Een spook waart door Europa. Het is het spook van de volkswil, dat zich via een digitale kettingbrief verspreid. En wat wil het volk? Dat het Europees Parlement nou eens stopt met eens per maand van Brussel naar Straatsburg verhuizen (en weer terug) alleen omdat Frankrijk dat zo’n fijn idee vindt. Het gaat immers om een steeds terugkerende miljoenenverslindende operatie zonder enig nuttig doel. Diverse europarlementariërs zijn een handtekeningeninzamelactie begonnen tégen de verhuizingen. Daarvoor zetten ze helaas het verfoeilijke middel van de kettingbrief in. Ik kreeg zo’n brief met het verzoek hem door te sturen naar al mijn vrienden, maar dat weiger ik. Ik ken mijn vrienden, en die vinden dat allebei erg vervelend. Jullie HeF’ers kan ik er echter best mee lastig vallen, vind ik. Het gaat immers over Frankrijk en het gaat ook Nederland aan. Je kunt hier online je steun betuigen en zo – wie weet – Europa heel veel geld besparen.

Wat een man wil, is overal op de wereld hetzelfde (vooropgesteld dat aan de eerste levensbehoeftes is voldaan): leuke elektronische speeltjes, snelle autos en heerlijk eten. Nu zijn er verschillende sites die op mannen zijn gericht, maar 01men is wel een hele leuke die het bezoeken waard is.

Met medewerking van Ger Verhoeve van De Franse Verleiding presenteert HeF periodiek een extract uit een reisverhaal. Dit keer gaat het over een personeelsuitje van de Shell in 1952. Op weg naar Parijs…

…Opeens, midden op een steile helling, vertikt de motor het weer. Angstig is het. Er wordt besloten uit te stappen en het kleine stukje naar een cafe op het Marktplein te voet af te leggen. Al spoedig zitten de meesten onzer achter een glaasje rode of witte wijn en bij het afrekenen wordt de kellner tot wanhoop gebracht, omdat hij tientallen biljetten van 1000 frs. te wisselen krijgt. De bus is gelukkig weer rijvaardig en we gaan verder. De weg kronkelt en stijgt dat het een lieve lust is. Bij iedere overschakeling – en dat zijn er vele op dit traject – is iedereen attent, maar het blijft goed gaan. De avond begint te vallen en als we in de buurt van Le Bourget komen, is het haast donker. In de verte voor ons zien wij een zee van licht. Daar is Parijs, het doel van onze reis. Om half tien rijden wij de stad binnen. Wat zal er omgaan in Smits, die voor de eerste maal zijn bus door een vreemde wereldstad in avondverlichting moet brengen? Ineens doemt het kolos van de Arc de Triomphe op, een over de gehele wereld zeer bekend beeld, maar in werkelijkheid oneindig veel machtiger en imposanter dan de afbeeldingen doen vermoeden. (…) Lees verder op De Franse Verleiding!

Gister begonnen. En de berichten over de laatste filmhype (ik krijg de naam even niet uit mijn toetsenbord…) getuigen niet van een juichend enthousiasme. We zullen het wel merken.

Met de vakantie in zicht en de eventuele vrijpostige buurman, die zijn scheerlijnen wel heel erg kruist met de jouwe, of de vrijpostige buurvrouw die een strandlaken op die strandstoel legt waar jij de jouwe al uuuuuren eerder had gedeponeerd (misschien had je dit rennend voor het ontbijt al gedaan!) in gedachten…
Dat soort lieden wil je natuurlijk wel adequaat te woord staan.
Hulp is onderweg
Wanneer blijkt dat de buurvrouw uit Letland komt en de buurman uit Opper-Volta? Pas de problème!

Voor de moraalridders onder onze lezertjes: ik heb het niet geschreven, ik ben alleen een doorgeefluikje.

UPDATE! DE RESULTATEN ZIJN BINNEN!

Via een omweg ontdekte ik een site over het fenomeen dactylogica: tenen lezen. Het blijkt dat je uit de vorm en stand van iemands tenen allerlei zaken over diens karakter kunt aflezen. Zo beweert tenminste de auteur: Imre Somogyi. Nu ben ik zo’n beetje beroepsskepticus, iemand die ook al niet gelooft in handlijnen, sterrenwichelaarij, parapsychologie en homeopathie, en die zelfs af en toe vraagtekens zet bij het bestaan van God (afkloppen maar). Gewoonlijk zou de ontdekking van deze site voldoende zijn geweest voor een hilarisch stukje en dat was het dan weer.

