Wij Nederlanders zijn in heel Europa berucht vanwege onze in colonnes zuidwaarts kachelende caravans die de Franse wegen verstoppen. Maar vlak ook de Engelsen niet uit, hoor! En er komen ook steeds meer Belgen die hun mobiele huisje naar andere landen trekken. Al die pipo’s zorgen met zijn allen niet alleen voor verkeersoverlast, maar vervuilen ook het milieu. Een caravan trekken kost veel extra benzine.

Eigenlijk is het stom, dat gemigreer met zo’n ding, alleen om hem in Nederland in een dure stalling te zetten. Waarom niet in Frankrijk een winterstalling gezocht? Als je je caravan bij iemand in de schuur laat staan, win je twee dagen vakantie, je bespaart op benzine en tolwegen en je rijdt veel relaxter naar Nederland en terug.

Nadeel was natuurlijk dat niet iedereen even makkelijk een stalling vindt in zijn vakantieland. Daar brengt Parkengo nu verandering in. Op Parkengo kunnen particulieren en agrariërs uit heel Europa hun lege schuur of andere stallingsplek te huur aanbieden aan buitenlandse caravaneigenaren. Zo verdienen ze nog wat bij, wat in deze donkere tijden voor de boeren ook geen slechte zaak is.

Parkengo is een intitiatief van Krek., wegens tijdgebrek overgedragen aan Harry.

Voor diegenen onder ons die een bovengemiddelde belangstelling hebben voor de ranzige branden van de Franse politiek: als je het Clearstream-proces op de voet wilt volgen, doe je dat op Twitter (als je enigszins redelijk Frans kunt lezen natuurlijk).
Niet dat je daar een goed-lopend, vlot lezend verslag krijgt. Dat kan natuurlijk helemaal niet binnen de lengte van een tweet.

Maar in de rechtzaal zitten twee journalisten die met de regelmaat van de klok sound-bites van de betrokkenen de wereld in slingeren. Of ze melden dat een advocaat zijn krantje uit heeft en de zaal verlaat… Amaury Guibert doet het voor France2 TV. Ook de Nouvel Observateur blaast zijn partijtje mee.

Officieel mag je trouwens helemaal geen mobiele telefoons aan hebben staan in Franse rechtzalen. Dat betekent niet per definitie dat er illegaal getwitterd wordt: het kan natuurlijk zijn dat de verslaggevers iedere keer even de zaal uitlopen.

Niet alleen horecaffers, campingboeren, chambredoters en pensionado’s zoeken hun geluk in Frankrijk. Ook mensen met een minder voor de hand liggend beroep wagen de sprong naar de hexagoon. Zo ken ik een copywriter, een tekstschrijver annex ballonvaarder, een keuken-designer en nu kom ik ook een architect tegen. Gerard Helder is anderhalf jaar geleden naar de Dordogne getrokken en probeert daar nu een nieuwe, Franse praktijk op te zetten. Dat lukt heel aardig, want op zijn site zie ik al vier flinke projecten.

Gerard Helder werkt met lokale artisans, maar richt zich vooralsnog vooral op de Nederlandse markt. Dat wil zeggen: Nederlanders met een huis of een project in de Dordogne. Een klus die je normaal op afstand niet dan met de grootste moeite tot een goed einde zou kunnen brengen, is met Heer Helder heel haalbaar.

Net als ik dat doe met mijn Nederlandse copyklanten, maakt ook Studio Helder intensief gebruik van het internet. Hij opent voor elke klant een afgeschermd logboek, waar hij dagelijks de voortgang bijhoudt. Met foto’s en informatie over de gemaakte afspraken, eventuele problemen en voorstellen voor oplossingen. De klant houdt dus continu een vinger aan de pols.

Ik zie het een gemiddeld Frans bouwbedrijf nog niet doen. Bovendien is het voor de Hollandse klandizie natuurlijk reuze handig dat alles helemaal in het Nederlands is! Wel zo… ehm… helder.

