In Nederland is de spelletjessite Zylom uitgeroepen tot site van het jaar. Daarom vandaag aandacht voor de Franse versie, die overigens in alles identiek is aan de Nederlandse. Behalve de taal dan. Ayez plaisir!

De langste nacht is nakend. Komt goed uit, nu ik eindelijk wat langer kan blijven liggen…
Ik heb vanmorgen op de fiets mijn ogen goed de kost gegeven: het is niet te geloven wat sommige mensen allemaal in huis hebben. Er zijn huizen bij die wel een giga-energierekening zullen krijgen. Behalve psychedelisch-knipperende kerstbomen (die ongetwijfeld ook nog ‘Stille Nacht’ kunnen zingen) en naar binnen-klimmende-kerstlui, kom je heel wat rendieren tegen. Aan balkons, in tuinen, op het dak (!) Sommigen hebben de lichtjes enigszins artistiek verantwoord in bomen en struiken gehangen, bij de ander schijnt het motto meer te zijn: als er maar iets hangt dat licht geeft. Het is af en toe stuitend. Alsof je in een soort van lichtbak van de pharmacie zit.

Er lijkt geen einde te komen aan de reeks heiligen die vernoemd zijn in Franse plaatsnamen. Als toerist zal dat je verder weinig uitmaken, maar als je in – pak ‘m beet – Saint-Marceau woont, is het toch wel aardig om te weten dat Saint Marceau een Romein was, die vanwege de vervolging van Christenen naar Gallië vluchtte om daar verder te gaan met evangeliseren.
Uiteraard heeft de katholieke kerk ze allemaal op een rijtje gezet.
Daar kun je je voordeel mee doen, ook als je minder historisch geïnteresseerd bent en zelfs als je een eenvoudige toerist op zoek naar vermaak bent. Want ook de naamdagen van de heiligen worden genoemd. Op die dagen is er doorgaans dorpsfeest in het vernoemde dorp. Dikke kans dat dat gevierd wordt met een bal en … vuurwerk.

De Hollanders zijn de Chinezen van Europa. Ze zwerven overal uit en weten dan ter plekke meestal wel wat uit te vogelen om een boterham mee te verdienen. Sommigen nemen hun werk mee. Anderen beginnen ter plekke iets nieuws. Zo knappen Miriam van der Grinten en Paul Teuben oude huizen op voor de verkoop. Daarnaast (in de weekenden, want stilzitten is ook maar niks) hebben ze een winkel met koloniale import-meubelen. De winkel heet Palmyra. Altijd leuk, om te zien hoe iemand anders het aanpakt. En aanpakken, dat kunnen ze. Bovendien is het goed volk, want ze hebben hun laatste opknapproject via Immogo verkocht en netjes betaald. Wat mij betreft verdienen ze als succesvolle Hollandais en France een eervolle vermelding op Hollandais en France.

Je hebt van die mensen, die heel goed zijn in pantomime. Je hebt ook mensen, die heel goed zijn in illusionisme. En je hebt mensen, die heel goed zijn in poppenspel. Jerome Murat lijkt het alledrie te kunnen. Hij is in ieder geval heel goed in het eerste. En hoe hij de rest voor elkaar krijgt? Geen idee, maar razend knap is het in ieder geval wel.

