et qu’il ne nous restait qu’elles.

Les billes sont les autres choses qui comptent comme le travail, la maison, la voiture, etc…

Le sable représente tout le reste, les petites choses de la vie.

Si on avait versé le sable en premier, il n’y aurait eu de place pour rien d’autre, ni les billes ni les balles de golf. C’est la même chose dans la vie. Si on dépense toute notre énergie et tout notre temps pour les petites choses, nous n’aurons jamais de place pour les choses vraiment importantes. Faites attention aux choses qui sont cruciales pour votre bonheur. Jouer avec ses enfants, prendre le temps d’aller chez le médecin, dîner avec son conjoint, faire du sport ou pratiquer ses loisirs favoris. Il restera toujours du temps pour faire le ménage, réparer le robinet de la cuisine… Occupez-vous des balles de golf en premier, des choses qui importent vraiment. Établissez des priorités, le reste n’est que du sable. » Un des étudiants leva alors la main et demanda ce que représente le café. Le professeur sourit et dit :« C’est bien que tu demandes. C’était juste pour vous démontrer que même si vos vies peuvent paraître bien remplies, il y aura toujours de la place pour une tasse de café avec un ami. »

Envoie ce mail à toutes les personnes qui comptent, à moi y compris, comme ça je saurai que j’ai une place dans le pot

Bien affectueusement.

Wat doe je als je – na jaren sappelen met je gezondheid, vage klachten, algeheel onwelbevinden – ontdekt dat je een misbruikte jeugd aan het verdringen bent? Dat je een stuk van je kinderjaren kwijt bent, omdat je vader niet alleen agressief was, maar méér heeft gedaan.

Het overkwam Bianca, een jonge vrouw die ik ken via internet. We hebben elkaar veel gemaild en een paar keer gesproken via de telefoon. Over servers, wachtwoorden en IP-nummers. En ik vond haar al wat terughoudend, gespannen, afstandelijk klinken. Maar ja, je stelt je dan voor met een echte nerd van doen te hebben. Iemand die meer met computers heeft dan met mensen. Dat dat misschien ook zo is, en vooral waaróm dat zo is, daar stond ik niet bij stil. Nu wel. En dat is de verdienste van haar site.

Bianca is nu zo ver dat ze haar verhaal wil vertellen, ook omdat ze andere vrouwen wil helpen. Wie zich herkent in haar verhaal kan er misschien troost uit putten, kracht aan ontlenen. Ik vind dat ontzettend moedig. En geef haar site dan ook graag de aandacht die zij verdient.

Eerder deze week wees iemand die anoniem wil blijven mij op een site met lullende piemels, waar ook bovenstaand plaatje met de eikelende pik vandaan komt. ‘Eikelen’ ofwel ‘glander’ is een ander woord voor luieren. De overigens erg ijverige lulblogger had kennelijk een dagje geen zin toen hij deze cartoon plaatste. Voor de liefhebbers hier een linkje naar de luierclub. Volgens mij hebben we al eens eerder iets over het edele niksdoen gehad trouwens.

Het lulleblog staat verder vol met flauwe en minder flauwe en soms zelfs geslaagde grappen rond de hoofdpersonen Pik en Lul en is daarmee tamelijk puberaal. Moet kunnen, lijkt me. Al haalt het niveau bij lange na dat van Fokke en Sukke niet! Ze moeten er nog in groeien, zullen we maar zeggen. Oh ja, een linkje!

In Nederland zijn er maar 150, maar Frankrijk kent maar liefst 577 parlementariërs. Dan wordt het natuurlijk een stuk moeilijker om ze allemaal een beetje te kennen, laat staan te weten wat ze allemaal doen en hoe ze stemmen (als ze er zijn…). Gelukkig zijn er dan wat hulpmiddelen om uw pappenheimers te leren kennen. Toch handig, al hebben we er niks aan, want als echte HeF-er mag je er natuurlijk niet op stemmen.

Natuurlijk is er die saaie, maar wellicht meest informatieve site van de Assemblée nationale zelf. Er is echter veel meer te leren over onze pappenheimer-parlementariërs. Op Mon député kan je al wat meer te weten komen over de gedeputeerden, met name over hun stemgedrag. Maar de leukste is wellicht de hielenlik-parlementariërssite Députés Godillots. Deze houdt keurig bij hoe het – tot de meerderheid behorende – gedeputeerde stemvee onrecht doet aan de democratie door altijd met de regering mee te stemmen. Wat een “godillot” precies is kun je er ook vinden, maar in essentie komt het hier op neer:

“Un godillot est ainsi un représentant élu du peuple qui va se présenter aux débats en séance parlementaire mais ne va participer que de façon mineure dans le seul objectif de voir voter par le législatif exactement ce que l’exécutif souhaite, au mépris de la séparation des pouvoirs établie par la Constitution.”