We kregen een mailtje van Janneke, van Cinéart.

Of we aandacht willen besteden aan de film Le Hérisson, die vorig weekend op het ‘Film by the Sea’ festival in Vlissingen de ‘Film& Literatuur’ award heeft gewonnen en die 5 november in Nederland wordt uitgebracht.

Natuurlijk willen we dat.

Want er wordt te weinig naar Franse films gekeken in Nederland.

De film is al op 3 juli uitgekomen in Frankrijk, dus is het boeiend om te lezen wat Leblogducinema erover schrijft. Mmmmm….dat én de stukjes die ik al gezien heb, maken me wel nieuwsgierig naar het boek.

Dat ga ik eerst maar eens lezen zoeken.

Uiteraard is er ook nog een officiële site

Vraag me niet waarom, maar Le Petit Prince heeft mythische proporties aangenomen. Het is een beetje een vreemd verhaal, dromerig, sprookjesachtig, surrealistisch, maar toch spreekt het wereldwijd aan. Misschien komt het ook door de originele tekeningen.

Inmiddels is de creatie van De Saint Exupéry in ieder geval big businezz, zoals de fransen zeggen. Je het spelletjes, t-shirts, mokken en natuurlijk knuffels met het blonde knaapje. Plus een gloednieuwe site, zelfs nog niet helemaal af, die het universum van de kleine prins belicht.

Wie daar wat aan heeft? Wel, vooral de erven van Antoine de Saint-Exupéry natuurlijk, die de rechten van alle verhalen en afbeeldingen bezitten. Die hebben kennelijk besloten om nou toch eens eindelijk werk te maken van hun vaders œuvre. En gelijk hebben ze. Hier is de site… Voor de liefhebbers!

Ik zag bij de Lidl al Italiaanse week, Amerikaanse week, Griekse week en Aziatische week. Maar Hollandse week? Nog nooit. Nu is het toch zo ver. Op woensdag 23 september pakt Lidl uit met drop, rookworst, glaceekoeken en drentse droge worst. Dit alles gefotografeerd voor een tulpenveld en een molen. Jottum! Ik ga voor de deur liggen om flink te scoren. Alleen jammer van die pindakaas.

Leuk. Nicolas Sarkozy gaat op bezoek bij een fabriek en kleine medewerkers van andere vestigingen worden ‘ingevlogen’ om te zorgen dat er niet al te lange mensen achter Sarko op het podium staan. Anders zou de president maar te klein lijken. De Franse pers besteedt er niet te veel aandacht aan, maar via de Belgische pers en Internet komt toch naar buiten dat dit zo geregeld was op verzoek van het Élysée. Waar of niet waar? Één ding is zeker. Het is een klein mannetje.

Jaja, ’t is crisis, dat weten we genoegzaam wel.
Soms wordt het je allemaal te veel, dat doemdenken en dat zwartgallige.
Had S.B lang láng geleden haar Goed Nieuws-show, tegenwoordig moet je het doen met sites als leforik
Louter goed nieuws, geen pessimistisch gezeur, niks geen eurootjes omdraaien (wat nou dubbele ontkenning), nee, gewoon prettige nieuwtjes voor alle struisvogeltjes in ons midden.
Zo lees je dat Céline zwanger is (boeiend), dat iemand veel geld in de prullenbak vond (dat overkomt mij nou nooit) en de huren gaan omlaag….

Marre du négatif, que du positif!
Je zou er euforisch van worden…..