Een van de dingen die Frankrijk zo leuk, verwarrend en vervelend maken is dat er ontzettend veel dat absoluut niet mag toch gewoon elke dag plaats vindt. Gisteren sprak ik een makelaar die daar heel lakoniek over deed. Het gebeurt zeer regelmatig dat mensen de makelaar die het contact tot stand bracht buiten spel proberen te zetten, om zo die 6% commissie uit te sparen. De verkoper overtreedt hiermee het door hem ondertekende mandaat en kan dus voor het gerecht gesleept worden. Maar gebeurt dat ook in de praktijk? Zelden. Héél zelden. Er is wel eens een makelaar die het probeert, bij een heel duur huis, bijvoorbeeld, of om een voorbeeld te stellen. Maar het kost jaren procederen en heel veel geld met ongewisse uitkomst. Want – zo heb ook ik al ontdekt – gelijk hebben is niet hetzelfde als gelijk krijgen. En gelijk krijgen kost vaak meer dan het oplevert. Bovendien… je wilt toch ook niet bekend staan als de makelaar die zijn klanten voor het gerecht sleept!
Enfin, hoe kom ik hier op? Sandra wees me op de site Le Droit du Net, waar alle Franse wetten en regels op staan voor gebruikers van het internet. En die zijn me daar toch streng! Zo blijkt dat je een commerciële website die adressen van bezoekers registreert (met een formulier bijvoorbeeld) verplicht moet aanmelden bij de CNIL (Commission Nationale Informatique et Libertés). Doe je dat niet, dan riskeer je een boete van 45.000 euro en drie jaar gevangenisstraf. Duh! Is er dan ooit iemand gepakt en in het cachot gesmeten? Lijkt me sterk. Wel las ik laatst in de krant dat iemand die 1.200 illegaal gekopieerde liedjes op haar harddisk had staan, een boete van 500 euro kreeg. Bovendien werd haar harde schijf verbeurd verklaard. Valt mee, als je bedenkt dat de wet ook hier schermt met boetes die het gemiddelde jaarsalaris vér overstijgen.
Het is typisch Frans, om zeer ingewikkelde wetten te maken, te dreigen met zware straffen en als puntje bij paaltje komt die regels gewoon niet te handhaven. Nu begrijp ik wel: de politie heeft wel wat anders te doen dan bij mensen thuis de harde schijf napluizen. Maar maak dan die wetten niet! Of maak ze handhaafbaar.
Of ben ik nou de domme buitenlander en snap ik gewoon niet hoe het écht zit? Qui sait comment la fourchette est tenu dans sa manche?. Waar zijn Françoise en Coco?

Waar een mens met hulpstoffen uit eigen lichaam hooguit een onooglijke gal- of niersteen weet te produceren, zijn sommige andere dieren in staat tot echte kunstwerkjes. Nestjes van modder en spuug, prachtige geometrische spinnewebben en, het summum van perfectie: parels. In Nederland vooral associaties oproepend met Pipo de clown, maar in de rest van de wereld toch echt alleen symbool van luxe en welvaart. De tranen van god, heten ze op deze site. Nou, dan is het achteraf misschien wel goed wat het CDA de laatste tijd allemaal uitvreet. Dat kan weer heel wat fraai glanzende kraaltjes opleveren.

Heel gek, sommige dingen liggen zó voor de hand, dat je ze over het hoofd ziet. Tenminste, ik geloof niet dat we ooit eerder aandacht besteedden aan Frankrijk-ikoon numero uno: Michelin. Een bedrijf dat ooit alleen banden verkocht, maar inmiddels nét zo bekend is als uitgever van reis- en restaurantsgidsen, en natuurlijk de digitale wegwijzer viaMichelin. Bovendien is het merk met het mannetje notoir uitdeler van sterren voor de beste restaurants. Op de site komen alle facetten aan de orde. Er wordt uitgelegd hoe een band werkt (zit nog meer achter dan je zou denken), en aandacht besteed aan de andere takken van sport. Verder kun je er virtuele kerstkaarten versturen waarop Bibendum een hoofdrol speelt. Eerlijk gezegd vind ik het nieuwe, gerestylede Michelinmannetje een beetje een macho engerd. Maar dat kan ook liggen aan de herinnering aan het grote enthousiasme van ons kinderen als we er vroeger – onderweg in Frankrijk – eentje ontwaarden bij een tankstation of fier voorop een grote Franse truck. Het is gewoon mijn mannetje niet meer. Enfin, troost je met dit wat dommige maar toch eventjes onderhoudende spel, waarbij het de bedoeling is punten te verzamelen door met de pijltjes van je toetsenbord de banden te laten rollen en stuiteren. Bonne route!

Een Belgisch satirisch on-line hebdomadaire
Met cartoons die niet in kranten zijn verschenen, getekend door bekende en minder bekende cartoonisten: Cabu, Pétillon, Kerleroux, Wozniak…. Inderdaad bekend van Le Canard Enchaîné en het is ook die sfeer die je op deze site aantreft.

