Stap in de denkbeeldige wereld van Jean-François Rauzier. Foto’s van een heel ander kaliber, dan die van Bertrand (zie vorig log)
Zijn hyperfoto’s vervormen de realiteit, vergroten hem als het ware.
Ratio en droom door elkaar. Het virtuele vermengd met het concrete.
Ga struinen bij hyper-photo en sla vooral Parijs niet over!
Mailtje van ene Frederik Clausen. Die schrijft: “Samen met mijn gezin woon ik nu 2 jaar in de Var, in Nans les Pins. Om de vrije momenten van de dag te benutten ben ik een winkeltje via internet begonnen. Ik heb een speelgoedwinkel die gespecialiseerd is in de verkoop van Playmobil en Lego. Mijn prijzen liggen 20 a 30% lager dan in de winkels.
Speciaal voor dit forum heb ik een actie: 5% korting bij een minimum orderbedrag van EUR 70,- (excl. verzendkosten). Op deze manier hoop ik Nederlanders te bereiken die zo gemakkelijk en veilig hun speelgoed voor hun kinderen en/of kleinkinderen kunnen aanschaffen.”
Kijk, dat zie ik graag. Hollanders in Frankrijk die gewoon lekker gaan ondernemen. Toch maar even bellen hoe de vork in de steel zit. Blijkt dat meneer Clausen en zijn vrouw beheerders zijn van een villapark in de Var. In de winter is het natuurlijk erg stil en je moet toch wat. Omdat Clausen zelf bij Lego gewerkt heeft, lag het idee van een online Legowinkel voor de hand. Vooral omdat Clausen het bij de bron kan halen en daardoor goedkoper kan werken dan de grote Franse online speelgoedwinkels.
La maison du jouet profileert zich door de prijs. Verzendkosten komen er wel bij, maar het blijkft goedkoper dan bij de concurrenten online. Bovendien hoef je nu niet naar de winkel te rijden. En het is ook ene leuke oplossing voor mensen die een cadeautje op willen laten sturen naar bijvoorbeeld hun kleininderen.
Het Lego-handeltje blijkt een gouden greep. Clausen is vorig jaar september begonnen en heeft tijdens de Kerst prima omzetten gedraaid. Nu maar hopen dat het in de zomer een beetje rustiger wordt, want die villa’s moeten natuurlijk ook beheerd!
Wie de korting wil scoren, moet even melding maken van de promotiecode:
jouet83 (geldig tot 21 februari 2009)
Oospronkelijk waren ze bedacht als sleutelhangers, inmiddels is het een sport geworden: met mini-skateboardjes skaten met je vingers.
In 1986 schijnt het al in de VS te zijn verschenen, dit mini-gebeuren. In een tijd dat de meeste skaters hier amper de ollie meester waren.
Natuurlijk werd deze versie van het skaten aanvankelijk niet erg serieus genomen, maar er zijn nu lieden die alle mogelijke skatefiguren (3-6 flip, boardslide, 50-50, Kickflip…) kunnen uitvoeren.
Met hun vingers….
Het materiaal was in het begin niet geweldig, dus de vingerskaters maken hun eigen plankjes.
De doe-het-zelver kan aardig uit de voeten vingers.
Wel leuk om te kijken is de site van Alexis Milant, een bekend skater, die het nu dus met zijn vingers doet. Op Youtube vind je hem uiteraard ook.
In Nederland is in de gelederen van de EO een felle discussie ontstaan met betrekking tot de uitspraken van Andries Knevel (nomen est omen).
Hij heeft er openlijk kond van gedaan dat hij, hoewel erg gelovig, afstand doet van de gristelijke uitleg dat de wereld in 6 dagen is geschapen.
Dat kostte de EO vele opzeggingen.
Donderdag was er een interessante discussie bij DWDD
Uiteraard zijn er ook diverse Franse sites over dit onderwerp, zoals croixsens en De club van Phil Clark. (Door de laatste site kwam ik er achter dat er zelfs een heuse toplist is. Brrrr.)
Enfin, deze discussie is uiteraard niet vreemd, 2009 is per slot van rekening het jaar van Darwin.
Ook zeer lezenwaardig is de site van Geopolis waar de verschillende theorieën duidelijk uitgelegd worden.
