Zoals jullie gewend zijn van mij omstreeks deze tijd van het jaar: Parijse sferen!
Ik heb allerlei sites over Parijs voor jullie op een rijtje gezet. Ik ga er geen woorden aan wijden. Klik ze aan en oordeel zelf.

http://vieux-paris.blogspot.com/

http://parisperdu.blogg.org/

http://www.paris-en-photos.fr/

http://www.pariscool.com/

http://paris1900.blogspot.com/

http://www.parisvillage.canalblog.com/

http://parisavant.com/

Er zijn veel verschillende muziek’zenders’ op internet. Goomradio is wel een sympathieke. Je vindt er onafhankelijke radiostations, bestierd door amateurs en professionals, door elkaar. En je kunt er ook zelf je station beginnen.

Enfin, ik ben er niet al te diep ingedoken, maar zag in de gauwigheid al een speciaal ‘Madonna’-station en een Gainsbourg-zender, die muziek voor Gainsbarre-fans uitzendt. En een kanaal dat Têtu-radio heet, volgens mij genoemd naar een homomagazine, dus maak je borst maar nat. Verder stimuleren ze jonge artiesten die hun werk kunnen insturen voor een speciaal R&B Talent Channel. En is er ook een afdeling podcasts, met interviews en zo.

Ik ga het rustig even verder bezien allemaal.
Of liever, beluisteren. Behoren?

Het was altijd een feest om onderweg bij een benzinestation te stoppen om ‘driehoeksandwiches’ bij te tanken. Vakantie! Maar tegenwoordig verkopen ze ze ook in de supermarkt. Dus gebruik ik nu regelmatig een plakkerig broodje jambon fumé avec œuf mimosa of een traditionele boterham met rosette en augurkjes tussen de middag. Het enige jammere er aan is dat de broodjes zo steeds meer naar werk gaan smaken en minder naar vakantie.

Bij de grootste en oudste leverancier van onderwegsnacks, Daunat, met drie productielocaties waarvan eentje vlak bij ons, tussen Tournus en Chalon-sur-Saône, smeren ze 300.000 broodjes per dag. En dan wil je wel eens wat anders. Daarom besloten ze een ‘libdub’ te maken die verschillende Franse media haalden. Op de site van Daunat kun je zien wat een dolle boel dat oplevert. In het echt zijn ze er overigens gewoon hard aan het werk en is dit een publiciteitsstuntje. Dat overigens prima werkte, want verschillende televisiestations besteedden er aandacht aan.

Maar intussen… 300.000 broodjes per dag!

‘This French Life’ is een interessante site voor wie de relevante actualiteit in Frankrijk een beetje bij wil houden. En met ‘relevante’ bedoel ik dan het gewone, huis-tuin-en-keukennieuws waarvan je iets moet weten om in de kroeg mee te kunnen lullen, aangevuld met typische internationale relatie-weetjes: het nieuws dat op enigerlei wijze te maken kan hebben met de relatie Frankrijk-buitenlanders. This French Life is weliswaar in eerste instantie geschreven voor Britten (in het Engels dus), het is ook voor Nederlanders een fijne bron van informatie.

Momenteel op de voorpagina onder meer berichten over de pollen-concentraties in Frankrijk, de toegenomen grenscontroles in verband met NATO-top, de keuze voor Annecy als winterspelenkandidaat, Google Streetview in Frankrijk en de NL/UK veteranen van D-Day. De site heeft verder een forum en er staan veel achtergrondartikelen op. Good job.

“Die tafel zou ik wel willen hebben”, dacht ik toen ik ergens een plaatje tegen kwam van deze tafel. Alleen jammer dat hij niet bestaat. Tenminste, tenzij iemand hem intussen besteld heeft. John Nouanesing is een ontwerper met veel anekdotisch werk, maar met toch ook wel een aantal praktische of gewoon lollige juweeltjes. Ik vind bijvoorbeeld de ‘mains de jardin’ erg aardig, en de obervormige drankkast. Of wat dacht je van het scheve soepbord? Dat had er toch al eeuwen eerder moeten zijn!

