Zoals iedereen zo langzamerhand wel weet staat deze tijd van het jaar voor mij in het teken van de voorbereiding voor ‘Parijs’.
Daarom ligt het zwaartepunt qua logs ook nogal eens op Parijs.
Nou heb ik zo es zitten grasduinen op HeF en hoewel de Bibliothèque Nationale wel al zijdelings voorbij kwam (1 en 2) was er nog nooit een rechtsreekse link.
Nou, bij deze dan: de Bibliothèque Nationale!

Mmm.

Ziet er behoorlijk saai uit, vind ik.
Maar het wordt anders wanneer je naar de virtuele exposities gaat!!!
Wow!! Daar staan mooie dingen tussen!!
Ga bijvoorbeeld eens naar de Galerie de Photographie en klik op ‘Paris, les travaux& les jours’.
Je ziet oude foto’s waar je je vingers bij af likt.
Ik kwam er toevallig op terecht, omdat ik op zoek was naar foto’s van de brand, in mei 1970, van Bateau-Lavoir. BINGO!

Ik denk dat er voor velen genoeg te ontdekken valt op deze site.

Vrouw en dochter gingen vandaag naar de Opera, samen met een groepje vrienden en kennissen. De muziekschool van Chalon had voor de groep een bus gehuurd, want het is toch 100 km rijden.

Bij aankomst lijkt er nog niks aan de hand. Ze worden vriendelijk ontvangen, mooie moderne zaal, netjes naar de plaats gebracht. Er gaat een zoemer en het verzoek toch vooral plaats te nemen schalt door de zaal. Licht uit…. en daar komen de musici het toneel op. In hun dagelijkse kloffie. Jammer, jammer, maar ze staken vandaag. Het publiek mag kiezen: blijven zitten en naar een film kijken van een eerder concert, of vertrekken en geld terug ontvangen.

Ons groepje besluit op te stappen. Zeer ontstemd en teleurgesteld, vooral de kinderen die toch niet dagelijkse een écht concert te zien krijgen. Lekkere zondagmiddag. Bij elkaar 3 uur in de bus voor niks.

Staakt het staken!
Een van de ergerlijkste fenomenen van Frankrijk is de ongebreidelde stakingszucht. Ze leggen echt om het minste of geringste de gereedschappen (of instrumenten of schoolkrijtjes) neer. Nou is staken natuurlijk een recht. Misschien is het ook nog wel nuttig om een fabriek dicht te gooien als na lange onderhandelingen geen beweging in het loonbod te krijgen is. Maar de Franse staken al vóór ze gaan praten. Of in plaats van. Puur en alleen om te laten zien dat ze de macht hebben, lijkt het.

Het is met het stakingsrecht als met het recht op vrije meningsuiting. Je mag zeggen wat je denkt. Maar moet je het ook altijd doen?

Het is om moedeloos van te worden. Noem me een rechtse bal, maar dat eeuwige gestaak kost veel en veel meer dan het oplevert. Op een blog van een journalist uit de regio schreef ik het volgende commentaar.

Malheureusement les membres de l’orchestre de l’Opéra ont décidé de dégoûter leur public aujourd’hui. Tout le monde était assis, le spectacle allait commencer, quand les musiciens ont simplement expliqué au public qu’il n’y aurait pas de concert. Grève.

Les tickets seront remboursés. Mais la déception et le dégoût provoqués par ce geste impoli marqueront longtemps notre sentiment envers cette bande de… * se force de rester respectable *.

Helpt ook geen reet, ik weet het. Maar wat moet je anders als kleine zelfstandige? Ik kan moeilijk gaan staken.

Tsja, hoe gaat dat: er vallen wat dingetjes uit voor de werkweek en ik ben dus op zoek naar wat anders en al surfend kom ik veel fraais tegen.

Zo ben ik op een ouderwetse feuilleton gestuit. Ouderwets vanwege dat feuilleton, maar volstrekt nieuw natuurlijk vanwege het medium: dit feuilleton staat niet in de krant, maar op internet.
Hubert Calevas is gepensioneerd en al 45 jaar inwoner van Montmartre. Hij heeft de aanzet gegeven tot deze collectief geschreven polar die speelt in zijn eigen buurt, de Butte.
De personages bestaan echt . De mannelijke dan, want over de vrouwelijke laat de auteur zich wijselijk niet uit. (Al heeft iemand zich herkend, naar het schijnt)
Elke donderdag verschijnt er een episode van zo’n 4 bladzijden. Ze zijn half november begonnen, dus je kunt even vooruit: Passage de la Butte

Ik kan natuurlijk heel veel gaan ouwehoeren nu, dat we er al eerder een log over hebben gehad enzo (hier), maar Tati moet je gewoon ervaren…..

