Voor sommige mensen is het nog steeds een vraag: waren ‘ze’ er nu wel of was het fake.
Het schijnt dat het laatste mede is gevoed door de film Capricorn One (n.b. de film waardoor ene O.J. Bekend werd)
Enfin, wil jet het nog eens na lezen in het Frans, dan kan dat bijvoorbeeld hier of daar of ergens anders
Maar de leukste was toch wel deze aardse versie
Komkommertijd!!!!
We hebben kippen. Dat zat al een tijd in de planning, maar het wilde niet vlotten. Want gratis eieren, daar komt nog heel wat investering bij kijken. Eerst moest er gaas gekocht worden. En dan niet van dat lelijke kippengaas, maar mooi groen gaas met vierkante gaten van 10 bij 10 cm. Nou blijkt in de praktijk dat gaas – eenmaal uitgerold – niet zo goed te blijven staan. Het valt om. Je moet het ondersteunen met palen. Onze werkster had er nog wat in de aanbieding, en we mochten ook haar hamer lenen. Geen huis- en keuken-hamertje maar een echte tuinhamer. Met een lange steel en een kop van een kilo of twee, drie. Daarmee moesten die palen de grond in geramd worden.
Dat is nog best zwaar werk, als je het niet gewend bent. Waarbij ik – overmand door vermoeidheid wegens de ongewone lichamelijke inspanning – één keer de paal schampte en de hamer keihard op mijn voet sloeg, met een fikse bloeduitstorting tot gevolg. Nog een geluk dat er niks gebroken was. Dat zal me leren de hamer met twee voeten vast te houden.
Enfin, de palen stonden en met hulp van zoonlief werd het gaas er tegenaan gespijkerd. Het werd een fraai geheel. Aan één kant bricoleerde ik een handig soort deurtje in het hek, met aan het eind een vertikale stok die met twee ogen aan wat oude deurscharnieren kon worden gehaakt. De kippen konden komen!
Ik had een vriend gevraagd wat voor kippen ik moets kopen, maar, zo zei hij: “Les poules, ça ne s’achète pas, ça se donne.” Hij zou ons wel een drietal kippen uit eigen fok geven. Na een paar weken wachten – ze waren nog te jong om te verkassen – leken ze eindelijk volwassen genoeg. Het waren nog steeds tamelijk kleine kipjes, maar dat lag aan het merk. Bantam-kippen. Zo groot als een kraai, ongeveer. We zetten ze binnen in het hok, waar ze dan een etmaal moesten wennen vóór ze naar buiten mochten.
Helaas wisten ze al veel eerder te ontsnappen, zodat ze in het omheinde gedeelte terecht kwamen. Nog geen man overboord, zou je denken, totdat bleek dat ze simpelweg door het gaas konden kruipen. Nou was dat ook ‘grillage de moutons’ en kippen zijn inderdaad kleiner dan schapen, maar we hadden toch verwacht dat de mazen klein genoeg zouden zijn. Daar liepen ineens drie kippen vrij door de tuin. Die kregen we dus nooit meer te pakken, want een kip, dat loopt als een kievit.
Die avond moesten we uit eten, en we kwamen pas na middernacht terug. De kippen waren al lang op stok. Helaas bleken slechts twee van de drie kippen de weg naar het nachthok teruggevonden te hebben. Van de derde geen spoor. Waarschijnlijk door een vos verschalkt.
Dit waren kortom niet de juiste kippen voor ons. Te klein. De twee overgebleven kipjes werden de volgende avond in het donker (dan zien ze namelijk geen kip en kun je ze zo oppakken) in een doos gestopt en de volgende dag terguggegeven aan onze vrienden. We waren weer kiploos. Maar niet voor lang.
De week erop zijn we naar de markt in Louhans gegaan om nieuwe kippen te kopen. Met als belangrijkste selectiecriterium: groter dan de gaten in ons gaas. We vonden een drietal mooie rosse dames en kochten er meteen maar een flinke zwart-witte haan bij. Ze gingen met zijn vieren in een veel te klein doosje. We hebben ze snel thuis gebracht en in het hok opgesloten.
Dat was afgelopen maandag. Ze zijn nu gewend en mogen overdag rondlopen. De eerste dag is er wel eentje ontsnapt, omdat kippen vogels blijken te zijn, en dus ook kunnen vliegen. Over het gaas heen. Gelukkig kwam ze ook uit zichzelf weer terug. De eerste avond hebben we ze in het hok in een hoek gedreven om ze en voor een te kortwieken met een keukenschaar. Doet geen pijn, zo lang je je maar niet in je vingers knipt.