Een van de dingen die je als Nederlander in den vreemde mist, is de biep. Zelfs als je goed Frans leest, kan het toch een verademing zijn om gewoon eens in je crapeaud onderuit te zakken met een litterair meesterwerk van Jan den Hartog of Olaf J. de Landell, of – als je meer van belletterie houdt – iets luchtigs van Komrij, Vestdijk of Mulisch. Hoe dan ook, kom er maar eens aan, in het Franse. Daarom is het zo fijn dat er initiatieven zijn zoals de Nederlandse bibliotheek in de Morvan. Zeker in een typische binnenblijfstreek waar het ongeveer 312 dagen per jaar regent, is dat echt een uitkomst.

De bibliotheek behoort geloof ik tot de populaire ‘Club du Morvan’, waar veel Nederlanders in de streek samen komen voor een praatje en het uitwisselen van recepten of ervaringen met Franse artisans. En dus om boeken te lenen. Ik denk dat ik zoiets ook maar op ga zetten in onze buurt. Er zijn wel niet zo veel Nederlanders, maar het stikt hier van de Engelsen en ik lees nog altijd liever Dick Francis dan die Huilebek.

Herinner je je dit nog?
Ik vond een site waar je een foto op kunt sturen waar deze repliek van Sarko het best tot zijn recht komt.

Ik zeg DOEN!

Het was al hier en daar uitgelekt en eigenlijk is de officiële startdatum pas maandag, maar ik kan het niet langer ophouden. Goed nieuws!

Twee dagen voor mijn verjaardag kreeg ik een leuk cadeautje gemaild. Het beroepshof in Dijon heeft mij op alle punten in het gelijk gesteld. Ik krijg géén boete, hoef de FNAIM géén schadevergoeding of proceskosten te betalen, krijg géén voorwaardelijke gevangenisstraf en ben dus gewoon 100% vrijgesproken. Immogo is legaal. Altijd geweest ook, wat de makelaars er ook van mogen vinden.

De afgelopen weken heb ik daarom hard gewerkt aan het terugzetten van de huizen van Immogoklanten die ooit naar Zorro Immo verhuisden. De site lijkt nog wel erg op Zorro, maar dat zal me even aan mijn reet roesten. Hij moest online, en zo snel mogelijk! Dat is zojuist op een haar na rond gekomen. Iedereen kan vanaf nu dus weer gebruik maken van het revolutionaire, innovatieve, veelbesproken en volgens sommigen zelfs omstreden Immogo-systeem van gratis adverteren… tenzij het werkt!

Nu proberen om de geleden schade op korte termijn terug te verdienen. Mijn kosten en derving door het offline halen van de site worden namelijk door niemand vergoed. Maandag gaat een persbericht naar alle kranten in Nederland. De vertalers zitten in de startblokken (nog meer investeringen, maar je moet wat durven in deze barre tijden) en ook zelf ben ik er helemaal klaar voor. Go Go Immogo!

Voor de zoekmachines ook nog even het persbericht:

Persbericht

Franse makelaars verliezen hoger beroep tegen No Cure No Pay huizensite

Bourgogne (F): De Nederlandse internetondernemer Gregor Hakkenberg heeft zijn proces tegen de machtige Fédération Nationale des Agences Immobilières (Franse NVM) op alle punten gewonnen. Volgens de FNAIM was Hakkenberg in overtreding omdat zijn site Immogo werkte tegen betaling van 1% na succesvolle verkoop, en commissie factureren zou zijn voorbehouden aan officiële makelaars.
Hakkenberg werd in maart 2008 veroordeeld tot vier maanden voorwaardelijk plus 10.000 euro boete. In hoger beroep is hij nu alsnog vrijgesproken. Immogo mag in ongewijzigde vorm weer online.

Drie keer in overtreding
In maart 2008 besluit de strafrechter in het Bourgondische Chalon-sur-Saône dat de manier van werken van Immogo inbreuk maak op de Loi Hoguet, de wet die het makelaarsberoep beschermt. Immogo werkt op basis van No Cure No Pay. De verkoper hoeft zijn advertentie alleen maar te betalen als de advertentie op de site daadwerkelijk tot een transactie leidt. Prijs voor succes is 1% van de vraagprijs.

Volgens de rechter:
1. mogen alleen officieel geregistreerde makelaars geld verdienen aan onroerend goed-transacties.
2. is 1% van de gepubliceerde vraagprijs te duur voor een simpele webadvertentie, dus zouden er ook wel andere diensten verricht worden.
3. het in contact brengen van koper en verkoper staat gelijk aan ‘bemiddelen’. En ook dat mag alleen met een officiële kaart.

