Ik geloof niet dat hij al eerder voorbijkwam, deze site.
Behalve de nodige recepten voor cocktails e.d. kom je er ook roddels tegen in de rubriek ‘people et alcool
Erg actueel is het allemaal niet meer, maar wie weet doe ik iemand er een plezier mee.
Zelf drink ik geen druppel 😉
Jaja, ’t is crisis, dat weten we genoegzaam wel.
Soms wordt het je allemaal te veel, dat doemdenken en dat zwartgallige.
Had S.B lang láng geleden haar Goed Nieuws-show, tegenwoordig moet je het doen met sites als leforik
Louter goed nieuws, geen pessimistisch gezeur, niks geen eurootjes omdraaien (wat nou dubbele ontkenning), nee, gewoon prettige nieuwtjes voor alle struisvogeltjes in ons midden.
Zo lees je dat Céline zwanger is (boeiend), dat iemand veel geld in de prullenbak vond (dat overkomt mij nou nooit) en de huren gaan omlaag….
Marre du négatif, que du positif!
Je zou er euforisch van worden…..
Wat anders. Ik had weer eens een wild idee en heb een website laten bouwen in de toeristische sfeer. Hij is bedoeld voor klanten in heel Europa. Hij is bijna helemaal af, maar ik heb er geen tijd voor. Jij?
Ik zoek eigenlijk een ondernemend type. Iemand die redelijk de moderne talen beheerst en die tijd genoeg heeft om de site te runnen, uit te bouwen en te beheren. Je moet er ook reclame voor gaan maken. Dus links proberen te krijgen op fora en op relevante (verzamel)sites.
Je hoeft geen geld mee te nemen. Ik wil alleen graag voor 50% eigenaar blijven, en meedelen als de inkomsten op gang komen. Hoeveel, dat moeten we onderling maar afspreken. Hangt ook een beetje van het succes af.
Tijdsbesteding hangt voor een groot deel van jezelf af. Je moet natuurlijk ook in het concept geloven. Interesse? Mail me maar.
Tegenwoordig hoef je voor je oude Franse ansichtkaarten niet meer zo nodig naar brocantes te gaan of Parijse boekenstalletjes af te struinen. Er is namelijk een site waarop meer dan 400.000 oude foto’s te vinden zijn. Je kunt op departement, stad of dorp zoeken. Leuk want tik bijvoorbeeld eens Menetreuil in, een dorp van niks, maar dan krijg je toch wel mooi de oude dorpsschool te zien. Nou ja, een dorp van niks, dat kan ik nu ook weer niet zeggen, want een jaar geleden vond daar een heftige gebeurtenis plaats. Terug naar de foto’s. Je kunt ze ook bestellen of ‘numérique’ laten sturen, al vind ik die service aan de prijzige kant. Enfin, de site heeft toch wel wat te bieden.
Wanneer je even snel op de hoogte wil zijn en niet op zoek bent naar diepgravende interviews dan is deze site het, een beetje als nu.nl
Als volslagen nincumpoop op het gebied van geschiedenis heb ik zo mogelijk nóg minder verstand van de tijd daarvoor. Toch vind ik het fascinerend om te bedenken dat er vele duizenden jaren voordat we gingen schrijven al mensen rondliepen met voldoende bewustzijn om hun dagelijks leven in beeld vast te leggen. Deels visserslatijn: “Kijk eens wat een ontzettend grote stier ik heb gevangen!” deels – zo lijkt het – puur uit artistiek plezier. Waarom zou je anders een zich in het gras rollend paard afbeelden? Of een eenhoorn!
Dit en nog veel meer valt te bewonderen in de grotten van Lascaux. Graffiti zo ‘avant la lettre’ als het maar kan, want letters waren er nog helemaal niet, in dit deel van de wereld. Zelfs nog geen spijkerschrift, want… geen spijkers!
Enfin, laat je vooral niet afleiden door mijn gebabbel en ga even kijken op de prachtige site van Lascaux. De regering heeft dit cultureel ergoed in hoge resolutie vastgelegd en vie hat internet ontsloten, zoals dat zo mooi heet via www.lascaux.fr. Je kunt virtueel door de grotten wandelen en af en toe stoppen om details te bekijken, waarbij je dan ook nog verhelderend commentaar kunt lezen.
En het mooiste van alles, dat zogenaamd geheimzinnige maar verder vooral zeurderige muziekje kan ook uit.