Tja, waar heb je dan nog een parlement voor nodig, he?

De Fransman David Coiffier is cameraman, gespecialiseerd in vertraagde of versnelde beelden. Voor extreem slow motion moet je razendsnel filmen. Het schijnt dat zijn beste camera maar liefst 3000 beelden per seconde haalt. Het omgekeerde is stop motion, waarbij de camera elke seconde een plaatje maakt zodat op normale snelheid afgespeeld wolken langs de hemel razen en bloemen in een minuutje onluiken. Vermakelijk. Op zijn vimeosite staan een paar verbluffende voorbeelden. Vooral die met het blok gel is heel fraai, maar ook de natuuropnamen van vlinders en bijtjes en de sportbeelden mogen er wezen.

Ze kunnen er wat van, daar in Frankrijk! Peter had er al over gemeld, Bart van Loo ook.
Ik toonde op 3 april bij het vermelden van de expositie het originele affiche. Dat bestaat ook nog steeds, alleen zul je die in de metrogangen niet tegenkomen. Net zo min als het standaardaffiche van de nieuwe film van Audrey Tautou, Coco avant Chanel. Daar rookt ze nl een sigaretje.
Foei!
Het is de overijverige, betuttelende rookpolitie van de RATP die de reeds 18 jaar oude loi Evin volgens de letter uitvoert.
Pikant detail: meneer Evin zelf vindt het ook belachelijk.

Kom ik uit bij het blog van Serge Toubiana, algemeen directeur van de cinémathèque française.
Lees vooral ook de reacties: waarom dragen ze geen helmpjes?

We hebben er weer een concurrent bij 😉
Een net gelanceerde site, waar ook veel ons bekende mensen schrijven: o. a. de Wimmen en Wouter.
Ze hebben keurige categorieën, clair et net tegenover ons wanordelijke zooitje. ….
Dat is wel zo duidelijk.
Dus een warm welkom op het net door “Hollandais en France”!
Ik ben wel benieuwd naar het waarom van deze site, behalve dat men zich wil profileren als samenwerkingsplatform?

Francofiel.nl

Ik bezit inmiddels enkele films die zich in Parijs afspelen en vind het leuk plekjes te bezoeken die in die films zijn gebruikt. Noem het een afwijking. Wel eentje waar verder niemand last van heeft.

Wanneer je dit ook leuk vindt dan kun je je laten inspireren door l2tc.com, “lieux de tournage cinématographique”

Klik je bijvoorbeeld op Parijs, dan ben je genoodzaakt om je zoekopdracht te verfijnen, anders krijg je ‘trop de résultats! Alleen voor Montmartre zijn er al 30 films opgenomen.
Altijd leuk om eens een anders-dan-anders-tripje te maken.

Iedereen kent hem. Heb je de boekjes niet gelezen, dan is het wel van de tekeningen.
Momenteel is er in het Hôtel de Ville een -gratis- tentoonstelling te bezoeken over Le Petit Nicolas
Ik bezocht hem vorige week en het was een feest der herkenning. En ook al heb ik aardig wat materiaal in huis, ik kon toch de verleiding niet weerstaan iets aan te schaffen…..
Er waren namelijk een pop-up-boek én flipboekjes te koop (en zoals ik al eerder schreef heb ik daar een zwak voor.

In september komt de film uit.

Ik kwam mijn zoon halen bij mensen die ik verder niet kende. Ik was de auto nog niet uit of er kwam een beeldschone jonge vrouw met verleidelijk decolletee naar me toe schrijden. Ik keek verbaasd om me heen of ze wellicht iemand anders op het oog had, maar nee, ze was echt naar mij op weg. Eenmaal gearriveerd zei ze warm “Bonjour” en bood ze me haar wang aan. Zonder blikken of blozen. Tenminste, van haar kant. Lees verder op krek.blog!

Biechten schijnt weer in de mode te raken. Daar is meneer pastoor vast blij mee, maar wat moet je nu als je niet katholiek bent? Wel, dan is er, God-dank, Ségolène Royal. De verliezende presidentskandidate, koningin van de regio Poitou-Charentes, maakt er tegenwoordig een gewoonte van namens het Franse volk excuses te maken voor wat minder geslaagde uitspraken van president Sarkozy.