Hoger beroep
Hakkenberg wordt op persoonlijke titel veroordeeld tot het betalen van 10.000 euro. De openbare aanklager had twee maanden voorwaardelijk geëist, maar bij de uitspraak blijkt dit zelfs vier maanden te zijn.
Gregor Hakkenberg vindt de straf buiten elke proportie en gaat in hoger beroep. Hij vindt een advocaat met specialisatie in commercieel en internetrecht en bereidt een nieuwe verdediging voor. Het beroepshof in Dijon laat zich door hun argumenten overtuigen en stelt Hakkenberg alsnog in het gelijk.

De makelaarsvereniging is in cassatie gegaan, maar dit heeft geen opschortende werking. Immogo is weer online: www.immogo.nl

Gaat lekker:
Le Buzz Immobilier

Altijd al gedroomd van roem? Dan is dit je kans!!!
Aanstaande vrijdag kun je in de Bazar de l ‘Hôtel de Ville (BHV voor de kenners) je eigen 15 minuten roem ervaren.
Of niet.
Ze hebben ‘gewone’ mensen nodig voor de herfst-wintercollectie.
Je hoeft geen fotomodel te zijn (maar je hebt wel een uiterste houdbaarheidsdatum: je mag niet ouder zijn dan 45) en je hoeft er niets eens je werk voor te missen, want de casting is tot 8 uur ’s avonds.
Denk je dat je een kans maakt? Doen!
Ze zijn echt op zoek naar madame et monsieur Toutlemonde.
Twee jaar geleden was het er lekker druk en eerlijk gezegd zie ik geen echte ‘spetters’ bij de uitgekozen mannelijke modellen. Nou…eentje misschien, maar je kunt niet echt op een foto afgaan hè.

Al heel lang – zo te zien behoor ik tot de wat ouderen in dit illustere gezelschap – kan ik een glimlach niet onderdrukken als iemand zich een ‘ wijnkenner’ noemt. Meestal overigens wordt dit over een derde gezegd, uit bescheidenheid of in ieder geval om te laten merken dat hij of zij dan toch zo iemand kent. ‘ Ah, maar pas op hoor, dat is een echte kenner’. Grijns……

In Frankrijk zijn er nog veel meer ‘ kenners ‘ dan elders, chauvinisme oblige! Ik woon in dit merkwaardige land en word er vrijwel dagelijks mee geconfronteerd: ‘ ik koop altijd Bordeaux, want dan weet je dat het ok is’ . Wij buitenlanders dienen zich in principe bescheiden – barbaren behoren zich te gedragen om geaccepteerd te worden – in deze op te stellen. Elke discussie met zo ’n ‘ kenner’ (ik schat 60% van de bevolking, vooral mannen, uiteraard) is bij voorbaat kansloos, want zij zijn, heel jong al, in de beroemde Obelix ketel – of fust, of cuve – gevallen, en tsja, ga daar maar eens aan staan.

Nu ken ik, door de jaren heen, een aantal heel goede wijnboeren. Franse, wel te verstaan. Die je stuk voor stuk weten te melden dat slechts bescheidenheid past bij de ongelooflijk complexe en gevarieerde wereld van de wijn. Opmerkelijk is het dus niet dat de wijnboeren ( en – boerinnen) die de meeste indruk op mij maakten, qua wijn en persoon (maar die zijn in dit geval onlosmakelijk verbonden) bescheiden waren. Geen uitbundige ‘ lychees’ in de wijn, geen gesnater over medailles en beroemde afnemers.
Een paar namen? Doe ik ‘ pour le besoin de la cause ‘ toch even aan ‘ namedropping’ : Pierre Overnoy (Jura),Claude Papin (Anjou), Jean Montanet (Bourgogne Vézelay), , Raveneau (Chablis), Pacalet (Nuits st georges), Teulier (Marcillac) en zo nog een handje of twee vol. Namen die je waarschijnlijk niets zeggen, maar mocht je een fles met één van deze namen op het etiket tegenkomen: kopen! En genieten…….

Kortom, een wijnkenner (ik ken er geen één) is even zeldzaam als rode Chablis. En mocht je iemand tegenkomen die zich als zodanig afficheert: lachen is even gezond als goede wijn!

ps vroeger heette ik hier lowieke maar digibeet als ik ben, er is blijkbaar tussendoor iets mis gegaan………..