Wie in Frankrijk gaat wonen en daar een provider kiest, zal met zijn nieuwe mailadres bij Free, Neuf of Orange steeds vaker het doelwit worden van spam, virussen en hoaxes (nep-viruswaarschuwingen). En dan zijn die nog vaak in het Frans ook! Het gebeurt me regelmatig dat ik een mailtje krijg van een Franse kennis (of van collega-immigranten) die mij en zijn hele adresboek meent te moeten waarschuwen voor een virus dat mijn harde schijf gaat wissen als ik niet snel een onderdeeltje weggooi uit een of andere vage directory. Nou heb ik een Mac, en dus bestaat die directory bij mij helemaal niet, laat staan dat onderdeeltje, maar het blijft ergerlijk. Ook al omdat het zo naief is. Net als die irritante kettingmailtjes, waarin mensen het wagen te zeggen: “Dertig dagen nadat ik dit mailtje aan tien van mijn vrienden verstuurde, won ik 3 miljoen in de loterij.” Dat is zoiets als iemand een brief schrijven met als PS: “Sorry dat ik je verjaardag vergat. Om het goed te maken had ik bij deze brief nog een boekenbon willen bijsluite, maar helaas had ik de envelop al dichtgelikt.”
Enfin, waar was ik. Oh ja, les virus et les canulars (hoax). Een volgende keer als je zo’n nepwaarschuwing krijgt om vooral geen mailtjes te openen die beginnen met “A postcard for you”, maak dan niet meteen al je contacten ongelukkig door die onzin door te mailen. Surf éérst langs Secuser. Daar staan alle onzinwaarschuwingen vermeld. Verder vind je er nuttig nieuws over ontwikkelingen rond internet security en diverse links naar sites waar je je eigen privé-beveiliging kunt testen. Zo ontdekte ik laatst dat ik een deurtje in mijn firewall – ooit opgengezet om onderhoud mogelijk te maken – was vergeten te sluiten. Onbevoegden konden zo naar binnen wandelen, en hadden dan ook mijn computer gebruikt als tussenstation om een phishing-mailing te versturen. Was abuse@orange.fr ineens boos op me! Heel vervelend, want voor je het weet sta je op een zwarte lijst en accepteert niemand je mail meer! Of, erger, gooit je provider je er uit! Kortom, af en toe langs Secuser. Het is enorm saai, maar toch ook wel een beetje nuttig.

Een samenwerkingsverband met als doel alles wat op Wikipedia staat, te laten voorlezen.
Voor iedereen gratis te downloaden, zodat je dit zelf op MP3 formaat kunt afluisteren.
Meedoen kan ook: want wie heeft er niet een pc, een microfoon en een stem?

Ik heb alvast wat voor jullie uitgezocht:
Le Loup et l’Agneau uit de Fables de la Fontaine.
Sebastien leest wel wat snel, vind ik.
Nog een proberen:
Over het keurmerk Max Havelaar

Ben benieuwd wat jullie ervan vinden: ga maar eens grasduinen

Dat de internationale mediawereld gedomineerd wordt door Engelstalige media als BBC en CNN was al erg genoeg. De Fransen hadden al plannen om daar iets tegenover te zetten. De lancering van een Engelstalige versie van Al Jazeera was kennelijk het laatste stootje dat nodig was: vandaag (woensdag) is France 24 van start gegaan: 24 uur per dag wereldnieuws door een Franse bril.
Wie geen satelliet-tv heeft, kan de uitzendingen live op internet volgen.

Lang niks aan vocabulaire gedaan, het werd weer eens tijd!
Omdat het zo grijs en grauw is buiten, vond ik een kleurig onderwerp:
Uitdrukkingen en gezegden met een kleur
Alleen bij wit kom ik er al veel tegen, die volkomen nieuw voor me zijn. Zo zal het jullie ongetwijfeld ook vergaan. Enfin: voor verregende weekenden dagen.