Nu lopen de kippetjes doodgemoedereerd in hun kraal te scharrelen. Ze krabben wat, pikken wat, gaan af en toe naar binnen om wat te drinken uit het pannetje water dat we daar voor ze neer hebben gezet. En… ze zijn zelfs al aan het leggen. De eerste twee eieren hadden geen schaal, alleen een soort taai vlies, maar dan kan van de stress zijn. We voeren ze nu kalk met zout bij om ze voldoende schaalbouwstoffen te geven. En verder krijgen ze speciale legkipvoeding, dus het moet in orde komen.
Overigens kochten we de kippen in principe voor de verse eitjes. Maar het heeft ook wel iets rustgevends, een kip. Die beesten zijn zo vertederend dom. Er lijkt werkelijk niets in hun kippehersentjes om te gaan. Ze lopen wat, pikken wat, poepen wat en maken knorgeluidjes. Dat is al. Kippen zijn zen.
Vandaag begint-ie: Le tour de France 2009. Het grootste wielerevenement ter wereld, en na de olympische spelen en het Fries kampioenschap fierljeppen ook het grootste sportevenement ter wereld.
Bijna 3500 kilometer krijgen de wielrijders voor hun kiezen. Maar behalve de wielersport valt er bij iedere tour veel van andere dingen te genieten: de landschappen, de historische monumenten – die uitgebreid becommentariëerd worden tijdens de live-uitzendingen – en de steden die de Tour aan doet. Veel hierover valt er natuurlijk ook op internet te vinden. Te beginnen met de webzijde van de tourorganisatie zelf; boordevol informatie over het sportgebeuren zelf (parcours, uitslagen, reglement, etc), maar ook over de dorpen en steden die ze aandoen: een heuse guide touristique, étape par étape. Sommige vertrek- of aankomstplaatsen hebben een speciale site gecreëerd, zoals Monaco, waar het vandaag allemaal begint.
Verder valt het natuurlijk ook op televisie te volgen; op France 2 met het commentaar van onder andere de grootheden Laurent Jalabert en Laurent Fignon. En zelfs via Google Earth is het bij te houden, maar dan moet je wel eerst wat logiciel downloaden.
Wilt u er pedagogisch nog wat profijt van trekken, dan kan dat ook.
Afijn, er is vast voor elk wat wils. Prettige ronde!
Persoonlijk word ik er warm noch koud van, maar er zijn mensen die rillingen krijgen bij het idee alleen al dat ze gegrepen kunnen worden door de griep. Mensen die bij het kleinste kuchje de knokige klauwen van Magere Hein zich al zien uitstrekken naar hun niet geheel onbevlekte ziel.
Als jij ook zo iemand bent die liever het zekere voor het onzekere neemt en na elke begroeting zijn wangen desinfecteert met een zakdoek gedrenkt in antibacterieel reinigingsmiddel, dan zul je zeker blij zijn met deze pagina van de Figaro. Met daarop een overzicht van te mijden streken. Dus dit jaar niet naar Parijs, maar naar Limoges of Corsica. Tenzij je uit Parijs komt natuurlijk, want dan ben jij de risicofactor voor al die onschuldige Limousins en Corsicanen!
Het veiligste is natuurlijk gewoon thuisblijven.
En, voor alle zekerheid, eventueel bezoek eerst uitkoken.
Oplettende lezertjes weten dat ik me de afgelopen weken bij een zanggroepje gevoegd heb. We bereiden ons voor op het Fête de Ménetreuil, op 1 augustus.
Nou ja, zanggroepje… uit de 400 inwoners van ons dorp hebben zich een tiental meest bejaarden gemeld waarvan – zo dicteert de statistiek want al tiert de incest welig, we zijn Volendam niet – ruim de helft écht niet kan zingen, en de andere helft voor de helft redelijk. Eigenlijk zijn er maar twee mensen die maat en melodie kunnen houden. Bij de rest rest slechts plaatsvervangende schaamte. Maar goed, Idols is er groot mee geworden.
