Van de week keek ik weer ’s naar de statistieken van mijn slapende site Reclameschatjes (nou ja, ‘slapend’… het woord ‘coma’ is dichter bij de waarheid) en zag daar dat iemand de site gevonden had met als zoekterm “www.reclamespotjes.nl”. Waarschijnlijk iemand die een site wil beginnen met die naam en die aan het kijken was of hij nog vrij was (dat was hij op dat moment nog wel en ik had hem bijna snel gepikt, om te pesten), maar nu niet meer, dus die zoektocht was kennelijk niet voor niks. Binnenkort in dit theater. En wat zou er dan op zo’n site moeten komen? Ik denk zoiets als dit. Culturepub is een site vol reclamespotjes uit de hele wereld. Natuurlijk vooral leuke spotjes, want niemand zit te wachten op een stapel stapelgekke huisvrouwen met stapels was die vrolijk zingen dat hun wasmachines langer leven met Calgon. Een vrolijke site, met een echte, levende ‘host’. Een beetje vergelijkbaar met het Nederlandse televisieprogramma ReclameReclame, maar dan op internet. Wat wel jammer is, is dat de navigatie op de site bijzonder onhandig is. Als je een bepaalde categorie kiest (Nederlandse spotjes) en je bekijkt een spotje, ben je meteen je categorie kwijt. Onoverzichtelijk. Maar inhoudelijk wel weer erg in mijn roos, want er zitten echte juweeltjes tussen. Persoonlijk kan ik zo’n site dus tamelijk waarderen. En al ben ik gezien mijn beroep misschien niet helemaal objectief, ik vermoed dat meer mensen zullen smullen van Culture Pub.fr. Dus… Vraag niet hoe het kan, maar profiteer er van!

Petit dictionnaire de la chanson française
http://perso.orange.fr/chanson_francaise/

Even een geintje tussendoor. Niks te doen vandaag?
Leef je uit!!!!!

Notsonoisy.com

Op het –uiteraard Franse- platteland wonen en van niks of niemand meer afhankelijk zijn.
Of bijna niet.
Nou ja, niet alleen lijkt me dat op den duur een eenzaam bestaan, je bent ook niet meer bij de tijd. Ik zou persoonlijk niet zonder informatie kunnen, internet, radio en vooruit, ook tv.
Maar buiten die dingen is het best wel zinvol om na te denken over verspilling en hoe dingen anders zouden kunnen.
Vivre en autarcie… dat zal wel niet geheel lukken, moet ook niet, vinden de mensen achter autarcies.com.
Maar zou het niet geweldig zijn, wanneer je je kunt redden when the whole shithouse goes up in flames? (*vrij naar Jim Morrison).

Dus: terug naar het land, proberen te leven zonder fossiele brandstoffen, op een quasi-autarkische wijze? Volgens de makers van de site moet/kun je in 5 jaar zover zijn.

Het schijnt automatisch in te houden dat je vegetariër wordt. Mmm.

Binnenkort 5 jaar dat ze door FARC wordt vastgehouden: Ingrid Bétancourt.
Op onderstaande site kun je de brief lezen die Ingrid aan haar dochter Melanie schreef.
Aan de vooravond van de oproep van Sarkozy, spraken de kinderen van Ingrid een emotionele boodschap in op de wereldradio. Ik hoorde ze vanmorgen…
Ik kan me er niets bij voorstellen: 5 jaar worden vastgehouden in de jungle, zonder te weten wat er in de wereld om je heen gebeurt.
Ingrid Bétancourt

Heel apart dit. Kwam er bij toeval.
Remi Gaillard is een grappenmaker. En hij doet niks half: hij neemt zich een uitdaging voor en gaat net zolang door tot het gelukt is.
Zijn doel: prouver que n’importe qui peut faire n’importe quoi, n’importe quand, n’importe où.
Kijk naar de hilarische filmpjes die op zijn site nimportequi.com staan. Soms van een simpelheid…
Niet nieuw dit, want hij is al heel wat jaartjes bezig…

De creatie van oorsponkelijke werken kan niet genoeg gestimuleerd worden, in mijn ogen. Zelfs als het gaat om geautoriseerd klip- en knapwerk voor kinderen. Het houdt ze van de straat. Zoals je een schilderij maakt door lijntjes met elkaar te verbinden en genummerde vakjes de juiste kleur te geven, zo kun je ook je eigen tekenfilmpje bij elkaar ministekken op deze site. De cartoonerie is in ieder geval bij die wurm van mij behoorlijk populair – zij het met name passief – en sommige producten zijn nog best lollig ook. Al geeft het taalgebruik wel te denken over het onderwijsniveau in Frankrijk. Of ligt dat aan het medium en kunnen deze kinderen in het echt wél gewoon schrijven? Hoop het. Misschien leuk voor de leerlingen van Dineke? Sukh de vauten!

