Was deze al eens voorbij gekomen?
Nee, toch?
Ik zie weer geschikte tekstjes voorbijkomen voor mijn leerlingen

Mustapha Kessous is verslaggever bij de prestigieuze krant Le Monde. Maar al is hij dan opgegroeid in een keurige wijk van Parijs, hij is ook Moslim, arabier, buitenlander. En dat blijkt nog niet makkelijk. In een lang artikel verhaalt hij over hoe hij geen kamer kan huren (tot hij een blonde stoot regelt die tijdelijk zijn vriendin wil spelen), geweigerd wordt bij clubs en restaurants en door de politie om de haverklap op straat aangehouden en gefouilleerd. Iets wat zijn blanke vrienden welgeteld eh… nooit overkomt.

In de biografie van Miles Davis staat dat deze ooit voor de club waar hij werkte een sigaret stond te roken en door twee agenten werd gesommeerd door te lopen. Hij probeerde uit te leggen dat hij daar werkte en werd direct in elkaar getimmerd. Dat was in de jaren ’50 in de USA. Dit is nu, Parijs, 2009.

Het artikel van Mustapha Kessous heeft veel stof doen opwaaien. Het werpt een ontluisterend licht op de bevooroordeelde manier waarop wij naar buitenlanders kijken en iedereen met een kleurtje direct indelen in een bepaalde categorie.

Grappig ook dat er meteen allemaal mensen opstaan die met excuusverhalen komen. De mooiste vond ik wel van de journalist die ooit niet aangenomen werd bij Le Monde omdat Mustapha hem net voor was. “Mustapha mocht wel in dienst in het kader van de positieve discriminatie, dus die moet nu niet zeuren over discriminatie.” Zegt die ‘collega’. Alsof ze bij Le Monde de kolommen laten vullen door iemand die niet kan schrijven, puur omdat die arabier is. Zure druiven!

Weer zo’n juweeltje voor taalgekken zoals ik. Ik was overigens op zoek naar de uitdrukking Arrête ton char. Hij lag nogal voor de hand, eigenlijk!

Één voor allen… en allen voor één! Beelden van Eroll Flynn in een maillot verschijnen voor mijn geestesoog als ik de slogan van Coyote lees. D’Artagnan (gestorven bij de verdediging van Maastricht) had hier vlak bij, in Sainte Croix, een buitenhuis en dat schept toch een band. Samen tegen de onderdrukker, dat is het sentiment dat Coyote hiermee wil oproepen. En de onderdrukkers zijn… de Gendarmes, die rotzakken met hun laserpistolen en andere snelheidsdetectiemiddelen.

Zelf ben ik laatst ook weer gepakt. Ik reed over een weg waar je 90 mag. De weg veranderde niet, maar ik overschreed de stadsgrens en er stond een bord. 50. De ongemerkte blauwe stationwagen stond er vlak achter, met een enorm apparaat achterin dat mij precies ter hoogte van het 50-bord registreerde op 65 km per uur. 85 euro en 1 punt in mindering. Stelletje ratten.

Natuurlijk ben ik vóór het handhaven van een maximumsnelheid. En ik hou me er ook goed aan, vaak met behulp van de cruise control. Maar dit keer zat ik met mijn zoon te praten, we waren op weg naart de brommerwinkel. Ik was al gezakt van 90 naar 65, maar ben niet hard genoeg op de rem gaan staan. De plek gaf daar ook niet echt aanleiding toe. Afgezien van dat 50-bord. Ze hebben daar vast goed verdiend, die dienstkloppers.

Ik kan dan ook goed begrijpen dat mensen met hun lichten seinen om tegemoetkomers te waarschuwen voor een snelheidscontrole, zodat ze hun snelheid kunnen matigen. Doe het zelf ook. En dat is precies het principe van de Coyote: een apparaatje waarmee je met een druk op de knop van het GPS-apparaat de locatie van een vliegende brigade kunt vastpinnen. Via satelliet wordt deze plek geregistreerd en doorgegeven aan alle andere gebruikers in de regio. Die krijgen dan een bericht als ze zo’n locatie naderen. Een voor allen en allen voor een.