Ik reken mezelf – te elfder ure aan de groep toegevoegd – even heel onbescheiden tot degenen die nog redelijk mee kunnen komen. Nu blijkt dat de enige mannelijke kandidaat ineens een bruiloft heeft op 1 augustus, zit er nog een solo voor me in óók. Ik heb gekozen voor ‘Sur Ma Vie’ van Charles Aznavour. Een zielig, gedragen nummer over een man die op zijn leven zweert dat hij haar altijd trouw zal blijven. Hij staat al voor het altaar, het orgel jubelt… en zij komt niet opdagen. En tóch, tóch zal hij van haar blijven houden. Prachtig.
De muzikaal leider van het stel is George, een voormalige politieagent uit Lyon die zich na zijn pensioneren helemaal op het liedjeszingen heeft gestort. George probeert mij warm te krijgen voor de voor mij onbekende Sacha Distel. Niet geheel tevergeefs, want ik ben best een fan van ‘crooners’ als Sinatra, en Distel was een soort Franse Tony Bennet, zo blijkt. Ik ben nu aan het oefenen voor het lied ‘La Belle Vie’ (the Good Life) en misschien komt er ook nog een duet: ‘Le soleil de ma vie’ ofwel ‘Sunshine of my life’ van Stevie wonder. De Franse versie is een flauw aftreksel, maar wie weet mag ik mijn partij in het Engels zingen.
OK, nu volgt het servicegedeelte. Op zoek naar muziek kwam ik terecht op de Franse site ‘MusicMe‘ waar je gratis duizenden liedjes kunt opzoeken en afspelen. Ze hebben met name een fantastische Franse bibliotheek, waarin ik zelfs de verloren gewaande ‘Fleurs du Mal’ van Leo Ferré terugvond. Kan ik uren naar luisteren. Leuke functie is dat je na inschrijven een playlist kunt maken, zodat je een hele avond muziek bij elkaar kunt schrapen en afspelen, zolang je maar een internetverbinding hebt.
Downloaden kan trouwens ook, maar dan heb je naast een abonnement van 10 euro per maand (afzeggen kan elk moment, dus je kunt je eventueel sufloaden in één maand) ook een Windows Computer nodig. Sukkels. Verder zijn de gedownloadde liedjes niet op een CD te branden, maar wel via een USB-stick uit te wisselen of op een MP3-speler te gebruiken.
Bij muziek hoort ook tekst. Na het ter ziele gaan van Paroles.net is een van oorsprong Engelse site in het gat gesprongen. Dus de songteksten haal ik gratis uit de welvoorziene bibliotheek van Lyrics-Copy.
Zo. Dat was weer mijn positieve bijdrage aan het culturele niveau van HeF. Ohhhh, la belle vie!
Zoals in de States het Buy American steeds vaker wordt gehoord en in Nederland wordt opgeroepen om gewoon maar lekker in eigen land vakantie te gaan vieren deze zomer (net als 48% van de Europeanen dat zegt te gaan doen, zo is er ook in Frankrijk behoefte om producten van eigen bodem te herwaarderen.
Ik vond twee sites:
Fabriquer en France, noemt zichzelf “le portail des produits français”
Création et produits de France “Un site pour acheter des produits français”
Volgens de trefwoorden in mijn statistieken kwamen er best vaak mensen op mijn domein bresse.nl terecht die op zoek waren naar skivakanties. Ik snapte er niks van. Tot ik zelf eens verder keek dan mijn neus lang is. Blijkt dat er twee soorten ‘La Bresse’ bestaan. De ene (het mijne) is een zogenaamd ‘pays’, ofwel een landstreek, vergelijkbaar met De Achterhoek. Le Pays Bressan is bekend om zijn kippen, de enige kippen ter wereld met een AOC, herkenbaar aan hun witte verenkleed, rode kam en blauwe poten. De kleuren van de nationale vlag. La Bresse trekt zich niks aan van de departementsgrenzen en spreid zich uit tussen Chalon-sur-Saône en iets onder Bourg-en-Bresse, aan de westzijde begrensd door de Saône. Naar het Oosten hoort er ook een stukje Jura bij.
De andere La Bresse is een skigebied in de Vogezen. Schijnt enorm gezellig te zijn, maar ik weet er verder niks van. Als er geen sneeuw ligt, zoals nu, dan kun je er ook wandelen, schijnt. Buiten het seizoen gaan de webcams in de nostalgiestand en de Duitse Gemüdlichkeit spat van de site af. Weet je in ieder geval dat je moet uitkijken bij het programmeren van je TomTom. Bergafwaarts is naar de maisgele Bresse, bergop naar de witte.