Er zijn op het internet heel wat virtuele werelden. Het inmiddels geflopte Second Life was even een enorme hype maar zal er nu wel als een spookstand uit zien. Ik hoor er tenminste nooit meer iets over. Iedereen is inmiddels in Facebook. Voor de kinderen zijn er echter nog diverse mogelijkheden om het dagelijkse leven te ontvluchten. Voor de jongetjes is er het fantasy game Dofus. De meisjes voelen meer voor Chapatiz. Hier kun je rondlopen en opdrachten doen (meestal in de vorm van behendigheidsspelletjes of quizjes). Daarmee verdien je dan punten, die weer goed zijn voor de aanschaf van kleding, zodat je een behoorlijke garderobe kunt opbouwen.
Net als bij Dofus kun je ook hier met je vriendinnen afspreken en tegelijk spelen en chatten. Waarbij ik mijn dochter natuurlijk op het hart druk dat alleen je eigen real life vriendinnen (van wie je de nicks kent) ook betrouwbare online vriendinnen kunnen zijn, en dat online vriendinnen net zo goed dekmantel kunnen zijn voor een morsige oude viezerik.
‘Jajajaja’, zegt ze dan, met een gezicht van ‘alsof-ik-nie-goed-bij-me-hoofd-ben’. Maar ik blijf het toch maar aansnijden, af en toe.

Martin Vidberg tekent (en bedenkt) stripverhalen. Ik kwam hem tegen bij Le Monde en ben verder op zoek gegaan. Zijn pseudoniem is Everland
Hij is jong, van 1980 en een echts Ch’ti, uit Maubeuge. Hij publiceerde zijn 1e werk in 2006. Van beroep onderwijzer (instituteur, afgekort ook wel instit), een deel van zijn werk is autobiografisch (“Le Journal d’un remplaçant”, “Les instits n’aiment pas l’école”).
De personages van Vidberg zijn “patatisés”, eh.. het zijn aardappelmannetjes, zulle we maar zeggen. Sinds kort kijk ik regelmatig bij zijn Actu en patates

En dan kom je vanzelf weer terecht op de site van Martin zelf.

De volgende keer bij de FNAC ga ik op zoek.

(Heeft overigens niets te maken met die andere patatten)

In september 2007 begint ene ‘Antoine’ een proces tegen ACER Computers. Als gebruiker van het Finse Linux en andere gratis open source software wenst hij niet te betalen voor de Amerikaanse Windows-software die standaard op zijn nieuwe computer is geïnstalleerd. Hij verzoekt om levering zonder software en met korting. Het onverwachte gebeurt. De rechter geeft hem gelijk. Antoine wint en krijgt een teruggave van ruim 300 euro toegewezen. Op een computer van nog geen 600 euro scheelt dat ruim de helft!

Sinds het proces van Antoine zijn er nog diverse andere consumenten in het gelijk gesteld. De jurisprudentie is dus tamelijk stevig. Toch blijft de industrie doorgaan met ‘verplichte’ koppelverkoop, er op vertrouwend dat consumenten niet massaal naar de rechter zullen stappen. Je vraagt je af hoe lang ze dat volhouden. Ik kan me voorstellen dat er op een gegeven moment gewoon regelgeving komt die consumenten het recht geeft direct levering van een ‘lege’ computer te eisen.

Op deze site staat uitgebreid beschreven wat je rechten zijn, hoe je te werk moet gaan om een lege computer te bemachtigen en hoe je die dan kunt vullen met Linux. De Linux gebruikersorganisatie geeft gratis hulp en er zijn zelfs speciale ‘Installatiefeestjes’. Zie ook de site Passer à Linux.

Overigens hoef je niet bang te zijn om met je gratis software geen gegevens meer te kunnen delen. In principe zijn alle documenten die je met Open Source software als Open Office of Neo Office maakt gewoon compatible met Windows.

Intussen stappen steeds meer Franse regeringsinstellingen, gemeenten en zelfs hele departementen over op ‘Open Source’. Het is gratis en bovendien… Tout pour faire chier les Américains!

Je kunt er de klok op gelijk zetten: iedere keer dat er een beetje noodweer over Frankrijk raast, raken er weer duizenden gezinnen verstoken van electriciteit. Kwestie van draadjes die in de lucht hangen en niet bestand zijn tegen omvallende bomen. Zelfs wonderkind Sarkozy heeft geen oplossing. ,,Alle kabels in de grond leggen kost 100 miljard euro. Dat geld heb ik niet,” verzuchtte hij onlangs tegenover het Franse journaal.
Het gaat wat ver om te stellen dat de oplossing voor dit probleem in zicht is, maar er lijkt licht aan de horizon te gloren. In Japan hebben ze het ei van Columbus bedacht, meldt Tweakers.net: draadloze electriciteit. Detail: ze moeten het nog wel even uitvinden. Tussen 2015 en 2020 moet het idee werkelijkheid worden. Tot die tijd wordt de weergoden vriendelijk verzocht zich een beetje in te houden.