Planten kunnen tegen muren op groeien en dat is mooi. Maar niet zo goed voor de muren, want al die worteltjes maken op den duur de materialen poreus. Bovendien heb je weinig invloed op de vorm en de soort van de planten, zolang de planten nog gewoon met hun wortels in de grond staan. Toch kun je nog best creatief aan de slag met planten tegen muren. De botanicus Patrick Blanc bedacht namelijk een systeem waarmee je muren wél een groen jasje kunt geven. Hij gebruikt daarvoor een laag PVC-platen met een soort kunststof deken er tegen aan geniet. In die deken plant hij zaden en stekkies, die continu worden besproeid met vloeibare voeding. Net zoals wij de tomaten op steenwolbedden laten groeien, maar dan vertikaal. Zo krijg je een soort tweedimensionale tuin, of – zo je wilt – een driedimensionale muur. Hartstikke mooi, voor binnen en buiten, ecologisch verantwoord en nog een goede isolatie ook, dus je zou denken dat nu elk tuincentrum geinige doehetzelf muurtuinenkits gaat aanbieden. Ah, maar als je dat denkt, heb je buiten de waard gerekend. Blanc heeft zijn idee namelijk gedeponeerd en op zijn site wordt diverse malen uitgelegd dat iedereen thuis naar hartelust groene muren mag aanplanten, maar dat het des striktens verboden is het idee commercieel te exploiteren. Dus iemand anders mag geen groene muren gaan verkopen, want dan moet Blanc er een stukkie van. Op zich niet raar. Ik vraag me echter wel af hoe hij deze bescherming hard gaat maken, om te zorgen dat ook zijn bankrekening groeit en bloeit.

Het is te hopen, dat ze in Parijs minder aanloopproblemen hebben dan wij in Nederland met de Randstadrail. Over 14 dagen gaat er een tram rijden door het 13e, 14e en 15e arrondissement. Waarom een tram? Parijs heeft toch een heel behoorlijke ondergrondse? Lang wachten moet je alleen, wanneer je de laatste mist…..
Nee, uiteraard wil men het gebruik van de auto terugdringen en daardoor de luchtvervuiling. Deze lijn gaat een drukke buslijn vervangen, heeft een grotere capaciteit en, last but not least: veel meer comfort. Bovendien hebben de Parijzenaars zich uitgesproken in het voordeel van dit bovengrondse vervoer.

Een heel groot pluspunt van de nieuw tram? Je kunt er met je rolstoel in! Probeer dat maar eens in de metro. Nu ik erover nadenk…..weinig mensen in een rolstoel gezien. Parijs is m.i. de meest rolstoel-onvriendelijke stad die ik ken. Hoewel men zegt er vanalles aan te doen

Bericht
van de Nederlandse Ambassade in Parijs:
[b]Forse groei markt voor dienstverlening aan particulieren[b]
“Bedrijven die zich richten op dienstverlening aan particulieren (schoonmaken, kinderen uit school halen, computerstoringen verhelpen) maken een exponentiële groei door. Was de groei in deze markt de laatste 15 jaar gemiddeld 5 procent; nu wordt er uitgegaan van een jaarlijkse groei van tien procent. Voor 2006 wordt de groei in deze sector op 10 procent geschat en het aantal nieuwe banen op 130.000.
De stroomversnelling in de groei vloeit voort uit het in februari 2006 door de Franse minister van Werkgelegenheid en Sociale Cohesie, Jean-Louis Borloo, gelanceerde ‘plan des services à la personne’ M.b.v. de ‘chèque emploi service universel (Cesu)’, kan een particulier de dienstverlenende persoon en/of instantie betalen.
Om de kwaliteit van de dienstverlening te garanderen, moeten de in te huren dienstverlenende instanties worden goedgekeurd door de staat. Bovendien dienen deze zich aan te sluiten bij een van de in het leven geroepen nationale platformen, die de distributie van dienstverlening aan particulieren moeten structureren.”

Momenteel bestaan er zes platformen waar particulieren op zoek naar dienstverleners een beroep op kunnen doen:
France Domicile
Personia
Fourmi Verte
La Maison du Particulier Employeur
A+
La Poste

Commentaar: De verplichte keuring door de staat (door de CFE) en aansluiting bij een platform is zo gecompliceerd gemaakt, dat ik het bij 1 poging laat. Ik raadt vanaf vandaag klanten af om zich hier in te storten. En wederom hebben we een in principe heel goed plan van de Franse overheid,dat in de uitvoering in bureaucatie wordt gesmoord…..Ze leren het ook nooit, hier. En die 130.000 nieuwe banen zullen ook niet geschapen worden, tenminste niet wit….