Natuurlijk vertelt de leverancier dat het daar niet per se voor is. Het apparaat kent alle snelheidsbeperkingen in heel Frankrijk en waarschuwt je als je harder rijdt dan toegestaan. Dus dat is óók erg veilig. De Coyote is niet te vergelijken met de verboden radardetectie-apparatuur. Het is dan ook 100% legaal.

Een vrij nieuwe website: la Banque de Dépannage Linguistique.
Canadees, maar dat is prima, want daar spreekt men immers ook Fransch?

Behalve met je vragen over grammatica, schrijfwijze of vocabulaire, kun je er ook terecht voor afkortingen (sigles), uitspraak etc., alles keurig alfabetisch of op onderwerp gerangschikt.

En of het nog niet genoeg is: een geweldige lijst met links

“Ik help vrouwelijke zelfstandigen hun unieke eigenschappen ontdekken én inzetten, zodat ze onweerstaanbaar aantrekkelijk worden voor hun klanten”, zo beweert Nicole Bakker-Sieverding, de eigenaresse van YOUnique image, een bedrijf dat kennelijk vrouwelijke zzp’ers coacht in relatiebeheer. Voor mij is YOUnique een fantastisch voorbeeld van het gevaar dat je loopt als je interessante buitenlandse woorden als merknaam kiest. Ik hoop dat niemand van de klanten van Nicole van Franse afkomst is. Het werkwoord ‘niquer’ betekent namelijk neuken in het Frans. Mijn collega’s op kantoor hier rolden bijna letterlijk over de vloer toen ik ze de site van mevrouw Bakker liet zien. Toen ik ook nog vertaalde dat het aanbod is ‘vrouwelijke zelfstandigen onweerstaanbaar aantrekkelijk maken voor hun klanten’ was de machopret helemaal niet meer te stelpen.

Nou ja, goed, het is een Nederlands bedrijf dat zich richt op Nederlandse klanten. En ‘nique’ is een tamelijk vulgair woord dat de meeste Nederlanders niet zullen leren bij Franse les op school. Maar als ik ergens in het buitenland een bedrijf tegen zou komen dat zich YOUneuk noemt, zou ik toch ook eventjes moeten gniffelen. Wat overigens niets af doet aan de kwaliteiten van Nicole Bakker, hoor. Zo lang ze zich maar niet bemoeit met de naamgeving van het bedrijf van haar klanten. Of het gewoon bij het Nederlands houdt. De eerste workshop is op vrijdag 13 november. Ik zeg: “Doen!”

Overigens, er was ook een Franse makelaardij met de naam VEF, die voor hun Engelse site (VEF U.K.) gebruik maakten van de url www.vefuk.com. Wat je toch echt uitspreekt als We fuck, maar dan met een zwaar Frans accent. Het bedrijf is inmiddels ter ziele. Of de naam daar mede debet aan is, weet ik niet, maar het zou zomaar kunnen.

(herpublicatie van Krek.Blog)

Een drammerig, vervelend, onaardig mannetje, dat wel weer heel aardig kon schilderen. Zo komt Van Gogh op mij over. Dat is ook het beeld dat uit zijn brieven naar voren komt. Meer dan duizend schreef hij er. 902 daarvan zijn nu allemaal gefotografeerd, overgetikt, geannoteerd, nauwkeurig omschreven en in een historisch kader geplaatst in een kloek boekwerk: Van Gogh Letters. En wat nog veel mooier is, je kunt de brieven ook online bekijken. Van heel dicht bij want ze staan in hoge resolutie op de nieuwe site Van Gogh Letters. De site is in het Engels en natuurlijk in het Nederlands. Maar niet in het Frans. Heimelijk vind ik dat grappig. Maar ik ben dan ook een drammerig, vervelend, onaardig mannetje. Dat niet eens kan schilderen.

Toujours à la recherche de nouveaux thèmes et voilà: blog à part.
Blog de dessin, d’actualité, de caricature….chacun son parfum.

Als mensen een griepje voelen opkomen, dan krijgen ze hoofdpijn, keelpijn, koorts en nog zo wat kwaaltjes. En wat doe je als je een probleem hebt? Precies: je knielt voor het altaar en vraagt raad aan Google. Google weet namelijk alles en is bovendien onfeilbaar. En dat is niet alleen heel erg eng maar ook handig. Nu kan Google namelijk precies zien hoe de griepepidemie zich ontwikkelt, simpelweg door de groei van de vragen naar gezondheidsproblemen te volgen. Waar steeds meer mensen hoofdpijn krijgen, daar rukt de griep op.

