Ik vond dit wel een toepasselijk onderwerp, op een Ggggristullukku Feestdag.
Ik ben zelf niet biezonder religieus opgevoed, meer met het idee je gaat naar de zondagschool want dat hoort bij je algemene ontwikkeling. Daarna moesten we het maar uitzoeken, vonden pap en mam. Ze zijn ook meer van de humanisten.
Ik ben altijd wel gevoelig geweest voor de sfeer en de rituelen, vind Gregoriaans bijvoorbeeld prachtig en moet bij elke mooie kerk naar binnen. Maar niet om verlicht te worden, nee.
Mijn aangeboren nuchterheid (ik bedoel die karaktereigenschap, niet de toestand) laat me ook schouderophalen bij types als Geller en Char. Je zult mij er niet op betrappen dat ik naar dat soort programma’s kijk.
Toch sloop er gister stiekem iets in en wel via Discovery. Die hebben af en toe ook van die vage uitzendingen over numerologie, de Da Vinci Code en Nostradamus. Knap bedacht hoor, allemaal.
En die Char, ach, het is marketing, niets anders. Vanavond zullen we het zien, want ze wordt ontmaskerd!!! En wel bij Zembla

Ik vond een Franse site, Charlatans.info

Kijk wat ze zeggen over Michel de Notre Dame aka Nostradamus, over Geller , jammer genoeg is Char nog niet doorgedrongen, maar ze hebben daarentegen wel weer iets leuks met James Randi de grote ontmaskeraar. (Zijn aanbod van 1 mln staat nog steeds trouwens)

Pikant detail van de site: de ads van charlatans als Salimmah: Voyance 100% gratuite……..

Radiootje erbij?
Goed voor je Frans.
Over eieren zoeken bijvoorbeeld.

Met veel dank aan onze eigen HeFfer cq. razende reporter Iede de Vries, kan ik de geboorte melden van een nieuwe site voor alle mensen die Frans spreken / willen spreken:
Franszelfsprekend
Alles wat je al altijd over het Frans wilde weten en meer.
Zoals ik het heb bekeken is er voor elck wat wils. Lekker gaan grasduinen, dus!!

Als u in Frankrijk gaat wonen, zijn er een aantal oefeningen die u moet doorlopen om « geïntegreerd » te raken. Dit gaat van jeu de boules tot Frans spreken en van uitgebreide lunches op zondag’s (+ 6 dagen doordeweeks) tot het toeteren in de file. Een ander leuk tijdverdrijf waar u echt kunt aantonen dat u geïntegreerd bent, is meespelen in de PMU. Wat is de PMU? Het staat voor “Paris Mutuel Urbain”, maar dat is helemaal niet belangrijk en de meeste Fransen weten dit waarschijnlijk ook niet. PMU is gewoon het gokken op de paarden. Dit is een redelijk populaire activiteit in Frankrijk, net als krasloto, keno en andere hoe-krijg-ik-mijn-geld-gouw-weg activiteiten die razend populair zijn in Frankrijk. Hoe gaat dat nu in zijn werk? Dit wordt geen uitleg hoe u een paarden expert wordt en hoe u moet spelen om te winnen. Daarvoor verwijs ik u naar mijn site www.par-ici-le-fric.fr die u uitlegt hoe u met 100% kans de loto kunt winnen. U kunt op bijna elke dag van de week in de PMU meedoen. Wilt u echter door deze integratietest heen, dan moet u dit vooral doen op zondagmorgen. En dan natuurlijk niet gewoon vanaf internet meegokken. Nee, naar de lokale PMU bar.