“Hallo, daar zijn we weer.
U herkent ons toch nog wel? We staan altijd op de camping in Antiep. We komen ieder jaar zeep bij u kopen…..
Ik zeg vanmorgen nog tegen mijn man: We kenne er wel een aanhangwagen bijnemen, zoveel zeep nemen we altijd mee…..Lekker is die zeep he? We moeten dit jaar voor zowat de hele familie meenemen en ook voor mensen bij ons in de straat.
Bep, dat is een aangetrouwde nicht van mijn man, die kocht vroeger die zeep uit Marseille, maar sinds ze die van u heeft geprobeerd, moeten we ook voor haar meenemen.
Weet u nog dat we vorig jaar alleen maar witte zeep kochten? Ja, dat herinnert u zich vast nog wel……maar nou heeft mijn man afgelopen jaar de badkamer opnieuw geschilderd, eerst helemaal gewit natuurlijk en toen de kastjes groen. Toen moesten we natuurlijk ook een groene WC-bril en ik zeg dus vanmorgen tegen m’n man: Laten we nou niet weer witte zeep nemen dit jaar, maar alleen maar groen. Maar nu ik al die kleuren groen zie die u heeft, weet ik het ook niet meer. Ik neem maar van alles wat denk ik. Welke vindt u persoonlijk de lekkerste?”
“Eh…..”
“Nou dat doet er ook niet toe, smaken verschillen, nietwaar? Bent u het ’s avonds niet zat al die toeristen? Sommigen zijn zo vermoeiend he, die kenne zo zeuren. Op ’t strand ook, ’t zand is te hard of de zee is te zout. Blij dat wij zo makkelijk zijn…….
En ik wil ook nog wat meenemen voor een man. Wij hebben een man bij ons in de straat wonen he en sinds zijn vrouw dood is, ziet die man er zo onverzorgd uit, ik denk dat ie z’n eigen niet wast. Weet u misschien wat mannen lekker vinden?”
“Tja….”
“Ach, dat maakt ook eigenlijk niet uit, mannen vinden alles lekker he? ’t Is meer het idee, ik neem wel lavendel voor hem mee.
Ben ik trouwens even blij dat m’n man de badkamer niet blauw heeft geschilderd, want blauwe zeep heeft u niet, zie ik.
U boft trouwens dat u ons uberhaupt ziet. We waren namelijk bijna niet gekomen. Dat kwam door de auto die kapot ging vlak voordat we weg zouden gaan. Maar goed, het is allemaal toch nog voor elkaar gekomen. U had wel raar opgekeken he, als u ons dit jaar niet gezien had? Man wat zal ik nou voor je moeder meenemen?”
“Eh….”
“Ach, dat doet er ook niet toe, doet u dat pakje er ook maar bij. Ik zeg vanmorgen nog tegen m’n man: Voor mij hoeven die warenhuizen niet, daar word je helemaal niet geholpen. Ik vind het juist wel prettig als je een beetje advies krijgt.
Zo man, draag jij die zakken…..mijn hemel wat hebben we een boel. Nou tot volgend jaar maar weer he, zal ik maar zeggen dus, misschien is de badkamer dan wel rood….Hoe vindt u die? Nou doei hoor….

Je moet er van houden. Punk Rock. Maar zelfs al hou je er niet van, als vader ben je toch onvoorwaardelijk trots op je zoon zodra die daar zomaar als ‘lead singer’ in een zaaltje in Tournus voor 400 mensen muziek gaat staan maken. Zeker als je bedenkt dat mijn Guido niet de meest extraverte 14-jarige is die je je kunt voorstellen.

Niet alleen heeft hij in een klein jaar heel aardig gitaar leren spelen, hij kan ook bijzonder overtuigend ‘Je m’emmerde’ brullen in deze cover van de Franse band ‘Guerilla Poubelle’. Guido’s band draagt de fraaie naam Nasal Mucus, heel toepasselijk voor zo’n stelletje snotneuzen. Maar alle gekheid op een stokje, die jongen gaat het vast nog ver schoppen. Zij het niet per se in de muziek.