Ik geloof niet dat hij al eerder voorbijkwam, deze site.
Behalve de nodige recepten voor cocktails e.d. kom je er ook roddels tegen in de rubriek ‘people et alcool”
Erg actueel is het allemaal niet meer, maar wie weet doe ik iemand er een plezier mee.
Zelf drink ik geen druppel 😉

buveurs.com

Ik ben al sinds mijn eerste studiejaar abonnee van Propria Cures. Dat is een soms literair, soms satirisch en in ieder geval tegendraads studentenblad, waar alleen mensen in mogen schrijven die het kunnen. De zittende redactie werft nieuwe redacteuren met de belofte: “Met één goede Nederlandse zin krijgt u ons plat.” Wat overigens niet waar is. Eén kromme zin volstaat om je stukje niet geplaatst te krijgen. Zelf probeerde ik de afgelopen 30 jaar regelmatig met ingezonden verhaaltjes de kolommen te halen. Dat is welgeteld twee keer gelukt. Ik was die twee keer erg blij, vooral omdat het tijdens het bewind van een nogal getalenteerde redactie was.

Maar goed, ik was dus sinds mensenheugenis lid van PC en bleef mijn lijfblad ook na onze emigratie naar het lieflijke Franse dorpje La Chapelle-Thècle gewoon ontvangen. Tot ik me – een paar maanden na de verhuizing naar ons tweede huis in Frankrijk – ineens realiseerde dat ik het vertrouwde vod al een tijdje niet gezien had. Ik ging eens navragen en inderdaad, ik was geen abonnee meer. Ik vrees dat ik PC heb overgeslagen in de verhuisberichten. Dus ik mailen.

De vervanger van de lieve ledenadministratrice en ‘moeder aller redacties’ Agnes bleek Dirk van Delft te zijn. Oud-redacteur en dus vanzelf een geschikte jongen. Dirk maakte me opnieuw abonnee en stuurde me naast het dubbeldikke zomernummer ook nog eens een welkomstgeschenk. Een boek. Of in ieder geval een in een donkerblauwe kartonnen kaft gebonden stapel velletjes, bedrukt met tekst.

Het bleek te gaan om de verhalenbundel ‘De rapen zijn gaar’ van voormalig PC-redacteur Henk Spaan. De verhalen gaan over Spaans tweede huis in Frankrijk. Voor alle duidelijkheid, hij had niet zoals ik al eerder een huis in Frankrijk. Hij heeft een huis in Nederland, dat hij kennelijk zijn eerste huis noemt. Daarnaast heeft hij een tweede huis. In Frankrijk.

Dirk dacht me natuurlijk een plezier te doen met dit boek, omdat ik in Frankrijk woon. Zelf dacht ik in eerste instantie ook dat me met ‘De rapen zijn gaar’ een plezier gedaan was. Tot ik ging lezen.

Op de eerste pagina kom ik onder meer de volgende zinnen tegen:
Haar benen komen goed uit in de afgeknipte pijpen. (benen in afgeknipte pijpen? Bel CSI!) Bij ons in de Corrèze draagt geen enkele vrouw of meisje boven de zestien een korte broek. (geen enkele meisje?)
Op de een of andere manier zie je de structurele afwezigheid van welstand het eerst aan de benen van een vrouw. (structurele afwezigheid van welstand? )
…suikerklonten in de koffie waarmee je iemand bewusteloos kunt slaan (koffie waarmee je kunt slaan?)
Je kunt de benen van de vrouwen in de Corrèze potig noemen. Bovendien is de huid niet van fluweel. (benen potig noemen? Huid van fluweel?)

Dit dus allemaal op de eerste pagina. En het gaat maar door. Het hele boek is vergeven van kromme zinnen en manke vergelijkingen. En van knoestige handen, dubbelgebogen bejaarden en ongewassen boerenheikneuters. Want ‘rapen’ is ook de grootste verzameling lollig bedoelde clichés over Frankrijk die ik in tijden gezien heb. En geloof me, ik lees nogal wat lollig bedoelde clichéverhaaltjes over Frankrijk.