Nu kun je daar een dagtaak aan hebben, maar inmiddels kun jij ook te biecht gaan bij Sainte Ségo. Klik gewoon even de juiste zonde aan op Sacrée Ségo en geef het mail-adres op van degene die je diep beledigd hebt. Of je nu met zijn/haar zusje geslapen hebt, zijn/haar auto kapot gemaakt hebt of op Martine Aubry gestemd hebt, Ségolène brengt de excuses van het Franse volk over. Een zelfbedachte zonde opbiechten kan trouwens ook.

Wie van Franse litteratuur houdt, zal zich zeker vermaken op de site van La Lettrine, een jongedame die vanuit een journalistieke invalshoek het laatste nieuws op het gebied van de letteren bijhoudt. Ze doet boekverslagen, nieuwtjes, een maandelijkse top tien en meer van dat soort populariseringsdingetjes om de boeken bij het volk te brengen. Sterker, er staan zelfs gefilmde boekbesprekingen op de site. Persoonlijk lees ik eerlijk gezegd liever Engelstalige niemandalletjes met veel schieten en achtervolgingen, of op zijn minst een fijne moordzaak. Maar goed, ik schrijf dit blog niet alleen voor mezelf, nietwaar.

Tsja, wat moet ik hier verders van zeggen.
Zeggen jullie het maar.

BIJ VOORBAAT EXCUSES!
Het kan zijn dat Hollandais en France de komende weken af en toe een beetje ‘down’ is. Peter signaleerde me net via de mail dat de site er zelfs helemaal uit lag. We zijn de verhuizing naar een nieuwe server aan het voorbereiden. Dit kan storingen met zich mee brengen. De dag van de verhuizing zelf zal ik het melden, zodat iedereen even zijn plas kan ophouden totdat zeker is dat het systeem veilig over is. Tot dan… af en toe even geduld AUB.

We draaien ‘ons’ weggetje op. De heerlijke spanning van aankomst en hoe je het huis aantreft giert door mijn buik. We openen ‘ons’ antieke hek. Goed aan die ene lat vasthouden anders dondert het in elkaar. We lopen ‘ons’ erf op, kijken naar ‘ons’ uitzicht. Apetrots. We stappen het huisje binnen. Die bekende beetje muffe oudehuizengeur, vermengd met de geur van gerookte ham door de gesmolten teer aan de binnenkant van de schoorsteen, verwelkomt ons. Onze toffels staan te wachten. Het huisje voelt zo goed, het past ons als een handschoen.

We komen thuis. We maken een verkenningsrondje. De zomer is duidelijk in aantocht. Langzaam droogt de aarde en scheurt de klei. We lopen ieder naar onze favoriete plek. Voor Erik en onze honden Rocky en Gino, de heuvel. Voor mij de schuren met al hun geheimzinnige leven, dat piept en fladdert. Ik ben benieuwd of er zwaluwen zijn die al eitjes of zelfs jonkies hebben. Op de telefoondraden hoor ik de volwassen zwaluwen gezellig kwetteren en kletsen. Omdat de plafondbalken van deze schuur zo laag zijn, kan ik met mijn vingers in de kunstig gemetselde mandjes. Ik voel vier schattige piepkleine eitjes. Verdiept in mijn eigen gedachten en genietend van de idylle stap ik dieper het oude geitenhok in. Omhoog speurend loop ik verder. Dan ben ik gesignaleerd. Als een ware stuntvlieger komt een zwaluw aanscheren en voert een luchtaanval uit. Ik duik weg. Mijn voet stoot tegen iets aan. Ik kan mijn evenwicht niet meer bewaren. Struikel met mijn handen naar voren. Val over iets heen in de schapenmest. Lig half op iets zachts. Het veert, nee, blubbert mee. Ik kijk om. Zwarte ogen. Ik schrik me helemaal te pletter. Witte kop. Blootgetrokken rij ondertanden. Grijnzende open bek. Een dood schaap! Nou ben ik niet zo’n tutje, maar een gil kan ik dit keer toch niet onderdrukken. Erik komt aanrennen en samen staan we ons te verbazen. De andere schapen zijn er niet, dus buurman heeft zijn dieren wel opgehaald vandaag. Zou hij deze niet gemist hebben?