Het is vandaag de internationale dag der linkshandigen! In anglofoon gebied, dan.
En omdat het komkommertijd is (ik zal het nu niet meer zeggen) gaan we gewoon weer in de herhaling, ook deze site is al eens aan de orde geweest (in 2005), de link werkt er echter niet meer en in het aloude weblog kan ik niets meer aanpassen (dus daarom link ik hem hier niet, dat oude logje). We concludeerden toen dat we een abnormaal hoog percentage linkshandigen (of links handigen) onder onze aanhang hadden!
Wist je overigens dat er abnormaal veel presidenten van de States linkshandig zijn? (Bush jr uitgezonderd gelukkig).
PEBKAC (Problem Exists Between Keyboard And Chair), een site met anecdotes over pc-gebruikers die het allemaal niet snappen.
Mes amis, les cyber arnaqueurs.
Honderden dilemma’s, voor de komkommertijd.
We hebben het er in het verleden al eens eerder over gehad en van de week kwam ik ’t weer tegen: veel mensen vinden het leuk om de geschiedenis te beleven. Dat kan op verschillende manieren uiteraard. Je kunt je vergapen aan mensen die iets naspelen of je kunt zelf actief worden.
Dit fenomeen wordt reenactment genoemd, in het Frans zegt men ook wel reconstitution (historique).
In diverse parken kun je, net als in het Nederlandse Archeon kijken hoe het er vroeger toeging (al dan niet historisch verantwoord).
Ik heb es een paar sites opgeduikeld en gaandeweg ontdekte ik niet zo gek natuurlijk- dat het aanbod nogal verschilt per land
De top 3 van de re-enactments op Franse bodem:
1.: Napoleon c.s.
3.: Middeleeuwen
Verder heb je uiteraard de Romeinen, eigenlijk is voor iedereen wel wat
En het begon allemaal met Histoire vivante.
Heel veel mensen vertrekken na hun pensioen naar Frankrijk met het idee daar lekker samen heel oud te worden. Maar ze staan niet stil bij het risico dat ze ook inderdaad oud worden in Frankrijk. Wat als de knieën niet meer willen? Als je mentaal minder wordt? Als je ‘Hop Marjanneke Stroop in’t Kanneke’ ineens weer helder voor de geest staat, maar een ‘deux fillet mignon et un gigot d’agneau s’il vous plaît’ bij de slager niet meer wil komen?
Hier bij mij in de buurt wonen veel Zwitsers die in de jaren ’90 naar het goedkope Frankrijk verhuisd zijn. Veel van hen keren nu toch terug naar Zwitserland. “Om dichter bij de kleinkinderen te zijn”, heet het. Maar ik denk dat ze óók terugschrikken voor het idee te eindigen in een Frans bejaardentehuis, tussen al die pittoreske maar onverstaanbare boertjes. Dus verlaten ze huis, haard en moeizaam opgebouwde sociale kring voor een terugkeer naar het moederland, dat nu echter ook erg voelt als ‘buitenland’.
Vanuit Nederland worden nu verschillende initiatieven ontplooid om zogenaamd ‘levensloopbestendige wooncomplexen’ te realiseren. Ik kan er ook niks aan doen, dat heet zo. Dit zijn complete dorpen met villa’s, bungalows en appartementen en alle voorzieningen, waaronder ook een gezondheidscentrum en wijkverzorgenden. Die parken zijn internationaal van opzet, omdat ze er per se geen Nederlandse kolonie van willen maken. Maar er is wél Nederlandstalig personeel aanwezig.
Dit betekent dat je er op latere leeftijd – óók als het (tijdelijk) wat minder gaat, gewoon kunt blijven wonen en niet ‘verplicht’ naar het koude en grijze Nederland terug moet. Je kunt dus écht zorgeloos oud worden in Frankrijk.
Dergelijke parken bestaan al in onder meer Spanje en de Nederlandse Antillen, maar nu willen ze er in Frankrijk ook eentje bouwen. Je leest er hier meer over. Op de site staat ook een enquête die dienst doet als marktonderzoek. De ontwikkelaars willen weten of er animo is, en wat er dan precies gewenst wordt.
De Franse advertentiewebsite www.marche.fr biedt vanaf 1 augustus 2009 bezoekers en adverteerders de mogelijkheid online met elkaar te chatten. Marche.fr heeft hiermee een wereldprimeur.