Met de komst van de lente zijn in Frankrijk ook de georganiseerde wandelingen weer van start gegaan. Vooral in de Bourgogne zijn die razend populair. Op zich is dat bijzonder want het gebied kent weinig spectaculaire plekken. De aantrekkingskracht zit hem namelijk in de charme en rust van het heuvelachtige landschap. Zeg maar zoals Zuid-Limburg vroeger was. De routes van 6, 10 of 12 km, voor eenieder wat wils dus, zijn op zo’n dag prima gemarkeerd, zodat verdwalen uitgesloten is. Bovendien is er onderweg een perfecte ravitaillering. Of je nu ’s ochtends of misschien liever in de middag loopt maakt niet uit. Bij vertrek wordt je ingeschreven, betaalt vier of vijf Euro en bij terugkomst strepen ze je weer door. Ook dat is, niet alleen voor de organisatie, handig.
Om er achter te komen waar en wanneer er tochten zijn, wip je gewoon bij een VVV binnen, koopt een regionale krant of kijkt even op het prikbord van een supermarkt. Mocht je de voorkeur geven om op eigen houtje te willen lopen, dan is de nieuwe topo-guide : ‘La Bourgogne… à pied’ een aanrader.

-paul

Een poedelnaakte vent die – zijn paal stevig in beide vuisten geklemd – trots door Parijs rent. Dat zie je niet elke dag. Dus haalt het de krant. En dat was maar net de bedoeling, want polsstokhoogspringer Romain Mesnil (zo heet de blote renner) was op zoek naar publiciteit.

Op twee manieren. Hij wilde namelijk graag dat in de krant kwam te staan dat hij op zoek is naar een nieuwe sponsor. Zijn oude shirtsponsor heeft zich terug getrokken in verband met de crisis. Vandaar.

Nou ja, het levert mooie plaatjes op, zij het met een opschepperig groot zwart blokje op de strategische plek. Zijn blog belooft de complete film op 31 maart. Ben benieuwd.

In 1984 verhuisde ik van de ene op de andere dag naar Frankrijk. Het plan speelde al jaren maar de uitvoering ervan kwam toch nog onverwacht. Ik stouwde de 2-CV vol met onontbeerlijke dingen voor de eerste tijd, zette Freud, mijn hond er bovenop, liet de kat van zeventien jaar oud bij een buurman die er voor zou zorgen dat het beestje na een paar dagen op het vliegtuig werd gezet en vertrok.

De eerste tijd was geweldig, ik zat in de zon voor mijn kleine gehuurde huisje. Maar het geld raakte op en er moest gewerkt worden. Ik belandde in een boetiekje in St. Paul de Vence, boven Nice, een soort Frans Volendam. Een baantje voor drie maanden en na die tijd kocht ik de boetiek.

Deze column gaat over belevenissen in en om de boetiek, over vrienden en collegae en tevens staan er brieven in die ik schreef aan een vriendin als ik in het buitenland was om in te kopen.

Sommige verhaaltjes verschenen al eerder in het hier in Zuid-Frankrijk uitgegeven ‘Holland-Côte d’Azur Magazine’ onder de naam ‘Nicolumns’.

Mannetjes en vrouwtjes
Ik ben weer verhuisd, de derde keer in anderhalf jaar tijd. Vreselijk.
Afgezien van het verhuizen zelf, betekent dat dus ook weer gasfornuis, wasmachine, TV. etc…..aansluiten. En dat is het ergste….Vooral als je in Nederland al niet weet uit te leggen bij de doe-‘t-zelf-zaken wat je precies wilt hebben, laat staan in het Frans.

’t Begon al met de TV, waar bij mij een draadje uitsteekt met een priegeltje eraan en uit de muur steekt ook een draadje met zo’n zelfde priegeltje eraan. Ik nam aan dat het de bedoeling was dat het ene priegeltje in het andere zou passen, maar dat was niet zo, het waren twee dezelfde. Ik naar Mr. Bricolage en ik leg de kwestie uit.
Hij zegt: “Heeft u misschien twee mannetjes?”
Ik zeg: “Wat zegt u?”
Hij herhaalt: “Heeft u misschien twee mannetjes?”
Ik zeg verbolgen: “Dat gaat u niets aan, ik kom hier voor mijn antenne…”
Dom, dom, dom, in het doe-‘t-zelf-jargon schijn je te spreken over mannetjes en vrouwtjes aan het uiteinde van een antennedraad en zeker niet over priegeltjes.
“Nou ja”, zeg ik, “ik heb gewoon twee dezelfde priegeltjes”..
De lieverd zegt geduldig: “Dan zijn het of twee mannetjes of twee vrouwtjes en dat past niet. Gaat u thuis eerst maar eens kijken wat u heeft”.
“Maar hoe herken dan ik of ik twee mannetjes of twee vrouwtjes heb? vraag ik bijkans wanhopig.
Mr. B., door de wol geverfd, legt me een soort Adam-en-Eva-verhaal uit en ik naar huis. Ik kom terug en zeg zelfverzekerd: “Het zijn twee vrouwtjes.”
“Glimlachend zegt ie: “Dan geef ik u er twee mannetjes bij.”
Dat leek me ook verreweg de beste oplossing en zowaar, het paste.