Dus u dacht dat varkenvlees vet was? Neen, meneer, en neen mevrouw! Varkenvlees is niet vet! Met slechts 1,9% vet behoort het zelfs tot de magerste vleessoorten die er te koop zijn! Zo is varkenvlees ook bijzonder voedzaam. Neem nu rillettes, meneer. Rilettes, dat zijn van die bakjes met smeerbaar varkenvlees, ideaal voor op de boterham. En wist u, mevrouw, dathet verorberen van een broodje met rillettes gezonder is dan het wegkanen van een croissant met boter? Welnu, dan weet u het nu!

Reeds de oude Romeinen wisten de zøg op waarde te schatten. Menig beroemde schrijver heeft haar lof gezongen, en dan met name natuurlijk in klaargemaakte vorm. Favoriet was de Porcus Trojanus, waarbij het vark gelijk een Trojaans paard werd gevuld met een kruidige ‘farce‘ van onder meer diverse soorten pluimvee, vulva en tepels van zeugen, eidooier en gehakt en gepeperd vlees. Ik citeer even de site: “De Romeinen hadden daarbij natuurlijk de voorkeur voor gevulde uiers en vulva’s, waarover ze met smaak debatteerden. En dan met name over de vraag of een jong vrouwtje dat nog niet vaak had geworpen de voorkeur verdient boven een ervaren zøg die reeds vele drachten had voltooid.” Einde citaat.

De Fransen hebben een vreemde verhouding met hun varken. Zo leefden tijdens de Middeleeuwen mensen en varken vrijelijk met elkaar in de steden, tot in 1131 de oudste zoon van koning Lodewijk de Dikke (ik verzin dit niet) dodelijk ten val kwam na een botsing van zijn paar met een vark. De schuldige werd opgehangen en vanaf dat moment werden alle varken uit de stad verbannen (behalve natuurlijk de heilige varken van Sint Antonius, die echter verplicht een belletje moesten dragen).

U begrijpt, mevrouw, meneer, dat er veel méér over dit edele dier – zo onterecht verguisd – te melden valt. Hiervoor verwijs ik u graag naar de site van de nationale vereniging van de varkenvleeshandel, ofwel de SNCP.

Waar een tikfout al niet toe kan leiden.

Stap in de denkbeeldige wereld van Jean-François Rauzier. Foto’s van een heel ander kaliber, dan die van Bertrand (zie vorig log)
Zijn hyperfoto’s vervormen de realiteit, vergroten hem als het ware.
Ratio en droom door elkaar. Het virtuele vermengd met het concrete.
Ga struinen bij hyper-photo en sla vooral Parijs niet over!

Al eerder plaatste ik een log over Yann Arthus Bertrand (En René had gelijk – waar zit je toch, René?)
Zit ik wat te surfen in sites over Parijs, kom ik een geweldig leuke expositie tegen, die ……net afgelopen is.
Jammer, maar gelukkig hebben we de foto’s nog. (let ook op de teller linksonder: dat gaat snel!)

De expositie gaat hierna de wereld over, ik kan alleen niet op de site vinden wat de volgende pleisterplaats wordt.

Trakteer jullie ogen en oren bij 6 Milliards d’autres

Het is opnieuw een titanen-arbeid geworden, waar 5 jaar aan is gewerkt. 6 ‘réalisateurs’ hebben 75 landen doorkruisd en zo’n 5000 mensen geïnterviewd. Ieder interview is vastgelegd en draaide om dezelfde vragen over hoop, dromen, angsten etc. Uiteraard met de bedoeling om de kijker te confronteren met verschillende ooghoeken eh standpunten.
De 1e keer opende bij mij de site op de vrouw uit Singapore die begon te huilen, omdat ze bang was dat ze door haar man zou worden verlaten.
Kijk ook naar de témoignages op Dailymotion

Mailtje van ene Frederik Clausen. Die schrijft: “Samen met mijn gezin woon ik nu 2 jaar in de Var, in Nans les Pins. Om de vrije momenten van de dag te benutten ben ik een winkeltje via internet begonnen. Ik heb een speelgoedwinkel die gespecialiseerd is in de verkoop van Playmobil en Lego. Mijn prijzen liggen 20 a 30% lager dan in de winkels.
Speciaal voor dit forum heb ik een actie: 5% korting bij een minimum orderbedrag van EUR 70,- (excl. verzendkosten). Op deze manier hoop ik Nederlanders te bereiken die zo gemakkelijk en veilig hun speelgoed voor hun kinderen en/of kleinkinderen kunnen aanschaffen.”