In mijn oren klinkt Hard Rock – en dan met name het subgenre waarin de zanger aan ‘hurling’ ofwel keelschreeuwen doet – altijd een beetje zoals in de kopregel hierboven. Gisterenavond heb ik het staartje van een concert bijgewoond en ik moet zeggen dat het in het echt erg meevalt. Ik was als taxichauffeur ingezet om mijn zoon (gitaar) samen met twee vriendjes (bas en drums) van zijn band (je weet wel, de bekende boyband Nasal Mucus) naar een concert in Macon te brengen.
Na afloop, toen ik ze kwam halen, ben ik even naar binnen gegaan. Een vijftigtal pubers van zeer divers pluimage – van gothic via dreadlocks tot punk-achtig – stonden heftig te pogoën voor een klein podium. Duidelijk was dat de toch redelijk bekende Hard Rock band Dagoba nog niet echt menigten op de been brengt. Tenminste, niet in Macon. Toch vond ik het verrassend goed klinken, en niet al te luid. Het deed geen pijn aan mijn oren, dus dat was op zich al een aangename verrassing. Ook wel logisch, gezien de voorlichtingsrol die de Cave à Musique vervult in de strijd tegen gehoorbeschadiging.
Dat zoonlief desondanks hoofdpijn had, moeten we dan maar op het conto van het headbangen schrijven. En aan de spelletjes vóór in de zaal. Zoals de ‘wall of death’ waarbij de zanger het publiek in twee groepen verdeeld die dan keihard tegen elkaar in-pogoën. Daarbij klonken er wel eens twee met de koppen tegen elkaar. Het zijn stamriten, en van mij mogen ze.
Hoe dan ook, de muziek was best aardig. Erg indrukwekkend is de drummer Francky, die met een dubbele voetpedaal landurige roffels weggeeft op de grote drum. De man is een held, volgens de fans. Maar wel een met een behoorlijk fysieke baan. Die heeft kuiten waar Lance Armstrong een puntje aan kan zuigen.
Jahaaa, je maakt wat mee, in Frankrijk!
De afgelopen weken heb ik hard gewerkt aan de verdere verbetering van Zorro Immo. De wat onlogische menustructuur, met onder meer onklikbare kopjes, is aangepast en ook de vormgeving wat meer naar mijn zin. Wat warmer, spannender. Toen Zorro Immo in eerste instantie ontwikkeld werd, gebeurde dat onder de stress en de tijdsdruk van een verboden verklaarde Immogo. Nu hebben we de tijd genomen om het wat beter te doen.
Naast de uiterlijke veranderingen is er onderhuids ook het een en ander verbeterd. Zo is de hoeveelheid code met 30% afgenomen (de site zit efficiënter in elkaar) en kan ik nu automatisch rekeningen laten genereren voor de door de klant bestelde plaatsing en vertalingen. Verder hebben we de mogelijkheid toegevoegd voor de verkopers om extra ‘exposure’ bij te kopen. Het gebeurde me regelmatig dat mensen vroegen hoe ze op de voorpagina terecht zouden kunnen komen, of bovenaan de lijst met laatste huizen.
Dat laatste was natuurlijk onmogelijk, want alleen het laatste huis kan het laatste huis zijn. Wel kunnen er nu op de voorpagina huizen in het zonnetje gezet worden. De bedoeling is dat ik deze vier plekken straks ga verkopen aan maximaal 8 eigenaren. Die acht huizen worden dan ‘at random’ op de vier plekken getoond.
Daarnaast komt er de mogelijkheid om in de eigen regio bovenaan de lijst te komen. Als een zogenaamde ‘featured’ advertentie. Nu is het nog het goedkoopste huis dat bovenaan staat.
Het betalingssysteem voor deze extra opties is nog niet af, maar ik hoop er snel mee aan de slag te kunnen.
Oh ja… er zijn ook wat hoofdstukken toegevoegd. Bijvoorbeeld met achtergrondinformatie over huizen zoeken en het koopproces. En een hoofdstuk over internetoplichters. Tot nu toe alleen in het Nederlands en (deels) Engels. Het Frans moet ik nog doen, maar dat is iets lastiger voor me. En dan moet ik ook mijn Duitse partner nog even zo ver zien te krijgen dat ze de vertalingen in haar moedertaal wil verzorgen.
Hoe dan ook zit er beweging in ZZZZorro Immo!