Als u daar binnen komt, dan is het een gejoel van jewelste. Waarom? Omdat iedere Fransoos die wel eens een tierce heeft ingevuld, net diè dag weet welke paarden als eerste gaan finishen. En daar proberen ze dan hun buurman aan de toog met veel gebaren, PMU-vaktaal en statistieken van te overtuigen. Tot 1/1/8 ging dit gepaard met een dikke wolk van rook waar u eerst een gat in moest snijden om naar het loket te komen. Echter, sinds 1/1/8 zitten alle rokers buiten, en, gek genoeg, niemand meer binnen . De niet-rokers zijn blijkbaar per 1/1/8 thuisgebleven. Maar dit ff terzijde.
Als u echt mee wilt doen, moet u na binnenkomst eerst meedoen met deze kermis. Eerste vereiste is dat u een rondje pastis geeft. Want er kan natuurlijk niet over jockyes, obstakels en statistieken gepraat worden zonder pastis. Een paar termen die u zo terloops even door het gesprek kan gooien : “Non-partant”, dit is een knol die waarschijnlijk niet genoeg geslapen heeft (of niet door de dopingcontrole is gekomen) en die dus niet aan de start verschijnt. Het is altijd leuk om DE favoriet van de dag op te zoeken en dan terloops in het gesprek te laten vallen “oh, no, je ne joue pas le dix puisqu’il est non-partant”. Reactie verzekert. Binnen 2 minuten is het de hele zaak rond, binnen 5 minuten weet het hele dorp het… Een andere : “tocard”. Dit is een knol die net met pensioen is na jaren bij een wijnboer druiven te hebben gesjokt of eentje die afgedaan heeft voor lokale paardrijclub, en die nu dus alleen mee doet voor de figuratie. Kortom geen enkele kans om te winnen. Maar ja, ALS die andere 10 paarden op hun snuit gaan en uw “tocard” is de enigste die over de finish kruipt dan wint u natuurlijk wel de jackpot!
Vervolgens, als u voor een echte expert wilt doorgaan koopt u de Paris-Turf. Dit is een krantje met zoveel statistieken over de “course” dat je je afvraagt hoeveel computers ze wel niet hebben gebruikt om dit allemaal uit te rekenen. Natuurlijk helpt het geen iota in de prognoses, maar het komt wel professioneel over. U gaat nu aan een tafeltje zitten en bladert willekeurig door dit krantje heen. U kunt er nu geheid, binnen 2 minuten , op wachten dat iemand u op de schouder klopt en u vraagt “Et le onze? Qu’en pensez vous”? Waarop u direct antwoordt “Non, c’est clair que c’est un tocard. Aucun chance”. Als u wat verder gevorderd bent zou u daaraan kunnen toevoegen « Par contre l’as est à quatre contre un, et puisqu’il est à la corde et le terrain est lourde, il va surement finir premier ou deuxieme ». En , hop, weer een pastis verdient. Nu moet u zelf een formuliertje invullen. Dit kan een tierce zijn (3 paarden) , een quarté (4) of een quinté (5). De kans dat u wint zijn met de tiercé bijna nul, en met de quarté en quinté nog lager. Euromillions is makkelijker, maar duurt korter en is geen echte integratie oefening. Kans blijft ongeveer gelijk. Tenslotte moet u dan naar het loketje om uw formuliertje te overhandigen tegen wat euros. Het zal u opvallen dat in 90% van de PMU’s er een persoon naast het loketje zit met een hoop kranten. Dit is vaak de lokale PMU-goeroe. Althans , zo heeft hij zichzelf verklaard. Die kan OOK uw formuliertje invullen. Natuurlijk niet doen, want dan gaat u echt door voor beginneling. Bovendien, deze man werkt ook niet voor niets, en zet alleen DE winnende nummers op uw formuliertje tegenover een vergoeding van enkele euros (en een pastis, maar goed, dat moge duidelijk zijn nu, dat elke handeling in dit hele proces gepaard gaat met een nieuwe pastis).
In een volgende aflevering zal ik u uitleggen hoe u te werk moet gaan om uw winst te innen. Maar aangezien dit eens in de 500 jaar is, is daar geen haast mee…

Timo

Welk land heeft de beste infrastructuur? Waar vind je het beste zorgsysteem? Waar moet je heen voor het fijnste klimaat en waar voor een warm bad als het gaat om cultuur? En als je nou alle facetten van alle landen met elkaar vergelijkt, en je maakt daar een soort gemiddelde van, wat is dan het land met de allerideaalste kwaliteit van leven? Nou, wat dacht je…?
Eh bien évidemment. Hoewel er natuurlijk altijd ook nog wel wat kritische kanttekeningen te maken zijn.

Razend druk is het vanaf 21 januari op een nieuwe site van het departement Saône-et-Loire in de Bourgogne. Zo’n 2,5 miljoen stukken uit het archief vanaf de Franse Revolutie zijn hier terug te vinden. Niet alleen het bevolkingsregister maar vooral het oude kadaster (napoléonien) is interessant. Van elke gemeente kun je originele kaarten vinden. Zo vond ik een kaart uit 1862 waar mijn huis nog (al) op staat. Leuk!
Maar ja, je moet wel in het departement 71 wonen, anders zul je je vooralsnog tevreden moeten stellen met kaarten van het huidige kadaster. Die kaarten zijn trouwens vooral handig als je nu een huis(je) op het oog hebt.