Direct online contact
Bij het plaatsen van een advertentie kan de adverteerder kiezen voor direct online contact met potentiële klanten. Dat werkt als volgt: als de adverteerder online is, licht een chat-icoon op in zijn advertenties. Klikt de bezoeker hierop, dan krijgt de adverteerder een melding op het scherm. Accepteert deze het contact, dan opent een beveiligde chatbox van marche.fr. Handig is ook dat bezoekers binnen de site kunnen zoeken op adverteerders die online zijn. Om zo het koopproces sneller en efficiënter af te ronden.
Veilig en vertrouwelijk
Elke bezoeker krijgt telkens een nieuwe chatbox, zodat de onderlinge conversatie geheim blijft. Adverteerder en geïntereseerde kunnen dus live en 100% vertrouwelijk overleggen en onderhandelen.
Voordelen voor beide partijen
Deze nieuwe functie voldoet aan een grote wens van de vele miljoenen bezoekers van marche.fr. Zij willen snel toegang tot nadere informatie, voordat ze verder zoeken. Contact via email of telefoon leidt vaak tot vertraging omdat de adverteerder niet direct beschikbaar is. Dit is overigens ook voor de adverteerder geen goede zaak. Als hij niet in gelegenheid is direct te antwoorden, zoekt zijn potentiële klant intussen verder, met het risico dat deze elders hetzelfde product vindt. De live chat is hiervoor een perfecte oplossing.
Franse site, Nederlandse eigenaar
CEO van marche.fr is de Nederlander Arnold Verhoeven. Andere Franse websites in zijn beheer zijn www.cyberjeux.fr, www.auxpuces.fr. en pagecrime.fr (over corruptie in Frankrijk). Een community voor leerlingen aan international scholen www.international-schoolfriends.com is in de afrondingsfase.
De docent Frans Berry van der Wouw heeft een eigen uitgeverijtje, dat hij de naam Arti-Choc heeft gegeven. Van der Wouw geeft dan ook lichtelijk choquerende werkjes uit, met als poeptitels: Merde! en Merde encore van Geneviève Edis. Binnenkort verschijnt een derde uitgave: Woordenboek van het Frans dat u op school nooit leerde. Het excuus voor deze boekjes staat op de site van Arti-Choc als volgt verwoord:
Vindt u het Frans ook zo’n mooie taal maar un peu difficile? Goede kans dat dat komt door het argot (populair Frans) dat u overal tegenkomt. Op school leren we vooral het standaard-Frans, waarmee we prima kunnen communiceren. Maar wie de Fransen écht wil begrijpen zal enige basiskennis moeten hebben van het populaire Frans zoals de Fransen dat zelf gebruiken.
Van der Wouw blijkt dé Argot-specialist van Nederland te zijn. Het is zelfs mogelijk hem in te huren voor lezingen over ARGOT À GOGO. Tijdens deze avond zult u op speelse wijze ontdekken dat deze kleurrijke taal op ieder sociaal en cultureel niveau gebruikt wordt en zult u en passant heel wat nieuwe woorden en uitdrukkingen leren. Zodat u wellicht niet meer hoeft te zeggen Je nai pas compris, maar Jai pigé! Lekker platte Franse cultuur snuiven dus.
Wie geen zin heeft in boeken of een lezing bezoeken, kan ook terecht op de site van de BBC. Daar hebben ze paginas en paginas vol Cool French, in verschillende categorieën online te beluisteren of te downloaden als MP3.
Twitter, Facebook, Hyves, Hollandais en France… je kunt op veel plekken gezelschap opzoeken, zonder uit je bureaustoel te komen. Je hoort dan ook wel eens roepen dat al die moderne digitale ontmoetingsplekken ten koste gaan van écht sociaal contact. Ik ben het daar niet helemaal mee eens. Zo zie ik speciale Tweet-meets ontstaan, waar tweeps elkaar in levenden lijve treffen. En van mijn op Hyves actieve familieleden weet ik dat ook daar regelmatig persoonlijk contact uit voortvloeit. Sterker nog, het is één groot Goois Matras, dat hele Hyves.
Ook Hollandais en France leidde al tot een aantal persoonlijke ontmoetingen, onder meer in de Morvan, bij mij thuis en een keer bij de Frankrijkbeurs in Utrecht. Reuze gezellig en zeker voor herhaling vatbaar.