Maar… ik had inmiddels om een andere reden aardig contact met de auteur. En zomaar een bekende afzeiken… dat doe je niet. Dus besloot ik hem te vragen of hij bezwaar had tegen een kritisch – en badinerend – stukje.
Imre antwoordde dat hij dat wat makkelijk vond en bood aan mijn tenen te lezen, zodat ik op basis van zijn analyse tenminste een artikel met wat meer inhoud kon schrijven. Maar dat vond ik weer te makkelijk. Hij weet wie ik ben en kan op basis van mijn internetaanwezigheid heel aardig inschatten hoe door en door perfide ik ben. Daar heeft niemand mijn tenen voor nodig.
We kwamen tot het volgende compromis: een willekeurige bezoek(st)er van deze site stuurt mij een foto van boven- en onderkant van zijn of haar tenen. Plus een zo objectief mogelijke karakterschets van zichzelf. Beste eigenschap, slechtste eigenschap, manier van omgaan met anderen, verbeterpunten, opvallende karaktertrekken, etcetera. Heldere keuzes maken!
Imre krijgt alleen de foto’s en maakt daarmee zijn eigen analyse. Vervolgens leggen we de twee karakterbeschrijvingen naast elkaar om te kijken hoe de match is. Geinig toch?

Overigens is Imre allerminst bang met de billen bloot te gaan. Hij bereidt momenteel met de stichting Skepsis een uitgebreid onafhankelijk onderzoek naar de waarde van zijn theorieën voor. Net zoiets als dit maar dan serieus en wetenschappelijk verantwoord.

Dussssss: wie stuurt mij zijn tenen? Niet online vertellen dat je het doet, natuurlijk, je identiteit moet geheim blijven. Het mogen ook de tenen van je partner of je kind zijn, trouwens, als er maar een eerlijke en liefst niet te summiere karakterschets bij zit. Ik ben benieuwd!

DE RESULTATEN
Hieronder staan de voeten van een van onze vaste gasten, ter beoordeling opgestuurd naar Tenenlezer Imre Somogyi. Onder de voeten plaats ik de uitgebreide dactylogische analyse van Imre. Ik ben nieuwsgierig of jullie aan de hand van zijn verhaal proefpersoon A, aan wie deze voeten toebehoren, kunnen herkennen. Over een paar dagen plaats ik ook de zelfanalyse van ‘A.’ zodat we kunnen kijken of jullie daarmee wél (of nóg beter) kunnen ontdekken wie A is. In ieder geval toon ik hierbij respect voor deze proefpersoon die bereid was hier met de …uhm… voeten bloot te gaan.

Analyse Imre Somogyi
Uit de rechter voet blijkt dat A er moeite heeft ‘nee’ te zeggen als er om hulp wordt gevraagd. Bij het dienstbaar zijn worden de eigen grenzen regelmatig overschreden.
A uit zich diplomatiek en vriendelijk, kiest voor het harmoniemodel boven
harde confrontatie en botte directheid. Alleen als ergernis en boosheid
actief is wordt dat aardig zijn even aan de kant gezet.
Er is altijd eerst een zekere twijfel of A wel zal meedelen wat er in het hoofd omgaat. In de loop der tijd is geleerd directer en spontaner te zijn en uiteindelijk wordt er toch gecommuniceerd wat wordt gedacht.
Het wensenpakket is realistisch en aangepast aan de mogelijkheden.
Als A iets wil wordt dat met veel energie gerealiseerd. Tijdens actie staat A niet echt open voor de mening en de hulp van anderen. Is geneigd solo te gaan en weinig assistentie van anderen te accepteren.
Als A in actie wordt geblokkeerd ontstaat er forse irritatie en boosheid die heftig en direct wordt geuit en lang aanhoudt.
A heeft sterke neiging de eigen situatie en het eigen leven te willen controleren. Als dat niet lukt omdat anderen de baas willen spelen leidt dat tot onzekerheid en boosheid.
A heeft een goed geheugen, vergeet niet wat is aangedaan, maar ook de leuke en goede zaken worden net als de minder positieve ervaring herkauwd.
Ervaringen uit het verleden spelen een behoorlijke rol in het heden en dat verhindert vaak een positieve instelling ten opzichte van wat nog komen moet. Op het moment dat de foto werd gemaakt speelde onzekerheid en het niet onder controle hebben van een situatie een zichtbare rol. (Onzeker voor iets in de nabije toekomst?) Kan slechts met veel moeite afscheid nemen en wordt furieus als iemand zonder toestemming zich iets toeeigent dat van A is.
Als A in een rationele bui is, denkt, redeneert, wordt het gevoel van A zelf en het gevoel van anderen afgeschermd. Als er wordt gedacht moet het hart even worden uitgeschakeld.
De gevoelskant van A staat open voor het gevoel van anderen. Daardoor wordt
er goed geluisterd naar wat anderen intuïtief beweegt. Dat wordt ook verwerkt en gemixt met het eigen gevoel.
Creativiteit, intuïtief handelen, is zeer sterk ontwikkeld en de meest
dominante energie van A.
Zodra een creatieve actie wordt ingezet, gaat dat in toenemende mate met voortvarendheid en enthousiasme gepaard. In creatieve processen wordt wel opgestaan voor de inbreng van anderen.
Na enige aarzeling houdt A veel van wat er zelf creatief gepresteerd is. Op sommige momenten verbaast A zichzelf en anderen door helemaal vol te zijn van de eigen creatieve uitingen.
In de relationele sfeer wordt liefde ook wel geuit maar met enige gereserveerdheid en een zekere argwaan ter voorkoming van kwetsuren. Eerst maar eens vertrouwen krijgen en dan pas een knuffel uitdelen of ontvangen.
A heeft redelijk veel vertrouwen wat de onzekerheid die af en toe ogenschijnlijk zonder rede toestaat, compenseert.
Fysieke en seksuele avances gaan hoofdzakelijk van A zelf uit. Alleen als er vertrouwen is gewonnen wil A matig openstaan voor toenadering van anderen.