Nou wéét Google niet alleen alles, Google onthoudt ook alles. Dat is niet alleen heel erg eng, maar ook handig. Google weet namelijk ook nog steeds hoe de griepepidemieën in voorgaande jaren zich hebben ontwikkelt. En zo komt het dat Google in al zijn wijsheid ons nu kan laten zien hoe het ging, hoe het gaat en zelfs hoe het binnenkort zal gaan.

Zo zal Google ook tijdig waarschuwen als de zon een haren zak dreigt te krijgen en naast onduidelijk klaroengeschal uit Engelland ook het hoefgekletter van de vier apocalitische ruiters aan de einder echoot. Zodat je je snel nog even kunt bekeren. Tot Google natuurlijk.

Er zijn natuurlijk genoeg redenen om naar Frankrijk te emigreren, als je wilt. Trends.be komt met een nieuwe reden op de proppen: de Ikea is er een stuk goedkoper.
Onderzoekers hebben een lijstje met twintig Ikea-produkten opgesteld en gekeken wat ze daaraan kwijt zouden zijn. Wat blijkt: de Franse Ikea is de goedkoopste. In Nederland betaal je voor de twintig produkten 3775 euro, in België zelfs een slordige 4.000 euro. Nee, dan Frankrijk. Voor een luttele 3297 euro is het allemaal van jou.
De baas van Ikea België vindt het helemaal niet gek: “Lokale voorkeuren bepalen de verkochte volumes en die bepalen ook de prijs.”

Eigenlijk jammer… een echte Frankrijkbrede lokale informatiesite in het Nederlands bestaat volgens mij niet. Wel in het Engels. De nation-wide information site Anglo-Info werkt me regiocorrespondenten die in hun eigen buurt het nieuws bijhouden, evenementen en activiteiten vermelden en natuurlijk advertenties plaatsen. Veel van deze diensten zijn gratis. Alleen voor commerciële advertenties in speciale rubrieken moet betaald worden.

Wij komen regelmatig op Anglo Info Burgundy, bijgehouden door Christopher Slee. De kleine advertenties zijn handig, vooral ook omdat het toch dingen betreft die ons meer aanspreken, zoals automobielen met automaat en tweedehands computers met QWERTY toetsenbord. Maar ook als je een film in de originele versie wilt zien, helpt Anglo-Info je verder.

Trouwens, ook handig als je niet zo heel goed Frans spreekt en je liever een Engelstalige dienstverlener over de vloer krijgt. In hun uitgebreide business directory vind je vast iemand die je verstaanbaar verder kan helpen (ik weet, erg onaangepast, maar als de wc verstopt of de computer kapot is wil je gewoon niet wachten tot je Frans goed genoeg is).

Trouwens, ook een goeie plek om je huis, grasmaaier of shetland pony te koop te zetten. Enjoy!

Gossie, kom ik net het ei van Columbus tegen! Dankjewel, Nico!
Dankjewel, Nico, dankjewel, Nico? Ja, bedankt voor het idee!
Je moet weten dat Nico ’s morgens (en vaak ook ’s nachts) veel verbaal geweld bezigt wanneer hij iets wil duidelijk maken (“ik wil naar buiten, er moeten drie brokjes bij in mijn bak, ik verveel me”) en vanmorgenvroeg gaf ik hem een aai in plaats van een rotschop omdat het dierendag is. (oplettende lezertjes weten wel beter)
Enfin, dierendag. Ik vroeg me opeens af of dat nou iets typisch Nederlands is, of misschien wel Brits, want op dat eiland kunnen ze heel mal doen wanneer het over dieren gaat, maar nee: toen ik bij google.fr journée mondiale des animaux intikte kwam zomaar deze sijt eruit rollen!

Maar wat heeft dat nou te maken met columbus en zijn ei hoor ik je denken.
Wel, ik ontdekte dat er maar liefst 208! van die dagen zijn! (op deze site, dus misschien staan er ergens anders nog wel -even rekenen- 157). Hetgeen betekent dat je altijd een adequaat antwoord hebt wanneer iemand gaat zeuren wanneer je een glas geestrijk vocht tot je neemt op een onacceptabel moment. “Hoezo nu al drinken? Rustig! Het is vandaag de dag van de hoge bloeddruk” (14 mei).