De site is weliswaar in het Engels en het is voor een aantal van jullie misschien ook al oud nieuws, maar hij is gewoon té mooi om aan voorbij te gaan: blijf even hangen en je ziet dat het donker wordt, de lichtjes gaan aan op de diverse werelddelen. Ga met je muis over de wereldbol en draai hem.
Ga zelf vooral verder kijken
Een (tweede) huisje in Frankrijk, voor vele Nederlanders blijft dit een droom. Maar er zijn er ook genoeg die het enthousiasme en het gevoel voor avontuur laten winnen van de onzekerheid en skeptiek aangaande de Franse gastvrijheid. Weg met de rijtjeshuizen en files. Biezen pakken en en op naar het beloofde Franse land, het liefst daar waar er veel ruimte beschikbaar is.
Een klein dorp opzoeken waar de boerderijen of gittes nog betaalbaar zijn, en een bouwval helemaal renoveren naar eigen smaak. Heerlijk. Henk Spaan heeft er onlangs nog een boek over geschreven, ‘De Rapen Zijn Gaar’.
En daar zitten ze dan, de Nederlandse families, in hun kleine afgelegen dorpjes, waar vaak geen Fransman meer wil wonen. Een half uur afstand van de dichtstbijzijnde bakker, de loodgieter die je niet verstaat (of wil verstaan?) en de gefrustreerde kids die hun leraar niet begrijpen…
Een kleine prijs voor het goddelijk leven? Of een droom die een nachtmerrie wordt? Als je voor iets gekozen hebt, dan gà je er ook voor… Wanneer maakt het charmante, trage en simpele Franse plattelandsleven, plaats voor irritatie omtrend een zogenaamde franse bekrompenheid?
En betekent dit doorstrijden, of opnieuw de biezen pakken?
In de Combrailles (in de Auvergne, vlakbij Clermont Ferrand) maken plaatselijke Franse associaties zich zorgen om de integratie van onder meer Nederlanders. Ze bieden zelfs ‘integratie-cursussen’ aan! Meer informatie is te vinden op de site van het
Syndicat Mixte pour l’Aménagement et le Développement des Combrailles.
Als Frans-Nederlandse journaliste, sinds 3 jaar gesetteld in Frankrijk, ben ik erg geïnteresseerd naar wat Nederlanders van Fransen vinden, en vice-versa. Wat zijn de ervaringen van Nederlanders die al een tijd in Frankrijk wonen? Die net zijn aangekomen? Zijn er Nederlanders die het helemaal gehad hebben met Frankrijk? Of die voor geen goud meer willen vertrekken?
Ik hoor heel graag jullie reacties en hoop er met jullie over te kunnen discussiëren.
Rotklussen. Wie houdt er van? Niemand. En toch… Dankzij de crisis bieden steeds meer mensen zich aan om de rotklussen voor u te klaren. Zoekt u iemand om de drollen die uw hond draait op te ruimen? bel Patrice (Ramasseur de déjections canines). Zoekt u een gewillig slachtoffer om eens iemand lekker uit te kunnen schelden? Serge (Défoulour humain) is er voor u. Geen zin om uw schoonouders te bezoeken? Matthias (Petit fils indigne) doet ’t voor u. Wilt u uw al te linkse vrienden overtuigen om toch maar rechts te gaan stemmen? Anne-Sophie de Villepin (Fabricante de militants UMP) is uw vrouw. Hebben uw kinderen een lesje nodig? M Jonclou (Grondeur d’enfants) leest. U wilt de gasten op uw feest wegjagen? Huur Jemes (Musichien planteur de soirée).
Afijn, op iedere rotklus past een rotklusser. Bent u zelf een rotklusser? Biedt u aan (bij voorkeur met videopresentatie) op saleboulot.com.
Ze hadden er altijd al een eigen festival waar ik lang, lang geleden al eens over berichtte
Sinds vorig weekend hebben ze ook een spiksplinternieuw museum.
Wat je daar kan zien?
Nou, onder andere originele tekeningen (origineel in de zin van oorspronkelijk), volgens kenners de belangrijkste collectie van Europa.
De missie van conservator Ambroise Lassalle is vooral om bezoekers de veelzijdigheid van de strip te laten ontdekken.
Dat kun je middels zo’n 8000 originele tekeningen en meer dan 110000 -vooral Franstalige- strips. En aanverwante zaken.