In het eerste hoofdstuk wil Spaan iets kwijt over zijn verbouwingen. Hij zegt: “De Engelse journalist Peter Mayle werd miljonair met het schrijven van twee boeken over de romantiek van het verbouwen van een boerderij in de Provence. Geloof mij wanneer ik zeg dat het verbouwen van een boerderij allesbehalve romantisch is.” Kennelijk heeft hij de boeken van Mayle niet gelezen (hij noemt ze ook niet in de literatuurlijst achterin), want dan zou hij geweten hebben dat diens boeken juist verhalen van de lijdensweg die een verbouwing kan zijn.
Een stukje verder krijgt Mayle er nog eens van langs: “In een van Peter Mayles boeken komt een loodgieter voor die klarinet speelt. Met hem zou de schrijver de kwaliteit hebben doorgenomen van componisten uit de barok. Denkend aan mijn eigen loodgieter, moet ik hierom lachen. Peter Mayle doet zacht gezegd aan epische verdichting. Je kunt ook zeggen dat hij liegt.”
De Franse loodgieter van Spaan heeft namelijk te knoestige handen om klarinet te kunnen spelen en totaal geen verstand van muziek. Dus het bewijs is geleverd. Franse loodgieters en barok zijn onverenigbaar. Mayle liegt.

Mayle, de schrijver die miljonair werd met ‘A year in the Provence’, liegt. Spaan vertelt hoe het écht is in Frankrijk. En doet daarbij enorm zijn best om nét zo leuk laconiek te schrijven als zijn ‘vriend’ Martin Bril, die ook een huisje in de Corrèze haden het Franse leven raak kon neerzetten. Spaan noemt Bril regelmatig in de verhalen en dankt hem in het nawoord bovendien voor “het zetje dat ik nodig had om dit boek te maken”.

Nou, inderdaad. Je wordt bedankt, Bril. Jezus.

Wat anders. Ik had weer eens een wild idee en heb een website laten bouwen in de toeristische sfeer. Hij is bedoeld voor klanten in heel Europa. Hij is bijna helemaal af, maar ik heb er geen tijd voor. Jij?

Ik zoek eigenlijk een ondernemend type. Iemand die redelijk de moderne talen beheerst en die tijd genoeg heeft om de site te runnen, uit te bouwen en te beheren. Je moet er ook reclame voor gaan maken. Dus links proberen te krijgen op fora en op relevante (verzamel)sites.

Je hoeft geen geld mee te nemen. Ik wil alleen graag voor 50% eigenaar blijven, en meedelen als de inkomsten op gang komen. Hoeveel, dat moeten we onderling maar afspreken. Hangt ook een beetje van het succes af.

Tijdsbesteding hangt voor een groot deel van jezelf af. Je moet natuurlijk ook in het concept geloven. Interesse? Mail me maar.

Tegenwoordig hoef je voor je oude Franse ansichtkaarten niet meer zo nodig naar brocantes te gaan of Parijse boekenstalletjes af te struinen. Er is namelijk een site waarop meer dan 400.000 oude foto’s te vinden zijn. Je kunt op departement, stad of dorp zoeken. Leuk want tik bijvoorbeeld eens Menetreuil in, een dorp van niks, maar dan krijg je toch wel mooi de oude dorpsschool te zien. Nou ja, een dorp van niks, dat kan ik nu ook weer niet zeggen, want een jaar geleden vond daar een heftige gebeurtenis plaats. Terug naar de foto’s. Je kunt ze ook bestellen of ‘numérique’ laten sturen, al vind ik die service aan de prijzige kant. Enfin, de site heeft toch wel wat te bieden.

Wanneer je even snel op de hoogte wil zijn en niet op zoek bent naar diepgravende interviews dan is deze site het, een beetje als nu.nl

Het is vandaag de internationale dag der linkshandigen! In anglofoon gebied, dan.