Enne, Krek, wanneer er eens geen inspiratie is tussen 2 cafés: hup, je zoekt naar een datum en hoppa!

Overigens, deze week staat er dus nog wat op de rol. Vandaag is ook de dag van blinden en slechtzienden, maar m.n. morgen is voor mij wel interessant. Ingewijden weten meer.

En wel netjes werken, hè, op 7 oktober!!!

In Parijs is uit! Waarmee ik niet bedoel dat ik het uit heb, want ik heb mijn beloofde presentexemplaar nog niet eens binnen. Nee, ik bedoel dat het uit is. Het is uitgekomen. Niet dat het een geheim was dat nu uitkomt, want het zat er al een tijd aan te komen. Nee, het is gepubliceerd. Ik moet ook alles uitleggen.

Kijk, zo warrig als ik schrijf, zo zal de auteur van In Parijs, Olivier van Beemen, nou nooit schrijven. Dat weet ik, want Olivier verwent ons al jaren met prettig leesbare stukjes, onder meer op zijn Parijsblog, waarin hij steeds nét even anders tegen de wereld aan kijkt. Olivier is daardoor af en toe meer columnist dan journalist, al zal hij dat zelf misschien ontkennen.

Hoe dan ook smaken de op de speciale In Parijs-website gepubliceerde voorproefjes zeker naar meer. Als een van de beste persoonlijke vrienden van Olivier (ga maar na, hij heeft zelfs al eens een kledingstuk in mijn kantoor laten liggen dat ik hem kort daarop heb mogen overhandigen (In Parijs), waarbij het niet ondenkbaar is dat ik hem eventjes aangeraakt heb) krijg ik natuurlijk een gesigneerd exemplaar toegezonden, met een warmgevoelige boodschap er in.

Ieder ander raad ik van harte aan zich naar de boekhandel te spoeden om daar het debuut van deze jonge meester aan te schaffen. Echt, het zal je opperbest bevallen, In Parijs.

UPDATE!
Meet & Greet met de Auteur
tijdens de Nederlandse Borrel in Parijs.

Hallo Neerlandse Borrelaars,

De eerstvolgende borrel zal plaatsvinden op woensdag 5 October, en we gaan weer terug naar Lavinia voor de komende herfst en wintermaanden. Lavinia is op 3 boulevard de la Madeleine, 75001 Paris (zie ook onze website www.nlborrel.fr.

Dit keer wordt het weer een borrel met een bijzonder tintje: Olivier van Beemen komt zijn op 1 October verschenen boek “In Parijs” presenteren en signeren. Olivier is sinds zeven jaar correspondent in Parijs, onder meer voor het FD en Elsevier.

“In Parijs” vertelt het grote verhaal van het Frankrijk van nu – met Sarkozy, landbouwsubsidies en de crisis – vermengd met het persoonlijke verhaal van een journalist die zich op zijn 23ste in Parijs heeft gevestigd. Voor meer informatie, kijk in de najaarscatalogus van uitgeverij Balans (pagina 14) en op inparijs.nl.

Leuke nieuwe site, met ideetjes voor een weekendje uit in Frankrijk. Een combinatie van Ontdek je plekje en lekker weg in eigen land. Je mist alleen de stem van Meta de Vries.

Vriend en collega Franck stuurde me een link naar een sketch van Les Deschiens. Een soort Koot en Bie-achtige humor. Draadstaal, zeg maar. Ik vroeg hem uitleg en hij zond me onderstaand verhaal.

Pépé Franck raconte:

Les Deschiens ont produits des centaines de petits sketches comme ça. Des meilleurs souvent, mais je n’arrive pas à les retrouver. Les “looks”, les expressions de visage et les dialogues sont souvent très travaillés. Bien sûr, sur des centaines de sketches, certains sont “dispensables”. Parfois c’est “chanté” et il y a en de très bon.

Fils indigne ! “C’est ton Yourcenar qui a taillé la haie ?”

Het heeft bijna niks met Frankrijk te maken, behalve dan dat het concept bedacht is door een Nederlandse copywriter die vanuit Frankrijk werkt. Copytaria is een nieuwe marktplaats voor tekst. Adverteerders en reclamebureaus kunnen er tekstopdrachten uitzetten bij een ‘pool’ van professionele freelance copywriters, tekstschrijvers, journalisten, redacteurs en correctoren.