Er was al een museumpje, maar dat barstte uit zijn voegen. Ze kunnen nu weer even voort.
Wanneer je in staat bent om in eigen behoeften te voorzien, dan zul je er niet zo snel naar toe gaan, maar anders is het een uitkomst: les ceuillettes waar je zelf fruit, groente en bloemen kunt oogsten.
Wanneer je zelf niet over een tuin beschikt, of een slechte oogst hebt gehad of gewoon je kinderen wil laten zien hoe iets groeit dan is dit een leuk uitje.
Wij deden dit wel eens wanneer we ergens kampeerden, we plukten dan een hoeveelheid fruit die vervolgens ‘cru’ dan wel door yoghurt werd gegeten en van de restanten maakte ik gauw een moes (want ja: geen koelkast). Maar meestal bleef er niet veel over.
Op chapeaudepaille zie je dat ze vooral noordelijk zitten en best wel veel rondom Parijs.
“De auto kan best een dagje zonder u.” zei de Nederlandse overheid een tijd terug om het autogebruik terug te dringen. In Frankrijk zijn er pressiegroepen die de antiautocommunicatie een stuk minder lichtvoetig aanpakken. “Kan de planeet ernstige schade toebrengen” en “Autophobie” en “Redt de aarde per één auto tegelijk.” zijn de politiek correcte slogans van de site Carfree (Niet te verwarren met Carefree) France. Persoonlijk vind ik dit soort sites al gauw te humorloos. Zelfs de grappen hebben een looiige nasmaak.
Wel grappig is, dat ze zo hoog opgeven van Amsterdam, simpelweg omdat daar meer gefietst dan autogereden wordt. Tegelijk maken ze zich heftig druk over het ‘greenwashing’ van een nieuwe autosnelweg, die probeert zich als ‘biobaan’ te presenteren. Het is ook allemaal erg erg natuurlijk. Gelukkig woon ik in een streek nagenoeg zonder openbaar vervoer en te ver fietsen van mijn kantoor. Dus ik kan zonder schuldgevoel in de benzineslurper.
Voor hen die al een Frans puntenrijbewijs hebben: een serie kleine overtredinkjes betekent voortaan niet meer per definitie dat je je rijbewijs kwijt bent. Het Franse tv-journaal meldt dat de Franse Raad van State heeft beslist dat het verlies van je rijbewijs een onevenredig zware straf kan zijn. Dat is met name het geval als je het nodig hebt voor je werk.
Je zult er wel wat voor moeten doen om het terug te krijgen, want de automatische intrekking van de rijbevoegdheid vervalt niet. Je moet een advocaat inschakelen om een verzoek tot teruggave te doen. Daarna besluit een rechter of je je rijbewijs al dan niet terug krijgt. Volgens de Raad van State is het dan ook onzin dat hiermee het ouderwetse rijbewijs zonder punten weer ingevoerd is.
ik weet het: we hebben de nodige woordenboeken al voorbij zien komen (type maar eens “dico” bij ‘zoeken’), maar ik vond deze wel lollig en pretentieloos.
Ze zijn ook nog eens partner met unerecette.fr. Handig wat? Zoek je een woord, weet je inenen ook wat je gaat eten.
Smakelijk!
Zoals duidelijk zal worden ben ik een een grote fan van het platteland van Frankrijk. Natuurlijk ook de natuur, de uitzichten en de ruimte, maar toch vooral de authentieke gebouwen en kleine dorpsgemeenschappen, met winkeltjes, kroegjes, kerkjes en oude rondschuifelende inwoners. Helaas verdwijnt er veel levendigheid in met name de allerkleinste.
Maar er zijn nog steeds juweeltjes. Hier een site met de 151 allermooiste dorpjes van Frankrijk.
Een beeld zegt meer dan duizend woorden. Jaja. Maar vind tegenwoordig maar eens een beeld zonder woorden. Digitale fotocollecties worden heel nauwkeurig gecatalogiseerd, waarbij elk beeld zijn eigen ‘caption’ met ‘tags’ (etiketten) krijgt. Dat benoemen van foto’s is inmiddels een echt beroep geworden. Waar je dus van kunt leven.