Ik bedoel maar… soms is het moeilijk om te bepalen waar het commerciële ambacht ophoudt en het ambachtelijk kunstenaarschap begint. De fotoretouche begint al aardig op kunst te lijken wat mij betreft. En als we het daar over eens kunnen zijn, dan is Christophe Huet de Rembrandt van de photoshoppers. Wat die man kan met camera en computer gaat alle voorstellingsvermogen te boven. Nu is het wel vaak zo dat het basisconcept bedacht wordt door een art director, die dan zegt wat hij ongeveer in beeld wil krijgen. Vervolgens gaat echter toch de reclunstenaarograaf aan de slag om het allemaal waar te maken. Vervreemdend, vooral ook omdat het soms zo echt is, dat het wel echt lijkt.

Niet erg Frans, behalve dan dat de initiatiefnemers uit Lyon komen. Verder is het een verzameling grafisch design, of gewoon design. Van alles moois. Maar daar is een weblog óók voor bedoeld. Niet alleen dom informatie geven, en linkjes naar nuttige sites. Ook af en toe iets moois delen: een trouvaille. En zo is het toch weer heel erg Frans. Objet Graphik.

Voor als je je verveelt op een regenachtige zondag…

Serie “courts métrages” reeds uitgezonden op M6.
Er zijn er inmiddels 150…

Voor alle filmpjes kun je terecht bij dit blog

Op youtube staan ze uiteraard ook.

Na meer dan 20 jaar in Zuid-Frankrijk gewoond te hebben, werd het weleens tijd om een aantal van mijn ervaringen op papier te zetten. Want ik heb nogal wat meegemaakt met die Fransen. Van leuk tot dramatisch en van geweldig tot om-te-huilen. Natuurlijk kan ik hier in één stukje geen 20 jaar samenpersen. Maar als het leuk is (en blijft) dan kan ik er nog wel een vervolgje op schrijven. Ja, waar mee te starten? Over pastis? Of de buitenlanders aan de Cote d’Azur? Of de makelaars (of alles wat daarvoor wil doorgaan) ? Nou vind ik dit laatste wel een heel leuk onderwerp omdat de makelaardij hier echt op een western lijkt. Inclusief cowboys , runderen, en ander gespuis. Maar ik kan het ook over service hebben. Iets wat nog niet uitgevonden is in Frankrijk. Vroeger stond het tenminste nog onder op het menu in het restaurant “service pas compris”. De tekst is ondertussen verdwenen, maar de service is nog altijd op hetzelfde 0-peil blijven hangen. Toen ik hier meer dan 20 jaar geleden naartoe verhuisde was het me al meteen duidelijk dat er een gat in de markt was voor service hier. Wat bedoel ik daarmee? Is het u nooit overkomen dat u een restaurant binnenkomt en de serveerster u aankijkt met een blik van “wilt u nu écht hier gaan eten, want dan moet ik gaan werken”? Of zoals Bigard het zo leuk zei: komt u met een tennisracket naar binnen en vragen ze “voulez vous manger”? “Non, je viens jouer une partie de tennis!!”
Nadat ik hier wortel geschoten had (dankzij een leuke job in the IT), kwam ik af en toe wel landgenoten of andere buitenlanders tegen die ook wel een stulpje aan de Côte d’Azur wilden, maar niet echt wisten hoe ze dit moesten aanpakken. Verhalen zoals “had ik een huis gezien op internet, afspraak gemaakt (met voeten en handen. Nou ja, zover dat gaat over de telefoon), vlucht genomen, kom ik aan, is het huis verkocht”. Enfin, dit soort dramaverhalen zijn er genoeg te vinden. Googled u maar eens “nederlanders zoeken stulpje in Frankrijk drama” en u krijgt zo een lijst van 3 miljoen pagina’s.
Kortom, deze mensen zochten een “service”. Normaal is dat wat je zou verwachten van een makelaar, maar niet hier. Enfin, ik heb dus een aantal van die mensen een beetje geholpen met zoeken, vertalen , naar de notaris etc. En voordat je het weet ben je zelf “bemiddelaar”. En omdat ik na 15 jaar computeren wel aan wat anders toe was heb ik me dus maar in de househunting gestort. Nu weer even terug naar de “service”. Ander voorbeeldje : Vorige week zat ik hier op het strand en wilde een flesje rosé bestellen. Nou dacht ik “het is nog geen hoogseizoen, dus die bestelling zal er wel doorheen komen binnen 15 minuten”. Maar helaas, na 3 kwartier was er nog geen flesje te bekennen. En inderdaad, de ober had het héél druk met een tafel vol geblondeerde dames inclusief botox lippen en plastic bumpers. Nou begrijp ik best dat de hormonen van de jonge bediende hem als een magneet naar deze tafel trokken ipv van naar een tafeltje met een behoorlijk afgetakelde 50-er. En dan wil ik hem wel een kwartiertje gunnen. Maar 3 kwartier??
Uiteindelijk heb ik het zelf maar opgehaald aan de bar. Ik denk niet dat hij onder de indruk was van de tip…
Ik denk dat ik het hierbij maar even laat. Want alleen al over service (of het gebrek daaraan) kan ik nog wel een halve server vol schrijven, maar ik zal nog wat overhouden voor de volgende aflevering(en?)