Helaas. Hollandais en France heeft een ‘bladformule’. We hebben met elkaar afgesproken dat we alleen maar onderwerpen aansnijden die met Frankrijk te maken hebben. Op zich is dat niet erg, maar soms is het toch ook een akelige beperking. Bijvoorbeeld als je eens enthousiast over iets bent, dat eigenlijk niks met Frankrijk te maken heeft. Zoals het Nederlandse digitale kunsttijdschrift Cosimo, uitgegeven door Joachim Smit, met wie ik 35 jaar geleden op school zat. Volgens mij hebben we in 1972 zelfs van dezelfde lerares (Mme Sauvage) Franse les gehad. Reden genoeg voor een stukkie, lijkt me.
Maar alle gekheid op een stokje, dat Cosimo biedt werkelijk bijzonder veel waar voor zijn geld. Het is namelijk helemaal gratis en staat boordevol goed geschreven, interessante en rijk geïllusteerde artikelen over kunst. Er zit elke keer een soort van rode draad in, en dit keer is dat ‘lust’, geloof ik. Of zin, dat kan ook. Het gaat over Leda en de Zwaan in de kunst, over kunstwerken gemaakt van voedsel, over de Mona Lisa en over moderne dans in de kunst. Verder een juichend stuk van Paul Mertz over de nieuwe dépendance van ‘Le Hermitage’ in het oude Amstelhof (voormalig bejaardenhuis aan de Amstel).
Nou ja, kijk zelf maar. En als ik je een tip mag geven, schrijf je dan in als abonnee. Dan krijg je telkens bericht als er een nieuw nummer uit is. Had ik al gezegd dat het gratis is?
Heel, héél lang geleden had mijn vader een abonnement op Ariadne. Dat was geen breiblad, zoals je misschien denkt, maar een magazine voor de reclamebranche, dat later werd opgevolgd door het nu nog steeds actuele en onvolprezen vakblad Adformatie. Humoristisch, kritisch, met een brede blik op alle facetten van het communicatievak. Het blad is gratis voor iedereen die met een visitekaartje aan kan tonen dat hij in de reclame werkt (controlled circulation heet dat). Maar als je in het buitenland woont, moet je er voor betalen. Deze week dus weer 166 euro overgemaakt aan Kluwer, goed voor weer een jaartje bijblijven in het vak.
In Frankrijk hebben ze ook zo’n blad, Stratégies, dat echter iets meer marketingeoriënteerd is, voor mijn gevoel. Dat zal mede te maken hebben met de verhoudingen in de Franse relamewereld, waar creatie (copy en art) door de bank genomen minder invloed hebben dan in ons kikkerlandje.
Dat kun je ook zien aan het resultaat want de Franse reclame is veel traditioneler. Veel gezellige gezinssituaties, vrouwelijk schoon en auto’s die door indrukwekkende landschappen rijden. Voor humor in de reclame moet je niet in Frankrijk zijn. Wél zijn ze weer sterk in de meer poëtische aanpak. Esthetiek. Dat zie je met name terug in reclames voor goede doelen, zoals de Franse aidscampagne.
Maar goed, het Franse blad heeft ook een site. Daar kun je grasduinen in de mooiste Franse en internationale reclamespotjes, samengevoegd in een soort ‘best of’-competitie. Voor de gedrukte reclame is ook een categorie overigens. Al met al een redelijk breed overzicht van het beste wat Frankrijk op te bieden heeft als het gaat om commerciële communicatie.
Dit zijn natuurlijk wel allemaal uitingen van de echt grote jongens. Multinationale reclamebureaus met de allerbeste creatieven. En bijbehorende rekeningen. Ben je op zoek naar een minder groot maar toch ook redelijk creatief Frans/Nederlands bureautje voor je meertalige reclame, dan verwijs ik je graag naar Publigo.
Gisteren op de radio een lang interview met een zanger die zich een paar maanden heeft opgesloten in een cel met een drumstel en opnameapratuur om een nieuwe CD op te nemen. Hij heeft alle liedjes op het nieuwe album geschreven op basis van een bepaald ritme. En niet- zoals zijn gewoonte was – op basis van een melodie op gitaar of piano.