Kijk, dat zie ik graag. Hollanders in Frankrijk die gewoon lekker gaan ondernemen. Toch maar even bellen hoe de vork in de steel zit. Blijkt dat meneer Clausen en zijn vrouw beheerders zijn van een villapark in de Var. In de winter is het natuurlijk erg stil en je moet toch wat. Omdat Clausen zelf bij Lego gewerkt heeft, lag het idee van een online Legowinkel voor de hand. Vooral omdat Clausen het bij de bron kan halen en daardoor goedkoper kan werken dan de grote Franse online speelgoedwinkels.

La maison du jouet profileert zich door de prijs. Verzendkosten komen er wel bij, maar het blijkft goedkoper dan bij de concurrenten online. Bovendien hoef je nu niet naar de winkel te rijden. En het is ook ene leuke oplossing voor mensen die een cadeautje op willen laten sturen naar bijvoorbeeld hun kleininderen.

Het Lego-handeltje blijkt een gouden greep. Clausen is vorig jaar september begonnen en heeft tijdens de Kerst prima omzetten gedraaid. Nu maar hopen dat het in de zomer een beetje rustiger wordt, want die villa’s moeten natuurlijk ook beheerd!

Wie de korting wil scoren, moet even melding maken van de promotiecode:
jouet83 (geldig tot 21 februari 2009)

Oospronkelijk waren ze bedacht als sleutelhangers, inmiddels is het een sport geworden: met mini-skateboardjes skaten met je vingers.
In 1986 schijnt het al in de VS te zijn verschenen, dit mini-gebeuren. In een tijd dat de meeste skaters hier amper de ollie meester waren.
Natuurlijk werd deze versie van het skaten aanvankelijk niet erg serieus genomen, maar er zijn nu lieden die alle mogelijke skatefiguren (3-6 flip, boardslide, 50-50, Kickflip…) kunnen uitvoeren.
Met hun vingers….

Het materiaal was in het begin niet geweldig, dus de vingerskaters maken hun eigen plankjes.
De doe-het-zelver kan aardig uit de voeten vingers.

Wel leuk om te kijken is de site van Alexis Milant, een bekend skater, die het nu dus met zijn vingers doet. Op Youtube vind je hem uiteraard ook.

De afgelopen weken heb ik hard gewerkt aan de verdere verbetering van Zorro Immo. De wat onlogische menustructuur, met onder meer onklikbare kopjes, is aangepast en ook de vormgeving wat meer naar mijn zin. Wat warmer, spannender. Toen Zorro Immo in eerste instantie ontwikkeld werd, gebeurde dat onder de stress en de tijdsdruk van een verboden verklaarde Immogo. Nu hebben we de tijd genomen om het wat beter te doen.

Naast de uiterlijke veranderingen is er onderhuids ook het een en ander verbeterd. Zo is de hoeveelheid code met 30% afgenomen (de site zit efficiënter in elkaar) en kan ik nu automatisch rekeningen laten genereren voor de door de klant bestelde plaatsing en vertalingen. Verder hebben we de mogelijkheid toegevoegd voor de verkopers om extra ‘exposure’ bij te kopen. Het gebeurde me regelmatig dat mensen vroegen hoe ze op de voorpagina terecht zouden kunnen komen, of bovenaan de lijst met laatste huizen.

Dat laatste was natuurlijk onmogelijk, want alleen het laatste huis kan het laatste huis zijn. Wel kunnen er nu op de voorpagina huizen in het zonnetje gezet worden. De bedoeling is dat ik deze vier plekken straks ga verkopen aan maximaal 8 eigenaren. Die acht huizen worden dan ‘at random’ op de vier plekken getoond.

Daarnaast komt er de mogelijkheid om in de eigen regio bovenaan de lijst te komen. Als een zogenaamde ‘featured’ advertentie. Nu is het nog het goedkoopste huis dat bovenaan staat.