Het meest opvallende van A is de daadkracht en de creativiteit die gepaard aan liefde wordt geuit.

————
En hier volgt de persoonlijke inschatting van het eigen karakter van de proefpersoon, natuurlijk opgeschreven vóór de analyse van Imre binnen was:
————

Positief ingesteld persoon, met veel “creatieve” denkkracht en een sterke intuïtie. Ben graag doelgericht en lever geen half werk. Ben erg beschermend en verzorgend van aard. Denk hierbij niet aan het rondlopen met een po, want tegenwoordig is dat meer mentaal.

Ik ben ondernemend en vernieuwend en daardoor wel eens vermoeiend voor de behoudende typjes. Soms onzeker en daardoor nog wel eens het sloofje geweest. Ik kan niet tegen een slechte sfeer, verdraag geen onrecht en zal altijd proberen te zoeken naar reeele oplossingen, een bruggenbouwer dus.

Ik hou van dieren en mensen, al kan ik met botte, starre, dominante, veroordelende types niks beginnen. Waarschijnlijk is dat omdat ik helemaal tegenovergesteld ben.

————

Frappant, wat?
Imre: Creativiteit, intuïtief handelen, is zeer sterk ontwikkeld en de meest
dominante energie van A.
A zelf: Positief ingesteld persoon, met veel “creatieve” denkkracht en een sterke intuïtie.

Imre: Als A iets wil wordt dat met veel energie gerealiseerd. Als A in actie wordt geblokkeerd ontstaat er forse irritatie en boosheid
A zelf: Ben graag doelgericht en lever geen half werk. Ik ben ondernemend en vernieuwend en daardoor wel eens vermoeiend voor de behoudende typjes.

Imre: A uit zich diplomatiek en vriendelijk, kiest voor het harmoniemodel boven harde confrontatie en botte directheid
A zelf: Ik kan niet tegen een slechte sfeer, verdraag geen onrecht en zal altijd proberen te zoeken naar reeele oplossingen, een bruggenbouwer dus.

Bovendien komt in beide verhalen het woord ‘onzeker’ terug, in relatie met ervaringen uit het verleden.

Eerlijk gezegd vind ik het een groot succes voor Imre. Al blijf ik natuurlijk skeptisch, want een onderzoeksgroep van N=1 is allerminst wetenschappelijk verantwoord. Toch vrees ik dat de stand is:
Skeptici: 0 Voetenlezer: 1!

Maar van wie zijn die tenen nou?

Waar ik eerder deze week een manier presenteerde om luchtfoto’s van je eigen plekje in Frankrijk op te zoeken, wil ik nu hetzelfde doen met de kaarten van Cassini. We hebben vorig jaar al eens aandacht besteed aan deze Italiaan, die zo’n beetje heel Frankrijk in kaart heeft gebracht. Maar nu is zijn erfgoed ook écht via internet beschikbaar gemaakt, in Flash. Heel vergelijkbaar met de luchtfoto’s van IGN en Pages Jaunes. Alleen kun je niet ‘trekken’ met je muis maar moet je op pijltjes klikken. En de resolutie is lager, maar er zitten ook wat eeuwen tussen. Hoe dan ook interessant om te kijken of je hameau of lieudit er tussen staat. Veel plezier!
(her)Vindplaats: de site van Ruud