Zoals de vaste bezoeker van Hollandais en France weet ben ik naast HeF en mijn werk als copywriter ook actief in de publiciteit rond onroerend goed in Frankrijk. Inderdaad: Immogo. Bovendien heb ik een vijftal huizen gekocht en verkocht, dus ik weet er inmiddels het een en ander van. Wat ik vooral geleerd heb, is dat in de huizenhandel niet iedereen zo naief en eerlijk is als ik. De Franse makelaar – maar ook de Nederlandse conseiller die zich door een of meerdere Franse makelaars laat betalen – is door de verkoper ingehuurd om te verkopen. Hij is er dan ook niet per se bij gebaat ook de minder positieve puntjes van een woning bij de potentiële koper onder de aandacht te brengen. Ditzelfde geldt voor de eigenaar. Die zal in zijn advertentie of tijdens de bezichtiging alles uit de kast halen om de goede punten te accentueren en de minpuntjes te verdoezelen. De koper – zeker als deze de Franse taal niet machtig is – is kortom aan de heidenen overgeleverd.
Maar zijn er in Frankrijk dan geen Nederlandse makelaars of bemiddelaars die zich exclusief inzetten voor de huizenzoeker en die dus ook geen financiële banden met makelaars hebben? Helaas, nee, die zijn er niet. Op een enkele positieve uitzondering na.
Wat doe je dus als huizenzoeker? Je surft op internet, je maakt een lijstje, je gaat naar Frankrijk en je werkt het lijstje af. Af en toe erger je je blind aan die Fransen die jouw pogingen je verstaanbaar te maken uitstekend begrijpen, tenzij het een kritische vraag betreft. En aan de makelaar die je huizen laat zien die voor geen meter passen binnen de door jou toch helder omschreven criteria. Het jachtinstinct – nooit geschoten altijd mis – heeft het kennenlijk overgenomen van de ratio en de klantgerichtheid. Dus gaan veel huizenzoekers keer op keer onverrichter zake naar huis, om met veel pijn en moeite een nieuwe shortlist bijeen te gaan schrapen. Waarna het proces zich kan herhalen.
Ik ken het probleem van het gebrek aan objectieve ondersteuning van heel nabij. Ooit heb ik geprobeerd me op te werpen als vertegenwoordiger van een groep Nederlandse huizenzoekers. Maar zodra de regionale makelaars door hadden dat ik geen geld van de verkoopkant wilde accepteren om objectief de koper te kunnen adviseren, stuurden ze me met een kluitje in het riet, of zelfs de politie op me af. Vanuit deze achtergrond was ik blij verrast door het initiatief van CPA. Een in eerste instantie op de Engelse markt gericht bedrijf, echter opgericht door een Nederlander (met een Engelse vrouw, dat wel). CPA staat voor Check Property Assist. De organisatie heeft een nog niet dekkend maar groeiend netwerk van consultants in Frankrijk, die in opdracht en op kosten van huizenzoekers detective gaan spelen. Zij krijgen van de Engelse of Nederlandse klant de bijeengesprokkelde lijst met huizen en gaan vervolgens de desbetreffende makelaars en – als het kan – eigenaars aan een kruisverhoor onderwerpen om uit te vinden hoe het nou werkelijk zit, met dat huis. Ze hebben een checklist van 80 vragen en natuurlijk gaan ze ook naar het huis toe om ter plekke foto’s te maken. Ook van de minder flatteuze kanten van het huis (de badkamer hierboven werd aangetroffen in een huis dat verkocht werd als ‘habitable’). Bovendien proberen ze achtergronden rond het huis uit te vinden. Is het wel eens overstroomd geweest? Wat gebeurt er allemaal in de buurt? Is er risico op overlast van boeren of andere buren? Kun je er in de winter ook nog gewoon komen? Op basis van de rapportage van CPA kan de koper in de meeste gevallen al direct een flink aantal huizen schrappen. En van de huizen die wél voldoen, weet hij precies waar de zwakke plekken zitten. Wat weer handig is in de onderhandelingen.
De dienstverlening van CPA is niet goedkoop. Ik geef toe dat ik in eerste instantie zelfs schrok van de prijzen. Het schijnt dat de gemiddelde klant zo’n 1900 euro kwijt is. Maar ja, als je verder denkt… wat kost een reis naar Frankrijk? En vooral… wat kost een miskoop? Ik was skeptisch maar heb inmiddels telefonisch met de oprichter, Wouter Haaijman, gesproken en ben overtuigd. De man deugt en zijn bedrijf is objectief en onafhankelijk. Bovendien durft hij lastig te zijn om zijn werk goed te kunnen doen, want de vragenlijsten aan zowel huizenzoeker als aan de verkopende partijen liegen er niet om. Als alle makelaars zo grondig te werk gingen, was CPA al snel overbodig. En wat de prijs betreft… iedereen kan voor zich bepalen of hij het de dienstverlening waard vindt.