En omdat het komkommertijd is (ik zal het nu niet meer zeggen) gaan we gewoon weer in de herhaling, ook deze site is al eens aan de orde geweest (in 2005), de link werkt er echter niet meer en in het aloude weblog kan ik niets meer aanpassen (dus daarom link ik hem hier niet, dat oude logje). We concludeerden toen dat we een abnormaal hoog percentage linkshandigen (of links handigen) onder onze aanhang hadden!
Wist je overigens dat er abnormaal veel presidenten van de States linkshandig zijn? (Bush jr uitgezonderd gelukkig).

Als volslagen nincumpoop op het gebied van geschiedenis heb ik zo mogelijk nóg minder verstand van de tijd daarvoor. Toch vind ik het fascinerend om te bedenken dat er vele duizenden jaren voordat we gingen schrijven al mensen rondliepen met voldoende bewustzijn om hun dagelijks leven in beeld vast te leggen. Deels visserslatijn: “Kijk eens wat een ontzettend grote stier ik heb gevangen!” deels – zo lijkt het – puur uit artistiek plezier. Waarom zou je anders een zich in het gras rollend paard afbeelden? Of een eenhoorn!

Dit en nog veel meer valt te bewonderen in de grotten van Lascaux. Graffiti zo ‘avant la lettre’ als het maar kan, want letters waren er nog helemaal niet, in dit deel van de wereld. Zelfs nog geen spijkerschrift, want… geen spijkers!

Enfin, laat je vooral niet afleiden door mijn gebabbel en ga even kijken op de prachtige site van Lascaux. De regering heeft dit cultureel ergoed in hoge resolutie vastgelegd en vie hat internet ontsloten, zoals dat zo mooi heet via www.lascaux.fr. Je kunt virtueel door de grotten wandelen en af en toe stoppen om details te bekijken, waarbij je dan ook nog verhelderend commentaar kunt lezen.

En het mooiste van alles, dat zogenaamd geheimzinnige maar verder vooral zeurderige muziekje kan ook uit.

Mes amis, les cyber arnaqueurs.

PEBKAC (Problem Exists Between Keyboard And Chair), een site met anecdotes over pc-gebruikers die het allemaal niet snappen.

We hebben het er in het verleden al eens eerder over gehad en van de week kwam ik ’t weer tegen: veel mensen vinden het leuk om de geschiedenis te beleven. Dat kan op verschillende manieren uiteraard. Je kunt je vergapen aan mensen die iets naspelen of je kunt zelf actief worden.
Dit fenomeen wordt “reenactment” genoemd, in het Frans zegt men ook wel “reconstitution (historique)”.
In diverse parken kun je, net als in het Nederlandse Archeon kijken hoe het er vroeger toeging (al dan niet historisch verantwoord).

Ik heb es een paar sites opgeduikeld en gaandeweg ontdekte ik – niet zo gek natuurlijk- dat het aanbod nogal verschilt per land
De top 3 van de “re-enactments” op Franse bodem:

1.: Napoleon c.s.

2.: Tweede Wereldoorlog

3.: Middeleeuwen

Verder heb je uiteraard de Romeinen, eigenlijk is voor iedereen wel wat

En het begon allemaal met Histoire vivante.

Honderden dilemma’s, voor de komkommertijd.

Heel veel mensen vertrekken na hun pensioen naar Frankrijk met het idee daar lekker samen heel oud te worden. Maar ze staan niet stil bij het risico dat ze ook inderdaad oud worden in Frankrijk. Wat als de knieën niet meer willen? Als je mentaal minder wordt? Als je ‘Hop Marjanneke Stroop in’t Kanneke’ ineens weer helder voor de geest staat, maar een ‘deux fillet mignon et un gigot d’agneau s’il vous plaît’ bij de slager niet meer wil komen?

Hier bij mij in de buurt wonen veel Zwitsers die in de jaren ’90 naar het goedkope Frankrijk verhuisd zijn. Veel van hen keren nu toch terug naar Zwitserland. “Om dichter bij de kleinkinderen te zijn”, heet het. Maar ik denk dat ze óók terugschrikken voor het idee te eindigen in een Frans bejaardentehuis, tussen al die pittoreske maar onverstaanbare boertjes. Dus verlaten ze huis, haard en moeizaam opgebouwde sociale kring voor een terugkeer naar het moederland, dat nu echter ook erg voelt als ‘buitenland’.