Origineel. Dus ik even op zoek naar die knaap en zijn plaat met ritmesongs. Ik moet zeggen… dat de drums de basis vormen kun je horen, want het zijn allemaal een beetje springerige, wipperige, irritanterig-lollige stukkies geworden. Eentje ervan kon ik nog wel hebben, het tweede was nauwelijks te verdragen en bij het derde ging ik op zoek naar het rustgevende ritme van een machinegeweer. Maar goed, dat kan aan mij liggen.
Op de site van Mathieu Boogaerts, want zo heet deze kunstmuzikant, staan samples van ál zijn platen sinds 1995, plus alle songteksten. Tot mijn verrassing was veel daarvan best aan te horen. Een beetje Vincent Delerm avant la lettre, maar dan eentje die wél kan zingen. Melancholieke liedjes met een hoog stemmetje. Een vleugje Bruni, een beetje Paradis.
Mathieu Boogaerts is eigenlijk gewoon een Franse Zuchtjongen.
Al eerder berichtte ik over filmpjes bij youtube waar je zo heerlijk je Frans kunt bijspijkeren, of het nu vocabulaire is of luistervaardigheid, er is zat aanbod!
Ik heb een zogenaamd ‘abonnement’ op de video’s van France-Soir en de Fnac. Neem er eens een kijkje! Erg goed voor je Frans, veel actuele onderwerpen, kortom een echte aanrader!
Bij de FNAC veel over het BD Festival in Angoulême. Had ik ook een logje over kunnen maken, maar dat was eerder al gebeurd…
(Word ik direct weer boos, want die spullen zijn natuurlijk nooit meer teruggekomen, hè?)
Een nieuwe auto koop je niet zomaar in deze zware tijden, maar het gaat wel even kriebelen wanneer je leest dat Citroen de beroemde DS – die sinds 1975 niet meer in productie is- vanaf 2010 opnieuw op de markt brengt. Een nieuwe versie, uiteraard. Ben wel een beetje bang dat het gaat tegenvallen, want die ouwe DS.. dát noem ik nu een voiture. Met van die mooie donkergele koplampen en kleine spiegeltjes. En zo’n nieuwe, met al die snufjes (nooit gadgets zeggen), die mist toch een hoop romantiek.
Maar goed, houdt de site in de gaten, want as. donderdag gaan ze publiek.
Update: Suf! Vergeten. Ik las dit artikel
Je hebt een vraag en niet het antwoord?
Je zal immers maar gestoord worden door zo’n pijnlijke blaar in je mond of hinderlijke pisplekken op je tegels (dat vond ik echt een rare vraag overigens)
Enfin, hoe bak ik een appeltaart tot remedies tegen luizen: je vindt het HIER!!
Ik ben de werkweek naar Parijs weer aan het voorbereiden.
Zo’n werkweek heet niet voor niets werkweek, er zit een aantal vaste elementen in die de leerlingen verplicht volgen. En ze kunnen niet maar wat aankloojen, nee, gewerkt moet er! (het is bij ons op school een heus handelingsdeel. Je kunt er zelfs op blijven zitten)
Ik ben dus wat aan het struinen (zit met een keelontsteking thuis) en kom de leukste dingen tegen.
Ik wil ze jullie niet onthouden.
Carla van Putten
…wat zijn ze toch matineus, hè, die Fransen…
(deel 2)
Jiskefet op Père Lachaise, deel en deel 5 uit een reeks (die andere vind je in de zijbalk)
Koos Koets en Robbie Kerkhof over het Franse drugsbeleid
Bert Visscher in het Frans.
En dan mag Toon natuurlijk evenmin ontbreken
Laat maar komen, wanneer je ook iets dergelijks vindt.
Er zijn miljoenen blogs van mensen over de hele wereld. 99 procent daarvan is ooit aangemaakt en in het beste geval al na een paar maanden verlaten. Samen vormen ze een spookstad van nooit van de grond gekomen gebouwen. De meeste plekken hebben alleen een huisnummer. Van sommige gebouwen staan wat funderingen, je kunt je voorstellen wat de maker voor ogen had, maar de laatste werkzaamheden dateren van 2006. Het ruikt er naar de dood.
Ik was er van de week, in die stad. Blijkt er in een buitenwijk (The French Quarter) een prachtig gebouw te staan. Met veel zorg vormgegeven en vol leuke, interessante, gezellige, verrassende en boeiende kamertjes. En het leuke is, er wordt ook nog steeds hard aan gebouwd. Er komt al sinds 21 juni 2007 zo’n beetje elke dag een kamer bij.