Raar woord eigenlijk: “Ombudsman” WTF is een Ombud? In Frankrijk hebben ze ook iemand die bemiddelt tussen volk en autoriteiten. Die heet echter gewoon Le Mediateur de la République. Tot 2012 is Jean-Paul Delevoye de man die pal staat voor het recht van de burger. Dat doet hij niet alleen. Er zijn gedelegeerd ombudsmensen in elk departement, en wel gehuisvest in laagdrempelige gebouwen (ik verzin het niet, dat staat er!) zodat eenieder hun hulp in kan roepen. “Gut”, zul je vragen, “Krek., waarom weet je dit allemaal?” Vrees niet, dat zal ik je even haarfijn uitleggen.
Ik heb een conflict met de burgemeester. Die heeft vóór mijn verbouwing vijf maanden tijd gehad het gemeentelijke weggetje naar ons huis te verstevigen, zodat er vrachtwagens met keien overheen konden rijden om de weg langs mijn huis (op eigen terrein) begaanbaar te maken voor de bouwlui. In die vijf maanden is niks gebeurd. Een week voor de bouw zou starten reageerde hij wat kregelig op een ongeruste fax van mij. Hij had mijn brief heus ontvangen en het zou allemaal in orde komen. Twee dagen later lag er een laagje asfaltschraapsel op het weggetje, waardoor de blubber onzichtbaar was. De eerste de beste vrachtwagen zakte weg en moest zijn lading op het weggetje lossen om zich te kunnen bevrijden. Ik heb toen in arren moede het gemeenteweggetjes maar laten verstevigen.
Gisteren klopte ik bij de gemeente aan om de verklaring van de beëindiging van de werkzaamheden in te leveren. Ik sprak de burgemeester aan en probeerde hem te overreden ten minste het materiaal te betalen. Dat ligt er nu toch, en volgens zijn zeggen zou hij er gewoon overheen asfalteren. Dus hij hoeft het niet meer aan te schaffen. Als hij de steenslag betaalt, zou ik de uren van de terrassier voor mijn rekening nemen.
Maar de burgemeester weigerde. Het was niet zijn schuld. Ik had niet zelf actie mogen ondernemen. Dus dat ik heb geïnvesteerd in de gemeentelijke infrastructuur is mijn probleem. Voor de goede orde: het gaat om 4.000 euro. Toch geen kattepis. Nou wil ik niet meteen naar de rechter stappen, dus heb vanmiddag een brief geschreven waarin ik de burgervader vraag zijn mondeling aan mij meegedeelde beslissing te heroverwegen (argumenteren op papier is makkelijker dan tegenover iemand die door je argumenten heen praat. In het Frans.). Doet hij dat niet, dan sleep ik hem voor de Mediateur. Wordt vervolgd. Vrees ik.

Al dat gegroei ook altijd! Grote ondernemingen zeggen dat ze staan voor een duurzame ontwikkeling, als basis voor groei. Dit klopt niet. Groei kan nooit duurzaam zijn, want groei kost altijd energie. Dus er moet altijd iemand harder werken, of er moet meer ontgonnen worden, of meer geïnvesteerd. De Casseurs de Pub ofwel de Reclamebrekers willen hier actief tegen optreden. Zijn zijn voor de ‘décroissance’. Wat een marketingmanager ‘negatieve groei’ zou noemen. Ze willen dus dat het allemaal minder wordt! Tja, dat is geen populaire boodschap. Ga maar eens aan de kiezers uitleggen dat ze minder gaan verdienen, zodat ze minder kunnen uitgeven, zodat de fabrieken minder hoeven te produceren, waardoor de vervuiling afneemt en iedereen uiteindelijk gelukkiger wordt. En oh ja, je moet ook in een kleiner auto’tje gaan rijden! ’s Kijken hoeveel stemmen je krijgt. Duh!
Dat gaat dus niet lukken. Wat het streven niet minder sympathiek maakt! Zelf heb ik inmiddels besloten een stuk minder te gaan bewegen, teneinde energie te besparen en van ongezondheid en binnenvetten eerder dood te gaan. Voor een fikse besparing op de toch al overbelaste bejaardenzorg.
Maar goed, minder OH’en zal helaas niet lukken. Waar was ik. Op de genoemde site dus een vlammend betoog tégen het kopen van dure merken (zie het Nike-schaap hierboven) bij de ingang van het nieuwe schooljaar, vóór de inkopenloze zaterdag en tégen het Formule 1-circus, dat inderdaad een genante vertoning van verspilzucht. milieuvervuiling en sigarettenreclame is, dat verder geen enkel redelijk doel dient. Waarover later allicht meer.

Al een tijdje kon je bij de Franse telefoongids online foto’s bekijken van de straat waar de gezochte telefoonabonnee goont. Handig, maar alleen beschikbaar voor de grote steden. Van de week ontdekte ik echter iets nog veel handigers: luchtfoto’s van het desbetreffende adres! Meteen mezelf opgezocht natuurlijk, en inderdaad, het nieuwe huis staat er op. Nog veel aardiger is, dat je vervolgens kunt gaan ‘wandelen’ over de kaart. Kijken waar de buren zijn, hoe ver de snelweg weg is. Uitermate interessant voor wie op zoek is naar een huis. Weet je meteen hoe een en ander ligt. Als je de naam van de verkoper en van het dorp weet (en hij heeft geen geheim nummer), kun je het zelf bekijken. Uit de lucht.
Overigens wordt de dienst geleverd in samenwerking met het in deze kolommen al eerder laaiend beschreven “Institut National Géographique”, waar je luchtfoto’s van je dorp op CD-rom kunt bestellen. Maar waarom zou je? Een beetje geduld, een screenshot-programmaatje en je stelt zo een puzzel van je hele omgeving samen.