Het internet is dé plek om nieuwe vrienden te maken. Er is zelfs een site speciaal ontwikkeld om echte ontmoetingen tussen digiverslaafden te faciliteren. In Frankrijk heet deze site On va Sortir en dat is precies wat de bezoekers doen.
Je kunt je inschrijven, en meedoen aan collectieve blind dates, in de stad op een terras, in een bowlingcentrum, bij de midgetgolf. Er zijn natuurlijk al slimmeriken die er een commercieel slaatje uit weten te slaan door zich op te werpen als organisator van een ontmoeting in de bergen, waar zij dan een cursus klauteren en abseilen geven. Maar hé, wat maakt het uit? Als je maar de deur uit komt en je vermaakt met andere afkickende internetverslaafden.
Voor sommige mensen is het nog steeds een vraag: waren ‘ze’ er nu wel of was het fake.
Het schijnt dat het laatste mede is gevoed door de film Capricorn One (n.b. de film waardoor ene O.J. Bekend werd)
Enfin, wil jet het nog eens na lezen in het Frans, dan kan dat bijvoorbeeld hier of daar of ergens anders
Maar de leukste was toch wel deze aardse versie
Komkommertijd!!!!
We zijn weer open! Het eerste logje met de nieuwe site-software. Dat gaat natuurlijk over mijn favoriete onderwerp: Immogo! Ik vond laatste een heel aardig regionaal magazine, gericht op de Creuse. Daarin las ik allerlei – kennelijk door adviseurs en amateurs geschreven – artikelen. Bovendien leek me het een aardige manier om de locale Engelse markt te bereiken. Dus nam ik een betaalde advertentie en schreef ik een artikel onder de uitnodigende titel: How to sell a house in France.
De advertentie leverde niet veel hits op. Maar het artikel was nog niet verschenen of de aanvragen stroomden binnen. Kennelijk zijn er nogal wat Engelsen in de Creuse die hun huis wilen verkopen. Kortom, een goede investering. Nu alleen nog een paar van die huisjes in de Creuse verkopen. Ze zijn niet bepaald duur, dus daar kan het niet aan liggen.
We hebben kippen. Dat zat al een tijd in de planning, maar het wilde niet vlotten. Want gratis eieren, daar komt nog heel wat investering bij kijken. Eerst moest er gaas gekocht worden. En dan niet van dat lelijke kippengaas, maar mooi groen gaas met vierkante gaten van 10 bij 10 cm. Nou blijkt in de praktijk dat gaas – eenmaal uitgerold – niet zo goed te blijven staan. Het valt om. Je moet het ondersteunen met palen. Onze werkster had er nog wat in de aanbieding, en we mochten ook haar hamer lenen. Geen huis- en keuken-hamertje maar een echte tuinhamer. Met een lange steel en een kop van een kilo of twee, drie. Daarmee moesten die palen de grond in geramd worden.
Dat is nog best zwaar werk, als je het niet gewend bent. Waarbij ik – overmand door vermoeidheid wegens de ongewone lichamelijke inspanning – één keer de paal schampte en de hamer keihard op mijn voet sloeg, met een fikse bloeduitstorting tot gevolg. Nog een geluk dat er niks gebroken was. Dat zal me leren de hamer met twee voeten vast te houden.
Enfin, de palen stonden en met hulp van zoonlief werd het gaas er tegenaan gespijkerd. Het werd een fraai geheel. Aan één kant bricoleerde ik een handig soort deurtje in het hek, met aan het eind een vertikale stok die met twee ogen aan wat oude deurscharnieren kon worden gehaakt. De kippen konden komen!
Ik had een vriend gevraagd wat voor kippen ik moets kopen, maar, zo zei hij: “Les poules, ça ne s’achète pas, ça se donne.” Hij zou ons wel een drietal kippen uit eigen fok geven. Na een paar weken wachten – ze waren nog te jong om te verkassen – leken ze eindelijk volwassen genoeg. Het waren nog steeds tamelijk kleine kipjes, maar dat lag aan het merk. Bantam-kippen. Zo groot als een kraai, ongeveer. We zetten ze binnen in het hok, waar ze dan een etmaal moesten wennen vóór ze naar buiten mochten.