Timo Hofstee
Mougins

Frans is niet altijd Frans, dat kan menig vakantieganger beamen. Ik ben zelf eens voor ‘Parisienne’ uitgemaakt met mijn keurige Frans, door een ouwe Breton. Wat op zich een twijfelachtig compliment was, want hij vond dat buitenlands.
Kom je in het zuiden van Frankrijk, dan is de tongval wederom wennen.
Ik geef je de gelegenenheid om, ruim voor je vakantie, te oefenen met plaatselijke accenten.
Ga gewoon naar Accents de France en klik de betreffende regio aan. Ça y est, Corneille est prêt.

Anton Pieck, Rien Poortvliet… wij zijn niet de enigen met tekenaars met een hang naar het natuurlijk-realistische-fantastische œuvre. Ook in Frankrijk hebben ze er eentje: Jean-Baptiste Monge. Ik weet verder niet zo veel van de goede man en de tekeningen die hij maakt zijn ook niet echt mijn smaak, maar we kunnen nu eenmaal niet alleen dingen laten zien die vallen binnen het toch tamelijk eenzijdige esthetische waardenpatroon van bovengetekende. Voor je het weet roept er weer iemand “Definieer kunst!”. Kortom, voor de liefhebbers van kunstige kriebelkitsch presenteer ik: Monge.

Steeds meer en meer Engelse woorden vinden hun weg in het Frans.
Was het in mijn middelbare schooltijd al lachen om le hotdogue, tegenwoordig is het Franse Engels of het Engelse Frans zo ingeburgerd door pc en internet dat veel Fransen er zelf niet moeilijk meer over doen.
Vroeger, ja vroeger was er de Académie Française die ervoor waakte dat de taal puur bleef, want
Le rayonnement de la langue française est menacé par l’expansion de l’anglais, plus précisément de l’américain, qui tend à envahir les esprits, les écrits, le monde de l’audiovisuel
Die invasie van de taal der Anglophones noemen we resp. franglais of franricain.
Veel woorden hebben een Franse evenknie en dat dient dan volgens de puristen gewoon te worden gebruikt. Dus zeg je ‘sac gonflable’ en geen hond weet dan dat je het over een airbag hebt.
Met de komst van internet werd het natuurlijk helemaal fraai.
De puristen spraken van ‘Toile’ ipv ‘Web’, ‘email moest ‘courriel’ worden genoemd.
De termen worden redelijk door elkaar gebruikt ( al leer ik mijn eindexamenleerlingen alle termen, je weet maar nooit).
Het gekste woord van de laatste tijd is ongetwijfeld ‘people.
Hiermee bedoelen de Fransen al die luitjes die in die bladen staan die je bij de kapper leest. Jeweetwel.
Un magazine people is dus een roddelblad. People wordt -schrik niet – tegenwoordig op ze Frans geschreven. En dat ziet er dan zo uit: Pipole
Er is een daardoor nieuw begrip ontstaan! La Pipolisation!
Médiatisation de la vie privée d’une personnalité extérieure au show business.