Van een zwembad word je niet vrolijk. Dat wil zeggen: niet als je er eentje bij je eigen huis in Frankrijk wilt hebben. Dan krijg je te maken met veiligheidseisen die wij in Nederland (nog?) niet kennen.
Als je wilt ontdekken wat die eisen precies zijn, word je zelfs ronduit verdrietig. De officiële eisen staan bij Afnor, maar die tekst is zo formeel onleesbaar dat een Nederlandse ambtenaar direct zijn meerdere zal erkennen in zijn Franse collega. Verder staat onderaan dit armzalige paginaatje iets summiers. Nu ja, het is tenminste leesbaar.
Maar, ook in Frankrijk is gedeelde smart halve smart. Dus is er wel een druk bezocht forum , waar je met al je vragen terecht kunt.

Véronique en Davina hebben in Frankrijk een cult-status waar Olga Commandeur nog een strak puntje aan kan zuigen. Decennia lang hebben huisvrouwen de benen gespreid en gesloten en de billen gespannen op de aanstekelijke discotonen van deze twee rolmodellen van de huidige fitte vrouw van tegenwoordig. En sinds kort weer helemaal in de mode omdat de aanbieder van telefonische informatie 118218 hun camp ‘tou tou tou you tou’-tune heeft geadopteerd voor zijn televisiecommercial. Enfin, beste lezer, je bent inmiddels geheel de draad kwijt en begrijpt niet waar ik het over heb. Maar geloof me, als je Véronique en Davina eenmaal in je hart hebt gesloten, vertrouw je ál je overtollige vetrolletjes aan ze toe, en geef je je ook voor een dikke 110% over aan hun professionele adviezen betreffende een gezonde nachtrust. Te Gek!
Linktip van Sandra.

Er zijn huizensites die alleen maar willen hebben, hebben, hebben! Ze gebruiken allerlei technische truuks om maar zo veel mogelijk mensen te lokken, maar zijn uiteindelijk weinig meer dan een Google-vangnet, bedoeld om bezoek te genereren, niet om informatie te verstrekken. Er zijn er ook die de zaken serieuzer aanpakken. Die publiek proberen te trekken met daadwerkelijk interessante en nuttige inhoud. Een van deze oprecht nuttige sites is French Property.com. Daar vind je onder de rubriek Reference inderdaad een stevig en gedegen naslagwerk als het gaat om zoeken en kopen (en verbouwen!) van onroerend goed in Frankrijk. Maar er is meer. De site is met recht een ‘portal’ voor Franse zaken, en omvat naast een aardige fotogallerij ook een levendige en informatieve ‘community’. Zoiets als Frankrijkforum.nl, maar dan zonder alle onzin en kinnesinne.
Eerlijk is eerlijk… als ik dit zie, ben ik jaloers. Mijn eigen huizensite Immogo kan qua informatie nog een fijn puntje zuigen aan French Property.com. Het enige voordeel van Immogo is dat als je er niet in slaagt je huis via deze site te verkopen, het ook niks kost. Bij hullie betaal je als adverteerder sowiezo 99 euro vooruit. Maar goed, daarvoor hebben ze dan ook 6.000 unieke bezoekers per dag (tegenover 200 voor Immogo), dus de slagingskans zal navenant groter zijn. Kortom: respect!

Je hebt van die dorpjes, waar iedereen vertrokken lijkt te zijn. De oplossing? Een muurschildering! Neem een paar potten met verf en schets op een vervallen muur een mooie slagerij, waar toevallig net iemand de deur uitloopt.
Het is maar één van de prachtige voorbeelden op Trompe l’Oeil, een site met maar liefst 7600 plaatjes van gigantische muurschilderingen. Ongeveer een derde daarvan probeert de kijker welbewust te neppen met regelrecht gezichtsbedrog. Zo zien we in Orléans een geschilderd eerbetoon aan de binnenvaart van lang geleden, waarbij de indruk gewekt wordt dat een schilder nog bezig is het werk te voltooien.
Wie op zoek is naar mooie graffiti komt op deze site trouwens ook aan zijn trekken.

Koop geen huisdier! Het asiel zit vól met van die beesten, die je tegen een gering bedrag zó kunt meenemen. Als je het niet doet, dan maken ze die leuke loebassen en bemiddelijke minetjes misschien wel af! Het weekend van 13 en 14 mei is wellicht een mooie gelegenheid. Dan hebben ze namelijk alle honden en poezen extra fraai geborsteld in verband met de open dagen van de Société Protectrice des Animaux. De Spa. We horen achteraf graag wat je er hebt gevonden en meegenomen.

De meeste mensen emigreren naar Frankrijk voor de rust. Weg van alle beslommeringen. Na een bepaalde periode zal dit over zijn en komt men weer in de vaart van het leven. Ook dan is er hoop en ruimte voor rust. Taizé is natuurlijk het meest bekend (en op Christelijke grondslag) maar als mediteren en spiritualiteit je meer aantrekt kan je Villages des Pruniers bezoeken voor een retraite op basis van het bouddhisme. En als dit te ver gaat kan je nog altijd thuis de radio en televisie uit zetten…

Een elk jaar terugkerend fenomeen: het verplaatsen van de veestapel naar hoger gelegen weiden. Dit gebeuren wordt Transhumance genoemd en is in sommige plaatsen een enorme happening.