Helaas wisten ze al veel eerder te ontsnappen, zodat ze in het omheinde gedeelte terecht kwamen. Nog geen man overboord, zou je denken, totdat bleek dat ze simpelweg door het gaas konden kruipen. Nou was dat ook ‘grillage de moutons’ en kippen zijn inderdaad kleiner dan schapen, maar we hadden toch verwacht dat de mazen klein genoeg zouden zijn. Daar liepen ineens drie kippen vrij door de tuin. Die kregen we dus nooit meer te pakken, want een kip, dat loopt als een kievit.
Die avond moesten we uit eten, en we kwamen pas na middernacht terug. De kippen waren al lang op stok. Helaas bleken slechts twee van de drie kippen de weg naar het nachthok teruggevonden te hebben. Van de derde geen spoor. Waarschijnlijk door een vos verschalkt.
Dit waren kortom niet de juiste kippen voor ons. Te klein. De twee overgebleven kipjes werden de volgende avond in het donker (dan zien ze namelijk geen kip en kun je ze zo oppakken) in een doos gestopt en de volgende dag terguggegeven aan onze vrienden. We waren weer kiploos. Maar niet voor lang.
De week erop zijn we naar de markt in Louhans gegaan om nieuwe kippen te kopen. Met als belangrijkste selectiecriterium: groter dan de gaten in ons gaas. We vonden een drietal mooie rosse dames en kochten er meteen maar een flinke zwart-witte haan bij. Ze gingen met zijn vieren in een veel te klein doosje. We hebben ze snel thuis gebracht en in het hok opgesloten.
Dat was afgelopen maandag. Ze zijn nu gewend en mogen overdag rondlopen. De eerste dag is er wel eentje ontsnapt, omdat kippen vogels blijken te zijn, en dus ook kunnen vliegen. Over het gaas heen. Gelukkig kwam ze ook uit zichzelf weer terug. De eerste avond hebben we ze in het hok in een hoek gedreven om ze en voor een te kortwieken met een keukenschaar. Doet geen pijn, zo lang je je maar niet in je vingers knipt.
Nu lopen de kippetjes doodgemoedereerd in hun kraal te scharrelen. Ze krabben wat, pikken wat, gaan af en toe naar binnen om wat te drinken uit het pannetje water dat we daar voor ze neer hebben gezet. En… ze zijn zelfs al aan het leggen. De eerste twee eieren hadden geen schaal, alleen een soort taai vlies, maar dan kan van de stress zijn. We voeren ze nu kalk met zout bij om ze voldoende schaalbouwstoffen te geven. En verder krijgen ze speciale legkipvoeding, dus het moet in orde komen.
Overigens kochten we de kippen in principe voor de verse eitjes. Maar het heeft ook wel iets rustgevends, een kip. Die beesten zijn zo vertederend dom. Er lijkt werkelijk niets in hun kippehersentjes om te gaan. Ze lopen wat, pikken wat, poepen wat en maken knorgeluidjes. Dat is al. Kippen zijn zen.
Vandaag begint-ie: Le tour de France 2009. Het grootste wielerevenement ter wereld, en na de olympische spelen en het Fries kampioenschap fierljeppen ook het grootste sportevenement ter wereld.
Bijna 3500 kilometer krijgen de wielrijders voor hun kiezen. Maar behalve de wielersport valt er bij iedere tour veel van andere dingen te genieten: de landschappen, de historische monumenten – die uitgebreid becommentariëerd worden tijdens de live-uitzendingen – en de steden die de Tour aan doet. Veel hierover valt er natuurlijk ook op internet te vinden. Te beginnen met de webzijde van de tourorganisatie zelf; boordevol informatie over het sportgebeuren zelf (parcours, uitslagen, reglement, etc), maar ook over de dorpen en steden die ze aandoen: een heuse guide touristique, étape par étape. Sommige vertrek- of aankomstplaatsen hebben een speciale site gecreëerd, zoals Monaco, waar het vandaag allemaal begint.
Verder valt het natuurlijk ook op televisie te volgen; op France 2 met het commentaar van onder andere de grootheden Laurent Jalabert en Laurent Fignon. En zelfs via Google Earth is het bij te houden, maar dan moet je wel eerst wat logiciel downloaden.
Wilt u er pedagogisch nog wat profijt van trekken, dan kan dat ook.
Afijn, er is vast voor elk wat wils. Prettige ronde!
Persoonlijk word ik er warm noch koud van, maar er zijn mensen die rillingen krijgen bij het idee alleen al dat ze gegrepen kunnen worden door de griep. Mensen die bij het kleinste kuchje de knokige klauwen van Magere Hein zich al zien uitstrekken naar hun niet geheel onbevlekte ziel.