Overigens is het verfransen van Engelse woorden niets nieuws.
We hadden nl. al fioul en gazole.
Voor ‘weekend’ las ik laatst ‘vicande’ * zucht *.
Waar blijven de inventieve geesten die Franse equivalenten verzinnen?
Ik vond destijds ‘nuvite’ erg mooi voor ‘streaker’.
Wanneer je je nog wat meer wil verdiepen in het franglais, kijk bij Petit dictionnaire de Franglais.

Wanneer je mooie voorbeelden van franglais vindt, meldt ze hier!

Stel je wilt een huis in Frankrijk zoeken en kopen zonder gebruik te maken van de diensten van een makelaar. Bijvoorbeeld omdat je die te duur vindt of omdat je niet vertrouwt op de kwaliteit van de geleverde diensten, of omdat te twijfelt aan de objectiviteit van deze immo-adviseur, die immers werkt in dienst van de verkoper. Dan heb je een probleem. Want nu moet je ineens alles zelf uitzoeken, regelen en oplossen, zonder de rustgevende schijnautoriteit van iemand die je precies vertelt wat je moet doen.

Nu is op het internet ontzettend veel informatie te vinden over huizen kopen in Frankrijk. Deze informatie wordt echter voor het overgrote deel verstrekt door makelaars, die dan natuurlijk vooral uitleggen dat je naar een erkende makelaar moet stappen. Uitleg over hoe je het zélf moet regelen is er ook wel, maar staat her en der verspreid. Als webmaster van particuliere huizensite Immogo vond ik dat jammer. Het is een drempel voor huizenzoekers die zelfs als ze iets leuks vinden op Immogo nog huiverig zijn het koopproces zelfstandig in te gaan. Daarom heb ik besloten zélf de lacune in te vullen met een site die puur en alleen dit onderwerp behandelt.

Ik heb daartoe de samenwerking gezocht met een aantal specialisten die elk vanuit hun eigen discipline een bijdrage hebben geleverd. Ik hoop op deelname van meer adviseurs die particulieren bijstaan in hun Frankrijkproject. Zij hebben vanaf nu een platform: Huis in Frankrijk kopen zonder makelaar.

Iedereen die een substantiële bijdrage levert, krijgt daar reclame voor terug. Voorwaarde is wel dat de deelnemende adviseur geen enkele band heeft met makelaars. Want het is natuurlijk niet de bedoeling om particuliere huizenzoekers via een omweggetje alsnog bij de agent immobilier naar binnen te sluizen.

UPDATE: van een bezoeker krijg ik naar aanleiding van de alinea hierboven het verwijt dat ik mensen met banden met makelaars uit wil sluiten van deze site, terwijl een van de deelnemers nota bene een makelaar ís. Het is waar dat deelnemer 30 à Vendre de ‘carte professionelle’ heeft. Maar deze ‘makelaar’ is er louter en alleen voor de koper, neemt zelf geen huizen in de verkoop, gaat niet voor mensen huizen zoeken (hetgeen een goede band met de regionale makelaars vereist) en accepteert nóóit commissie van de verkoper of diens makelaar. Alleen zó kun je 100% onafhankelijkheid van de makelaars claimen. En wie dat kan, is welkom op Huis in Frankrijk kopen zonder makelaar.

Het is weer de tijd van de vogeltrek.
Wat altijd spectaculair schijnt te zijn is de trek van de kraanvogels.
Ze zijn nogal lawaaiierig.
Vooral het Lac du Der in de Champagnestreek is een verzamelplaats.
(Voor de rest is er geen f… te beleven)
Geluid herkennen?
Je vindt heel veel vogelgeluiden op Chants-oiseaux en voor de grue cendrée moet je naar “Non passereaux” en vervolgens naar “Gruidés”, daar kun je het geluid van een hele groep horen.
Dat kan niet meer missen!
Wanneer je meer wil lezen over de kraanvogel dan begeef je je het best naar Oiseaux.net
Met dank aan Elz voor de inspiratie.

Overigens wordt ‘grue’ zowel gebruikt voor de vogel als voor het apparaat.