Nu de wasmachine nog. Uit het apparaat komen twee slangen en uit de muur slechts één. Volgens mijn ‘kennersblik’ is hier ditmaal geen sprake van mannetjes of vrouwtjes, maar wat dan wel?
Enfin, eerst maar eens een andere Mr. Bricolage zoeken, want met mijn domme vragen, durf ik nooit meer dan één keer naar dezelfde winkel toe.

Nicole

Zoals jullie gewend zijn van mij omstreeks deze tijd van het jaar: Parijse sferen!
Ik heb allerlei sites over Parijs voor jullie op een rijtje gezet. Ik ga er geen woorden aan wijden. Klik ze aan en oordeel zelf.

http://vieux-paris.blogspot.com/

http://parisperdu.blogg.org/

http://www.paris-en-photos.fr/

http://www.pariscool.com/

http://paris1900.blogspot.com/

http://www.parisvillage.canalblog.com/

http://parisavant.com/

Het was altijd een feest om onderweg bij een benzinestation te stoppen om ‘driehoeksandwiches’ bij te tanken. Vakantie! Maar tegenwoordig verkopen ze ze ook in de supermarkt. Dus gebruik ik nu regelmatig een plakkerig broodje jambon fumé avec œuf mimosa of een traditionele boterham met rosette en augurkjes tussen de middag. Het enige jammere er aan is dat de broodjes zo steeds meer naar werk gaan smaken en minder naar vakantie.

Bij de grootste en oudste leverancier van onderwegsnacks, Daunat, met drie productielocaties waarvan eentje vlak bij ons, tussen Tournus en Chalon-sur-Saône, smeren ze 300.000 broodjes per dag. En dan wil je wel eens wat anders. Daarom besloten ze een ‘libdub’ te maken die verschillende Franse media haalden. Op de site van Daunat kun je zien wat een dolle boel dat oplevert. In het echt zijn ze er overigens gewoon hard aan het werk en is dit een publiciteitsstuntje. Dat overigens prima werkte, want verschillende televisiestations besteedden er aandacht aan.

Maar intussen… 300.000 broodjes per dag!

Er zijn veel verschillende muziek’zenders’ op internet. Goomradio is wel een sympathieke. Je vindt er onafhankelijke radiostations, bestierd door amateurs en professionals, door elkaar. En je kunt er ook zelf je station beginnen.

Enfin, ik ben er niet al te diep ingedoken, maar zag in de gauwigheid al een speciaal ‘Madonna’-station en een Gainsbourg-zender, die muziek voor Gainsbarre-fans uitzendt. En een kanaal dat Têtu-radio heet, volgens mij genoemd naar een homomagazine, dus maak je borst maar nat. Verder stimuleren ze jonge artiesten die hun werk kunnen insturen voor een speciaal R&B Talent Channel. En is er ook een afdeling podcasts, met interviews en zo.

Ik ga het rustig even verder bezien allemaal.
Of liever, beluisteren. Behoren?

‘This French Life’ is een interessante site voor wie de relevante actualiteit in Frankrijk een beetje bij wil houden. En met ‘relevante’ bedoel ik dan het gewone, huis-tuin-en-keukennieuws waarvan je iets moet weten om in de kroeg mee te kunnen lullen, aangevuld met typische internationale relatie-weetjes: het nieuws dat op enigerlei wijze te maken kan hebben met de relatie Frankrijk-buitenlanders. This French Life is weliswaar in eerste instantie geschreven voor Britten (in het Engels dus), het is ook voor Nederlanders een fijne bron van informatie.

Momenteel op de voorpagina onder meer berichten over de pollen-concentraties in Frankrijk, de toegenomen grenscontroles in verband met NATO-top, de keuze voor Annecy als winterspelenkandidaat, Google Streetview in Frankrijk en de NL/UK veteranen van D-Day. De site heeft verder een forum en er staan veel achtergrondartikelen op. Good job.