Om met een deur in huis te vallen. Stuitte op deze site en moest meteen denken aan les hollandais. Het is natuurlijk heel gezellig om over van alles wat te kletsen en ervaringen uit te wisselen. Geweldig dat Krek en anderen zoveel tijd besteden aan het onderhoud van alle discussies.
Dat goede gevoel hangt voor mij in ieder geval samen met een virtuele terugkeer naar de basis: wij met ons. Helemaal niet erg natuurlijk en bovendien leerzaam en vol humor. Kortom: gezellig.
Het zou daarnaast ook interessant kunnen zijn om te kijken of eenzelfde gevoel ook is te ontwikkelen ten aanzien van Europa. Kijk bijvoorbeeld naar het, volgens mij, zeer aardige boek over Europa van Geert Mak, en de wat moeilijker te verteren tv-versie, maandagavond op de buis. Er wordt niet alleen een poging gedaan begrip te kweken voor de cultuur en gewoontes van de lidstaten, maar er is ook een neiging merkbaar om samenhang te genereren ten bate van alle europese burgers.
Terug naar de basis sluit openheid en vernieuwing niet uit. In het prachtige nieuwe boek van Paul Scheffer, Land van aankomst, beargumenteerd de schrijver, dat het de grote uitdaging van onze tijd is, met zijn grote migratiestromen, om een nieuwe cultuur te ontwikkelen waar plaats is voor een ieder. Dt is niet simpel. De zogenaamde multiculturele samenleving lijkt te falen, doordat elke bevolkingsgroep blijft navelstaren en zich niet interesseerd in constructief beleid met anderen.
Deze site en de erachterliggende stroming viel mij op. Tot nog toe zie ik er geen vreemde dingen in en lijkt het me ook interessant te horen wat Les Hollandais als migranten van deze europese stroming vinden. Eén oog op je navel gericht en het andere verziend? Zou je daar hoofdpijn van krijgen?

In deze tijden van arbeidsethos, van aansporingen om meer en harder en `s nachts en zondag en altijd maar te werken bestaan er – Dieu merci! – ook nog Oblomovs. Het recht op luiheid, zo je wilt. Helaas kan ik de helft niet bekijken door mijn `bas-débit` – eigenlijk ook een symbool van onthaasting, maar dan gedwongen – maar wat ik wel kan zien en lezen smaakt naar meer. Meer kijkplezier, welteverstaan, want de site is een initiatief van AlloCiné.
En de subtitel van de site zegt al genoeg: ‘travailler moins pour regarder plus`. Dus aan alle gestressten, gehaasten en anderen in het bezit van ADSL: uw therapie is maar een klikje weg. Zelfs een persoonlijke coach is aanwezig om deze week op Sarkoblomov-achtige wijze te beginnen! Eeen beetje van de eerste en veel van de tweede, dat wens ik u van harte toe!

Voor de educatievelingen onder ons, en anderen die graag met kaarten spelen – geografische kaarten wel te verstaan – heeft de Franse publieke omroep een informatief puzzeltje gemaakt. Leuk en informatief om kennis te maken met de administratieve indeling van Frankrijk. Wie daarna nog iets meer wil weten kan nog altijd bij Quid terecht. Maar voor degenen die graag speels blijven, is er nog genoeg af te struinen aangaande berg- en wijngebieden, departementen en dialecten, steden en oude stenen van Frankrijk dankzij het Institut de la Providence (what’s in a name…?). Veel verantwoord speelplezier toegewenst!

Hij is een beetje buiten beeld geraakt, maar is tegenwoordig wel een echte HeF’er. Vandaag de dag scoort Patrick Kluivert voor Lille. Het was overigen niet genoeg om de overwinning te brengen tegen Marseille.

Al veel eerder is er een woordenboek uitgebracht over dat speciale taaltje van de ‘banlieues’, oplettende lezertjes weten dat nog.