Ze was een van de eerste zwarte topmodellen. Bovendien vocht ze voor een goede zaak: ze streed hartstochtelijk tegen de vrouwenbesnijdenis en had hiervoor haar KPLCE opgericht (Katoucha pour la lutte contre l’excision),
Katoucha is, een maand nadat ze plots verdween, verdronken teruggevonden in de Seine.
Wat er precies is gebeurd, is nog niet duidelijk, maar dat horen we ongetwijfeld een dezer dagen.
Ze had een site: Katoucha Niane

Ok. Morgen is schrikkeldag, dat wisten we al, toch?
Let op! In het Frans is dat une journée intercalaire. Een schrikkeljaar wordt année bissextile genoemd.
Wanneer je het eens haarfijn uitgelegd wil krijgen, hoe het allemaal zit met al die verschillende kalenders, dan moet je maar eens bij Techno-science gaan neuzen.

Nu ik het over het woord ‘dag’heb kan ik wel even een probleempje aanpakken > wat is nu het verschil tussen ‘jour’ en ‘journée’? (en ‘an’/ ‘année’ – ‘soir’/ ‘soirée’- ‘matin’/’matinée’)

Wanneer je ‘le jour’ zegt dan bedoel je een kalenderdag. Une journée betreft 24 uur, maar dat hoeft dan weer niet direct samen te vallen met het begin van de kalenderdag.
Une journée de travail kan bijvoorbeeld best pas om 9 uur beginnen….
Vergelijkbaar: un an bestaat uit 12 maanden, maar hoeft niet per se te beginnen op de 1e januari. L’année daarentegen begint de 1e januari en eindigt op de 31e december.
Je leeftijd wordt altijd in ‘ans’ gerekend, niet in ‘années’
‘Soir’ en ‘soirée’ is een verschil wat duidelijker is m.i.: wanneer je het over een soirée hebt dan praat je over iets feestelijks. Le soir, tsja, dan is de zon onder. Zoiets.

Even kort door de bocht:
wanneer je het hebt over een pure tijdsindicactie, dan gebruik je de ‘korte’ versie, heb je het over wat er gebeurt, over de ‘duur’ dan gebruik je de langere versie.
‘Jour’ = absoluut
‘Journée’= relatief

Gaan we nog even door:
Ik heb mijn dag niet: Ce n’est pas mon jour…
Het begint me te dagen: je commence à voir clair…

Worden we ooit echt Frans? Ik denk het niet. En misschien is dat ook niet zo erg, als je kijkt wat je dan allemaal moet doorstaan. Zo schijnt iedereen in Frankrijk te weten wie Richard Gotainer is. Een soort kruising tussen André van Duijn en 1/3 Cocktail Trio of zo. Hij zingt humoristische liedjes over bananen, maakt grappen en heeft ook een site.
Zo. In het hoogst onwaarschijnlijke geval dat iemand tijdens een volgend verjaardagsfeestje begint over ‘de laatste plaat van Gotainer’ ben je nu geheel op de hoogte. En kun je dus zeggen: “Ah, Gotainer! Tu sais, ce n’est pas vraiment mon truc.”

Herinneren jullie je de ‘flashmobs’ (in het Frans foule éclair of mobilisation éclair genoemd) van een paar jaar geleden nog?
Een groep mensen kwam dan op een via internet afgesproken plek bij elkaar om iets ludieks te doen en even snel als het begon, was het weer afgelopen.
In Parijs had de eerste plaats in het Louvre
Flasmobs zijn uit. Bijna.
Het nieuwste is freeze: op een vooraf afgesproken plaats en tijdstip staan ingewijden stil. Doodstil. Hetgeen een vervreemdend effect oplevert. Ze deden het al in New York en in Londen.
Het wordt aangekondigd op TV, oa door Ariel Wizman. Of het dan nog leuk is?
Hij praat overigens over dit blog