“Die tafel zou ik wel willen hebben”, dacht ik toen ik ergens een plaatje tegen kwam van deze tafel. Alleen jammer dat hij niet bestaat. Tenminste, tenzij iemand hem intussen besteld heeft. John Nouanesing is een ontwerper met veel anekdotisch werk, maar met toch ook wel een aantal praktische of gewoon lollige juweeltjes. Ik vind bijvoorbeeld de ‘mains de jardin’ erg aardig, en de obervormige drankkast. Of wat dacht je van het scheve soepbord? Dat had er toch al eeuwen eerder moeten zijn!

Een van de dingen die je als Nederlander in den vreemde mist, is de biep. Zelfs als je goed Frans leest, kan het toch een verademing zijn om gewoon eens in je crapeaud onderuit te zakken met een litterair meesterwerk van Jan den Hartog of Olaf J. de Landell, of – als je meer van belletterie houdt – iets luchtigs van Komrij, Vestdijk of Mulisch. Hoe dan ook, kom er maar eens aan, in het Franse. Daarom is het zo fijn dat er initiatieven zijn zoals de Nederlandse bibliotheek in de Morvan. Zeker in een typische binnenblijfstreek waar het ongeveer 312 dagen per jaar regent, is dat echt een uitkomst.

De bibliotheek behoort geloof ik tot de populaire ‘Club du Morvan’, waar veel Nederlanders in de streek samen komen voor een praatje en het uitwisselen van recepten of ervaringen met Franse artisans. En dus om boeken te lenen. Ik denk dat ik zoiets ook maar op ga zetten in onze buurt. Er zijn wel niet zo veel Nederlanders, maar het stikt hier van de Engelsen en ik lees nog altijd liever Dick Francis dan die Huilebek.

Herinner je je dit nog?
Ik vond een site waar je een foto op kunt sturen waar deze repliek van Sarko het best tot zijn recht komt.

Ik zeg DOEN!

Het was al hier en daar uitgelekt en eigenlijk is de officiële startdatum pas maandag, maar ik kan het niet langer ophouden. Goed nieuws!

Twee dagen voor mijn verjaardag kreeg ik een leuk cadeautje gemaild. Het beroepshof in Dijon heeft mij op alle punten in het gelijk gesteld. Ik krijg géén boete, hoef de FNAIM géén schadevergoeding of proceskosten te betalen, krijg géén voorwaardelijke gevangenisstraf en ben dus gewoon 100% vrijgesproken. Immogo is legaal. Altijd geweest ook, wat de makelaars er ook van mogen vinden.

De afgelopen weken heb ik daarom hard gewerkt aan het terugzetten van de huizen van Immogoklanten die ooit naar Zorro Immo verhuisden. De site lijkt nog wel erg op Zorro, maar dat zal me even aan mijn reet roesten. Hij moest online, en zo snel mogelijk! Dat is zojuist op een haar na rond gekomen. Iedereen kan vanaf nu dus weer gebruik maken van het revolutionaire, innovatieve, veelbesproken en volgens sommigen zelfs omstreden Immogo-systeem van gratis adverteren… tenzij het werkt!

Nu proberen om de geleden schade op korte termijn terug te verdienen. Mijn kosten en derving door het offline halen van de site worden namelijk door niemand vergoed. Maandag gaat een persbericht naar alle kranten in Nederland. De vertalers zitten in de startblokken (nog meer investeringen, maar je moet wat durven in deze barre tijden) en ook zelf ben ik er helemaal klaar voor. Go Go Immogo!

Voor de zoekmachines ook nog even het persbericht:

Persbericht

Franse makelaars verliezen hoger beroep tegen No Cure No Pay huizensite

Bourgogne (F): De Nederlandse internetondernemer Gregor Hakkenberg heeft zijn proces tegen de machtige Fédération Nationale des Agences Immobilières (Franse NVM) op alle punten gewonnen. Volgens de FNAIM was Hakkenberg in overtreding omdat zijn site Immogo werkte tegen betaling van 1% na succesvolle verkoop, en commissie factureren zou zijn voorbehouden aan officiële makelaars.
Hakkenberg werd in maart 2008 veroordeeld tot vier maanden voorwaardelijk plus 10.000 euro boete. In hoger beroep is hij nu alsnog vrijgesproken. Immogo mag in ongewijzigde vorm weer online.