Kennelijk was er nog ruimte voor nog een, want 10 jongeren uit de wijk Bois-Sauvage / Evry, jongens en meisjes tussen 18 en 25 jaar, hebben meegewerkt aan een lexicon van de banlieues, hierin ondersteund door de organisatie “Permis de Vivre la Ville”.

Van het klassieke Verlan (zie eerder log via argot, arabisch, le ‘rom’( de taal van de tziganes), hebben ze gedurende 3 jaar 241 termen bij elkaar gesprokkeld. Iedere term is voorzien van een illustratie (dat kan bijvoorbeeld een gewoon plaatje zijn, een ‘tag’ of een cartoon, een teken). Cédric Nagau verzorgde de illustraties.

Leuk voor de Kerst, want de Sint zal hem wel niet op tijd in huis krijgen.

Lees en beluister dit artikel uit L’Express
En luister en lees bij Le Monde

*Bedankt, NRC, voor de inspiratie

Ik weet, het ligt aan mij. Ik kan er niet tegen als mensen hun website willens en wetens bij elkaar jatten. Daarom spreek ik ze er op aan. Is dat slim? Ik denk het niet. Maar ik kan het niet laten. En als ze dan ook nog eens verongelijkt reageren… Hier heb je er weer eentje:

Toontje met de knip- en plakhandjes
Twee weken geleden kreeg ik een mailtje van ene Toon H. van internetbedrijf F., of ik een link wilde plaatsen naar de site van een toeristisch bedrijf in Frankrijk. Ik ging kijken naar de desbetreffende site. Helaas was die spuuglelijk en volgeplempt met van het net geplukte animaties. Duidelijk bij elkaar gesprokkeld. Niet interessant genoeg om te linken. Nieuwsgierig geworden ging ik naar de site van de afzender van het mailtje, een ‘professionele leverancier van internetdiensten’ van Nederlandse afkomst. Zo mogelijk nog lelijker. De Nederlandse teksten waren rommelig geschreven, maar de man bood zijn diensten tevens aan via een paar Franse pagina’s. En dáár kon ik weer geen enkele taalfout in ontdekken. Te goed om waar te zijn. Dus ik googlen. En ja hoor, de Franse versie van Fourtags was van voor tot achter bij elkaar gejat. Gewoon, van een vijftal Franse concurrent-sitebouwers en providers. Ik mailde dus de eigenaar met een verontwaardigd:

Hallo,

Jullie denken toch niet dat ik een link ga plaatsen naar een site gebouwd door iemand die grotendeels gestolen teksten gebruikt om reclame te maken? Sorry, maar je moest je schamen.

Krijg ik snel daarna een mailtje terug:

Sorry Gregor,

Toon H.

Kortom, ík ben de ongelikte Hollander en ík moet me schamen dat ik hém op de vingers tik. Vervolgens ben ik verder gaan googlen, om te ontdekken dat ook de oogtergende sites die die vent voor anderen bouwt (volgens zijn prijslijst kan dat tot wel 2.790,- euro kosten) dikwijls vol staan met gestolen teksten. Soms zelfs inclusief de vormgeving van de oorspronkelijke site! En altijd met onderin de vermelding: Copyright © 2007 F. Toon H.
Sterker, ik ontdek dat hij een speciale pagina over plagiaat heeft, met een verontwaardigde en bevlogen tekst in het Frans over hoe sites geplagieerd kunnen worden en wat je daartegen kunt doen. F. biedt natuurlijk een oplossing tegen dit soort schandelijk plagiaat. Alleen is ook deze tekst… letterlijk gestolen!

UPDATE: Intussen heeft de heer H. eieren voor zijn geld gekozen en besloten een nieuwe site te bouwen, met alleen Nederlandse teksten. Zelfgeschreven en dat lees je. Omdat het doel – een einde aan de plagiaat – bereikt is, heb ik de verwijzingen naar zijn naam en die van zijn site verwijderd. Ik word nog mild op mijn oude dag!

Hoe vervelend is het om onder een kartonnen doos te moeten slapen? Valt wel mee. Mits de kartonnen doos de opdruk is van een luxe dekbedovertrek (en mits daar een lekker dekbed in zit natuurlijk). De dekbedovertrekken en kussenslopen van Le Clochard zijn het initiatief van een stel jonge reclamemakers die in het kader van Heel Holland Helpt dit initiatief ontwikkelden om zwerfjongeren onder hun kartonnen dozen vandaan te krijgen. De winst van het bedlinnen gaat naar zwerfjongerenprojecten. Heeft behalve de naam geen reet met Frankrijk te maken, maar ik vond het leuk genoeg om hier toch te vermelden. Als je nog een origineel en nuttig én liefdadig kerstcadeautje zoekt… je kunt de kartonnen hoezen online bestellen.