Goed, de laatste zes maanden van 2008 was er een hele lange bouwvak, maar sinds 1 januari is Dick en France weer elke dag present. Tenminste… tot en met de 24ste. Er zou toch niks gebeurd zijn? Sinds die tijd is het namelijk weer akelig stil. Er klinken geen hamerslagen op het toetsenbord voor een doortimmerd artikel, Dick zaagt ons niet meer door over historische gebeurtenissen… zelfs een tamelijk ‘boring’ stuk over Sarkozy kan er niet meer af. Viel het toch tegen, weer dagelijks klussen na de bouwvak? Of kreeg Dick er genoeg van om te bouwen aan een meesterwerk waar maar zelden iemand komt feesten?
Hoe dan ook, ambachtslui als Dick verdienen beter. Dus ik zou zeggen, bezoek Dick en France en steek hem een hart onder de riem. En als je hem spreekt, vertel hem dan even dat er anders hier, in het gezellige Hollandais en France, ook nog heel veel te klussen valt. Eén of twee keer in de week een kamertje zou mij al heel blij maken.
Even met zoonlief naar Louhans, waar hij met hoge snelheid de nieuwste besturingsversie voor zijn PS3 kan ophalen. Thuis gaat dat te traag. Al heeft Orange me laatst een nieuw abonnement aangesmeerd met de belofte dat ik 8MB kon krijgen, we komen niet boven de 1 en dan nog met diverse ‘microcoupures’.
Hier op kantoor scheuren de bits en bytes naar binnen. Intussen even boodschappen gedaan voor de eters vanavond. Rôti de Porc. Mijn vrouw had al vlees gekocht toen ik spontaan hetzelfde deed. Zij in de super, ik bij de bio-slager (tenminste… bio, hij slacht zijn eigen beesten en geeft ze geen rotzooi, al heeft hij geen label). Ben benieuwd of we het verschil gaan proeven. Daar hebben we dan de komende dagen ruim gelegenheid voor, want we krijgen het nooit in één dag op.
Geintje voor den zondag:
Julien Lassort en Matthieu Burlot zijn de makers van dit portrettenmozaiek.
Hun inzending voor een video-wedstrijd met als thema “Transformation: Vivre-Réagir”
Het is een soortement puzzle geworden: van de diverse onderdelen van een gezicht “bouw” je nieuwe gezichten, het effect is – uiteraard- vervreemdend.
Muziek van Julien Fargo
En wederom tassenvol werk mee naar huis, terwijl ik me elke vrijdag voorneem de boel op het werk te laten en eindelijk een ‘echt’ weekend te nemen….
Allereerst maar eens heerlijk een eind gelopen. Ik weet niet hoe het jullie allen vergaat, maar ik voel iets voorjaarderigs in de lucht! Het is bijna windstil, de zon schijnt, het is lekker fris -niet koudfris- en ik zie de kopjes van bossen sneeuwklokjes voorzichtig uit de grond piepen her en der.
……….
Komt er tijdens het typen van dit stukje een telefoontje van dochterlief door, die een dringende vraag heeft: – heb ik wormen gehad?
– Eh?
– Ja sorry, we hadden hier (dat is op de roeiclub – red.) een discussie over wormpjes en dat elk kind dat ooit in de zandbak speelde die zou hebben.
– ja, ik weet welke wormpjes je bedoelt, maar jij had ze nooit.
– Hhhhhhh (=zucht van opluchting – red.), ik wilde al heel dringend alles doorspoelen, dat ga ik sowieso nu doen. Doei!!!
………
Goed, waar was ik?
Doe maar een kopje thee, dan.
Wanneer je werkt met mensen, of het nu klanten of clienten zijn, er zitten er altijd tussen die je het bloed onder de nagels vandaan halen, of die op zijn zachtst gezegd niet normaal zijn. Sommige klanten zijn nu eenmaal nooit tevreden, hoe je het ze ook naar de zin probeert te maken.
Voor Franse verkopers e.d. is er een uitlaatklep: clients à la con. Allerlei grappige anecdotes…..