Het moet godverdomme niet veel gekker worden! Zelf ben ik toevallig deze week subiet gestopt met de consumptie van alcoholische dranken, maar dat neemt niet weg dat ik vind dat de Franse regering totaal over the top gaat met de wetgeving tegen het alcoholmisbruik. Reclame voor alcohol is verboden. Om die reden is Heineken.fr door de rechter verplicht te stoppen. Dit op aandringen van de anti-alcohol-club ANPAA (Agence Nationale de Prévention en Alcoologie et Addictologie). Het wijnwereldje staat op zijn achterste benen, want dit zou betekenen dat ook alle wijnsites uit de lucht moeten (Ilja let op uw sick!), en dat wijnbloggers niet meer over wijn mogen bloggen en kranten niet meer over wijn mogen schrijven. Er wordt een petitie gestart en andere actie ondernomen, waarbij men heel hypocriet spreekt over ‘het verbod op alcoholreclame via internet’ en het woord ‘bier’ of ‘Heineken’ niet meer valt. En ondertussen… is de oubollige site van het Franse merk Kronenbourg nog gewoon in de lucht. Die zou alleen al om redenen van goede smaak verboden moeten worden. En die ANPAA, valt ie Heineken aan omdat ‘de fransen’ een buitenlands merk willen weren? Nee, dat ligt subtieler, denk ik. Ze kiezen voor Heineken omdat ze géén Frans merk durven aanpakken. Dat kost banen in regio’s waardoor mensen op straat komen te staan, ongelukkig worden en aan de drank raken. Dus dan maar beginnen met de grootste buitenlander. Ik zou tegen Heineken zeggen: zet even een Franse versie online op de Nederlandse site. Wij Hollandais en France maken wel reclame voor Onsch Neerlandsch Pilsch. Roger? Een rondje Heineken voor de hele zaak. En voor mij een glaasje Hollandsche melk.

Elz wijst ons op het bestaan van weer eens een advertentiesite. Maar deze is wel heel fraai. Helemaal gratis. En nog wel met mooie grote foto’s. Ook gratis. Het bijzondere aan deze sites is verder dat hij zich vooral profileert als regionale aanbieder. Dat betekent dat je eerst in je eigen department kunt zoeken, en pas als je daar niks vindt verder gaat kijken. En alles is helemaal gratis, net als onze goeie ouwe marktplaats dat was (daar moet je tegenwoordig flink betalen als je bijvoorbeeld een huizenadvertentie wilt plaatsen). Ik begreep eerst niet waar ze dan hun geld aan verdienen, want reclame staat er ook niet op. Even doorlezen bracht helderheid. Je moet betalen om je advertentie weer bovenaan de lijst te krijgen. Een betaald telefoontje of SMS’je volstaat. Maar je zou de advertentie ook gewoon opnieuw kunnen plaatsen, neem ik aan…
Hoe dan ook, toppie site. En nou maar hopen dat ze niet binnenkort door E-bay worden opgekocht, want dan is het afgelopen met gratis adverteren.

Ça y est!

We staan op youtube! Eindelijk kunnen jullie de produkten zien. Eerst hebben de leerlingen dialogen gemaakt (en hier en daar een zeer originele verhaallijn) en vervolgens hebben ze geoefend met uitspraak ed. en dit is dus het resultaat. Ik ben heel tevreden, maar wat belangrijker is: de leerlingen hebben er zelf enorm van genoten.

Geef vooral jullie mening:

Verhaaltje 1
Verhaaltje 2
Verhaaltje 3

Inburgeren in Frankrijk is toch al niet altijd even eenvoudig, maar soms maken ze het je wel heel erg moeilijk. Neem nu het Vogezendorp Le Val d’Ajol. Daar schijn je andouilles lekker te moeten vinden om er echt bij te horen. Vergeleken bij die worstjes zijn onze frikadellen regelrechte delicatessen. In Le Val d’Ajol vinden ze andouilles echter zo lekker, dat ze elk jaar zelfs een driedaags andouilles-feest houden.
Mocht je na herhaaldelijk proeven onverhoopt van mening blijven dat andouilles niet te pruimen zijn, dan heb je dit jaar de mogelijkheid om je te verdiepen in het dialect van de streek. Tijdens het andouilles-feest presenteert een groepje Kuifje-fans een nieuwe vertaling van één van de meesterwerken van Hervé: “L’effère Tournesol”, Tintin in het Vogezisch patois.

Een uiterst nuttige site op zijn tijd moet kunnen.
Je kunt op de landkaart naar het dichtstbijzijnde ziekenhuis zoeken; er staat van allerlei handigs wanneer je onverhoopt naar het ziekenhuis moet; je vindt er een dico médical, kortom: een site om te bewaren

Ik ben geen jazz-man en had (dus) nog nooit van hem gehoord, maar dat zegt meer over mij dan over hem. RTL meldt dat Henri Salvador overleden is.
De 90-jarige zanger-gitarist maakte furore als jazz-muzikant, maar staat ook (onder het pseudoniem Henry Cording) te boek als de eerste Franse rock’n-roller. Generaties Fransen groeiden op met de muziek van deze man, die niet van ophouden wist. Anderhalf jaar geleden nam hij pas zijn laatste album op.