Tot zover niets nieuws onder de zon. Het bijzondere van Copytaria is het betalingsmodel. De site werkt niet met een offerte vooraf en er worden zelfs geen uurprijzen vermeld. De opdrachtgever betaalt achteraf precies het bedrag dat hij de tekst waard vindt. Dus ‘No Cure Nop Pay’, of ‘Little Cure Little Pay’ of ‘Enormous Cure Enormous Pay’.

Origineel, wat?

Wij Nederlanders zijn in heel Europa berucht vanwege onze in colonnes zuidwaarts kachelende caravans die de Franse wegen verstoppen. Maar vlak ook de Engelsen niet uit, hoor! En er komen ook steeds meer Belgen die hun mobiele huisje naar andere landen trekken. Al die pipo’s zorgen met zijn allen niet alleen voor verkeersoverlast, maar vervuilen ook het milieu. Een caravan trekken kost veel extra benzine.

Eigenlijk is het stom, dat gemigreer met zo’n ding, alleen om hem in Nederland in een dure stalling te zetten. Waarom niet in Frankrijk een winterstalling gezocht? Als je je caravan bij iemand in de schuur laat staan, win je twee dagen vakantie, je bespaart op benzine en tolwegen en je rijdt veel relaxter naar Nederland en terug.

Nadeel was natuurlijk dat niet iedereen even makkelijk een stalling vindt in zijn vakantieland. Daar brengt Parkengo nu verandering in. Op Parkengo kunnen particulieren en agrariërs uit heel Europa hun lege schuur of andere stallingsplek te huur aanbieden aan buitenlandse caravaneigenaren. Zo verdienen ze nog wat bij, wat in deze donkere tijden voor de boeren ook geen slechte zaak is.

Parkengo is een intitiatief van Krek., wegens tijdgebrek overgedragen aan Harry.

Niet alleen horecaffers, campingboeren, chambredoters en pensionado’s zoeken hun geluk in Frankrijk. Ook mensen met een minder voor de hand liggend beroep wagen de sprong naar de hexagoon. Zo ken ik een copywriter, een tekstschrijver annex ballonvaarder, een keuken-designer en nu kom ik ook een architect tegen. Gerard Helder is anderhalf jaar geleden naar de Dordogne getrokken en probeert daar nu een nieuwe, Franse praktijk op te zetten. Dat lukt heel aardig, want op zijn site zie ik al vier flinke projecten.

Gerard Helder werkt met lokale artisans, maar richt zich vooralsnog vooral op de Nederlandse markt. Dat wil zeggen: Nederlanders met een huis of een project in de Dordogne. Een klus die je normaal op afstand niet dan met de grootste moeite tot een goed einde zou kunnen brengen, is met Heer Helder heel haalbaar.

Net als ik dat doe met mijn Nederlandse copyklanten, maakt ook Studio Helder intensief gebruik van het internet. Hij opent voor elke klant een afgeschermd logboek, waar hij dagelijks de voortgang bijhoudt. Met foto’s en informatie over de gemaakte afspraken, eventuele problemen en voorstellen voor oplossingen. De klant houdt dus continu een vinger aan de pols.

Ik zie het een gemiddeld Frans bouwbedrijf nog niet doen. Bovendien is het voor de Hollandse klandizie natuurlijk reuze handig dat alles helemaal in het Nederlands is! Wel zo… ehm… helder.

Voor diegenen onder ons die een bovengemiddelde belangstelling hebben voor de ranzige branden van de Franse politiek: als je het Clearstream-proces op de voet wilt volgen, doe je dat op Twitter (als je enigszins redelijk Frans kunt lezen natuurlijk).
Niet dat je daar een goed-lopend, vlot lezend verslag krijgt. Dat kan natuurlijk helemaal niet binnen de lengte van een tweet.

Maar in de rechtzaal zitten twee journalisten die met de regelmaat van de klok sound-bites van de betrokkenen de wereld in slingeren. Of ze melden dat een advocaat zijn krantje uit heeft en de zaal verlaat… Amaury Guibert doet het voor France2 TV. Ook de Nouvel Observateur blaast zijn partijtje mee.