Het betalingssysteem voor deze extra opties is nog niet af, maar ik hoop er snel mee aan de slag te kunnen.

Oh ja… er zijn ook wat hoofdstukken toegevoegd. Bijvoorbeeld met achtergrondinformatie over huizen zoeken en het koopproces. En een hoofdstuk over internetoplichters. Tot nu toe alleen in het Nederlands en (deels) Engels. Het Frans moet ik nog doen, maar dat is iets lastiger voor me. En dan moet ik ook mijn Duitse partner nog even zo ver zien te krijgen dat ze de vertalingen in haar moedertaal wil verzorgen.

Hoe dan ook zit er beweging in ZZZZorro Immo!

In mijn oren klinkt Hard Rock – en dan met name het subgenre waarin de zanger aan ‘hurling’ ofwel keelschreeuwen doet – altijd een beetje zoals in de kopregel hierboven. Gisterenavond heb ik het staartje van een concert bijgewoond en ik moet zeggen dat het in het echt erg meevalt. Ik was als taxichauffeur ingezet om mijn zoon (gitaar) samen met twee vriendjes (bas en drums) van zijn band (je weet wel, de bekende boyband Nasal Mucus) naar een concert in Macon te brengen.

Na afloop, toen ik ze kwam halen, ben ik even naar binnen gegaan. Een vijftigtal pubers van zeer divers pluimage – van gothic via dreadlocks tot punk-achtig – stonden heftig te pogoën voor een klein podium. Duidelijk was dat de toch redelijk bekende Hard Rock band Dagoba nog niet echt menigten op de been brengt. Tenminste, niet in Macon. Toch vond ik het verrassend goed klinken, en niet al te luid. Het deed geen pijn aan mijn oren, dus dat was op zich al een aangename verrassing. Ook wel logisch, gezien de voorlichtingsrol die de Cave à Musique vervult in de strijd tegen gehoorbeschadiging.

Dat zoonlief desondanks hoofdpijn had, moeten we dan maar op het conto van het headbangen schrijven. En aan de spelletjes vóór in de zaal. Zoals de ‘wall of death’ waarbij de zanger het publiek in twee groepen verdeeld die dan keihard tegen elkaar in-pogoën. Daarbij klonken er wel eens twee met de koppen tegen elkaar. Het zijn stamriten, en van mij mogen ze.

Hoe dan ook, de muziek was best aardig. Erg indrukwekkend is de drummer Francky, die met een dubbele voetpedaal landurige roffels weggeeft op de grote drum. De man is een held, volgens de fans. Maar wel een met een behoorlijk fysieke baan. Die heeft kuiten waar Lance Armstrong een puntje aan kan zuigen.

Jahaaa, je maakt wat mee, in Frankrijk!

In Nederland is in de gelederen van de EO een felle discussie ontstaan met betrekking tot de uitspraken van Andries Knevel (nomen est omen).
Hij heeft er openlijk kond van gedaan dat hij, hoewel erg gelovig, afstand doet van de gristelijke uitleg dat de wereld in 6 dagen is geschapen.
Dat kostte de EO vele opzeggingen.
Donderdag was er een interessante discussie bij DWDD

Uiteraard zijn er ook diverse Franse sites over dit onderwerp, zoals croixsens en De club van Phil Clark. (Door de laatste site kwam ik er achter dat er zelfs een heuse toplist is. Brrrr.)

Enfin, deze discussie is uiteraard niet vreemd, 2009 is per slot van rekening het jaar van Darwin.

Ook zeer lezenwaardig is de site van Geopolis waar de verschillende theorieën duidelijk uitgelegd worden.

Helaas. Hollandais en France heeft een ‘bladformule’. We hebben met elkaar afgesproken dat we alleen maar onderwerpen aansnijden die met Frankrijk te maken hebben. Op zich is dat niet erg, maar soms is het toch ook een akelige beperking. Bijvoorbeeld als je eens enthousiast over iets bent, dat eigenlijk niks met Frankrijk te maken heeft. Zoals het Nederlandse digitale kunsttijdschrift Cosimo, uitgegeven door Joachim Smit, met wie ik 35 jaar geleden op school zat. Volgens mij hebben we in 1972 zelfs van dezelfde lerares (Mme Sauvage) Franse les gehad. Reden genoeg voor een stukkie, lijkt me.