Het dier kan niet lang dood zijn, want het stinkt nog niet zo erg. Van de schrik bekomen, bel ik met mijn gsm de buurman over zijn dooie ooi: ‘Il y a une brebis mort dans mon étable.’ Vorige keer heb ik namelijk geleerd dat mouton weliswaar schaap is, maar dat een Fransman eigenlijk voornamelijk vrouwtjesschapen houdt en dus over zijn vrouwen, zijn brebis praat. Schapenkaas is ook ‘une brebis’. ‘Nee hoor, er ligt geen dooie ooi in uw stal’, zegt de buurman doodleuk. Ik voel de bui al hangen, er is iets met dat vieze beest. Zitten wij straks met een lijk opgescheept. Zou dit moederdier gestorven zijn tijdens een bevalling of zo? Haar uier is zo dik. Nee, ze heeft vast een ziekte, anders hadden ze haar wel meegenomen om op te eten. ‘Maar ik kom hem wel halen’, klinkt het door de hoorn.

Een pak van mijn hart als een kleine tien minuten later de buurman met zijn gele Renaultje-bestel komt aanrijden. Hij heeft zijn vrouw meegenomen en na het handenschudden beginnen ze een praatje. Ik had liever gezien dat ze gelijk het dooie beest meenamen, maar zo werkt dat niet in Frankrijk. Eerst over koetjes en kalfjes praten en in dit geval de rest van de veestapel vermijden. Aangezien we nog maar net zijn aangekomen, kan ik ze alleen iets te drinken uit de koelbox aanbieden. Beleefdheidshalve weigeren ze twee keer, als ik even zoveel keer beleefd aandring. De derde keer gaan ze overstag en zelfs mevrouw neemt een bekertje jus d’orange. Ik verontschuldig me dat ik geen wijn heb, maar het is goed zo.

In de al hete meizon staan we op het erf te praten. Na een goed kwartier gooi ik voorzichtig de ooi maar weer eens in de conversatie. ‘Het is geen ooi,’ zegt de buurman, ‘het is un mouton.’ Nou dat weer, dacht ik het goed onthouden te hebben… Maar eh, whatever buurman, haal alsjeblieft dat vieze ding uit mijn stal. Daar aangekomen wijst hij op het schaap en zegt: ‘C’est un bélier.’ Boven het toch wel geurende lijk krijgen we Franse en biologieles. Brebis is ooi, en bélier is ram. Het ding dat ik voor een volle uier had aangezien, waren zijn kloten!

Ze lachen hartelijk om onze onwetendheid en met zijn vieren pakken we ieder een poot. Loodzwaar dood gewicht. De kop knakt droevig naar onderen. Wij slepen puffend en zij vooral transpirerend, het stinkende dier naar hun Renaultje. Als buurman de achterdeur opendoet, slaat een walmende hitte ons tegemoet. Hierbij ruikt het schaap prettig. Het autootje heeft in de zon denk ik kooktemperaturen bereikt. We pakken allemaal weer een poot en jonassen het lijk de auto in. Als ik opkijk van mijn taak, schrik ik me die dag voor de tweede keer een ongeluk. Vanuit de auto kijken groteske ogen achter een jampotbril me aan. Een oud heksje, minstens honderd jaar oud. Armoedige bevuilde kleding. Verwilderd haar. Met een kakelend geluid toont ze een prachtige lach met nog maar twee tanden onder en eentje boven. Vuile plekken in haar kleding doen vermoeden dat ze de wc regelmatig niet meer op tijd haalt. De stank uit de auto komt ongetwijfeld bij haar vandaan.

‘Maar…’ stamel ik stomverbaasd, ‘heeft zij in de bakkende zon hier al die tijd gezeten? Moet zij niet iets drinken? Dat schaap kan toch niet bij haar? Moet ze er niet uit?’

‘Pas de problème, c’est maman…’ En dat is maar één van de dingen waar wij ons als stadse Hollanders over verbazen hier op het Franse platteland. Vooral omdat we zeer milieubewust, vegetariër en niet getrouwd zijn én geen kinderen hebben. Onze Franse buurtjes vinden ons maar erg raar, maar hebben ons in het hart gesloten. Hollandais en France, Hollanders in Frankrijk, de naam van deze site, de ondertitel van mijn nieuwste boek Du vin, du pain, du… pindakaas?

Ja, ook wij zijn naar Frankrijk geëmigreerd. In 2000 in een impuls besloten een vakantiehuis te kopen in Frankrijk en na vier keer vakantie wilden we niet meer weg. Binnen een half jaar zaten we er definitief en echt alle schepen achter ons verbrand in Nederland. Impulsief? Ondoordacht? Ach een beetje, en het levert heerlijke stof tot nadenken en vertellen. En dat laatste heb ik gedaan in mijn nieuwste boek “Du vin, du pain, du… pindakaas? Hollanders in Frankrijk”.

Mocht je wat info willen over het boek zie bijv mijn uitgever: http://www.swpbook.com/1190 groetjes Roos Boum