Officieel mag je trouwens helemaal geen mobiele telefoons aan hebben staan in Franse rechtzalen. Dat betekent niet per definitie dat er illegaal getwitterd wordt: het kan natuurlijk zijn dat de verslaggevers iedere keer even de zaal uitlopen.

We kregen een mailtje van Janneke, van Cinéart.

Of we aandacht willen besteden aan de film Le Hérisson, die vorig weekend op het ‘Film by the Sea’ festival in Vlissingen de ‘Film& Literatuur’ award heeft gewonnen en die 5 november in Nederland wordt uitgebracht.

Natuurlijk willen we dat.

Want er wordt te weinig naar Franse films gekeken in Nederland.

De film is al op 3 juli uitgekomen in Frankrijk, dus is het boeiend om te lezen wat Leblogducinema erover schrijft. Mmmmm….dat én de stukjes die ik al gezien heb, maken me wel nieuwsgierig naar het boek.

Dat ga ik eerst maar eens lezen zoeken.

Uiteraard is er ook nog een officiële site

Vraag me niet waarom, maar Le Petit Prince heeft mythische proporties aangenomen. Het is een beetje een vreemd verhaal, dromerig, sprookjesachtig, surrealistisch, maar toch spreekt het wereldwijd aan. Misschien komt het ook door de originele tekeningen.

Inmiddels is de creatie van De Saint Exupéry in ieder geval big businezz, zoals de fransen zeggen. Je het spelletjes, t-shirts, mokken en natuurlijk knuffels met het blonde knaapje. Plus een gloednieuwe site, zelfs nog niet helemaal af, die het universum van de kleine prins belicht.

Wie daar wat aan heeft? Wel, vooral de erven van Antoine de Saint-Exupéry natuurlijk, die de rechten van alle verhalen en afbeeldingen bezitten. Die hebben kennelijk besloten om nou toch eens eindelijk werk te maken van hun vaders œuvre. En gelijk hebben ze. Hier is de site… Voor de liefhebbers!

Ik zag bij de Lidl al Italiaanse week, Amerikaanse week, Griekse week en Aziatische week. Maar Hollandse week? Nog nooit. Nu is het toch zo ver. Op woensdag 23 september pakt Lidl uit met drop, rookworst, glaceekoeken en drentse droge worst. Dit alles gefotografeerd voor een tulpenveld en een molen. Jottum! Ik ga voor de deur liggen om flink te scoren. Alleen jammer van die pindakaas.

Leuk. Nicolas Sarkozy gaat op bezoek bij een fabriek en kleine medewerkers van andere vestigingen worden ‘ingevlogen’ om te zorgen dat er niet al te lange mensen achter Sarko op het podium staan. Anders zou de president maar te klein lijken. De Franse pers besteedt er niet te veel aandacht aan, maar via de Belgische pers en Internet komt toch naar buiten dat dit zo geregeld was op verzoek van het Élysée. Waar of niet waar? Één ding is zeker. Het is een klein mannetje.

Ik ben al sinds mijn eerste studiejaar abonnee van Propria Cures. Dat is een soms literair, soms satirisch en in ieder geval tegendraads studentenblad, waar alleen mensen in mogen schrijven die het kunnen. De zittende redactie werft nieuwe redacteuren met de belofte: “Met één goede Nederlandse zin krijgt u ons plat.” Wat overigens niet waar is. Eén kromme zin volstaat om je stukje niet geplaatst te krijgen. Zelf probeerde ik de afgelopen 30 jaar regelmatig met ingezonden verhaaltjes de kolommen te halen. Dat is welgeteld twee keer gelukt. Ik was die twee keer erg blij, vooral omdat het tijdens het bewind van een nogal getalenteerde redactie was.

Maar goed, ik was dus sinds mensenheugenis lid van PC en bleef mijn lijfblad ook na onze emigratie naar het lieflijke Franse dorpje La Chapelle-Thècle gewoon ontvangen. Tot ik me – een paar maanden na de verhuizing naar ons tweede huis in Frankrijk – ineens realiseerde dat ik het vertrouwde vod al een tijdje niet gezien had. Ik ging eens navragen en inderdaad, ik was geen abonnee meer. Ik vrees dat ik PC heb overgeslagen in de verhuisberichten. Dus ik mailen.