Maar alle gekheid op een stokje, dat Cosimo biedt werkelijk bijzonder veel waar voor zijn geld. Het is namelijk helemaal gratis en staat boordevol goed geschreven, interessante en rijk geïllusteerde artikelen over kunst. Er zit elke keer een soort van rode draad in, en dit keer is dat ‘lust’, geloof ik. Of zin, dat kan ook. Het gaat over Leda en de Zwaan in de kunst, over kunstwerken gemaakt van voedsel, over de Mona Lisa en over moderne dans in de kunst. Verder een juichend stuk van Paul Mertz over de nieuwe dépendance van ‘Le Hermitage’ in het oude Amstelhof (voormalig bejaardenhuis aan de Amstel).

Nou ja, kijk zelf maar. En als ik je een tip mag geven, schrijf je dan in als abonnee. Dan krijg je telkens bericht als er een nieuw nummer uit is. Had ik al gezegd dat het gratis is?

Gisteren op de radio een lang interview met een zanger die zich een paar maanden heeft opgesloten in een cel met een drumstel en opnameapratuur om een nieuwe CD op te nemen. Hij heeft alle liedjes op het nieuwe album geschreven op basis van een bepaald ritme. En niet- zoals zijn gewoonte was – op basis van een melodie op gitaar of piano.

Origineel. Dus ik even op zoek naar die knaap en zijn plaat met ritmesongs. Ik moet zeggen… dat de drums de basis vormen kun je horen, want het zijn allemaal een beetje springerige, wipperige, irritanterig-lollige stukkies geworden. Eentje ervan kon ik nog wel hebben, het tweede was nauwelijks te verdragen en bij het derde ging ik op zoek naar het rustgevende ritme van een machinegeweer. Maar goed, dat kan aan mij liggen.

Op de site van Mathieu Boogaerts, want zo heet deze kunstmuzikant, staan samples van ál zijn platen sinds 1995, plus alle songteksten. Tot mijn verrassing was veel daarvan best aan te horen. Een beetje Vincent Delerm avant la lettre, maar dan eentje die wél kan zingen. Melancholieke liedjes met een hoog stemmetje. Een vleugje Bruni, een beetje Paradis.

Mathieu Boogaerts is eigenlijk gewoon een Franse Zuchtjongen.

Heel, héél lang geleden had mijn vader een abonnement op Ariadne. Dat was geen breiblad, zoals je misschien denkt, maar een magazine voor de reclamebranche, dat later werd opgevolgd door het nu nog steeds actuele en onvolprezen vakblad Adformatie. Humoristisch, kritisch, met een brede blik op alle facetten van het communicatievak. Het blad is gratis voor iedereen die met een visitekaartje aan kan tonen dat hij in de reclame werkt (controlled circulation heet dat). Maar als je in het buitenland woont, moet je er voor betalen. Deze week dus weer 166 euro overgemaakt aan Kluwer, goed voor weer een jaartje bijblijven in het vak.

In Frankrijk hebben ze ook zo’n blad, Stratégies, dat echter iets meer marketingeoriënteerd is, voor mijn gevoel. Dat zal mede te maken hebben met de verhoudingen in de Franse relamewereld, waar creatie (copy en art) door de bank genomen minder invloed hebben dan in ons kikkerlandje.

Dat kun je ook zien aan het resultaat want de Franse reclame is veel traditioneler. Veel gezellige gezinssituaties, vrouwelijk schoon en auto’s die door indrukwekkende landschappen rijden. Voor humor in de reclame moet je niet in Frankrijk zijn. Wél zijn ze weer sterk in de meer poëtische aanpak. Esthetiek. Dat zie je met name terug in reclames voor goede doelen, zoals de Franse aidscampagne.

Maar goed, het Franse blad heeft ook een site. Daar kun je grasduinen in de mooiste Franse en internationale reclamespotjes, samengevoegd in een soort ‘best of’-competitie. Voor de gedrukte reclame is ook een categorie overigens. Al met al een redelijk breed overzicht van het beste wat Frankrijk op te bieden heeft als het gaat om commerciële communicatie.

Dit zijn natuurlijk wel allemaal uitingen van de echt grote jongens. Multinationale reclamebureaus met de allerbeste creatieven. En bijbehorende rekeningen. Ben je op zoek naar een minder groot maar toch ook redelijk creatief Frans/Nederlands bureautje voor je meertalige reclame, dan verwijs ik je graag naar Publigo.