Als jij ook zo iemand bent die liever het zekere voor het onzekere neemt en na elke begroeting zijn wangen desinfecteert met een zakdoek gedrenkt in antibacterieel reinigingsmiddel, dan zul je zeker blij zijn met deze pagina van de Figaro. Met daarop een overzicht van te mijden streken. Dus dit jaar niet naar Parijs, maar naar Limoges of Corsica. Tenzij je uit Parijs komt natuurlijk, want dan ben jij de risicofactor voor al die onschuldige Limousins en Corsicanen!
Het veiligste is natuurlijk gewoon thuisblijven.
En, voor alle zekerheid, eventueel bezoek eerst uitkoken.
Oplettende lezertjes weten dat ik me de afgelopen weken bij een zanggroepje gevoegd heb. We bereiden ons voor op het Fête de Ménetreuil, op 1 augustus.
Nou ja, zanggroepje… uit de 400 inwoners van ons dorp hebben zich een tiental meest bejaarden gemeld waarvan – zo dicteert de statistiek want al tiert de incest welig, we zijn Volendam niet – ruim de helft écht niet kan zingen, en de andere helft voor de helft redelijk. Eigenlijk zijn er maar twee mensen die maat en melodie kunnen houden. Bij de rest rest slechts plaatsvervangende schaamte. Maar goed, Idols is er groot mee geworden.
Ik reken mezelf – te elfder ure aan de groep toegevoegd – even heel onbescheiden tot degenen die nog redelijk mee kunnen komen. Nu blijkt dat de enige mannelijke kandidaat ineens een bruiloft heeft op 1 augustus, zit er nog een solo voor me in óók. Ik heb gekozen voor ‘Sur Ma Vie’ van Charles Aznavour. Een zielig, gedragen nummer over een man die op zijn leven zweert dat hij haar altijd trouw zal blijven. Hij staat al voor het altaar, het orgel jubelt… en zij komt niet opdagen. En tóch, tóch zal hij van haar blijven houden. Prachtig.
De muzikaal leider van het stel is George, een voormalige politieagent uit Lyon die zich na zijn pensioneren helemaal op het liedjeszingen heeft gestort. George probeert mij warm te krijgen voor de voor mij onbekende Sacha Distel. Niet geheel tevergeefs, want ik ben best een fan van ‘crooners’ als Sinatra, en Distel was een soort Franse Tony Bennet, zo blijkt. Ik ben nu aan het oefenen voor het lied ‘La Belle Vie’ (the Good Life) en misschien komt er ook nog een duet: ‘Le soleil de ma vie’ ofwel ‘Sunshine of my life’ van Stevie wonder. De Franse versie is een flauw aftreksel, maar wie weet mag ik mijn partij in het Engels zingen.
OK, nu volgt het servicegedeelte. Op zoek naar muziek kwam ik terecht op de Franse site ‘MusicMe‘ waar je gratis duizenden liedjes kunt opzoeken en afspelen. Ze hebben met name een fantastische Franse bibliotheek, waarin ik zelfs de verloren gewaande ‘Fleurs du Mal’ van Leo Ferré terugvond. Kan ik uren naar luisteren. Leuke functie is dat je na inschrijven een playlist kunt maken, zodat je een hele avond muziek bij elkaar kunt schrapen en afspelen, zolang je maar een internetverbinding hebt.
Downloaden kan trouwens ook, maar dan heb je naast een abonnement van 10 euro per maand (afzeggen kan elk moment, dus je kunt je eventueel sufloaden in één maand) ook een Windows Computer nodig. Sukkels. Verder zijn de gedownloadde liedjes niet op een CD te branden, maar wel via een USB-stick uit te wisselen of op een MP3-speler te gebruiken.
Bij muziek hoort ook tekst. Na het ter ziele gaan van Paroles.net is een van oorsprong Engelse site in het gat gesprongen. Dus de songteksten haal ik gratis uit de welvoorziene bibliotheek van Lyrics-Copy.
Zo. Dat was weer mijn positieve bijdrage aan het culturele niveau van HeF. Ohhhh, la belle vie!
De site is weliswaar in het Engels en het is voor een aantal van jullie misschien ook al oud nieuws, maar hij is gewoon té mooi om aan voorbij te gaan: blijf even hangen en je ziet dat het donker wordt, de lichtjes gaan aan op de diverse werelddelen. Ga met je muis over de wereldbol en draai hem.