Hollandais en France met een gezonde handelsgeest kunnen maar beter oppassen. Voor je het weet zit je in de cel.
Le Figaro meldt dat en man gearresteerd is omdat hij op Vivastreet.com, eem Franse variant op Marktplaats.nl, een paar haren van farao Ramses II aanbood. Die zou hij ooit gekregen hebben van zijn vader, die wetenschappelijk onderzoek naar de mummie van de farao gedaan had.
Egypte heeft inmiddels op hoge toon opheldering gevraagd aan de Franse staat. Vivastreet is verbaasd. Volgens het bedrijf staat nergens dat je geen haren van een farao mag verkopen, aldus een tweede artikel in Le Figaro. Ondertussen heeft het bedrijf de advertentie verwijderd op verzoek van de overheid.

Franse tv-kijkers en krantenlezers zullen niet meteen weten of ze er nou verheugd of verdrietig over moeten zijn: over een Franse overheid die (nog steeds) niet bereid is geld te steken in infrastructuur (het afkopen van hun waardeloze aandeeltjes-Eurotunnel), of over een Franse overheid die achter de schermen kennelijk bezig is nog een paar miljard te pompen in het AEDS-Airbusconsortium.
Bij een rechtbank in Parijs zijn enkele tientallen grote geldschieters van de eurotunnel het maandagmiddag eens geworden over herstructurering van de ruim negen miljard euro schuld van de eurotunnel. Dat bedrag bestaat grotendeels uit niet-uitbetaalde rente op eerdere leningen.
Op dit moment staan Amerikaanse en Duitse banken (Goldman Sachs, Deutsche Bank, Citigroup) te dringen om de helft van die schuld om te zetten in een langlopende lening, om op die manier meer (financiele) greep op het Brits-Franse schip-van-bijleg te krijgen.
Daarmee is wel het faillissement van de tunnel voorkomen, zo wordt beweerd. Maar vele honderdduizenden Franse particulieren, die begin jaren negentig een aandeeltje-Eurotunnel kochten, hadden dat Chunnel-failliet liever dichterbij zien komen. Want tot een heuse ondergang zouden Vadertje Franse Staat en de erfenis van Me.Thatcher het heus niet laten komen.
En dan zou Chirac nog wel eens zo gek kunnen zijn om die gedupeerde Franse particulieren te hulp te schieten. Hun aandeeltje van vijf euro was in 1994 zo’n vijf euro waard, een paar jaar later ruim 15 euro, maar is inmiddels gekelderd tot nihil: 44 eurocent, om precies te zijn.
En aangezien dit soort grote infrastructurele projecten (TGV !) eigenlijk een stáátszaak is, hadden veel Fransen daar de hoop nog op gevestigd. Maar nu de grote schuldeisers het inmiddels eens zijn geworden (en de buit grotendeels is verdeeld), dreigen de particuliere obligatiehouders ernaast te grijpen.
Maar de inwoners van Toulouse en omgeving moeten maar denken dat die miljarden dan nu kennelijk wèl gestoken worden in de redding van Airbus en de A350. Ook al gebeurt dat op een manier waar de Duitse mede-eigenaren niet zo blij mee zijn.
Maar waarom is Parijs dan niet consequent?: als de schuldenlast van de tunnel een Brits probleem is, waarom laten ze Airbus dan niet lekker een Duits probleem?

Zoekend naar wat anders kwam ik in het universum van een paar Franstalige bloggers terecht. Een mini-community met tamelijk creatieve en persoonlijke blogs, rijkelijk voorzien van foto’s en (vooral) tekeningen. Geen pretenties, hartstikke lief. Dus ideaal voor een paar uurtjes verstrooiing. Ik heb me in ieder geval prima vermaakt met Dicey en Angry Mum, aAlex en al hun vrienden. Die je vindt door te struinen in de linklijstjes op al hun sites. Wildvreemde mensen, die toch een beetje je vriendje worden. Leve het internet!