Niet alle bezoekers van Hollandais en France weten dat een van onze stamgasten, Elz, van het benoemen van beeld haar vak heeft gemaakt. Ze werkt voor freelance fotografen en fotobureaus die zeker willen zijn dat hun beelden de juiste trefwoorden meekrijgen, zodat ze ook gevonden worden. Dat er dus niet staat ‘man in klederdracht’ als het gaat om Jantje Smit in volendams kostuum op de dijk voor een klassieke botter tegen een dreigende wolkenlucht. Of zo.
Ik zou hier graag wat praktijkvoorbeelden geven van hoe dat goed en fout kan gaan, maar ben bang me dan nog grenzelozer belachelijk te maken dan ik met dit eerste voorbeeld al deed. Wellicht dat Elz…?
In de tussentijd kunnen we eens kritisch kijken hoe het Musee de la Photo het heeft opgelost. Die hebben namelijk onlangs hun complete collectie online gezet. Zo las ik bij Craig McGinty.
Dat Nederlanders niet alleen maar komen genieten in Frankrijk , maar ook een bijdrage willen leveren aan het franse “patrimoine” bewijst Marco Bakker. Jaren geleden is hij met Willeke neergestreken in een klein dorpje in midden Frankrijk. Zoals vele kleine dorpjes in Frankrijk heeft ook dit dorp een mooie oude kerk, die de nodige renovatie behoeft.
Marco Bakker heeft aangeboden om voor de reparatie van het dak van de kerk een benefiet concert te geven, waarbij de opbrengst geheel ten goede komt aan de Association de Sauvegarde de l’Eglise de Touchay (ASET = Vereniging voor het Behoud van de Kerk in Touchay). U kunt alvast een kijkje nemen op de website van Touchay.
Het concert wordt op maandag 13 juli gehouden en begint om 21H00. Om de avond af te sluiten en quatorze juillet in te luiden is er een prachtig vuurwerk en een ‘bal gratuit’.
Informatie 02.48.61.70.70 (in het Frans) of 02.48.56.37.75 (in het Nederlands). Reserveringen bij het Office de Tourisme in Lignières, telefoon: 02.48.60.20.41.
De prijzen bedragen 15 voor volwassenen en 10 voor studenten en jongeren van 12-22 jaar, tot 12 jaar is gratis.
Nederlanders èn Fransen worden van harte uitgenodigd om deze bijzondere avond bij te wonen.
Deze week ben ik op school bezig met een leuk project. De 5e moet ‘Blancheneige’ herschrijven in een zelfgekozen stijl. Dan merk je hoe sommigen echt talent hebben voor taal en verhalen vertellen. Bij de voorbereiding kwam ik een aardige site tegen. ‘Haut Courant’ is een blog/krant waar de journalisten van morgen schrijven over het nieuws van vandaag. Heerlijk toch, al die hoopvolle koppies?
Problemen om als cultuurliefhebber je zomervakantie in Frankrijk vol te plannen? Werp dan even een blik in de zomerfestivalgids van Télérama. Ieder jaar brengt dit media- en cultuurtijdschrift (en televisiegids) een gidsje uit met allerlei festivals die in de zomer her en der plaatsvinden. Deze week als bijlage van het tijdschrift, maar natuurlijk ook op internet te vinden. Van Musica te Strasbourg tot Schuurtheater te Angaïs, van Jazz te Juan-les-Pins tot het Festival aan het einde van de wereld, er is voor elk wat wils. Zelfs bij ons.
Prettige vakantie !
Het is zeker niet de bedoeling om hier een uitputtende verzameling aan te leggen van alle Hollanders die zich met meer of minder succes in Frankrijk gevestigd hebben, maar soms kom je er een stel tegen dat zich – in ieder geval online – heel aardig weet te profileren. Logisch, want Maartje (49) en Ruud (45) zijn – volgens eigen zeggen – broodschrijvers. Zij verhuisden in 2006 naar Frankrijk met hun kinderen Halldor (9) en Deirdre (6). En zo te zien hebben ze nog geen spijt. Hoewel…
“Maar de werkelijke reden (om naar Frankrijk te verhuizen GH) was dat we een beproeving zochten die ons zou losweken van het kunstmatige en voorspelbare leven in Nederland. En, als je mijn verhalen leest dan zul je ook tot de conclusie komen dat die missie is gelukt.” Dat belooft wat.
De site stelt niet teleur. Er staat een mooie lijst op met tips voor mensen die willen emigreren, zeer leesbare columns (netjes elke maand één), allerlei achtergrondinformatie over het leven in Frankrijk en eerlijke verhalen over hoe verwachtingen bijgesteld en onverwacht geluk gevonden worden. Wat mij betreft een blijvertje in de favorietenlijst.