Kijk bijvoorbeeld eens naar de Transhumance in de Aude of naar die in de Provence

Na de zomer alles in omgekeerde volgorde. Ook leuk…

Onlangs werden we uitgenodigd bij onze buren, meneer en mevrouwen Vairet. Die wilden kennelijk vlak voor onze verhuizing nog een keer ons buurmanschap vieren. De eerste keer dat we ze ontmoetten was bij onze immigratie. We kwamen kennis maken met een kruik Korenwijn in de ene en een paar netjes tulpebollen in de andere hand. Ik vroeg de heer des huizes toen naar zijn eega. En kreeg als antwoord: “Abanon, nous sommes tous des célibataires.” De goede man, die inmiddels aan zijn pensionering toe is, woont nog steeds in zijn geboortehuis met zijn twee zussen. Toen we er laatst waren kregen we allerlei lekkers, zoals zelfgemaakte taart met een zware room, vers uit de koe. En chocolaatjes gemaakt van havermout in boter met cacao en suiker (of zo, je wilt het ook niet echt weten, wat er allemaal in zit). De bij ons arriveren nog ronddolende moeder heeft inmiddels het tijdelijke voor het eeuwige verwisseld, maar de bejaarde kinderen lijken me heel tevreden met het idee hier de rest van hun leven te slijten. Nog nooit naar de hoofdstad geweest, laat staan naar het buitenland. En na de pensionering ook niet van plan om te gaan reizen of zo. Want wie melkt dan de overgehouden koe?
Het leven van deze mensen staat mijlenver van wat wij gewoon zijn. Wat natuurlijk niet wil zeggen dat wij beter af zijn, want ze lijken me volkomen content met wat ze niet hebben. Toch is het vreemd, en daardoor reuze interessant.
Dit alles schoot me door het hoofd bij het ontvangen van de e-mail van Helmie Stil, een Nederlandse studente aan de kunstacademie die een film maakt over drie bejaarde vrijgezelle broers die al hun hele leven samen in één huis wonen. Helmie volgt deze dorpsoudsten in de Côte d’Or tijdens een winter en een lente en probeert via het internet sponsors te vinden die haar documentaire willen stieken door vooraf 15 euro te betalen voor de DVD. Sympathiek plan. Zeker omdat de grootste sukkel de potentie van een dergelijke docu ziet. Denk ‘Être et avoir’. Denk ‘Les Choristes’. Moderne, vlotte, kapitaalkrachtige mensen in Nederland, maar ook daarbuiten, vinden het heerlijk om een film te zien over het simpele leven van simpele mensen op het franse platteland. Ik roep een ieder hierbij dan ook op om Helmie te steunen. Ga naar de site en werp je op als sponsor. Wie weet leg jij hiermee wel de basis voor een van die klassiekers van de documentaire industrie: Les Frères. De film die je gezien móet hebben om te weten dat je ondanks je lelijke en domme partner, je onuitstaanbare en veeleisende kinderen en je dodelijk saaie maar goedbetaalde baan in de grote stad toch altijd nog beter af bent dan die drie domme b(r)oertjes op het Franse platteland.

Ze noemen zich onafhankelijk, maar milieubewust zijn ze in elk geval: de makers van Notre Planete. Maar eerlijk is eerlijk: hun site is verschoond gebleven van rellerige toestanden.
In vijf jaar tijd hebben twee dames en een heer uit Frankrijk van Notre Planete een indrukwekkende vraagbaak op milieugebied gemaakt. Of je nu wat wil weten over aardbevingen, het bergmilieu, of op zoek bent naar het laatste nieuws dat iets met milieu te maken heeft, je vindt het er. De informatie heeft soms een bijna wetenschappelijk niveau.
Dat alles larderen ze met galerijen vol schitterende foto’s, die je desgewenst zelfs als e-card of logo voor je mobieltje kunt gebruiken.
Tekst: ©Peter Beeld: ©Nasa

Vandaag is alweer de tweede beer losgelaten in de Pyreneeën, opnieuw begeleid door veel persaandacht, tromgeroffel van voor- en vuurwerk van tegenstanders. De beren komen uit Slovenië, en moeten in de Pyreneeën uhh… ja, wàt eigenlijk? Op de officiële site zijn ze in ieder geval erg blij met de invrijheidstelling van Franska, eergisteren na enige door protesteerders afgedwongen omwegen voorafgegaan door Palouma. Er was overigens al eerder een beer losgelaten in de Arriège, en ze zijn nu druk bezig deze wat aanhankelijke Boutxy te ‘verwilderen’. Dat betekent geloof ik dat ze met scherp op hem schieten als hij te dicht bij dorpen komt. Zo van: “Hup, opgelazerd jij, beer! Je bent nu vrij, dus heb je bij ons niks meer te zoeken. … Wat zeg je? Honger? Ga muizen vangen of zo!”
In de regio gaan inmiddels stemmen op om het berenproject te combineren met het onder dwang verwilderen van de verantwoordelijke politici, liefst bij de beren op hetzelfde perceel. Ik snap dat niet. Wat hebben de mensen toch tegen die goedmoedige sullen die deze bruine beren in hun hart toch eigenlijk zijn? Ga maar na: er worden jaarlijks meer mensen gedood door paarden dan door beren! En paarden ga je toch ook niet verbieden? Nou dan!