De vervanger van de lieve ledenadministratrice en ‘moeder aller redacties’ Agnes bleek Dirk van Delft te zijn. Oud-redacteur en dus vanzelf een geschikte jongen. Dirk maakte me opnieuw abonnee en stuurde me naast het dubbeldikke zomernummer ook nog eens een welkomstgeschenk. Een boek. Of in ieder geval een in een donkerblauwe kartonnen kaft gebonden stapel velletjes, bedrukt met tekst.

Het bleek te gaan om de verhalenbundel ‘De rapen zijn gaar’ van voormalig PC-redacteur Henk Spaan. De verhalen gaan over Spaans tweede huis in Frankrijk. Voor alle duidelijkheid, hij had niet zoals ik al eerder een huis in Frankrijk. Hij heeft een huis in Nederland, dat hij kennelijk zijn eerste huis noemt. Daarnaast heeft hij een tweede huis. In Frankrijk.

Dirk dacht me natuurlijk een plezier te doen met dit boek, omdat ik in Frankrijk woon. Zelf dacht ik in eerste instantie ook dat me met ‘De rapen zijn gaar’ een plezier gedaan was. Tot ik ging lezen.

Op de eerste pagina kom ik onder meer de volgende zinnen tegen:
Haar benen komen goed uit in de afgeknipte pijpen. (benen in afgeknipte pijpen? Bel CSI!) Bij ons in de Corrèze draagt geen enkele vrouw of meisje boven de zestien een korte broek. (geen enkele meisje?)
Op de een of andere manier zie je de structurele afwezigheid van welstand het eerst aan de benen van een vrouw. (structurele afwezigheid van welstand? )
…suikerklonten in de koffie waarmee je iemand bewusteloos kunt slaan (koffie waarmee je kunt slaan?)
Je kunt de benen van de vrouwen in de Corrèze potig noemen. Bovendien is de huid niet van fluweel. (benen potig noemen? Huid van fluweel?)

Dit dus allemaal op de eerste pagina. En het gaat maar door. Het hele boek is vergeven van kromme zinnen en manke vergelijkingen. En van knoestige handen, dubbelgebogen bejaarden en ongewassen boerenheikneuters. Want ‘rapen’ is ook de grootste verzameling lollig bedoelde clichés over Frankrijk die ik in tijden gezien heb. En geloof me, ik lees nogal wat lollig bedoelde clichéverhaaltjes over Frankrijk.

In het eerste hoofdstuk wil Spaan iets kwijt over zijn verbouwingen. Hij zegt: “De Engelse journalist Peter Mayle werd miljonair met het schrijven van twee boeken over de romantiek van het verbouwen van een boerderij in de Provence. Geloof mij wanneer ik zeg dat het verbouwen van een boerderij allesbehalve romantisch is.” Kennelijk heeft hij de boeken van Mayle niet gelezen (hij noemt ze ook niet in de literatuurlijst achterin), want dan zou hij geweten hebben dat diens boeken juist verhalen van de lijdensweg die een verbouwing kan zijn.
Een stukje verder krijgt Mayle er nog eens van langs: “In een van Peter Mayles boeken komt een loodgieter voor die klarinet speelt. Met hem zou de schrijver de kwaliteit hebben doorgenomen van componisten uit de barok. Denkend aan mijn eigen loodgieter, moet ik hierom lachen. Peter Mayle doet zacht gezegd aan epische verdichting. Je kunt ook zeggen dat hij liegt.”
De Franse loodgieter van Spaan heeft namelijk te knoestige handen om klarinet te kunnen spelen en totaal geen verstand van muziek. Dus het bewijs is geleverd. Franse loodgieters en barok zijn onverenigbaar. Mayle liegt.

Mayle, de schrijver die miljonair werd met ‘A year in the Provence’, liegt. Spaan vertelt hoe het écht is in Frankrijk. En doet daarbij enorm zijn best om nét zo leuk laconiek te schrijven als zijn ‘vriend’ Martin Bril, die ook een huisje in de Corrèze haden het Franse leven raak kon neerzetten. Spaan noemt Bril regelmatig in de verhalen en dankt hem in het nawoord bovendien voor “het zetje dat ik nodig had om dit boek te maken”.

Nou, inderdaad. Je wordt bedankt, Bril. Jezus.