Drie keer in overtreding
In maart 2008 besluit de strafrechter in het Bourgondische Chalon-sur-Saône dat de manier van werken van Immogo inbreuk maak op de Loi Hoguet, de wet die het makelaarsberoep beschermt. Immogo werkt op basis van No Cure No Pay. De verkoper hoeft zijn advertentie alleen maar te betalen als de advertentie op de site daadwerkelijk tot een transactie leidt. Prijs voor succes is 1% van de vraagprijs.

Volgens de rechter:
1. mogen alleen officieel geregistreerde makelaars geld verdienen aan onroerend goed-transacties.
2. is 1% van de gepubliceerde vraagprijs te duur voor een simpele webadvertentie, dus zouden er ook wel andere diensten verricht worden.
3. het in contact brengen van koper en verkoper staat gelijk aan ‘bemiddelen’. En ook dat mag alleen met een officiële kaart.

Hoger beroep
Hakkenberg wordt op persoonlijke titel veroordeeld tot het betalen van 10.000 euro. De openbare aanklager had twee maanden voorwaardelijk geëist, maar bij de uitspraak blijkt dit zelfs vier maanden te zijn.
Gregor Hakkenberg vindt de straf buiten elke proportie en gaat in hoger beroep. Hij vindt een advocaat met specialisatie in commercieel en internetrecht en bereidt een nieuwe verdediging voor. Het beroepshof in Dijon laat zich door hun argumenten overtuigen en stelt Hakkenberg alsnog in het gelijk.

De makelaarsvereniging is in cassatie gegaan, maar dit heeft geen opschortende werking. Immogo is weer online: www.immogo.nl

Gaat lekker:
Le Buzz Immobilier

Altijd al gedroomd van roem? Dan is dit je kans!!!
Aanstaande vrijdag kun je in de Bazar de l ‘Hôtel de Ville (BHV voor de kenners) je eigen 15 minuten roem ervaren.
Of niet.
Ze hebben ‘gewone’ mensen nodig voor de herfst-wintercollectie.
Je hoeft geen fotomodel te zijn (maar je hebt wel een uiterste houdbaarheidsdatum: je mag niet ouder zijn dan 45) en je hoeft er niets eens je werk voor te missen, want de casting is tot 8 uur ’s avonds.
Denk je dat je een kans maakt? Doen!
Ze zijn echt op zoek naar madame et monsieur Toutlemonde.
Twee jaar geleden was het er lekker druk en eerlijk gezegd zie ik geen echte ‘spetters’ bij de uitgekozen mannelijke modellen. Nou…eentje misschien, maar je kunt niet echt op een foto afgaan hè.

Al heel lang – zo te zien behoor ik tot de wat ouderen in dit illustere gezelschap – kan ik een glimlach niet onderdrukken als iemand zich een ‘ wijnkenner’ noemt. Meestal overigens wordt dit over een derde gezegd, uit bescheidenheid of in ieder geval om te laten merken dat hij of zij dan toch zo iemand kent. ‘ Ah, maar pas op hoor, dat is een echte kenner’. Grijns……

In Frankrijk zijn er nog veel meer ‘ kenners ‘ dan elders, chauvinisme oblige! Ik woon in dit merkwaardige land en word er vrijwel dagelijks mee geconfronteerd: ‘ ik koop altijd Bordeaux, want dan weet je dat het ok is’ . Wij buitenlanders dienen zich in principe bescheiden – barbaren behoren zich te gedragen om geaccepteerd te worden – in deze op te stellen. Elke discussie met zo ’n ‘ kenner’ (ik schat 60% van de bevolking, vooral mannen, uiteraard) is bij voorbaat kansloos, want zij zijn, heel jong al, in de beroemde Obelix ketel – of fust, of cuve – gevallen, en tsja, ga daar maar eens aan staan.

Nu ken ik, door de jaren heen, een aantal heel goede wijnboeren. Franse, wel te verstaan. Die je stuk voor stuk weten te melden dat slechts bescheidenheid past bij de ongelooflijk complexe en gevarieerde wereld van de wijn. Opmerkelijk is het dus niet dat de wijnboeren ( en – boerinnen) die de meeste indruk op mij maakten, qua wijn en persoon (maar die zijn in dit geval onlosmakelijk verbonden) bescheiden waren. Geen uitbundige ‘ lychees’ in de wijn, geen gesnater over medailles en beroemde afnemers.
Een paar namen? Doe ik ‘ pour le besoin de la cause ‘ toch even aan ‘ namedropping’ : Pierre Overnoy (Jura),Claude Papin (Anjou), Jean Montanet (Bourgogne Vézelay), , Raveneau (Chablis), Pacalet (Nuits st georges), Teulier (Marcillac) en zo nog een handje of twee vol. Namen die je waarschijnlijk niets zeggen, maar mocht je een fles met één van deze namen op het etiket tegenkomen: kopen! En genieten…….