Vanavond was op het nieuws een stukje over het Ina: Institut National de l’Audiovisuel. Een online museum en archief voor alles wat ooit op de Franse televisie en radio te zien en te horen was. Ruim 100.000 uitzendingen. Te bekijken en te downloaden, deels gratis en deels tegen betaling. Wil je alle afleveringen van ‘Bonne nuit les enfants’ (bij ons beter bekend als Barend de Beer en het Zandmannetje) opnieuw zien? Kan. Het nieuws op je geboortedag? Kan. Als je na 1964 geboren bent tenminste )-:
Geinig toch? Volgens mij werken ze in Hilversum ook aan zo’n soort museum, op de terreinen van de voormalige NOS-studios, nu Talpatown. Kunnen ze de kunst alvast een beetje afkijken bij de Fransen. Overigens kwam ik er vanavond niet doorheen op de site. Maar ja, het was op het nieuws.

UPDATE! Dit artikel is uit 2006 en dus zeer verouderd. Betrokkene is al lang niet meer werkzaam bij een grote makelaar in Noord-Frankrijk onroerend goed (hij is nu zelfstandig makelaar in Frankrijk) en de negatieve berichten in dit artikel zijn dus niet per se van toepassing op zijn voormalige werkgever

Update 2: Omdat de persoon zelf (S. H.) inmiddels ook een stuk ouder en wijzer geworden zal zijn, heb ik ook zijn naam verwijderd.

In de zomer van 2005 jaar had ik al een vermoeden, dat ik echter niet kon bewijzen. Maar nu is het zeker: S. H. is een onbetrouwbaar sujet. Waarom ik dat zo zeker weet? Dat zit zo.
Zoals veel bezoekers weten, ben ik webmaster van huizensite Immogo. Deze site is er om particuliere kopers en verkopers bij elkaar te brengen. Dit betekent dat er geen makelaars op mogen adverteren én dat ik de gegevens van de verkopers niet aan makelaars verstrek. Óók niet als die makelaars beweren dat ze een koper hebben. Als ze volhouden dat ik het aan de verkoper verplicht ben een geïnteresseerde koper door te spelen, verzoek ik ze vriendelijk hun klanten dan maar het adres www.immogo.nl door te geven. Maar zó ver gaat hun loyaliteit tegenover de huizenzoekers nu ook weer niet.

S. H. weet dat Immogo alléén zaken doet met particulieren. Maar hij wil tóch de adresgegevens van de verkopers. Dus wat doet de gluiperd? Hij meet zich een particuliere identiteit aan en vraagt onder de naam M.J.M. Oude-Watering (moudewatering@yahoo.com) informatie over huizen op Immogo. Al de allereerste keer dat hij dit deed, rook ik lont. Er klopte iets niet met het mailtje. Maar omdat je niet iedereen kan wantrouwen, gaf ik hem toch de gegevens van de verkopers. Wel heb ik de naam Oude-Watering meteen even gegoogled (zo goed als onbestaand als familienaam). Verder vroeg ik de verkopers na een tijdje of mevrouw Oude-Watering nog contact had opgenomen. Daarbij formuleerde ik ook mijn twijfels omtrent haar identiteit. De verkopers zeiden toen meteen: “Oude-Watering heeft niet gebeld, maar er reageerde wél een makelaar met een vaag verhaal dat hij ‘van horen zeggen had’ dat ons huis te koop stond. Ene S. H..

Dit is natuurlijk geen bewijs. Het kon toeval zijn. Ik besloot het dan ook maar zo te laten, al schreef ik wel in een van mijn columns op Immogo dat ik ‘Mevrouw Oude-Watering’ door had.

Bijna een jaar gebeurde er niks. Tot een maand geleden. Bingo! Twee mailtjes, van Margriet-Oude Watering en Jan-Kees Oude-Watering (Let op die streepjes… wie schrijft er nou zijn eigen naam fout?) met beiden hetzelfde mailadres: moudewatering@yahoo.com. Ze vroegen informatie over respectievelijk een luxe domaine van ruim een half miljoen en een boerderijtje van 120.000 euro. Ik rook mijn kans. Ik deed of mijn neus bloedde en gaf opnieuw gewoon de adressen van de verkopers. Maar dit keer belde ik de verkopers vooraf om uit te leggen hoe de vork in de steel zat. Dat ze waarschijnlijk niks meer van Oude-Watering zouden horen, maar dat ik wel nieuwsgierig was of er nog een makelaar zou bellen. Inmiddels heb ik bericht terug van beide verkopers. Het ging zoals ik voorspelde. Niks van Oude-Watering. Wel zijn ze allebei benaderd door ene S. H.