Een ander typisch bouwwerkje in Frankrijk is een Lavoir. Ik kom er wel eens eentje tegen in Frankrijk. Gebouwd om (was)vrouwen (lavandières) de gelegenheid te geven hun was uit te spoelen nadat ze die thuis hadden gewassen. Een gebouwtje waar dus een rivier, kanaal of bronwater doorheen loopt om voldoende vers schoon water te hebben.
Ik wist niet dat ze zo algemeen in Frankrijk waren. Kijk maar op deze site. De bouwvormen zijn erg verschillend: van een houten afdakje tot een marmeren paleisje. Omdat ze al een jaar of 50 niet meer echt in gebruik zijn, zijn er velen in vervallen staat. Maar gelukkig worden er ook vele gerestaureerd of krijgen een alternatief gebruik. Het staat allemaal op genoemde site.
Ik heb ook wel eens gelezen dat een lavoir werd gebruikt om vee te laten drinken. Daarvan heb ik echter geen bewijsstukken kunnen vinden.
Onlangs bedacht ik dat ik graag weer eens met Zorro Immo in het mooie Frankrijkblad En France zou adverteren. Ik heb prima contact met de meneer die daar de advertentieverkoop doet. Julien Frouin. Altijd correct. Toen bijvoorbeeld een keer een Nederlandse makelaar in Frankrijk dreigde om zijn advertentiebudget elders onder te brengen als En France mijn advertenties zou blijven accepteren, hield Frouin de rug recht. De makelaar ging inderdaad een tijdlang een immostraatje om, maar vond de alternatieven toch knudde en koos uiteindelijk eieren voor zijn geld. Hij staat er weer gewoon in.
Maar goed, ik wilde dus adverteren in En France. Maar nu eens flink. Dus schreef ik al mijn Nederlandse verkopers een mailtje met de vraag: “Doet u mee voor een verzameladvertentie?” En ja, dat wilden ze. En dat is ook niet zo vreemd, want voor een relatief gering bedrag kregen ze een plekje in een zeer goed gelezen blad.
Ik mikte op 16 advertenties. Vier rijen van vier. Maar al snel bleek dat ik aan één pagina niet genoeg zou hebben, want het werden maar liefst negen rijen van vier: 36 kleine advertentietjes. En nóg heb ik mensen (waaronder mezelf) teleur moeten stellen.
Door de 36 kleine financiële bijdragen hoef ik zelf nog maar een gering bedrag bij te passen. Een bedrag waar ik normaal maar een kwart pagina voor zou kunnen kopen. Nu heb ik een ‘spread’, ook wel 1/1 pagina genoemd. Full colour. Terwijl de makelaar die mij uit het blad wilde weren zich behelpt met een half paginaatje. Hehehe.
De gewone oplage is 50.000 stuks, die van 9 juni tot 25 augustus in de kiosk liggen. Dit keer zijn er echter 10.000 exemplaren extra gedrukt, die als promotie meegaan met Résidence. Kortom, de deelnemende adverteerders van Zorro Immo zijn spekkoper. En dank zij hen ben ik dat ook. Ook al omdat ik tegelijk nog een klein beetje reclame kon maken voor Immogo.
Wie de advertentie wil lezen zonder En France te kopen (stom, want je mist dan heel veel leuke artikelen en prachtige fotografie), kan hier en hier de twee pagina’s als pdf downloaden. Maar je kunt natuurlijk ook gewoon op Zorro Immo zelf gaan kijken, nu je toch online bent.
Onze vijver wordt bevolkt door kikkers. In de winter geven die geen kik, maar als ze in de lente op elkaar verkikkerd raken… Dan is het vet kikken! Hier een artikeltje met film- en geluidsfragment.
Viavia kwam ik terecht bij een zeer lezenswaardig online tijdschrift, Slate.fr. Ik heb er verder niet zo veel over te melden, behalve dan dat het me op het eerste gezicht een rechts noch links blad lijkt, met afgewogen opinies en schrijvers die minder interessant proberen te doen dan veel Franse journalisten. Ze vertellen gewoon wat er gebeurt of wat ze vinden, afgewogen, zonder zich te buiten te gaan aan frivoliteiten of ingewikkelde taalconstructies. Een verademing. Er is trouwens ook een Amerikaanse versie met dezelfde verfrissende benadering.