Een vergelijkbares site is voisins de merde
We hadden het er al eens eerder over: in Frankrijk wordt graag gestaakt. Volgende week donderdag, 29 januari is het weer raak. Een ‘journée interprofessionnelle d’action’, wat zoveel wil zeggen dat iedereen mee doet. Nou ja, iedereen…
In ieder geval is men zo enthousiast dat men voor deze dag een speciale 29 januari 2009 staaksaait heeft aangelegd. En een heus forum om elkaar virtueel alvast flink op te wrijven. En een heuse google map, zodat je de weg kunt vinden naar de juiste demonstratie. Virtueel, dan. Want of je er werkelijk komt met al die stakingen in het openbaar vervoer…
Tja, met zo’n naam vraag je er om. Maar ik meen het hoor, de schilderijen van Charles Belle zijn zeker het aanzien waard. Net als zijn Flash-site trouwens. Er staat een virtuele gallerie op, waar je – na een tochtje door de tuin – in een luie stoel kunt plaatsnemen zodat Belle zelf een voor een zijn schilderijen kan laten zien. Het is goed dat hij af en toe in beeld blijft, want anders zou je je lelijk kunnen vergissen in het heftige formaat. Irissen van 2×2,5 meter, een muurbedekkend tuiltje. Heftig.
Deze week weer eens een afgrijselijke en frustrerende ervaring gehad met de ‘service clients’ van France Télécom, waarbij het er op neer kwam dat mijn telefoon afgesloten was. Nu kon ik nog wel met Skype bellen, maar niet naar gratis nummers, zoals de 1014 van de telefonische hulpdienst. Dus ging ik maar weer eens op zoek op internet naar het ‘gewone’ equivalent. Ik heb het hier op het blog al eens eerder aangestipt, maar ach, de wereld verandert en het is zaak om mee te veranderen, dus doe ik nog maar weer eens een keer hetzelfde opnieuw. Ook al omdat inmiddels natuurlijk de nodige nummers aangepast en -vuld zijn. Op deze pagina kun je via de handige alphabetisch gerangschikte letterknoppen zoeken naar het bedrijf dat je wilt bellen. Je vindt dan het gratis (gewoon tarief) telefoonnummer, dat je kunt bellen in plaats van het servicenummer dat extra geld kost.
Zo kun je dus óók met Skype of vanuit het buitenland alle Franse hulpdiensten bereiken (als ze in de lijst stan tenminste). Deze site geeft overigens ook nog veel andere nuttige en -eloze informatie en spelletjes. Maar dat mag je lekker zelf allemaal uitzoeken.
70 jaar geleden leidde de val van Barcelona het definitieve einde in van de Spaanse republiek. De hevige en niets ontziende gevechten gevechten tussen republikeinen van allerlei pluimage enerzijds en sympathisanten van Franco anderzijds brachten een enorme stroom van vluchtelingen op gang. Eind januari en begin februari 1939 trokken zij en masse richting de Franse grens. Om een humanitaire ramp te voorkomen kon de Franse regering niets anders doen dan de grens open stellen, met als gevolg dat een half miljoen Spanjaarden Frankrijk instroomden via de grensovergangen in de Pyreneeën: Cerbère, le Boulou, Prats de Mollo, Puigcerdà… Zij werden aanvankelijk opgevangen in concentratiekampen – die nog niet de verschrikkelijke bijklank hadden, maar het begin werd er wel gemaakt: bij Argelès op het strand, bij Rivesaltes en verderop bij Agde, Bram, etc. etc.
Een enerverende en veelal trieste geschiedenis, welke dit jaar volop aandacht krijgt, mede op instigatie van de regionale overheid van de Languedoc-Roussillon. Want van de half miljoen vluchteling zijn er veel achtergebleven in deze regio, alsook in de Midi-Pyrénées (Toulouse en omgeving), en hebben derhalve een hoop van hun geschiedenis en cultuur meegenomen. In de regio vinden er dus veel aktiviteiten plaats om dit moment van het openen van de grens te herdenken, alsook de vluchtelingenstroom die dit op gang heeft gebracht en de impact ervan op de Zuid-Franse regio’s.
Wij doen er ook aan mee, met een rijk programma aan archieffilms en speelfilms die op een of andere manier deze geschiedenis weergeven en interpreteren, maar er zijn nog veel meer andere aktiviteiten, waarvan een groot deel vermeld staat in deze deze brochure.
Een van de meest ergerlijke nadelen van het leven op het platteland is de traagheid van het Internet. Bij ons in de buurt zijn nog steeds huizen verstoken van ADSL en op bijvoorbeeld Frankrijkforum blijft ‘Internet per satelliet’ een telkens terugkerend onderwerp.