Extra amusant is deze ontmaskering in het licht van een mailtje dat ik kreeg op 15 maart 2005. Het ging over een advertentie van Immogo:

Beste Greg,

Ik zag onderstaande tekst bij toeval op marktplaats staan.

“Relatief goedkoop, want de dure ‘professionele makelaars’ staan buiten spel. Dat zal ze leren!”

Van een professioneel tekstschrijver had ik eerlijk gezegd wel iets meer nuance verwacht. Dit lijkt meer op huilen met de wolven ter meerdere eer en glorie van de site Immogo. Vooral die bijzin ‘dat zal ze leren’ klinkt nogal gefrustreerd. Vanwaar die rancune? Zou het niet objectiever zijn om ten opzichte van de goede makelaars – die écht bestaan en voor een redelijke prijs een uitstekende service verlenen – wat meer nuance aan te brengen?

Met vriendelijke groeten,
William van V.

Jammer, William. Ik neem zonder meer aan dat 7V.nl tot de ‘goede makelaars’ behoort en heb inderdaad ook op de diverse fora alleen maar positieve verhalen over jullie gehoord. Maar ook bij jullie werken kennelijk mensen die het met de ethiek minder nauw nemen en die er niet voor terugdeinzen onder valse voorwendselen achter de adresgegevens van particuliere verkopers te komen. Als ik koper of verkoper was, zou ik in ieder geval uit de buurt blijven van S. H.. Want wat heb je nou aan een onbetrouwbare makelaar?

UPDATE 18 Juni 2008: S. H. duikt weer op, en wel als eigenaar van een eigen makelaardij met een fraaie site waar hij onder meer schrijft: “Het is belangrijk te weten of de makelaar officieel erkend is en dus in het bezit is van een eigen carte professionnelle. Dit is de enige legale manier om als makelaar aan de slag te mogen in Frankrijk. Werken zonder carte professionnelle is strafbaar in Frankrijk en kan tot meerdere jaren gevangenisstraf leiden. Het volstaat daarbij niet om iemand te kennen met een carte professionnelle en deze te gebruiken.”
Kennelijk is S. er dus intussen in geslaagd een Carte Professionelle te bemachtigen. Hij heeft zijn oude baas dus niet meer nodig en kan gewoon zelfstandig werken.
De verhalen op de nieuwe site klinken allemaal reuze professioneel en betrouwbaar. Nog een citaat: “Daarnaast is [naam] continu bezig de kennis binnen de organisatie en die van haar medewerkers te vergroten.” Ik hoop voor de klanten van dit nieuwe bedrijf dat ook H. zelf inmiddels zijn morele waarden op een hoger plan heeft weten te tillen. In dat geval wens ik hem veel succes.

Een oude traditie wordt in ere hersteld. Op aandringen van hen die zo’n forum toch maar een crime vinden, is hier weer het INFO•PUNT!
Stel om het even welke vraag aan de bezoekers van Hollandais en France (dat zijn er duizenden per maand) en kom af en toe kijken of het antwoord er al bij staat. Niet? Doe je beklag in onze gelagkamer Chez Roger et Françoise!

1: Wie feliciteer je bij een verjaardag?
2: Loopt de politie in Euralille met machinegeweren?
3: Zijn op 1 mei alle winkels dicht?
4. Wat zijn de ziekteverschijnselen bij honden na de beet van
een verkeerde teek?
5: Wat zeg en doe je tegenover de familie na het overlijden van een bekende?
6: Elisabeth zoekt een hakselaar met benzinemotor. Wie helpt haar?

De geschiedenis van het Nederlandse reizen naar Frankrijk is een fascinerende: van eerste ‘wegh-wysers’ en de ‘groote tour’ van rijke patricierszonen, van postkoets, diligence, trein en automobiel, Parijs als wereldmetropool, de ontdekking van de Côte d’Azur, van de bikini, kamperen tot en met het eerste of tweede huis tegenwoordig. Ooit was er een eerste toerist, zo goed als ooit de eerste groepsreizen werden georganiseerd. Allemaal gingen ze met beelden en verwachtingen, en kwamen ze met hun indrukken terug. Dit zijn slechts enkele facetten van het verhaal: het internet en deze website behoren er inmiddels ook toe! Aan die rijke geschiedenis is nu een site gewijd: De Franse Verleiding. Veel reis- en leesplezier.

Noot redactie: ingezonden artikel, met plezier geplaatst.

Klassieke Franse literatuer, gerangschikt op periode. Moderne Franse literatuur. Internationale literatuur (geen Nederlandse auteur te bekennen trouwens). Zoeken op boek… Bij zoveel literair geweld hou ik het sec: bezoek A la lettre!