Ga zelf vooral verder kijken
Volgens de trefwoorden in mijn statistieken kwamen er best vaak mensen op mijn domein bresse.nl terecht die op zoek waren naar skivakanties. Ik snapte er niks van. Tot ik zelf eens verder keek dan mijn neus lang is. Blijkt dat er twee soorten ‘La Bresse’ bestaan. De ene (het mijne) is een zogenaamd ‘pays’, ofwel een landstreek, vergelijkbaar met De Achterhoek. Le Pays Bressan is bekend om zijn kippen, de enige kippen ter wereld met een AOC, herkenbaar aan hun witte verenkleed, rode kam en blauwe poten. De kleuren van de nationale vlag. La Bresse trekt zich niks aan van de departementsgrenzen en spreid zich uit tussen Chalon-sur-Saône en iets onder Bourg-en-Bresse, aan de westzijde begrensd door de Saône. Naar het Oosten hoort er ook een stukje Jura bij.
De andere La Bresse is een skigebied in de Vogezen. Schijnt enorm gezellig te zijn, maar ik weet er verder niks van. Als er geen sneeuw ligt, zoals nu, dan kun je er ook wandelen, schijnt. Buiten het seizoen gaan de webcams in de nostalgiestand en de Duitse Gemüdlichkeit spat van de site af. Weet je in ieder geval dat je moet uitkijken bij het programmeren van je TomTom. Bergafwaarts is naar de maisgele Bresse, bergop naar de witte.
Zoals in de States het Buy American steeds vaker wordt gehoord en in Nederland wordt opgeroepen om gewoon maar lekker in eigen land vakantie te gaan vieren deze zomer (net als 48% van de Europeanen dat zegt te gaan doen, zo is er ook in Frankrijk behoefte om producten van eigen bodem te herwaarderen.
Ik vond twee sites:
Fabriquer en France, noemt zichzelf “le portail des produits français”
Création et produits de France “Un site pour acheter des produits français”
Een (tweede) huisje in Frankrijk, voor vele Nederlanders blijft dit een droom. Maar er zijn er ook genoeg die het enthousiasme en het gevoel voor avontuur laten winnen van de onzekerheid en skeptiek aangaande de Franse gastvrijheid. Weg met de rijtjeshuizen en files. Biezen pakken en en op naar het beloofde Franse land, het liefst daar waar er veel ruimte beschikbaar is.
Een klein dorp opzoeken waar de boerderijen of gittes nog betaalbaar zijn, en een bouwval helemaal renoveren naar eigen smaak. Heerlijk. Henk Spaan heeft er onlangs nog een boek over geschreven, ‘De Rapen Zijn Gaar’.
En daar zitten ze dan, de Nederlandse families, in hun kleine afgelegen dorpjes, waar vaak geen Fransman meer wil wonen. Een half uur afstand van de dichtstbijzijnde bakker, de loodgieter die je niet verstaat (of wil verstaan?) en de gefrustreerde kids die hun leraar niet begrijpen…
Een kleine prijs voor het goddelijk leven? Of een droom die een nachtmerrie wordt? Als je voor iets gekozen hebt, dan gà je er ook voor… Wanneer maakt het charmante, trage en simpele Franse plattelandsleven, plaats voor irritatie omtrend een zogenaamde franse bekrompenheid?
En betekent dit doorstrijden, of opnieuw de biezen pakken?
In de Combrailles (in de Auvergne, vlakbij Clermont Ferrand) maken plaatselijke Franse associaties zich zorgen om de integratie van onder meer Nederlanders. Ze bieden zelfs ‘integratie-cursussen’ aan! Meer informatie is te vinden op de site van het
Syndicat Mixte pour l’Aménagement et le Développement des Combrailles.
Als Frans-Nederlandse journaliste, sinds 3 jaar gesetteld in Frankrijk, ben ik erg geïnteresseerd naar wat Nederlanders van Fransen vinden, en vice-versa. Wat zijn de ervaringen van Nederlanders die al een tijd in Frankrijk wonen? Die net zijn aangekomen? Zijn er Nederlanders die het helemaal gehad hebben met Frankrijk? Of die voor geen goud meer willen vertrekken?
Ik hoor heel graag jullie reacties en hoop er met jullie over te kunnen discussiëren.