En heb je eenmaal een ADSL-verbinding, dan is die vaak van het traagste soort. France Télécom verkoopt je gerust een contract ‘Huit méga’ terwijl ze donders goed weten dat je bij jou in de straat nooit boven de 500K (een half MB) uitkomt.
Je merkt natuurlijk in het dagelijks gebruik wel dat je verbinding traag is. Maar hoe traag is hij nou precies? Dat kun je nakijken op deze site. Met een leuke interface volg je de test op de voet om te weten te komen hoeveel bandbreedte (débit) je hebt.
Daarbij maken ze onderscheid tussen upload en download. Upload (berichten van jouw computer naar het net) is altijd trager, simpelweg omdat je tijdens het surfen weinig informatie verstuurt. Een paar muisklikjes of (zoals ik nu doe) wat toetsenbordaanslagen. Alleen als je grote bestanden wilt versturen, bijvoorbeeld foto’s per e-mail, heb je plezier van een hooge uploadsnelheid.
Overigens is dit best een beetje een saai stukje geworden. Bijna zonde van de bandbreedte!
Als je een Franse tekst schrijft, kan het – afhankelijk van het onderwerp – voorkomen dat bepaalde woorden te vaak voorkomen. Je kunt dat voorkomen door af en toe een synoniem te gebruiken. Nu kun je natuurlijk een papieren woordenboek gebruiken, maar als je nu tóch achter de computer zit, is het net zo handig om even te surfen naar de synoniemensite. Vul het te voorkomen woord in en hup, Synonymes.com presenteert je een of meerdere alternatieven.
En als je nu toch op Synonymes.com bent, kijk dan ook even bij de links. Daar vind je nog een stelletje handige sites voor onder meer een vertaalmachinevergelijker, een vervoegmachine, een site vol Franse afko’s en eentje met uitdrukkingen. Je kunt weer even voort.
Huizen worden nooit duurder, alleen goedkoper. Dat wil zeggen… als een huis eenmaal te koop staat, zal de verkoper maar héél zelden de prijs verhogen, en dan alleen na het een tijdje van de markt gehaald te hebben.
Naarmate het langer duurt om een koper te vinden zal hij – steeds wanhopiger – eerder de neiging hebben de prijs te verlagen. Mensen vragen mij uit hoofde van mijn webmasterschap van Zorro Immo wel hoe het met de huizenmarkt staat in Frankrijk. Ik kan ze dan in algemene zin melden dat de (online) media van een stevige daling spreken. En die zal nog wel even doorgaan. Zelfs de makelaarsvereniging FNAIM vreest nu voor 10 tot wel 20% daling in 2009 (dat zijn in ieder geval de scenario’s waar ze rekening mee houden). De markt ligt op zijn gat, de verkopen liggen stil en er zullen heel wat makelaarskantoren het loodje leggen.
Je kunt zelf constateren hoeveel goedkoper bepaalde huizen zijn geworden, door gebruik te maken van de site Petits Cailloux. Als de steentjes van klein duimpje traceert deze site de prijzen van huizen terug naar de oorspronkelijke gepubliceerde prijs. Daarbij maken ze gebruik van de nationale makelaarssite ‘Se Loger’ (ook actief onder de naam Immostreet), met zo goed als alle huizen van alle officiële makelaars. En van al die verkoopadvertenties houdt Petits Cailloux de prijzen bij.
Zo kun je dus van elk individueel huis de geschiedenis opzoeken. En zien wanneer en hoeveel de prijs gezakt is. Interessant voor huizenzoekers is ook het hoofsstukje ‘Biens morts waar je een lijst kunt opvragen van alle huizen in een bepaalde regio die al erg lang te koop zijn. De makelaars hebben de verkoop ervan al opgegeven, dus als jij er iets tussen vindt en je komt met een redelijk bod… Bedenk wel dat er soms een duidelijke reden is dat het niet verkocht wordt. Slecht gelegen, slechte staat of gewoon te duur met een te koppige eigenaar.
Maar goed, nooit geschoten altijd mis. En gezien de marktsituatie zullen ook makelaars vast bereid zijn wat op hun 6% commissie in te leveren. Ik hoorde gisteren van een notaris dat er al agents immobiliers zijn die genoegen nemen met 1%!