Vanuit Nederland worden nu verschillende initiatieven ontplooid om zogenaamd ‘levensloopbestendige wooncomplexen’ te realiseren. Ik kan er ook niks aan doen, dat heet zo. Dit zijn complete dorpen met villa’s, bungalows en appartementen en alle voorzieningen, waaronder ook een gezondheidscentrum en wijkverzorgenden. Die parken zijn internationaal van opzet, omdat ze er per se geen Nederlandse kolonie van willen maken. Maar er is wél Nederlandstalig personeel aanwezig.

Dit betekent dat je er op latere leeftijd – óók als het (tijdelijk) wat minder gaat, gewoon kunt blijven wonen en niet ‘verplicht’ naar het koude en grijze Nederland terug moet. Je kunt dus écht zorgeloos oud worden in Frankrijk.

Dergelijke parken bestaan al in onder meer Spanje en de Nederlandse Antillen, maar nu willen ze er in Frankrijk ook eentje bouwen. Je leest er hier meer over. Op de site staat ook een enquête die dienst doet als marktonderzoek. De ontwikkelaars willen weten of er animo is, en wat er dan precies gewenst wordt.

De Franse advertentiewebsite www.marche.fr biedt vanaf 1 augustus 2009 bezoekers en adverteerders de mogelijkheid online met elkaar te chatten. Marche.fr heeft hiermee een wereldprimeur.

Direct online contact
Bij het plaatsen van een advertentie kan de adverteerder kiezen voor direct online contact met potentiële klanten. Dat werkt als volgt: als de adverteerder online is, licht een chat-icoon op in zijn advertenties. Klikt de bezoeker hierop, dan krijgt de adverteerder een melding op het scherm. Accepteert deze het contact, dan opent een beveiligde chatbox van marche.fr. Handig is ook dat bezoekers binnen de site kunnen zoeken op adverteerders die online zijn. Om zo het koopproces sneller en efficiënter af te ronden.

Veilig en vertrouwelijk
Elke bezoeker krijgt telkens een nieuwe chatbox, zodat de onderlinge conversatie geheim blijft. Adverteerder en geïntereseerde kunnen dus ‘live’ en 100% vertrouwelijk overleggen en onderhandelen.

Voordelen voor beide partijen
Deze nieuwe functie voldoet aan een grote wens van de vele miljoenen bezoekers van marche.fr. Zij willen snel toegang tot nadere informatie, voordat ze verder zoeken. Contact via email of telefoon leidt vaak tot vertraging omdat de adverteerder niet direct beschikbaar is. Dit is overigens ook voor de adverteerder geen goede zaak. Als hij niet in gelegenheid is direct te antwoorden, zoekt zijn potentiële klant intussen verder, met het risico dat deze elders hetzelfde product vindt. De live chat is hiervoor een perfecte oplossing.

Franse site, Nederlandse eigenaar
CEO van marche.fr is de Nederlander Arnold Verhoeven. Andere Franse websites in zijn beheer zijn www.cyberjeux.fr, www.auxpuces.fr. en pagecrime.fr (over corruptie in Frankrijk). Een community voor leerlingen aan international scholen www.international-schoolfriends.com is in de afrondingsfase.