Kortom, een wijnkenner (ik ken er geen één) is even zeldzaam als rode Chablis. En mocht je iemand tegenkomen die zich als zodanig afficheert: lachen is even gezond als goede wijn!

ps vroeger heette ik hier lowieke maar digibeet als ik ben, er is blijkbaar tussendoor iets mis gegaan………..

Er zijn op het internet heel wat virtuele werelden. Het inmiddels geflopte Second Life was even een enorme hype maar zal er nu wel als een spookstand uit zien. Ik hoor er tenminste nooit meer iets over. Iedereen is inmiddels in Facebook. Voor de kinderen zijn er echter nog diverse mogelijkheden om het dagelijkse leven te ontvluchten. Voor de jongetjes is er het fantasy game Dofus. De meisjes voelen meer voor Chapatiz. Hier kun je rondlopen en opdrachten doen (meestal in de vorm van behendigheidsspelletjes of quizjes). Daarmee verdien je dan punten, die weer goed zijn voor de aanschaf van kleding, zodat je een behoorlijke garderobe kunt opbouwen.
Net als bij Dofus kun je ook hier met je vriendinnen afspreken en tegelijk spelen en chatten. Waarbij ik mijn dochter natuurlijk op het hart druk dat alleen je eigen real life vriendinnen (van wie je de nicks kent) ook betrouwbare online vriendinnen kunnen zijn, en dat online vriendinnen net zo goed dekmantel kunnen zijn voor een morsige oude viezerik.
‘Jajajaja’, zegt ze dan, met een gezicht van ‘alsof-ik-nie-goed-bij-me-hoofd-ben’. Maar ik blijf het toch maar aansnijden, af en toe.

Martin Vidberg tekent (en bedenkt) stripverhalen. Ik kwam hem tegen bij Le Monde en ben verder op zoek gegaan. Zijn pseudoniem is Everland
Hij is jong, van 1980 en een echts Ch’ti, uit Maubeuge. Hij publiceerde zijn 1e werk in 2006. Van beroep onderwijzer (instituteur, afgekort ook wel instit), een deel van zijn werk is autobiografisch (“Le Journal d’un remplaçant”, “Les instits n’aiment pas l’école”).
De personages van Vidberg zijn “patatisés”, eh.. het zijn aardappelmannetjes, zulle we maar zeggen. Sinds kort kijk ik regelmatig bij zijn Actu en patates

En dan kom je vanzelf weer terecht op de site van Martin zelf.

De volgende keer bij de FNAC ga ik op zoek.

(Heeft overigens niets te maken met die andere patatten)

Je kunt er de klok op gelijk zetten: iedere keer dat er een beetje noodweer over Frankrijk raast, raken er weer duizenden gezinnen verstoken van electriciteit. Kwestie van draadjes die in de lucht hangen en niet bestand zijn tegen omvallende bomen. Zelfs wonderkind Sarkozy heeft geen oplossing. ,,Alle kabels in de grond leggen kost 100 miljard euro. Dat geld heb ik niet,” verzuchtte hij onlangs tegenover het Franse journaal.
Het gaat wat ver om te stellen dat de oplossing voor dit probleem in zicht is, maar er lijkt licht aan de horizon te gloren. In Japan hebben ze het ei van Columbus bedacht, meldt Tweakers.net: draadloze electriciteit. Detail: ze moeten het nog wel even uitvinden. Tussen 2015 en 2020 moet het idee werkelijkheid worden. Tot die tijd wordt de weergoden vriendelijk verzocht zich een beetje in te houden.

In september 2007 begint ene ‘Antoine’ een proces tegen ACER Computers. Als gebruiker van het Finse Linux en andere gratis open source software wenst hij niet te betalen voor de Amerikaanse Windows-software die standaard op zijn nieuwe computer is geïnstalleerd. Hij verzoekt om levering zonder software en met korting. Het onverwachte gebeurt. De rechter geeft hem gelijk. Antoine wint en krijgt een teruggave van ruim 300 euro toegewezen. Op een computer van nog geen 600 euro scheelt dat ruim de helft!