Geld stinkt niet, vis wel. Dus heeft de Franse minister van visserij een magistraal plan bedacht om de overbevissing tegen te gaan. Le Figaro meldt dat hij belasting op vis wil gaan heffen, vermoedelijk één tot twee procent op de prijs. De minister denkt dat er dan niet alleen minder vis gevangen zal worden. Hij verwacht dat vissers bovendien minder dieselolie zullen verstoken als er toch minder vraag naar vis is.

Iedereen kent de Larousse toch? Al is het alleen van naam. Daarnaast heb je dan ook nog de Robert Grand ét Petit…

Er is er nog een het vermelden waard en dat is de
Nouveau Littré

Émile Littré (van 1801 wastie) is in de 40-er jaren van de 19e eeuw begonnen met zijn levenswerk. Dat was het ontstaan van de Grand Littré. De moeder van alle woordenboeken en het point de départ van zowel Pierre Larousse als Paul Robert, jawel.

Ik vind de Nouveau Littré er wel uitzien als een echt Sinterklaaskadootje.

Minuscule is half documentaire half animatie over het dagelijkse leven van ‘het’ insect. Vaak in absurde situaties. Volgens de makers is het een fusie tussen National Geographic en Tex Avery. Er zitten geen dialogen in (dus geen Franse lessen deze keer).
Maar het is zo ongelooflijk mooi gemaakt, met oog voor detail. En af en toe een knipoog naar bekende films of TV- series.

Het is geproduceerd door Futurikon, dat zijn sporen allang heeft verdiend. (laatste film voor het grote doek:Le vilain petit canard et moi)

Enfin: struin maar eens bij Minuscule
Prachtig gemaakt, zet vooral je geluid hard aan!
Ik heb genoten van die pestkop van een lieveheersbeest

Ben al weer bezig de werkweek naar Parijs voor te bereiden. Vorig jaar hebben we Versailles overgeslagen. Ik herinnerde me van vroeger eindeloze wandelingen door oninteressante kamers. Maar ja, dat was vroeger. Een ander argument om er niet heen te gaan, was dat er in Parijs zelf al zoveel te doen was dat we al tijd te kort kwamen. Laat staan enz enz.
Ik heb nu een site ontdekt die maakt dat ik weer heel veel zin krijg om Versailles te herontdekken.
Gaat dat zien: Chateauversailles.fr, Versailles numérique. Niet nieuw, want al 2 jaar gaande, dit project. Het moet van Versailles opnieuw een innoverende plek maken, net als in de tijd van Louis XIV.

Hoog tijd voor weer es een handig logje
Een tijd geleden linkte ik Orthonet
Nu een vergelijkbare site, die ook graag de puntjes op de i zet:
La ponctuation.com
Ging het bij de eerste site vooral over de schrijfwijze, deze site houdt zich exclusief bezig met leestekens en het gebruik van hoofdletters.
“Ah ! La ponctuation ! Comme cela exaspère !”
…….wordt er verzucht in de 1e regel. Mag wel zo zijn en zonder leestekens is een tekst misschien best te lezen, maar met is het in ieder geval een stuk duidelijker. Probeer maar eens een tekst waar geen leestekens in staan hardop te lezen de 1e keer dat je hem ziet je zal zien dat zal niet meevallen want je mist waar je een accentje moet leggen waar je een rustpauze kunt nemen op fora hebben sommigen mensen er een handje van zo te schrijven worden ze boos wanneer iemand er wat van zegt want ze vinden dat dat moet kunnen dus