Lekker met je leptop in de trein de nieuwste Hoelebek lezen? Of met de PDA in de tuin Les Fleurs du Mal consumeren? Je kunt nu voor een paar eurootjes hele boeken digitaal downloaden in het formaat dat bij jouw apparaat past. Dat doe je bij Numilog de online E-book librairie. Ik weet niet of het mijn manier van literatuur genieten zou zijn, maar je kunt zo in principe een hele plank boeken meenemen zonder ruimte in je koffer op te offeren. Eventueel verzameld in een mooie E-book reader. Daarmee heb je je boek gewoon weer op schoot. De echte fanaat koppelt zijn laptop aan een beamer en projecteert het e-book op het plafond van de slaapkamer. Zo heb je beide handen vrij. Wat, afhankelijk van het gekozen genre, soms ook van pas kan komen.

Eens op een heel andere manier naar Frankrijk op vakantie? Of tijdens je frequente verblijf iets heel anders doen? Dan ga je me dankbaar zijn voor deze tip. Hier kun je namelijk heel veel bijzondere, sympathieke en bijzonder sympathieke stages vinden. Het gaat steeds om ambachtelijke activiteiten, die je leert van een ervaringsdeskundige. Natuurlijk zitten er clichématige dingen tussen, zoals pottenbakken. Maar je kunt ook leren brood bakken in een ‘four à pain’, bier brouwen, paarden mennen, heggen snoeien, zeep zieden of oude bouwmethoden hanteren, zoals met kalkpleister (chaux) werken. In totaal zijn het 130 stages, makkelijk per regio gerangschikt. Bij elke stage staat ook informatie over overnachtingen en hoe je er moet komen. Kortom, deze site, opgericht door een stichting die het contact tussen ambachtslui en geïnteresseerde leken wil vergemakkelijken, is een toppertje.

C’est un trou de verdure où chante une rivière…

Vertel deze regel de gemiddelde hoger dan gemiddelde opgeleide Fransman en soms zal er meteen een heel gedicht volgen (vaker een poging) van Rimbaud. Ik beloof al vier maanden het gedicht uit mijn hoofd te leren, maar verder dan de eerste twee regels kom ik voorlopig niet. Wellicht ook door de woorden die je niet alledaags gebruikt.

Deze pagina geeft uitleg van 20 gedichten van Rimbaud. Op Poésie Française vind je 600 Franse gedichten waar sommigen worden voorgezen. Op Vive voix worden ze allemaal voorgelezen. Tot slot kan je nog even vooruit met Poesie sur la Toile en Florilége.

Kortom genoeg studiemateriaal om je buurman te verrassen als hij niet verder komt dan de eerste vijf regels omdat het zo lang geleden was….

Zwarte Piet heeft het in Nederland al moeilijk genoeg om in het donker over gladde daken bij al die schoorstenen te komen. Maar de kerstman mag in Frankrijk zijn cadeaus niet zo maar door de schoorsteen gooien, hij dient persoonlijk daardoor af te dalen. Met zijn postuur is dat geen sinecure, zo blijkt op zijn website. Geluk bij een ongeluk: je kunt hem helpen om niet neer te storten door op zijn benen en zijn armen te klikken. Zo zijn er nog wat probleempjes waar je hem bij kunt helpen, vooropgesteld dat je niet ouder dan negen bent.
De kerstman heeft overigens geen zwarte pieten en laat zijn site daarom beheren door La Poste. Dat heeft één voordeel: als je voor 18 december een prief aan Père Noël schrijft, krijg je nog antwoord ook.

Mijn jongste was een tijdlang werkelijk verslaaaaaafd aan SIMS. Daarvoor betrof de verslaving een programma waarmee je je eigen pretpark kon bouwen. Nu ze wat ouder en –ahum- wat verstandiger is geworden verlegt ze haar grenzen wat.
Ik heb een nieuw programma voor haar gevonden. Of ze het wat vindt? Ze heeft wel de interesse in economie….maar dat vermaledijde Frans, hè?
Misschien is het wat voor jullie. Je weet immers nooit hoe een koe een haas vangt?
Bij factoriz kun je je eigen imperium opbouwen.
Wel jammer dat de winst ook virtueel is.