De docent Frans Berry van der Wouw heeft een eigen uitgeverijtje, dat hij de naam Arti-Choc heeft gegeven. Van der Wouw geeft dan ook lichtelijk choquerende werkjes uit, met als poeptitels: “Merde!” en “Merde encore” van Geneviève Edis. Binnenkort verschijnt een derde uitgave: “Woordenboek van het Frans dat u op school nooit leerde.” Het excuus voor deze boekjes staat op de site van Arti-Choc als volgt verwoord:

“Vindt u het Frans ook zo’n mooie taal maar un peu difficile? Goede kans dat dat komt door het argot (populair Frans) dat u overal tegenkomt. Op school leren we vooral het standaard-Frans, waarmee we prima kunnen communiceren. Maar wie de Fransen écht wil begrijpen zal enige basiskennis moeten hebben van het populaire Frans zoals de Fransen dat zelf gebruiken.”

Van der Wouw blijkt dé Argot-specialist van Nederland te zijn. Het is zelfs mogelijk hem in te huren voor lezingen over ARGOT À GOGO. “Tijdens deze avond zult u op speelse wijze ontdekken dat deze kleurrijke taal op ieder sociaal en cultureel niveau gebruikt wordt en zult u en passant heel wat nieuwe woorden en uitdrukkingen leren. Zodat u wellicht niet meer hoeft te zeggen “Je n’ai pas compris”, maar “J’ai pigé!” Lekker platte Franse cultuur snuiven dus.

Wie geen zin heeft in boeken of een lezing bezoeken, kan ook terecht op de site van de BBC. Daar hebben ze pagina’s en pagina’s vol ‘Cool French’, in verschillende categorieën online te beluisteren of te downloaden als MP3.

Twitter, Facebook, Hyves, Hollandais en France… je kunt op veel plekken gezelschap opzoeken, zonder uit je bureaustoel te komen. Je hoort dan ook wel eens roepen dat al die moderne digitale ontmoetingsplekken ten koste gaan van écht sociaal contact. Ik ben het daar niet helemaal mee eens. Zo zie ik speciale Tweet-meets ontstaan, waar tweeps elkaar in levenden lijve treffen. En van mijn op Hyves actieve familieleden weet ik dat ook daar regelmatig persoonlijk contact uit voortvloeit. Sterker nog, het is één groot Goois Matras, dat hele Hyves.

Ook Hollandais en France leidde al tot een aantal persoonlijke ontmoetingen, onder meer in de Morvan, bij mij thuis en een keer bij de Frankrijkbeurs in Utrecht. Reuze gezellig en zeker voor herhaling vatbaar.

Het internet is dé plek om nieuwe vrienden te maken. Er is zelfs een site speciaal ontwikkeld om echte ontmoetingen tussen digiverslaafden te faciliteren. In Frankrijk heet deze site ‘On va Sortir’ en dat is precies wat de bezoekers doen.

Je kunt je inschrijven, en meedoen aan ‘collectieve blind dates’, in de stad op een terras, in een bowlingcentrum, bij de midgetgolf. Er zijn natuurlijk al slimmeriken die er een commercieel slaatje uit weten te slaan door zich op te werpen als organisator van een ontmoeting in de bergen, waar zij dan een cursus klauteren en abseilen geven. Maar hé, wat maakt het uit? Als je maar de deur uit komt en je vermaakt met andere afkickende internetverslaafden.

We zijn weer open! Het eerste logje met de nieuwe site-software. Dat gaat natuurlijk over mijn favoriete onderwerp: Immogo! Ik vond laatste een heel aardig regionaal magazine, gericht op de Creuse. Daarin las ik allerlei – kennelijk door adviseurs en amateurs geschreven – artikelen. Bovendien leek me het een aardige manier om de locale Engelse markt te bereiken. Dus nam ik een betaalde advertentie en schreef ik een artikel onder de uitnodigende titel: How to sell a house in France.

De advertentie leverde niet veel hits op. Maar het artikel was nog niet verschenen of de aanvragen stroomden binnen. Kennelijk zijn er nogal wat Engelsen in de Creuse die hun huis wilen verkopen. Kortom, een goede investering. Nu alleen nog een paar van die huisjes in de Creuse verkopen. Ze zijn niet bepaald duur, dus daar kan het niet aan liggen.