Een andere handige site is Ecrire sans faute.com

Ook Frankrijk blijft uiteraard niet verschoond van reality-tv…..
Op TF1 kun je tegenwoordig Pascal aan het werk zien.
Hij begeleidt als een soort grote broer ontspoorde jongeren. Echt hopeloze gevallen, die hun moeder slaan, niet naar school gaan etc.
Hij heeft 10 dagen om ze weer op het juiste spoor te krijgen. Families die een zenuwinzinking nabij zijn, waar de gezinsleden elkaar naar het leven staan, dat moet wel boeiende TV opleveren. Daarbij vergeleken is Supernanny een soort van Ti-Ta-Tovenaar.
Ze krijgen veel aanmeldingen, vertelt de rédacteur en chef Lionel Delfini. Van zowel wanhopige ouders als van jongeren zelf. Jongeren onder de 16 vallen sowieso af, dat is te jong. De selectie hangt uiteindelijk af van zowel de motivatie van een familie als van de persoonlijkheden. Men waagt zich niet aan delinquenten en/of gedrogeerden, die worden doorverwezen naar de reguliere hulpverlening. Uiteindelijk blijven er 3 families over, die men gedurende 10 dagen van dichtbij volgt. En uiteindelijk blijft het meest urgente geval over.
Maar onze Pascal pretendeert niet onfeilbaar te zijn: er zijn ook 2 gevallen mislukt, jongeren die weer in oude fouten vervielen.
Overigens hebben ze wel een grens, deze reality-tv-makers: fysiek geweld wordt niet uitgezonden.
Voorproefje?

Uitzending vanavond

(bron: AFP)

Het Nederlandse detacheringsbedrijf, sponsor van de basketbalclub Eiffel Towers, is er na een wilde biedingsrit in geslaagd een stuk wenteltrap uit de echte Eiffeltoren te bemachtigen voor 180.000 euro. “Een hoop geld voor een stuk schroot”, was het commentaar van de veilingmeester. Maar Kurvers, de baas van Eiffel, was er blij mee, al gaf hij toe dat hij met deze prijs wel aan het eind van zijn touwtje was. Nou ja, niet getreurd. Goede investering. Volgens mij verdienen ze het aan free publicity ruimschoots terug. Kun je nagaan, ze scoren nu alweer gratis reclame op het geronnommeerde weblog Hollandais en France!

Zonder voor anderen te willen spreken, heb ik de indruk dat wij HeF’ers Frankrijk allemaal een prachtig land vinden. Een enkeling is zelfs Trots op Frankrijk.
Welnu, tijd om wakker te worden. We hebben oogkleppen op. We kijken zorgvuldig naar de mooie kant van Frankrijk, maar we vergeten de lelijke kant. Ga voor de grap eens even buurten bij Cités de France. De maker maakte maar liefst 265 filmpjes over de naoorlogjes betonflatdorpen, maar al na een paar filmpjes vergaat de lust tot kijken je. Het klinkt wat cru, maar je begint je af te vragen waarom de jeugd uit de banlieue zich twee jaar geleden beperkte tot het in brand steken van auto’s.
Hier wil je nooit van je leven naar toe, in tegendeel. Desnoods vlucht je naar Slotervaart…
Geen zin om 265 filmpjes te kijken? Er is een bondige samenvatting, compleet met nostalgische terugblik.

“Ik heb niks te doen!” De eeuwige kinderklacht is nu met een paar klikken uit de lucht, want op de site Mes Coloriages vind je honderden kleurplaten met vele vele onderwerpen. Van Disney-figuren tot actiehelden, van Babar tot mandala’s. Dus vanaf nu is het antwoord aan kinderen die zeuren: “Kop houden en kleuren!”

Spreek je behoorlijk Frans en heb je wat wetenschappelijke interesse? Dan is Parijs in het weekeinde van 24 en 25 november de place to be. Zo’n 30 universiteiten en hogescholen houden dan open huis om den volke kond te doen van hun schatten. Lezingen, debatten, exposities, het gaat maar door.
Aan variatie geen gebrek. Zo verdiept de Sorbonne zich onder meer in de vraag of de middeleeuwse islamitische wereld ook tovenaars kende. De beroepsopleiding voor journalisten gaat in op de persoonsverheerlijking in de Franse politiek, die nog nooit zo erg geweest zou zijn als nu. Het Katholiek Instituut gaat op zoek naar de weerklank van het Ave Maria in het moderne lied. Op de Gewone Superieure School (beetje tegenstrijdige, maar nietszeggende naam) worden de portretten van oudere mensen sinds de renaissance onder de loep genomen. De prijs voor de meest wezenlijke vraag gaat waarschijnlijk naar de hogeschool voor moderne techniek: is het universum wel stabiel?

Franse informatica-termen voor Dummies. Zoiets.
Hebben we al eerder gehad.
Ik kan het logje alleen niet meer terugvinden, maar het was nog op het aloude weblog. Op het huidige had ik het al eens over de juiste benaming van de toetsen.

Deze link gaat meer specifiek over internet: olecorre.com