Sinds het proces van Antoine zijn er nog diverse andere consumenten in het gelijk gesteld. De jurisprudentie is dus tamelijk stevig. Toch blijft de industrie doorgaan met ‘verplichte’ koppelverkoop, er op vertrouwend dat consumenten niet massaal naar de rechter zullen stappen. Je vraagt je af hoe lang ze dat volhouden. Ik kan me voorstellen dat er op een gegeven moment gewoon regelgeving komt die consumenten het recht geeft direct levering van een ‘lege’ computer te eisen.

Op deze site staat uitgebreid beschreven wat je rechten zijn, hoe je te werk moet gaan om een lege computer te bemachtigen en hoe je die dan kunt vullen met Linux. De Linux gebruikersorganisatie geeft gratis hulp en er zijn zelfs speciale ‘Installatiefeestjes’. Zie ook de site Passer à Linux.

Overigens hoef je niet bang te zijn om met je gratis software geen gegevens meer te kunnen delen. In principe zijn alle documenten die je met Open Source software als Open Office of Neo Office maakt gewoon compatible met Windows.

Intussen stappen steeds meer Franse regeringsinstellingen, gemeenten en zelfs hele departementen over op ‘Open Source’. Het is gratis en bovendien… Tout pour faire chier les Américains!

Dus u dacht dat varkenvlees vet was? Neen, meneer, en neen mevrouw! Varkenvlees is niet vet! Met slechts 1,9% vet behoort het zelfs tot de magerste vleessoorten die er te koop zijn! Zo is varkenvlees ook bijzonder voedzaam. Neem nu rillettes, meneer. Rilettes, dat zijn van die bakjes met smeerbaar varkenvlees, ideaal voor op de boterham. En wist u, mevrouw, dathet verorberen van een broodje met rillettes gezonder is dan het wegkanen van een croissant met boter? Welnu, dan weet u het nu!

Reeds de oude Romeinen wisten de zøg op waarde te schatten. Menig beroemde schrijver heeft haar lof gezongen, en dan met name natuurlijk in klaargemaakte vorm. Favoriet was de Porcus Trojanus, waarbij het vark gelijk een Trojaans paard werd gevuld met een kruidige ‘farce‘ van onder meer diverse soorten pluimvee, vulva en tepels van zeugen, eidooier en gehakt en gepeperd vlees. Ik citeer even de site: “De Romeinen hadden daarbij natuurlijk de voorkeur voor gevulde uiers en vulva’s, waarover ze met smaak debatteerden. En dan met name over de vraag of een jong vrouwtje dat nog niet vaak had geworpen de voorkeur verdient boven een ervaren zøg die reeds vele drachten had voltooid.” Einde citaat.

De Fransen hebben een vreemde verhouding met hun varken. Zo leefden tijdens de Middeleeuwen mensen en varken vrijelijk met elkaar in de steden, tot in 1131 de oudste zoon van koning Lodewijk de Dikke (ik verzin dit niet) dodelijk ten val kwam na een botsing van zijn paar met een vark. De schuldige werd opgehangen en vanaf dat moment werden alle varken uit de stad verbannen (behalve natuurlijk de heilige varken van Sint Antonius, die echter verplicht een belletje moesten dragen).

U begrijpt, mevrouw, meneer, dat er veel méér over dit edele dier – zo onterecht verguisd – te melden valt. Hiervoor verwijs ik u graag naar de site van de nationale vereniging van de varkenvleeshandel, ofwel de SNCP.

Waar een tikfout al niet toe kan leiden.

Al eerder plaatste ik een log over Yann Arthus Bertrand (En René had gelijk – waar zit je toch, René?)
Zit ik wat te surfen in sites over Parijs, kom ik een geweldig leuke expositie tegen, die ……net afgelopen is.
Jammer, maar gelukkig hebben we de foto’s nog. (let ook op de teller linksonder: dat gaat snel!)

De expositie gaat hierna de wereld over, ik kan alleen niet op de site vinden wat de volgende pleisterplaats wordt.

Trakteer jullie ogen en oren bij 6 Milliards d’autres

Het is opnieuw een titanen-arbeid geworden, waar 5 jaar aan is gewerkt. 6 ‘réalisateurs’ hebben 75 landen doorkruisd en zo’n 5000 mensen geïnterviewd. Ieder interview is vastgelegd en draaide om dezelfde vragen over hoop, dromen, angsten etc. Uiteraard met de bedoeling om de kijker te confronteren met verschillende ooghoeken eh standpunten.
De 1e keer opende bij mij de site op de vrouw uit Singapore die begon te huilen, omdat ze bang was dat ze door haar man zou worden verlaten.
Kijk ook naar de témoignages op Dailymotion